จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 9

คำค้น : จักรพรรดิ,นิยายจีน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.5k

ความคิดเห็น : 61

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2560 16:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9
แบบอักษร

ตอนที่ 9

เฟิงรู้สึกสะท้านไปทั่วทั้งกายเมื่อสบสายพระเนตรอันลึกล้ำนั้นก่อนที่ใบหน้าขาวจะหันหลบไปอีกทางด้วยความตกใจเมื่อร่างสูงของหยางเจี๋ยโน้มพระพักตร์ลงมามากกว่าเดิมและทำท่าจะประกบพระโอษฐ์ลงมา

“เราไปกินข้าวกันดีกว่าดูท่าเจ้าคงหิวเสียแล้ว”ฮ่องเต้หยางเจี๋ยก็ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอพระทัยอะไรที่นางสนมของพระองค์ทำกิริยาเช่นนี้ใส่ กลับผละพระพักตร์ออกมาแล้วเดินนำไปที่โต๊ะเสวย

“…”เฟิงแปลกใจเล็กน้อยที่อีกคนไม่ได้มีท่าทีโกรธเขาแต่ก็เดินตามอีกฝ่ายไปเงียบๆ

ทันทีที่ร่างบางเห็นอาหารมากมายตรงหน้าเต็มไปหมดก็พลันรู้สึกว่าหิวเสียมากมายทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นตนเองนั้นยังทุกข์ใจที่ต้องตกมาเป็นของเล่นจนลืมสิ้นความหิวนั้น และเมื่อได้รับคำสั่งจากฮ่องเต้ให้เริ่มลงมือกินได้ เฟิงก็กินด้วยความหิวโหยจนลืมสังเกตสิ่งรอบกายไป จึงไม่รับรู้ว่าตอนนี้ตนกำลังถูกใครบางคนที่นั่งร่วมโต๊ะอาหารด้วยมองอย่างแปลกพระทัย

“เจ้าอยากได้อะไรเพิ่มอีกหรือไม่”

“อ๊ะ ไม่แล้วพะยะค่ะ กระหม่อมอิ่มแล้ว...”สะดุ้งอย่างตกใจเมื่อเงยหน้าแล้วเจออีกฝ่ายนั่งมองเฉยๆทั้งๆที่ภายใจจานของพระองค์นั้นยังไม่มีอาหารสักชิ้นแตกต่างจากจานเขา แค่นั้นก็รับรู้ได้ว่าอะไรเป็นอะไรจึงรีบวางมือลงทั้งๆที่ในมือเมื่อกี้คือเนื้อแกะแสนชุ่มฉ่ำที่ตนเพิ่งกัดเข้าปากไปได้แค่คำเดียว

ฮ่องเต้ทรงมิได้เสวยเลยแม้แต่สักคำเดียว!

แต่ข้ากลับกินจนอาหารหร่อยหรอไปหมดแล้วหรือเนี่ย!

“แน่ใจหรือว่าเจ้าอิ่มแล้ว”หยางเจี๋ยถามอย่างไม่เชื่อ

“เอ่อ...พะยะค่ะ”ตอนแรกเฟิงก็ยังไม่อิ่มหรอกแต่เห็นพระพักตร์ของฮ่องเต้ที่มองมาอย่างไม่เชื่อว่าเขาจะกินหมดอย่างรวดเร็วแค่นั้นก็พลันอิ่มขึ้นมาทันที

“ปกติเจ้ากินเยอะอย่างนี้หรือ”

“พะยะค่ะ”

“กินเยอะขนาดนี้แต่ร่างกายเจ้ากลับมีแต่กระดูกจับตรงส่วนไหนก็ไม่มีเนื้อสักเท่าไหร่ เจ้าต้องกินเยอะกว่านี้!”

“…”ร่างบางเงียบไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะแค่ประโยคเมื่อกี้ตนก็อายจนหน้าแดงไปหมดทั่วทั้งหน้าเสียแล้ว

“ใครอยู่ข้างนอก!”เอ่ยจบก็ตะโกนเรียกข้ารับใช้

“พะยะค่ะ ฮ่องเต้”มีทหารเข้ามาตามเสียงเรียก

“เจ้าไปบอกครัวหลวงว่าให้นำอาหารมาเพิ่ม”

“พะยะค่ะ”

“เอ่อพระองค์ กระหม่อมอิ่มแล้วจริงๆนะพะค่ะ”เฟิงเอ่ยด้วยความกล้าๆกลัว

“กินเข้าไปอีก กินเป็นเพื่อนข้าก็ได้ ผอมแห้งเสียขนาดนี้จับตรงไหนก็ไม่นุ่มนิ่ม”

 ไม่พอใจที่ข้าไม่นุ่มนิ่มแล้วจะมาจับข้าเป็นพระสนมทำไมเล่า!

 “ยกเว้นก้นของเจ้าที่นิ่ม ข้าชอบ”สิ้นประโยคนั้นเฟิงก็แดงไปทั่วทั้งร่าง ภายในใจของคนตัวเล็กอยากจะหายตัวไปจากหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้หยางเจี๋ยเสียให้รู้แล้วรู้รอด!



และเมื่อเสร็จสิ้นจากมื้ออาหารเย็นนั้นภายนอกวังก็มืดแล้ว และสิ่งที่เฟิงกลัวก็คล้ายจะมาถึงเมื่อตนได้รับคำสั่งให้อยู่ค้างคืนที่ตำหนักส่วนพระองค์แห่งนี้

   เท้าของคนสองคนก้าวเข้ามาในห้องนอนที่คุ้นเคย แต่ภายในใจของเฟิงกลับกลัวเสียเหลือเกิน ตอนนี้บรรยากาศภายในห้องเงียบเชียบยังไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา

                ไม่ว่าจะทำเช่นไรก็ไม่ชิน...

                “มานั่งตรงนี้สิ”

                “เฮือก!”สะดุ้งเล้กน้อยเมื่ออยู่ๆเจ้าของตำหนักสั่งด้วยพระสุรเสียงที่ราบเรียบแต่เต็มไปด้วยอารมณ์บางอย่างดังออกมา และเมื่อตนมองไปตามทิศทางของเสียงนั้นก็พบกลับฮ่องเต้หนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงนุ่มและมองมาที่ตนด้วยแววตาล้ำลึก

                “…”ร่างเล็กก้าวเข้าไปตามที่บอกและค่อยๆขึ้นไปนั่งข้างๆพระวรกายอันสูงใหญ่

                “เจ้ากลัวข้าหรือ”

                “มิได้เป็นเช่นนั้นพะยะค่ะ”

                “งั้นทำไมทำตัวราวกับว่าข้าจะจับเจ้ากินเสียอย่างนั้น”เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีโมโหหรือดุดันอะไร เฟิงจึงคิดจะเจรจากับร่างสูง

                “กระหม่อมมิได้กลัวพระองค์ แต่กระหม่อมไม่ชินกับการกระทำอย่างนี้และ...กระหม่อมก็ไม่ชอบด้วย”

                “เจ้าไม่ชอบตรงไหน ข้าก็เห็นเจ้าเสร็จสมไปก่อนข้าทุกครั้ง ทั้งๆที่ข้าเพียงแค่กระแทกเจ้ายังไม่ได้จับส่วนหน้าของเจ้าแม้สักนิด”ถ้อยคำหยาบโลนที่เฟิงไม่เคยได้ยินทำให้ตอนนี้ยามที่ได้ฟังหน้าก็อดจะร้อนผ่าวกับคำพูดตรงๆของฮ่องเต้ไม่ได้

                “แต่ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ชอบ!”เผลอใช้คำแทนตัวเองอย่างไม่เหมาะสมและขึ้นเสียงใส่ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อร่างสูงที่นั่งข้างๆเริ่มแสดงแววตาที่ไม่สบอารมณ์เสียแล้ว

                “ขออภัยพะยะค่ะ”

                “เจ้าจำไว้นะไม่ว่าเจ้าจะชอบหรือไม่ชอบ จะรู้สึกหรือมีอารมณ์เช่นใด แต่ในเมื่อข้าต้องการเจ้าก็ต้องยอมรับมัน!”

                “…”

                “ครั้งนี้ข้าจะเห็นแก่ว่าเป็นครั้งแรก ถ้ายังมีครั้งต่อไปที่เจ้ามาขึ้นเสียงใส่ข้าอีก ข้าก็ไม่แน่ใจ....ว่าครอบครัวเล็กๆของเจ้าจะเดือดร้อนอย่างไรบ้าง!”

                “ข้าจะทำให้เจ้าแสดงออกมาเองว่าเจ้าก็มีความสุขยามที่ข้าเสพสมกับเจ้า!”

                เอ่ยจบก็ผลักให้เฟิงนอนลงทันที แล้วตามไปทาบทับก่อนที่จะเริ่มไซร้ซอกคอขาวของคนใต้ร่างที่ตอนนี้ไม่มีท่าทีต่อต้านอย่างไรอีก สองมือหนาปลดชุดสวยออกอย่างใจเย็น และพบกับแผ่นอกขาวที่มีร่องรอยทำรักที่ยังไม่หายไป จึงก้มลงไปขบเม้มซ้ำทันทีราวกับว่าไม่ต้องการให้รอยหายไปจากกายบางนี้ ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะขึ้นไปหยอกล้อกับหัวนมสีสวยด้วยการสะกิดเบาๆแค่นั้นก็แข็งเป็นไตให้น่าลิ้มลอง

                ไม่รอช้าหยางเจี๋ยทำตามที่ใจคิดทันทีลิ้นตวัดขึ้นลงก่อนจะอมตุ่มเล็กๆนั้นไว้ด้วยความรู้สึกชอบเสียเหลือเกิน และยิ่งกระหยิ่มหย่องในใจเมื่อได้ยินเสียงครางเบาๆดังมาจากเจ้าของร่าง ส่วนมืออีกข้างที่ว่างก็เอื้อมลงไปจับแก่นกายของคนตัวเล็กที่ตอนนี้เริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว หลังจากหยอกล้อกับหัวนมสีสวยทั้งสองข้างลิ้นก็ค่อยๆลากมาหยอกล้อที่แอ่งสะดือสวยมาถึงตอนนี้สียงครางก็เริ่มดังขึ้นเล็กน้อยแต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ยอมให้ดังไปกว่านี้ จึงกลั้นเสียงออกมาทำให้หยางเจี๋ยอดไม่ได้ที่จะยืดตัวขึ้นไปจุมพิตและเริ่มแทรกพระชิวหาเข้าไปอย่างคุ้นเคย

“อย่ากลั้น ข้าอยากได้ยินเสียงเจ้า”จูบไปสักพักก็เริ่มรับรู้รสเลือดจากมุมปากของใครบางคน

 “โอ้ย!”เฟิงร้องออกมาเบาๆเมื่อรู้สึกแสบจากการที่แผลตรงมุมปากปริออกมา

                หยางเจี๋ยไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแต่ก็ผละออกแล้วเริ่มปลดอาภรณ์ของตนเองออกเช่นกัน ที่ตอนนี้แก่นกายใหญ่ก็เริ่มมีอารมณ์เช่นกัน ด้านเฟิงเมื่อเห็นขนาดของฮ่องเต้ก็อดที่จะหลับตาลงไม่ได้

                ข้ารับของที่ใหญ่แบบนั้นเข้ามาในกายได้เช่นไร!

                ฮ่องเต้หนุ่มแย้มพระสรวลเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีของอีกคน ก่อนที่จะเริ่มต้นด้วยการนำพระดัชนีเข้าไปสำรวจความคับแน่นของพระสนมของตนและเริ่มเพิ่มเข้าไปทีละนิ้วๆจนเมื่อครบทั้งสามจึงขยับเข้าออกเพื่อให้อีกฝ่ายไม่เจ็บ

                “อึก อื้อ”

                “ข้าบอกว่าอย่ากลั้น”

            “อ๊ะ อ๊า ฮื้อออ”ถึงอยากจะกลั้นอย่างไรแต่ก็ไม่ไหวแล้วจึงเผลอปล่อยเสียงร้องออกมาและนั้นก็ทำให้ฮ่องเต้หนุ่มแย้มพระสรวลออกมาอย่างถูกพระทัยอีกครั้ง

                และโดยที่เฟิงยังไม่ทันตั้งตัวนิ้วทั้งสามก็ถอนออกทำให้สะโพกบางหยัดตามราวกับต้องการ และแทบจะถดหนีอย่างไม่ทันเมื่อมีบางสิ่งที่ใหญ่กว่า ร้อนกว่าเข้ามาแทนที่

                “เจ็บ”เอ่ยออกมาเบาๆ

                “ข้าจะค่อยๆ”

                เอ่ยจบก็ยกขาคนใต้ร่างขึ้นมาให้สูงขึ้นและค่อยๆกดสะโพกหนาของตนเองลงไปอย่างอดทนทั้งๆที่ภายในพระทัยอยากจะกระแทกเข้าไปให้มิดเมื่อเห็นหน้าของสนมรักแต่เมื่ออีกฝ่ายกลัวเจ็บ พระองค์ก็จะค่อยๆทำอย่างช้าๆ ความคับแน่นข้างในทำให้ปวดร้าวไปหมดราวกับจะสุขสมออกมาได้ทุกเมื่อ และเมื่อใกล้จะหมดแล้วจึงกระแทกเข้าไปอย่างเร็ว!

                “อื้อออ”

                “ข้าจะเริ่มแล้วนะ”

                เฟิงพยักหน้าตอบรับด้วยความไม่รู้ตัว และก็ต้องร้องครางออกมาแทบไม่ทันเมื่อพระองค์ทรงโถมกายเข้ามาหาอย่างรวดเร็วจนทำให้เขาบิดกายเร่าไปทั่ว...

                ...และคืนนั้นห้องนอนในพระตำหนักส่วนพระองค์ก็มีแต่เสียงเนื้อกระทบกันและมีแต่เสียงครวญครางของคนทั้งสองคนจนย่ำรุ่ง!



 หยางเจี๋ยลุกขึ้นมาทั้งๆที่เพิ่งจะได้นอนหลับไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยามเพราะได้เวลาว่าราชการแล้วแต่พระพักตร์ของพระองค์มีแต่ความแจ่มใส ไม่มีท่าทีอ่อนล้า ร่างสูงมองไปที่คนที่นอนในอ้อมกอดด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ก่อนที่จะค่อยๆเขยิบออกมาและลุกอย่างเงียบๆเพื่อไม่ให้สนมของตนที่เพิ่งจะได้นอนต้องรู้สึกตัว พระองค์แต่งกายด้วยตนเองเงียบๆก่อนที่จะเปิดประตูก้าวออกไปและพบว่าเฉินได้มารออยู่หน้าห้องแล้ว

“เจ้าหาคนมาเฝ้าหน้าห้องเราไว้ แต่อย่าให้ใครเข้าไปกวนหรือปลุกพระสนมของเรา และเมื่อเขาตื่นขึ้นมาแล้วก็ให้คนไปบอกข้าด้วย”

“พะยะค่ะ”

“อีกเรื่องเจ้าไปจัดการนำข้ารับใช้ของสนมลี่ถิงออกมาให้เหลือแค่คนเดียว พร้อมกักบริเวณให้นางอยู่แต่ในตำหนักของตนเองหนึ่งเดือนและเก็บป้ายนางออกไม่ต้องให้มารับใช้เราสามเดือน”

“พะยะค่ะ”เฉินรับคำอย่างแปลกใจเพราะพระสนมลี่ถิงก็ถือว่าเป็นคนที่ได้รับความโปรดปรานในระดับหนึ่งแล้วเพราะเหตุใดถึงโดนลงโทษเช่นนี้

“นางจะได้ไม่ต้องมาเดินเพ่นพ่านและลงโทษสนมของเราได้อีก”

เพียงแค่นั้นเฉินก็กระจ่างชัดแล้วว่าเพราะเหตุใด...

ก่อนที่จะทำความเคารพจักรพรรดิที่เดินออกไปแต่ดวงตาชราก็อดลอบมองไปที่ห้องนอนพระองค์ที่มีใครบางคนนอนหลับอยู่มิได้

เห็นทีพระสนมเฟิงคงไม่ใช่แค่ชั่วครั้งชั่วคราวตามอารมณ์ของฮ่องเต้เสียแล้วกระมัง...

_________________________________________________________________________

ขอโทษที่การจัดหน้าเป็นแบบนี้นะคะ แต่เราจัดจนขี้เกียจจะจัดแล้ว จัดในเวิร์ดดีๆแต่พอลงเว็บเป็นงี้ตลอดเลย 

กล่องข้อความแบบเดิมดีแล้ว ไม่รู้ว่าจะปรับปรุงให้แย่ลงทำไม ขอโทษที่มาบ่นนะคะ มันอดไม่ได้จริงๆง่ะ

ความคิดเห็น