-[TAKE]-

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทส่งท้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2560 23:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทส่งท้าย
แบบอักษร

บทส่งท้าย

คู่รักชายกำลังเสพสมกามารมณ์ใคร่ยาก หลังจากที่ถูกน้ำเมาเข้าปากมาได้สักพักใหญ่ แต่เพราะที่นั่นคนมันเยอะเกินไปจนไม่อาจทำอะไรได้นอกจากนั่งทน พอหลังจากกลับมาถึงห้องนอนที่คุ้นเคย สองร่างกอดรัดฟันเหวี่ยง กายใหญ่ทาบทับคนที่ตัวเล็กกว่า หล่อหลอมสองกายาจนแทบกลายเป็นเนื้อเดียวกัน เสียงบดจูบสองริมฝีปากสะท้าน จนความต้องการยิ่งโหมกระหน่ำ

อาภรณ์เนื้อดีถูกถอดออกจากร่างทีละชิ้น จนร่างของทั้งคู่เปล่าเปลือย ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ทั่วเรือนกายขาวที่มีมัดกล้ามเล็กน้อย บีบเค้นสร้างรอยแดงเป็นรอยฝ่ามือ

ภานุวัฒน์ละหน้าออกจากริมฝีปากเจ่อ อกัณห์ถูกจูบจนปากห่อเลือด เขาหายใจติดขัดอย่างน่าสารเพียงเพราะถูกรุกรานจากผู้ชายที่เอาแต่ใจ ไม่นานนักก็รับรู้ถึงปลายลิ้นที่เย้าแหย่จากใบหู ลากไล้มาจนถึงลำคอระหง กายโปร่งสั่นสะท้านเฮือกไปทุกอณูรูขุมขน จนไม่อาจเก็บเสียงร้องครางเอาไว้ได้

ภานุวัฒน์ยิ่งได้ใจ มือใหญ่ด้านซ้ายบดขยี้หน้าอกแบนทั้งสองข้าง หยอกเย้าสลับกันไปมา พลางลากลิ้นเลียจากลำคอก่อนริมฝีปากจะเปลี่ยนเป็นครอบครองส่วนอ่อนไหว

“อ๊ะ!”

อกัณห์สะดุ้งเฮือกไปทั้งตัว ฝ่ามือจิกลงไปที่ผ้าปูแน่นเพื่อระบายความเสียวกระสัน

“อะไร แค่นี้ก็รู้สึกแล้วเหรอ”

ภานุวัฒน์เงยหน้าขึ้นมองเมื่อรับรู้ได้ว่าส่วนล่างกลางลำตัวมันกำลังแข็งขืนดุดันอยู่ตรงหว่างขา ช่วงปลายอมชมพูเริ่มมีน้ำปริ่ม ราวกับว่ามันทนไม่ไหวต้องการที่จะละลักออกมาซะให้ได้

อกัณห์หน้าแดงซ่านไปด้วยความเขินอาย จนต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

ภานุวัฒน์ยกยิ้มตรงมุมปาก สองแขนจับประคองให้ท่อนขายาวทั้งสองข้างให้ตั้งชันก่อนจับแยกออกจนกว้าง นาบไปกับที่นอนอันนุ่ม ฝังกายใหญ่ทาบทับ สะโพกมนบดขยี้ไปกับแก่นกายที่ตั้งตระหง่าน

“อื้อ~”

อกัณห์ร้องครางอื้ออึงในลำคอ ยามที่ได้รับรู้ว่าแก่นกายของภานุวัฒน์กำลังหยอกล้อกับแก่นกายของตน ยิ่งภานุวัฒน์ขยับเอวช่วงล่างมากเท่าไหร่ สัมผัสก็ยิ่งถลำลึกมากขึ้น

ผู้ชายคนนี้จะเก่งเกินไปแล้ว...

ภานุวัฒน์ทำให้อกัณห์อ่อนระทวยได้ดีจริงๆ...

มันไม่อาจต้านทานแรงกายได้สำเร็จ อกัณห์แอ่นอกรับด้วยความลืมตัว ภานุวัฒน์ไม่เพียงแค่ทำให้อกัณห์เหมือนลอยอยู่ในอากาศ แต่กลับสร้างความหฤหรรษ์จนไม่อาจรั้งกายให้อยู่นิ่งได้อีก ช่วงปลายกลางลำตัวรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน ไม่นานนักก็รับรู้ได้ถึงสัมผัสเปียกชื้นจากโปรงปาก

“อ๊ะ อ๊า”

นิ้วเรียวที่จิกลงบนที่นอนเปลี่ยนเป็นขยุ้มเส้นผมสีมะฮอกกะนี

สองขาขาวสั่นระริกจนไม่อาจห้ามได้ โพรงปากอบอุ่นและลิ้นแสนซน มันกำลังระเลงบรรเลงความหฤหรรษ์ให้ผู้ถูกกระทำพึงพอใจ

“ยะ...อย่า”

ไม่ไหวแล้ว...เขาไม่ไหวจนต้องเป็นฝ่ายร้องขอ หากไม่เช่นนั้นคงได้ขาดใจตายไปคาเตียงแน่ๆ

ร้องได้อยู่ครู่หนึ่ง อกัณห์ก็รับรู้ถึงนิ้วเรียวยาวที่ถูกชโลมไปด้วยเจลสอดใส่เข้ามาในโพรงอันอ่อนนุ่ม มันตอดขมิบถี่รัวเมื่อถูกสิ่งแปลกปลอมกำลังล่วงล้ำเข้ามาทีละนิด...ทีละนิด

เพื่อสร้างความคุ้นเคยให้กับอกัณห์ ภานุวัฒน์จำต้องอดทนไม่ระบายความร้อนรุ่มในร่างกาย ผู้ชายไม่เหมือนผู้หญิง หากไม่เตรียมความพร้อมตรงนั้นมันจะเจ็บมาก และภานุวัฒน์ก็อดทนทำมันเพื่อถนอมให้คนรักได้มีความสุขมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“อื้อ อ๊า พอ...ไม่ไหว”

ร้องขอคนกระทำเอาแต่ใจให้หยุด มันยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ภานุวัฒน์ไม่ได้ฟังคำขอนั้น นิ้วเรียวยังคงกระทำเอาแต่ใจ รุกรานกวาดคว้านช่องทางอ่อนนุ่มอย่างชำนาญ กระทุ้งไปโดนจุดเสียวกระสัน

อกัณห์เกร็งร่างก่อนปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาใส่เข้าปากภานุวัฒน์ กายโปร่งเหนื่อยหอบนอนอย่างไร้เรี่ยวแรง อกัณห์รู้ดีว่ามันไม่จบเพียงแค่นั้น สะโพกขาวถูกยกลอยไปอยู่บนตักแกร่ง กลีบปากบางถูกบดจูบด้วยความอ่อนโยนพร้อมกับความรู้สึกหนึ่งที่แทรกเข้ามาพร้อมกัน ความคุ้นเคยที่ไม่ว่าจะยังไงก็ยังไม่ชินเสียที มันใหญ่กว่านิ้วมาก กำลังดุนเข้ามาทีละนิดจนผ่านไปหมดลำแท่ง

ภานุวัฒน์แช่ค้างอยู่ครู่หนึ่ง เขากัดฟันกรอดอย่างอดทน ไม่กระทำการใดๆ ให้คนรักรู้สึกเจ็บ ก่อนจะค่อยๆ ขยับกายใหญ่ ถอนออดจนเกือบสุดแล้วกดเข้าไปจนมิดด้าม

"อ๊า!~"

อกัณห์ร้องหวืด สะดุ้งตัวโหยง

ชายหนุ่มไม่อาจรั้งตัวให้อยู่ในสติได้อีกต่อไปแล้ว เขากระทำตามความปรารถนา จับร่างโปร่งในอ้อมแขนกอดรัดฟัดเหวี่ยง บีบเค้นนิ้วใหญ่ไปทั่วร่าง สอดกายประสานกลืนกินร่างโปร่งไปทุกซอกทุกมุมราวกับว่ากำลังละโมบโลภมากไม่รู้จักหยุด

ห้วงแห่งความสุขมันยังไม่จบสิ้น ภานุวัฒน์ถอนกายออก จับร่างกายอ่อนระทวยคว่ำหน้า ยกสะโพกขาวให้ลอยสูงตั้งชันหัวเข่ากับพื้น ดึงแขนทั้งสองข้างมาทางด้านหลัง ก่อนเสียบเข้าวงแหวนที่แดงฉ่ำอีกครา

"อะ อะ อ๊า!"

อกัณห์ร้องไม่เป็นสรรพ เขาคิดอะไรไม่ออก หายใจก็ลำบาก ได้ยินแต่เสียงเตียงดังเอี๊ยดอ๊าด เสียงกายหยาบโลนทั้งสองกำลังบรรเลงเพลงรัก เสียงเนื้อที่กระทบดัง

มันมากเกินไป...เกิดกว่าที่อกัณห์จะรับไหว

ช่วงกลางลำตัวที่สงบลงก็เริ่มตั้งชันลุกขึ้นสู้ใหม่ ภานุวัฒน์ใช้อีกมือข้างที่ว่างหยอกเหย้าส่วนปลายที่มีน้ำปริ่ม เขายังคงกระทำอย่างต่อเนื่องไม่รู้จักหยุด ผสานรับกับข้อมือที่สาวขึ้นลงอย่างช้าๆ สลับเร็ว

อกัณห์จิกัดจนหมอนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย เขาครางรับจนเสียงแหบแห้ง เกร็งหน้าท้องทุกครั้งจนไม่อาจทนต่อความร้อนรุ่มนี้ได้อีก ไม่นานกายโปร่งก็ปลดปล่อยหยาดน้ำสีขุ่นมาอีกระรอก มันพุ่งพวยไปยังด้านหน้า รีดเร้นทุกหยาดหยดจนแทบหมดตัว เฉดเช่นเดียวกับภานุวัฒน์ที่เริ่มปลดปล่อยตัวเองเช่นกัน

สองกายนอนกอดอย่างคนหมดแรง อกัณห์รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเพิ่งไปวิ่งมารอนธอนมาครั้งใหญ่ ใบหน้าหวานฟุบกับท่อนแขนแกร่ง ขนตายาวหลับพริ้มอย่างลืมไม่ขึ้น

“ฉันรักนาย”

เสียงกระซิบคำหวานที่ข้างหู จนคนฟังถึงกับต้องหันไปมองคนด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ใกล้แค่เอื้อม

“แน่ใจนะ” หันถามในสิ่งที่ตัวเองรู้อยู่แล้ว เพียงแค่ว่าอกัณห์อยากฟังจากปากของภานุวัฒน์อีกครั้งก็เท่านั้นเอง “ฉันไม่ได้ตัวเล็กเหมือนเมื่อก่อน สูงขึ้น ตัวก็ใหญ่ขึ้น ไม่ได้ดูน่ารักอีกแล้ว ฉันก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง นายจะรักฉันอีกเหรอ”

ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ใบหน้ามนที่เปลี่ยนเป็นผู้ชายเต็มตัว

“รักสิ ฉันรักที่ไอเป็นไอ”

คำตอบที่ไม่ต้องเอ่ยคิดแม้แต่นิด ถ้าเขาคิดมองคนจากภายนอกป่านนี้ก็คงไม่ประคับประคองความรักของเพศเดียวกันได้ยาวนานถึงแปดปี ถ้าเป็นเมื่อก่อนมันอาจจะใช่ ภานุวัฒน์คงชอบผู้ชายตัวเล็กขาวๆ น่ารักเหมือนผู้หญิง แต่เมื่อโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่ขึ้น และตั้งแต่ได้รู้จักกับอกัณห์ความคิดนั้นก็ได้เปลี่ยนไปทันที

“ฉันก็รักนาย”

หันไปมองคนตัวใหญ่กว่าเต็มหน้า เอื้อมมือโอบกอดเอวหนา ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขจนแทบจะทะลัก...ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นหน้าแดงสดดั่งลูกตำลึง เมื่อรับรู้ได้ถึงแก่นกายของอีกฝ่ายที่ตั้งตระหง่าน

“ขออีกรอบนะ”

ภานุวัฒน์ร้องขอ

“ไม่...ไม่เอา อ๊า”

ยังไม่ทันที่อกัณห์จะเอ่ยร้องห้าม ภานุวัฒน์ก็รุกรานร่างน้อยจนสลบอีกครา


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}