น้ำมิ้ม

"เลิกจัดโซฟา แล้วมานอนบนเตียงกับพี่นี่แหละ" ใกล้รุ่งถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อฝ่ามือหนานั้นกลับอ้อมสองแขนของเธอไปโอบรอบแผ่นหลังของหญิงสาว ก่อนจะค่อยๆรั้งร่างแบบบางนั้นด้วยสองแขนแข็งแกร่งจนเธอตกอยู่ในอ้อมแขนที่กอดกระชับเอาไว้อย่างอ่อนโยน “เห็นไหมบอกแล้วว่าไม่เป็นไรสักหน่อย”

ตอนที่ 12 : เพราะมีเธอ (2/2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 : เพราะมีเธอ (2/2)

คำค้น : ปฐพีใกล้รุ่ง , แต่งงานหลอกๆ ,พินัยกรรม , มรดก , ที่ดิน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 584

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2560 21:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 : เพราะมีเธอ (2/2)
แบบอักษร

​อาคารสำนักงานที่สูงเกินยี่สิบชั้นแม้จะตั้งอยู่ใจกลางกรุงเทพมหานคร แต่ก็สามารถรองรับรถยนต์นั่งส่วนบุคคลที่วันนี้มาใช้บริการอาคารจอดรถหนาแน่นเป็นพิเศษ เพราะบรรดาหุ้นส่วนและผู้บริหารที่มาร่วมประชุมที่บริษัท เพียงธำรง ในวันนี้

“พี่นุดคะ คุณปู่บอกว่าห้องประชุมพร้อมแล้วค่ะ”

เสียงสดใสที่มาพร้อมกับร่างเพรียวระหงที่วันนี้สวมเดรสสั้นแค่เข่าสีชมพูอ่อนสวมทับด้วยสูทสีครีม ทำให้ใบหน้าหวานนั้นแลดูอ่อนเยาว์ไม่เหลือคราบมัณฑนากรสาวที่เคยสวมแต่กางเกงยีนส์มาทำงานแบบลุยได้ทุกสถานการณ์คนเดิมเลย

คณุตม์ยิ้มให้กับคนที่เข้ามาตามพลางหยิบเสื้อสูทของตัวเองมาสวมก่อนจะลุกตามออกไปอย่างไม่อิดออด คะนึงนิจนั้นยืนรอพี่ชายอยู่หน้าห้องพร้อมๆกับบุรุษชราอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อเปิดประตูห้องโถงใหญ่เข้าไปเสียงเซ็งแซ่ที่คุยกันเงียบลงไปทันทีเมื่อปรากฏร่างของนายพงษ์สิริที่เดินเข้ามาพร้อมกับหลานชายและหลานสาว

“วันนี้ผมมีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้ทราบ 2 เรื่อง” นายพงษ์สิริเริ่มต้นการประชุมทันที ในขณะที่กวาดตามองเหล่าผู้ถือหุ้นและบอร์ดบริหารที่นั่งเรียงรายอยู่รอบโต๊ะ ก่อนจะไปหยุดที่ตัวแทนของบริษัท ศิริวัฒน์ ที่วันนี้ส่งพริมา มาประชุมแทนบิดา

“บริษัท ของนายคณินที่ตั้งขึ้นใหม่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับบริษัท เพียงธำรง ทั้งสิ้น”

หญิงสาวจากศิริวัฒน์ดีเวลลอปเม้นท์ดูเหมือนจะคาดไม่ถึงจริงๆ บิดาของเธอรู้เรื่องนี้หรือเปล่า...เพราะที่นายพัฒนาตัดสินใจร่วมทุนกับบริษัทของนายคณินไป เพราะเชื่อมั่นเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าบริษัทแห่งนั้นเป็นบริษัทลูกของเครือเพียงธำรง

“และเรื่องที่ 2 โครงการคอมเพล็กซ์ที่พิษณุโลกที่ผมมอบหมายให้ คณุตม์ หลานชายของผมเป็นคนดูแลโครงการทั้งหมด ตอนนี้มีความคืบหน้าไปหลายส่วนแล้ว เราได้ผู้ร่วมทุนคนใหม่คือ คุณใกล้รุ่ง เจ้าของที่ดิน ทำให้โครงการเดินหน้าได้เร็วกว่ากำหนด และคาดว่าจะสามารถเปิดประมูลหาบริษัทรับเหมาก่อสร้างได้ภายในเดือนนี้ รายละเอียดทั้งหมดเชิญรับฟังจาก คณุตม์ ชี้แจงต่อที่ประชุมครับ”

นายพงษ์สิริพยักหน้าให้คณุตม์ลุกขึ้นและเอ่ยพรีเซ้นต์ถึงความคืบหน้าเกี่ยวกับการดำเนินงานโครงการต่อหน้าที่ประชุมเอง โดยมีสายตาของผู้บริหารหลายคนที่ชื่นชมในวิสัยทัศน์และการดำเนินงานที่เริ่มต้นได้ดีสำหรับโครงการแรงของว่าที่รองประธานกรรมการบริษัทคนใหม่ รวมไปถึงพริมาที่ยังคงจ้องมองชายหนุ่มอย่างชื่นชมและดูเหมือนว่าจะมากกว่าคนอื่นๆในที่ประชุมหลายเท่า

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐


“คุณปู่ครับ ผมตั้งใจว่าจะกลับไปพิษณุโลกอีกครั้ง เพื่อพาทีมบริษัทรับเหมาฐานรากเข้าไปลงพื้นที่และเริ่มรื้อถอนอาคารเก่าก่อน”

คณุตม์เอ่ยขึ้นเบาๆหลังจากเลิกประชุมที่ผู้บริหารทยอยออกจากห้องกันไปแล้ว หากนายพงษ์สิริกลับค้านขึ้นอย่างไม่เห็นด้วย

“ปู่อยากให้นุดอยู่ตอนที่เปิดประมูลหาบริษัทรับเหมาก่อสร้างตึก นุดยังไม่เคยมีประสบการณ์ทางด้านนี้”

“ถ้าอย่างนั้นนิดพาทีมโปรเจ็คเมเนเจอร์ไปเองค่ะ พี่นุดกับคุณปู่ไม่ต้องห่วง นิดจะไปรบกวนขอให้พี่ดงไปเป็นเพื่อน”

คะนึงนิจอาสาขึ้นแทนพี่ชาย ซึ่งคนเป็นปู่ก็พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต เป็นอันว่าได้ข้อสรุปที่พึงพอใจจากทุกฝ่าย ทั้งหมดจึงเตรียมจะออกจากห้องประชุมไปเริ่มงานตามหน้าที่ของตน

หากแล้วร่างเพรียวของพริมาที่รอจังหวะอยู่ก็ตรงเข้ามาหาร่างสูงของคณุตม์ทันที พลางเอ่ยทักทายเสียงหวานเป็นพิเศษ

“ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน พริมขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้ไปเยี่ยมคุณคณุตม์เลยตอนที่คุณเข้าโรงพยาบาล ตอนนี้หายป่วยดีแล้วใช่มั้ยคะ”

คณุตม์ดูเหมือนจะชะงักไปทันทีเมื่อเห็นตัวต้นเหตุที่ทำให้โรคกลัวผู้หญิงของเขากำเริบขึ้นเมื่อคราวก่อน ใกล้รุ่งที่สังเกตอาการของคนใกล้ตัวแล้วก็ได้แต่เป็นห่วงคนตัวโตที่หน้าซีดลงเรื่อยๆ จนหญิงสาวทนไม่ได้ต้องเป็นฝ่ายก้าวขึ้นมาขวางหน้าร่างสูง พร้อมเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายแทน

“คุณคณุตม์มีประชุมงานกับฝ่ายออกแบบต่อ ต้องขอโทษคุณพริมาด้วยนะคะที่ต้องขอตัวคุณคณุตม์ไปทำงานต่อก่อน”

“ฉันต้องการคุยธุระกับคุณคณุตม์เป็นการส่วนตัวสักครู่ เธอไปทำงานของเธอเถอะ”

พริมาเอ่ยพลางมองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างประเมิน หากคณุตม์กลับเอ่ยขัดขึ้นเสียงเข้ม

“ผมต้องขอโทษคุณพริมาด้วยจริงๆที่อยู่คุยธุระกับคุณไม่ได้ ผมมีประชุมด่วนอย่างที่ใกล้รุ่งว่า ..ขอตัวนะครับ”

คณุตม์เอ่ยจบก็เดินหันหลังหนีออกไปทันทีจนพริมามองตามอย่างสงสัยกับอาการหลบหน้าหลบตาของชายหนุ่ม และยังอาการกันท่าอย่างออกนอกหน้าของผู้หญิงหน้าหวานคนเมื่อกี้นี้อีกที่ทำให้เธอหงุดหงิดจนอดรนทนไม่ไหว

พริมาเก็บความสงสัยเอาไว้หนักอกเอาไว้ได้ไม่นาน เพราะทันทีที่ออกจากบริษัทเพียงธำรง หญิงสาวก็ตรงไปยังบริษัทเปิดใหม่ของคณินทันที เธอต้องการรู้ทั้งเรื่องที่บริษัทของนายคณินไม่ใช่บริษัทลูกของเพียงธำรง และยังเรื่องท่าทีแปลกๆของคณุตม์อีก ซึ่งคนที่จะไขปริศนาให้เธอได้ มีเพียงคนเดียว...

“คุณนิอรคะ ดิฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณสักครู่”

หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจเมื่อเห็นว่าบุคคลที่เธอต้องการพบไม่ได้อยู่เพียงลำพัง หากยังมีบุรุษสูงวัยผิวคร้ามคนหนึ่งนั่งสนทนาอยู่บนโซฟาตัวเดียวกันอย่างสนิทสนม

“เชิญที่ห้องทำงานของคุณคณินดีกว่าค่ะ กำนันรอดิฉันที่นี่สักครู่นะคะ” นางนิอรหันมาเอ่ยกับคนข้างๆเสียงหวาน ก่อนจะลุกไปหาพริมาที่แม้จะสงสัยแต่ไม่ได้ใส่ใจ พลางเดินตามหญิงวัยกลางคนออกไปทันที

“ทำไมคุณนิอรไม่บอกดิฉันสักคำคะว่าบริษัทที่นี่ไม่ใช่บริษัทลูกของเพียงธำรง”

พริมาเอ่ยถามเข้าเรื่องเลยทันทีเมื่อก้าวเข้ามาในห้องทำงานที่ว่างเปล่าของคณินอย่างไม่พอใจ หากนางนิอรยังคงยิ้มในหน้าได้ในขณะตอบหญิงสาว

“นั่นไม่สำคัญเท่ากับว่า คนที่ก่อตั้งบริษัทก็เป็นคนในครอบครัวเพียงธำรงเหมือนกัน คุณพริมอย่ากังวลไปเลยค่ะ คุณพัฒนาคุณพ่อของคุณเชื่อมั่นในตัวคุณคณินไงคะ ถึงได้มาร่วมหุ้นกับเราเปิดบริษัทใหม่ที่นี่”

“ถ้าคุณพ่อทราบแล้วก็แล้วไปค่ะ แต่พริมยังสงสัยอีกเรื่อง คราวที่แล้วที่คุณคณุตม์เข้าโรงพยาบาล เขาป่วยเป็นโรคอะไรคะ”

นางนิอรนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเลี่ยงไป

“เรื่องนี้ดิฉันไม่แน่ใจค่ะ แต่ถ้าคุณพริมอยากรู้ ดิฉันจะถามคุณคณินให้ แต่ตอนนี้คุณคณินออกไปพบลูกค้า เอาไว้วันพรุ่งนี้ดิฉันจะโทรหาคุณพริม ดีมั้ยคะ?”

“ไม่ต้องค่ะ พรุ่งนี้พริมต้องไปบริษัทเพียงธำรงอยู่แล้ว ช่วงนี้พอคุณคณุตม์ได้ที่ดินแล้วก็เร่งดำเนินงานใหญ่เลยค่ะ พริมคงยุ่งมาก เอาเป็นว่าเลิกงานแล้วพริมจะแวะมาหาคุณนิอรที่นี่เลยก็แล้วกัน หวังว่าพริมจะได้คำตอบนะคะคุณนิอร”

นางนิอรนิ่งไปกับข้อมูลใหม่ที่พริมาหลุดปากออกมา นี่แสดงว่าโปรเจ็กต์คอมเพล็กซ์ที่พิษณุโลกของคณุตม์ผ่านอนุมัติบอร์ดบริหารเต็มตัวแล้ว งานนี้บริษัทของเธอจะเอาอะไรไปสู้บริษัทยักษ์ใหญ่อย่าง บริษัท เพียงธำรงเรียลเอสเตท ได้กัน!

“ไม่ต้องห่วงค่ะคุณพริม เพราะดิฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าลูกเลี้ยงสุดที่รักของดิฉันป่วยเป็นโรคอะไร”

นางนิอรเอ่ยขึ้นอย่างหมายมาดก่อนจะเดินไปส่งพริมาถึงที่หน้าห้องทำงาน พลางรีบกลับไปหากำนันไพบูลย์ที่นั่งรออยู่อีกห้องหนึ่งทันทีอย่างมีแผนร้าย

“กำนันคะ นิมีเรื่องสำคัญอยากจะให้กำนันช่วยเหลือสักนิด”

“ถ้าคืนนี้คุณไปดินเนอร์กับผม รับรองว่าผมจะเคลียร์ทุกปัญหาหนักอกให้คุณเอง” บุรุษสูงวัยเอ่ยพลางเอื้อมมือไปลูบต้นขาอีกฝ่ายอย่างจาบจ้วง ซึ่งนิอรเองก็ไม่ได้เบี่ยงตัวหนีหากกลับชะโงกหน้าไปกระซิบตอบจนชิดใบหูของอีกฝ่าย

“รับรองว่ามันจะเป็นดินเนอร์สุดพิเศษแน่นอนค่ะกำนัน แต่ระฆังหมดยกแค่เที่ยงคืนนะคะ นิต้องกลับคอนโดก่อนที่คุณคณินจะกลับจากงานเลี้ยงของลูกค้า”

“รับรองว่าผมจะใช้ทุกวินาทีอย่างคุ้มค่า คุณมีปัญหาอะไรบอกผมมาได้เลย ผมจะจัดการให้”

“นิไม่อยากเห็นโครงการคอมเพล็กซ์อะไรเกิดขึ้นที่พิษณุโลกทั้งนั้น นอกจากโครงการของเรา กำนันจัดการให้นิได้ไหมคะ”

“ไม่มีปัญหา เราจะไปคุยรายละเอียดกันที่ไหนดี”

นางนิอรฉีกยิ้มก่อนกระซิบชื่อโรงแรมหรูไม่ห่างจากคอนโดของเธอมากนัก ก่อนที่จะเดินนำบุรุษชราออกไปอย่างกระหยิ่มใจ โครงการของคณุตม์คงจะไม่มีโอกาสเกิดขึ้นได้ง่ายๆ ถ้าตราบใดยังคิดจะสร้างโปรเจ็กต์ทับที่กับบริษัทของเธอ!

 ...................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น