Rabbitaa

อยากขอแรงสนับสนุนจากนักอ่านที่น่ารัก ช่วยสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้ Rabbitaa ด้วยน่ะครับ <3

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น : นิยายวาย,มหาลัย,วิศวะ,วินพีม,วาย,yaoi,พีีวินน้องพีม,วายโหด,วายน่ารัก,มาเฟีย,วายหื่นๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 11:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร

​ตอนที่ 12




~~ ไก่ย่าง ถูกเผา ไก่ย่าง ถูกเผา​

 แล้วมันก็ถูกไม้เสียบ 

 เสียบตูดซ้าย เสียบตูดขวา 

 ร้อนจริงๆร้อนจริงๆ ~~

“วู้ววววว//วี๊ดวิ๊ววววว//ฮ่าๆๆๆ” เสียงโห่แซวดังไปทั่วทันทีที่กลุ่มของพีมเต้นเสร็จ หลังจากรับน้องเมื่อวาน เช้านี้จึงต่อด้วยการเข้าฐานเล่นเกมของพี่ๆสันทนาการกันต่อ และทุกฐาน กลุ่มของพีมก็โดนทำโทษตลอด เล่นเอาฮาไปทั่ว

“หยุดขำได้แล้วมั้ยล่ะ”ใต้บอกนกหลังจากที่กลับไปนั่งที่ เธอก็ยังขำพวกเขาไม่หยุด เกมแบบนี้ใครมันจะไปเล่นเป็นกัน ปิดตาแต่งหน้าบ้างล่ะ โยนลูกโป่งบ้างล่ะ บ้าไปแล้ว

“ฮ่าๆๆ ไม่ขำแล้วๆ”นกว่าพร้อมพยามกลั้นเสียงหัวเราะ พีมหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ รู้สึกอายมากที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ ฐานแรกก็โดนไปตะโกนบอกรักทะเล ต่อมาก็โดนแต่งหน้าซ่ะเละเทะ ไหนจะเต้นท่าประหลาดๆนี่อีก

“เหนื่อยมั้ย” ลมถามพีมที่นั่งหอบน้อยๆ

“นิดหน่อยน่ะ แต่สนุกดี”พีมว่ายิ้มๆ

“งั้นไปฐานต่อไปกันเถอะ”เหนือว่าเมื่อเห็นว่าเพื่อนกลุ่มอื่นเริ่มเปลี่ยนฐานกันแล้ว ทุกคนจึงเดินไปยังฐานสุดท้าย ที่เป็นฐานของพี่ๆปีสาม

“สวัสดีคร้าบบบบบบบ”โอพูดเสียงร่าเริงใส่โทรโข่งทักทายน้องๆทั้งสองกลุ่มที่พึ่งมาถึงฐานของเขา

“สวัสดีคร้า/ครับ”เสียงรุ่นน้องตอบรับร่าเริง หลังจากผูกข้อไม้ข้อมือกันเมื่อวาน เช้านี้ตื่นมา พวกพี่ปีสามก็ทั้งใจดี กันเอง จนน้องๆเริ่มหายกลัว

“เสียงดังไปแล้ว”ซันว่าพร้อมดึงโทรโข่งจากโอส่งให้เซนทำหน้าที่ต่อ พร้อมดึงโอเข้าร่มไปพัก เพราะเจ้าตัวเล่นสนุกมาตั้งแต่เช้าแล้ว

“อีกกลุ่มเดียวเองนะเว้ย”โอโวยวาย แต่ก็สู้แรงอีกคนไม่ได้เลยต้องยอมเดินไปนั่ง

“อย่าลืมรางวัลกู”เซนบอก เพราะถ้าให้มาทำเฉยๆเขาคงไม่เอาด้วยหรอก

“เออ”ซันพยักหน้าให้ ถึงจะเป็นเพื่อนกัน แต่มันก็ยังจะเคี่ยว เรียกว่าเคี่ยวหนักเลยดีกว่า

เซนได้ยินก็ยิ้มแล้วหันไปเล่นเกมกับน้องๆกลุ่มสุดท้าย โดยมีพี่ว้ากคนอื่นคอยช่วย ส่วนวินก็นั่งมองรุ่นน้องอยู่กับซันและโอ

“มองขนาดนี้ แดกน้องเลยมั้ยครับมึง”โอเหน็บเพื่อนพาลๆ เพราะโมโหซันแต่ทำอะไรไม่ได้ เลยมาลงกับวิน ที่เอาแต่นั่งมองพีมแล้วยิ้มไม่หยุดแทน

“แดกได้กูแดกไปแล้วครับ”วินว่าอย่างไม่ใส่ใจสีหน้าฮึดฮัดของอีกคน

“กูอยากไปเล่นกับน้องอ่ะซัน”โอหันไปพูดกับซันที่มองเด็กปีหนึ่งด้วยหน้าตาราบเรียบแทน

“นั่งอยู่นี่ เล่นทั้งวันแล้ว”ซันว่าเสียงติดดุ ทำให้โอยอมเงียบในที่สุด

หลังจากเข้าฐานเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายกันเข้าที่พัก เพื่อรอร่วมงานเลี้ยงตอนหนึ่งทุ่ม

“อาบน้ำก่อนมั้ยพีม”ลมถามพีม ห้องพักห้องหนึ่งนอนกันสองคน ตอนแรกลมกับพีมนอนคนละห้อง แต่เพราะขอแลกห้องกับเพื่อนได้ เลยได้มานอนกับพีม

“ลมอาบก่อนเลย พีมเหนื่อนจัง”พีมว่าเสียงอ่อน พร้อมนอนแผ่บนเตียง

“งั้นเดี๋ยวลมอาบก่อนนะ”ลมว่าพร้อมหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป พีมนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงซักพัก ก็รู้สึกอยากออกไปเดินเล่นรับลมข้างนอกแทน

“ไปถ่ายรูปดีกว่า”พีมว่าเสียงใส จากนั้นจึงเขียนโน้ตแปะไว้บนหัวเตียงลม แล้วหยิบกล้องมิลเลอร์เลสคู่ใจเดินออกไปทางชายหาด

ทางด้านพี่ปีสองและปีสาม หลังจากปล่อยน้องกลับเข้าที่พักแล้วก็ยังเก็บของกันอยู่ที่ชายหาด และบางส่วนก็เตรียมพื้นที่สำหรับงานเลี้ยงในตอนเย็น

“ไอ้วิน ดูนู่น”โอเรียกเพื่อนที่ก้มหน้าก้มตาเก็บของพร้อมชี้ไปทางหาดอีกด้านที่อยู่ไม่ไกล วินที่เก็บของอยู่มองไปตามทางที่เพื่อนบอก เห็นร่างบางคุ้นตากำลังถ่ายรูปอยู่ และเดินไกลออกไป

“เดี๋ยวกูมาแปบ”วินบอกเพื่อน แล้วเดินตามร่างบางไป โดยมีสายตาของใครอีกคนมองตามไปด้วย…


 *******************


“ไม่นอนพักหรอคุณ”พีมที่เดินถ่ายรูปอยู่สะดุ้งเล็กน้อย ลดกล้องลงพร้อมหันไปทางด้านหลัง ก็เจอรุ่นพี่ยืนอยู่

“โทษที ที่ทำให้ตกใจ”วินบอก เมื่อเห็นว่าร่างบางสะดุ้งสุดตัวที่เขาเข้ามาเงียบๆ

“ไม่เป็นไรครับ...เอ๋ แล้วนี่ผมอยู่ที่ไหนล่ะครับเนี่ย?”พีมบอก ก่อนจะพึมพำกับตัวเองงงๆ เมื่อมองไปรอบๆแล้วเจอกับสถานที่ไม่คุ้นตา เพราะตรงนี้มีนักท่องเที่ยวเต็มไปหมด แต่หาดที่รับน้องมันเป็นหาดส่วนตัวนี่นา

“คุณเดินหลุดหาดส่วนตัวออกมาไกลแล้ว ไม่รู้รึไง”วินที่ได้ยินร่างบางบ่น ก็ตอบให้พร้อมยิ้มบางๆ มองคนตัวเล็กที่ทำหน้างงๆ

“ว้า เป็นแบบนี้อีกแล้ว ถ่ายรูปทีไร เผลอเดินไปไหนไม่รู้เรื่องทุกทีเลย แหะๆ”พีมว่าพร้อมยกมือเกาแก้มเขิลๆ พอเขาจับกล้องถ่ายรูปทีไร ก็เผลอเดินถ่ายที่สวยๆไปเรื่อย ไม่สนใจรอบข้างเลย

“ถ่ายต่อซิ เดี๋ยวผมเดินไปเป็นเพื่อนจะได้ไม่หลง”วินว่ายิ้มๆ อยากจะดุอยู่หรอกที่ไม่ระวังตัวแบบนี้ แต่พอเห็นรอยยิ้มแบบนั้นก็ดุไม่ลงเลย

“ได้หรอครับ”พีมถามเสียงใส แทบจะเข้าไปกระโดดกอดรุ่นพี่ ดีที่ยั้งตัวไว้ทัน ทำเอาคนเกือบถูกกอดแอบเสียดาย

“ได้ซิ ป่ะเถอะ”วินว่ายิ้มๆกับท่าทางน่ารักของร่างบาง

“ขอบคุณครับ”พีมว่า พร้อมหันหลังกลับไปทางเดิม เขายังอยากถ่ายรูปอีก แต่ก็กลัวจะหลง แต่ถ้ามีพี่วินไปด้วย คงไม่หลงแล้ว ร่างบางคิดพร้อมยิ้มน้อยๆก่อนจะยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูป พร้อมจมลงสู่โลกของตัวเองอีกครั้ง โดยมีวินเดินไปด้วยเงียบๆ แต่ทั้งคู่ก็ยังรับรู้การมีอยู่ของอีกคน...

***********************

“คุณชอบถ่ายรูปหรอ”วินว่าหลังจากที่พวกเขาเลิกถ่ายรูปแล้วมานั่งพักแถวร้านขายน้ำ เพราะเพื่อนของร่างบางโทรตามแถมบ่นเสียงดังจนทะลุออกมานอกโทรศัพท์ให้เขาได้ยิน แต่พอบอกว่าอยู่กับเขา เพื่อนๆเลยไม่ว่าอะไร เพียงแค่บอกให้รีบกลับเพราะเย็นแล้ว

“ครับ คนเราพอแก่ตัวไปก็อาจจะหลงลืมช่วงเวลาที่เคยผ่านมา ผมเลยชอบที่จะเก็บความทรงจำต่างๆไว้เป็นรูปถ่าย พอหยิบมาดู เราจะได้นึกถึงมัน”พีมว่าพร้อมมองรูปในกล้องที่พึ่งถ่ายมาด้วยรอยยิ้มสดใส

วินไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่จ้องมองด้านข้างของร่างบางที่กำลังดูรูปไปยิ้มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เด็กคนนี้สดใส และมักทำให้คนรอบข้างยิ้มตามเสมอ นี่คงเป็นอีกเหตุผล ที่ทำให้เขาชอบที่จะอยู่ใกล้ร่างบาง

“กลับกันมั้ย”วินถามหลังจากมองนาฬิกาพบว่าตอนนี้ใกล้จะหกโมงแล้ว และที่ๆพวกเขาอยู่ก็ค่อนข้างไกลพอสมควร

“ขออยู่อีกนิดนึงได้มั้ยครับ ผมอยากถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกก่อน”พีมหันไปพูดพร้อมส่งสายตาออดอ้อนตามแบบฉบับเวลาอยากได้อะไร เพราะตอนนี้พระอาทิตย์ใกล้ตกแล้ว เลยอยากอยู่ต่ออีกหน่อย

“ก็ได้ แต่ถ้าเพื่อนคุณบ่น จะมาโทษผมไม่ได้นะ”วินว่าเสียงไม่จริงจัง แต่ก็ทำเอาร่างบางยิ้มร่า ดีใจ ทั้งสองนั่งกันต่อจนพระอาทิตย์ตก พีมรัวชัดเตอร์ทันทีเมื่อได้แสงสวยๆตามที่ต้องการ จนพอใจ

“พี่วินถ่ายรูปกันมั้ยครับ”พีมหันไปถามรุ่นพี่กล้าๆกลัวๆ แต่พอเห็นรุ่นพี่ยกยิ้มพร้อมพยักหน้า ก็ยิ้มกว้าง แล้วเดินไปหานักท่องเที่ยวที่อยู่ใกล้ๆเพื่อขอให้ถ่ายรูปให้

หลังจากถ่ายรูปเสร็จทั้งสองก็เดินกลับที่พักก่อนจะแยกย้ายไปเตรียมตัว ซึ่งแน่นอนว่า พอพีมเข้าไปในห้องพัก ก็เจอเพื่อนทั้งสามคนบ่นยาวเหยียดก่อนจะได้ไปอาบน้ำ...

************************

ที่ริมหาดที่ใช้จัดงานลี้ยงประดับด้วยไฟสว่าง มีเตาปิ้งย่างหลายเตา พร้อมโต๊ะมากมายถูกเรียงไว้ ต่างจากตอนกลางวันที่เป็นที่ว่างๆ รุ่นพี่ปีสองปีสามประจำอยู่หน้าเตา ทำหน้าที่ปิ้งย่าง บางส่วนคอยยกอาหารเสิร์ฟน้อง บางส่วนคอยร้องเพลงเล่นดนตรีให้น้องฟัง เพราะถือเป็นธรรมเนียมของคณะที่ให้รุ่นพี่มาคอยดูแลน้องในปาร์ตี้หลังรับน้องแบบนี้เป็นประจำทุกปี

“เอ้า!! ชนนนนนนนนน”โอทำหน้าที่เล่นกีตาร์อยู่บนเวทีพูดใส่ใหม่พร้อมชูแก้วน้ำอัดลมขึ้นสูง

“ชนนนนนนนนนนนนนนนนน”เสียงปีหนึ่งรับมุกรุ่นพี่ขำๆ เพราะถึงจะเป็นงานเลี้ยง แต่ก็โดนสั่งงดแอลกอฮอล์โดยเด็ดขาด

“ไม่เมาไม่เลิกโว้ยยยยยย”โอว่าต่อพร้อมกระดกน้ำอัดลมเข้าปากทีเดียวหมดแก้วอย่างกับว่ามันคือเหล้าชั้นดี เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆและรุ่นน้องได้เป็นอย่างดี

“พีมๆ ไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนหน่อยซิ”นกกระซิบบอกเพื่อนที่นั่งข้างๆ พร้อมบิดไปบิดมา ตอนแรกจะชวนเปรม แต่ก็ดันเล่นไพ่กับเพื่อนไม่สนใจเธอเลย

“ลม เดี๋ยวพีมไปเข้าห้องน้ำกับนกก่อนนะ”พีมหันไปบอกลม

“เดี๋ยวลมไปด้วย”ลมละสายตาจากเวที วางแก้วน้ำพร้อมทำท่าจะลุกขึ้น

“ไม่ต้องๆ ห้องน้ำอยู่แค่นี้เองนะ”พีมบอก พร้อมจับเพื่อนให้นั่งลง ลมได้แต่ถอนหายใจ พร้อมพยักหน้าน้อยๆ

“รีบไปรีบกลับล่ะ”

“รับทราบ”พีมว่าพร้อมยกมือตะเบ๊ะขำๆ ก่อนจะเดินออกไปเข้าห้องน้ำกับนก

“แปบนึงนะพีม”นกบอกเพื่อนเมื่อเดินมาถึงห้องน้ำ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป พีมเลยเดินหลบไปยืนข้างห้องน้ำแทน

*******************************

ชายสองคนใส่หมวกปิดหน้า เดินเข้ามาทางด้านหลังร่างบางที่ยืนอยู่คนเดียว ใช่ปืนจ่อหลังร่างบาง พร้อมยกมือปิดปากเพื่อไม่ให้ร่างบางส่งเสียง

“อย่าส่งเสียงถ้าไม่อยากตาย”พีมสะดุ้งทันทีพร้อมทั้งจะส่งเสียง แต่ก็ถูกมือหยาบปิดปาก ก่อนจะชะงักกึกเมื่อรับรู้ถึงวัตถุอันตรายที่จ่ออยู่ที่หลัง ร่างบางหยุดดิ้นทันที

“ดีมาก ไปกับฉันถ้าไม่อยากให้เพื่อนแกเดือดร้อนไปด้วย”ไอ้โม่งอีกคนว่า พีมพยักหน้าน้อยๆเป็นเชิงตกลง เดาได้ทันทีว่าทั้งสองคนต้องการแค่เขา และเขาเองก็ไม่อยากให้นกต้องเดือดร้อนไปด้วย มือที่ปิดปากพีมอยู่ถูกปล่อยออก พร้อมกับถูกดันให้เดินออกไป พีมอาศัยตอนที่ชายสองคนเผลอ สลัดรองเท้าข้างหนึ่งไปทางด้านหน้าห้องน้ำ ก่อนจะถูกลากออกไป

“ไปไหนแล้วเนี่ย อ๊ะ! นั่นมันรองเท้าพีมนี่”นกมองหาเพื่อนตัวเองรอบๆ ก่อนจะสะดุดเข้ากับรองเท้าที่จำได้ว่าเป็นของเพื่อนตัวเอง เพราะเธอเคยยืมพีมใส่อยู่บ่อยๆตอนไปเที่ยวที่บ้าน รู้สึกใจไม่ดีแปลกๆ

“อย่าเป็นอะไรนะพีม”นกพูดเสียงสั่น รีบวิ่งกลับเข้างานพร้อมรองเท้าของเพื่อน แอบหวังสุดใจให้ตัวเองเข้าใจผิด

“พีม แฮ่กๆ พีมอยู่มั้ย!”นกตะโกนเสียงดังตั้งแต่ทางเข้างาน ปาร์ตี้ที่กำลังเฮฮาอยู่เงียบลงทันที

“พีมไปกับนกนี่”ลมลุกขึ้นสีหน้าตกใจ รีบเดินเข้าไปหานกพร้อมเพื่อนอีกสองคน วินที่นั่งมองอยู่ตั้งแต่คนตัวเล็กเดินออกไป รีบเดินเข้าไปหารุ่นน้องทันที

“เกิดอะไรขึ้น”วินถามเสียงเครียด เมื่อไม่เห็นคนตัวเล็กกลับมาด้วย

“คือนกเข้าห้องน้ำ พะ...พอออกมาก็ไม่เจอพีมแล้ว เจอแต่รองเท้า...”นกยังไม่ทันพูดจบ เหนือ ใต้ ลม และวิน รีบวิ่งออกไปทางห้องน้ำทันที

“พีมไม่ได้ใส่สร้อย”เหนือว่าเสียงเครียด เพราะนึกได้ว่าก่อนมาพีมไม่ได้เอาสร้อยที่พวกเขามักจะให้ใส่ไว้มาด้วย

“เอาไงดี”ใต้ว่าเสียงสั่น โทษตัวเองที่เอาแต่เล่นสนุก จนไม่ได้ดูแลพีม

“เอาไงดีครับพี่วิน”ลมที่ยังครองสติได้หันไปถามวินที่ยืนเครียดอยู่ วินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดโทรออกทันที

“ตามหาพีมเดี๋ยวนี้!!”วินสั่งเสียงเข้ม ปลายสายรับคำ จากนั้นกดวางแล้วหันไปหารุ่นน้อง

“ผมสั่งให้การ์ดออกตามหาแล้ว พวกเราก็แยกกันไปดีกว่า คุณสองคนไปทางนั้น ส่วนคุณไปทางนั้น เดี๋ยวผมไปทางนี้”วินบอกรุ่นน้อง จากนั้นทั้งหมดจึงแยกย้ายกันไปตามหาพีม

ทางด้านพีมถูกลากตัวออกมาทางชายหาด ไกลจากที่พักมากขึ้นเรื่อยๆ พีมมองหาทางหนีทีไล่

“พวกนายต้องการอะไร ใครส่งพวกนายมา”พีมถามโจรสองคนที่ดูยังไงก็ไม่ได้ต้องการมาปล้นทรัพย์แน่ เหมือนเจาะจงจะมาทำร้ายเขาโดยเฉพาะ

“พี่อยากได้น้องเป็นเมียไงคนสวย”โจรคนหนึ่งบอกพร้อมใช้มือสากลูบแก้มพีม ร่างบางเบือนหน้าหนี ทำเสียงแข็งทั้งๆที่ในใจรู้สึกกลัวมาก

“ผมเป็นผู้ชาย”พีมตอบ

“สวยแบบนี้พี่ไม่ถือ”โจรคนเดิมว่า

“เฮ้ย!! อย่าเล่นมาก รีบทำให้จบๆ จะได้ไปรับเงิน”โจรอีกคนที่ถือปืนอยู่ว่าเสียงแข็ง พีมชะงักทันทีที่ได้ยิน

“ใครจ้างพวกนายมา”พีมหยั่งเชิง ทำให้โจรสองคนมองหน้ากันรู้ตัวว่าพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องออกไปแล้ว

“ใครจ้างก็ไม่สำคัญหรอก เฮ้ย!! เตรียมกล้อง”โจรว่าพร้อมเก็บปืนเหน็บไว้ข้างหลัง พีมอาศัยจังหวะนั้นถีบคนที่คุมเขาอยู่ล้ม และวิ่งหนี

“ช่วยด้วยยยยยย”พีมตะโกนเสียงดัง พร้อมวิ่งไม่หยุด

“ฤทธิ์มากนักม่ะมึง”โจรอีกคนที่เตรียมกล้องอยู่ทิ้งกล้องแล้ววิ่งไปกระชากผมร่างบาง พร้อมต่อยท้องร่างบางอย่างแรง

พลั๊ก///

“อั๊กกกกก!”พีมลงไปนอนกับพื้นด้วยความจุก โจรที่โดนพีมถีบเดินเข้ามากระชากเสื้อร่างบางอย่างแรงจนขาด พร้อมทั้งขึ้นคร่อมร่างบาง โดยมีอีกคนถือกล้องถ่ายอยู่

“อย่าทำผมเลยนะ ปะ...ปล่อยผมไป”พีมยกมือไหว้ ขอร้องเสียงสั่น น้ำตาไหล

“อย่าดิ้น แล้วมึงจะไม่เจ็บ”แต่ก็ไร้ซึ่งความปราณี โจรที่คร่อมอยู่ถอดเข็มขัดกางเกงร่างบางออก

ผลั๊วะ////

ร่างของคนที่คร่อมร่างบางอยู่กระเด็นออกไปตามแรงกระแทกจากฝ่าเท้าของวินที่วิ่งตามเสียงของร่างบางมา วินมองร่างบางที่นอนกุมท้องเสื้อผ้าขาดวิ่น ความอดทนร่างสูงขาดสะบั้นลงทันที

“มึงทำเพื่อนกู”โจรอีกคนที่ยืนถือกล้องอยู่วิ่งเข้าใส่วินทันที ร่างสูงเข้าซัดกับโจรสองคน ฝีมือเขาสูงกว่ามาก ใช้เวลาเพียงไม่นาน โจรทั้งสองคนก็อยู่ในสภาพสะบักสะบอม

“ชะ....ช่วยด้วย”พีมพูดเสียงแหบพร่า วินละจากโจรสองคนเข้าไปหาร่างบางทันที

“ไม่เป็นไรนะคนดีของพี่”วินว่าพร้อมประคองร่างบางขึ้นมา พีมสะดุ้งในตอนแรก ลืมตามองคนตรงหน้า พอเห็นว่าเป็นวินร่างบางก็โผเข้ากอดร่างสูงพร้อมปล่อยโฮทันที

“พี่วินช่วยพีมด้วย ฮึก ช่วยด้วย ฮือออออ”พีมว่าพร้อมร้องไห้อย่างหนักกอดร่างสูงแน่น

“ไม่เป็นไรนะคนดี พี่อยู่นี่แล้ว”วินว่าพร้อมพยุงร่างบางออกจากอ้อมกอด ถอดเสื้อของตัวเองสวมให้ร่างบางที่ยังสั่นไปทั้งร่าง

พีมเงยหน้ามองวินหวังจะขอบคุณ แต่มองเลยไปข้างหลังเห็นโจรคนที่ใช้ปืนจี้เขา เล็งปืนมาที่วิน อยากจะตะโกนเตือน แต่ก็ไม่ทัน

“พี่วิน!!!”

ปัง/// ปัง///

เสียงปืนดังสองนัดติด ร่างสูงสะดุ้งเฮือก เลือดสีสดที่ไหลทะลักออกจากบ่าแกร่ง แต่แขนแกร่งยังคงโอบกอดร่างบางไว้แน่นอย่างต้องการปกป้องร่างบางหากกระสุนพุ่งมาอีก ทั้งที่เรี่ยวแรงแทบไม่มี

“ชะ...ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที”ร่างบางตะโกนลั่น เมื่อเห็นว่าปืนกระบอกเดิมจากคนร้ายเล็งมาที่พวกเขาอีกครั้ง พยามจะออกจากแขนแกร่งเพื่อเอาตัวไปบังกระสุนแทน

“อยู่นิ่งๆซิเด็กดื้อ”วินบอก พยามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่น

“ฮึก ฮือออ”

ปัง ปัง///

“พีม!!”เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับสติของทั้งสองคนที่กอดกันอยู่หลุดลอย เสียงเรียกคุ้นเคยที่ดังอยู่ใกล้ๆ แต่ตาก็หนักเกินกว่าจะเปิดมอง โสตประสาทปิดกั้นการรับรู้ และในที่สุดก็หมดสติไป…



Talk

Engineer พี่วิศวะตัวร้าย จะทำให้คุณหลงรัก

มีจำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้วนะครับ

โดยในเล่ม E-Book จะมีการรีไรท์เนื้อหาบางส่วน

นักอ่านท่านใดสนใจ สามารถดูได้ที่หน้าแรกของนิยายเลยครับ

*ขอบคุณทุกการติดตา กำลังใจ และแรงสนับสนุนครับ*

** **

ความคิดเห็น