Akamone_Moka

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 14 : ลาก่อนโรงเรียนเก่า..สวัสดีโรงเรียนใหม่

ชื่อตอน : EP 14 : ลาก่อนโรงเรียนเก่า..สวัสดีโรงเรียนใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 944

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2560 20:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 14 : ลาก่อนโรงเรียนเก่า..สวัสดีโรงเรียนใหม่
แบบอักษร

ความเดิมตอนที่แล้ว

และเดินถอยหลังข้ามศพอัลบัสอีกครั้งและพูดคำสุดท้ายก่อนจะบินหนีตามพวกผู้เสพความตายไปนั้นก็คือ...

" ยุคแห่งศาสตร์มืดได้มาถึงแล้ว... "

________________________________________________________


EP 14 : ลาก่อนโรงเรียนเก่า..สวัสดีโรงเรียนใหม่


หลังจากการปรากฏตัวของผมในวันนั้น แน่นอนว่าต้องมีเจ้านักข่าวก็อดที่พยายามหาข่าวลงหนังสือพิมพ์ พูดง่ายๆว่า ผมคิดว่าพวกนั้นคงคิดว่าผมปลอมตัวเป็นผมเองเพื่อเข้ามาในฮอกวอตส์ และแฮร์รี่ก็โดนลักพาตัวไป แต่มีบางพวกที่คิดว่าผมคือแฮร์รี่และเป็นจอมมาร ถึงพวกเขาจะออกปากเป็นพยานบอกทางกระทรวงเวทมนตร์ ว่าผมคือ จอมมารจูเนียร์ แต่ทางกระทรวงก็ไม่เชื่อ เพราะไม่มีหลักฐานที่บ่งชี้ได้ว่าผมคือ จอมมารจูเนียร์ ผมเลยรอดพ้นและใช้ชีวิตอยู่ต่อสบายๆด้วยนามเดิมคือ..แฮร์รี่ พอตเตอร์..พร้อมกับข่าวลือที่ถูกกุขึ้นมามากมาย..


และในไม่กี่วัน ข่าวก็ประกาศสู่โลกเวทมนตร์ได้รับรู้ ถึงการจากไปของครูใหญ่ ศาสตราจารย์ อัลบัส ดับเบิ้ลดอร์ และเหล่านักเรียนและอาจารย์ของฮอกวอตส์ก็ถูกมองในแง่ลบทันที เมื่อพวกเขาต่างบอกว่าผมคือจอมมารจูเนียร์ ซึ่งไม่มีหลักฐานใดๆที่สามารถบ่งชี้ได้ว่าผมคือจอมมารจูเนียร์ ซึ่งการกระทำนี้ได้ประกาศถึงการกล่าวหาที่รุนแรงต่อเด็กหนุ่มผู้ถูกเลือกอย่างผม ตอนนี้คนทั้งโรงเรียนและสถานที่ฮอกวอตส์แห่งนี้ ต่างถูกมองในแง่ลบต่างๆนาๆ


ฮอกวอตส์ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ทั้งข่าวการตายและการใส่ร้ายผม ทำให้โรงเรียนแห่งนี้ถูกมองในแง่ลบ แน่นอนว่าก่อนที่ผมจะออกจากโรงเรียนนั้นก่อนจะไปฐานลับของโวลเดอมอร์ ผมได้ยื่นใบลาออกจากโรงเรียนนี้เป็นที่เรียบร้อย และการที่ผมลาออก มันเป็นเครื่องยืนยันต่อโลกเวทมนต์ว่า คนของฮอกวอตส์นั้นได้ใส่ร้ายผมเลยทำให้ผมต้องลาออกจากโรงเรียน ตอนนี้ผมกลายเป็นคนที่น่าสงสารต่อสายตาของโลกเวทมนต์ ส่วนคนฮอกวอตส์ก็ถูกมองเป็นพวกมารยา ส่วนการตายของอัลบัสก็ถูกมองเป็นเรื่องเศร้าต่อไป


ผมเดินทางมาถึงฐานลับของโวลเดอมอร์และได้ขอรัดเกล้าเอาไว้เก็บกับตัวเองเพื่อความปลอดภัย ผมคุยเล่นอย่างสนุกสนานกับพี่ทอม บรรยากาศดูสุขสันต์ในสายตาของเหล่าผู้เสพความตาย คงมีแต่ผมนะที่เป็นฝ่ายพูดอย่างเดียว พี่ก็เอาแต่พูดคำตอบคำ ยกเว้นแต่พวกครอบครัวมัลฟอยที่กอดกันอย่างห่วงแหน..ซึ่ง..ผมไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากครอบครัวเลย.. ตลอดวันหยุด ผมอยู่แต่ฐานของทอมและฐานลับของผมสลับไปมา 


แน่นอนว่าตอนนี้ผมคงเดินทำหน้าใสซื่อเดินกลับบ้านไปหาซีเรียสไม่ได้อีกแล้ว เพราะพวกครอบครัววิสลีย์นั้นอยู่บ้านเดียวกับซีเรียส ซึ่งผมไม่ลืมข้อนี้ เลยได้แต่อยู่วนเวียนไปมาระหว่างสองฐาน ผมได้แต่เดินวนเวียนไปมาอย่างเบื่อหน่าย จนคิดเรื่องสนุกอย่างนึงได้!


 " พี่ทอม..ผมอยากเรียน..ปี7 ต่อ..พี่ต้องไปเป็นเพื่อนผมนะ "


" เดี๋ยวนะ..นายกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่แฮร์รี่..บอกฉันมาเลยดีกว่า..และอีกอย่าง- "


" ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง...ผมนะต้องการให้พวกเราเพิ่มฐานที่ตั้งอีกแห่ง..และรวบรวมคนของเรามากขึ้นเพื่อสำหรับสงครามที่ใกล้เข้ามา และอีกอย่างนะ ถึงผมจะเปิดตัวให้โรงเรียนนั้นรู้กันหมด แต่ต้องขอบคุณข่าวลือและเหล่าภาคีที่เข้าใจผิดคิดว่าผม..แฮร์รี่ พอตเตอร์โดนลักพาตัว..และจอมมารจูเนียร์อย่างผม ปลอมเป็นแฮร์รี่เพื่อเข้าฮอกวอตส์ แต่ไม่เห็นมีนักข่าวมาถ่ายรูปผมลงข่าวเลยหนิ..แล้วตอนนี้ผมยังโดนมองด้วยสายตาเอ็นดูและสงสารจากคนทั้งโลกเวทมนตร์.. "


" ...นายทำให้ฉันภูมิใจในตัวนายอีกแล้วนะ...น้องรัก.." 


การสนทนาของผมที่รวบรัดนี้ มีแต่ผมและทอมเท่านั้นที่เข้าใจในทันที ยกเว้นพวกสาวกผู้เสพความตายที่งงกันอยู่ ตอนนี้ผมและพี่ทอมก็กำลังเลือกโรงเรียนกันอยู่


" โรงเรียนเวทมนตร์ก็มีอยู่ทั่วโลก ทั้งหมดก็ 11 แห่ง จะไปอยู่ไหนดีน้าาา " ผมเอาแต่นึกเลือกโรงเรียนที่จะเข้า แน่นอนว่าการที่จะค้นหานี้ ผมไม่เสียเวลามาตามอ่านหนังสือหาประวัติโรงเรียนกันหรอก สมัยนี้มันต้องใช้คอมหรือโน๊ตบุ๊กกันแล้ว แค่ผมละนะตอนนี้นะ ผมนะอายุขึ้นสามสิบ รีดก็รู้อยู่แล้วใช่มั้ยละครับ


แน่นอนว่าผมหยิบโน๊ตบุ๊กมาใช้ที พวกสาวกนี้แตกตื่นกันใหญ่ เพราะความแปลกใหม่ที่พวกเขาไม่เคยเจอ ช่วงแรกๆผมก็แกล้งพวกเขาด้วยโน๊ตบุ๊กของผมนั้นละ ฮ่าๆ ตลกและสนุกมากๆเลย ส่วนพี่ทอมเห็นเงี่ย หนุ่มโซเชียลตัวยงเลยนะครับบ พี่ทอมก็เคยอยู่โลกมักเกิ้ลตั้งแต่เด็กนะ 


" โรงเรียนเวทมนตร์อิลเวอร์มอร์นี...ไม่เอา " ผมก็เล่นเกมในโน๊ตบุ๊กและพลางนึกถึงโรงเรียนที่จะเข้า


" โรงเรียนคาสเทลโลโบรโซ..ก็ไม่ "


" โรงเรียนแวกอาโด..ไม่...โรงเรียนมาโฮโทโกโระ...ไม่...วิทยาลัยเวทมนตร์โบซ์บาตง...ประวัติดีเกิ๊น..ไม่.. " 


" ทำไมไม่เลือก สถาบันเดิร์มสแตรงก์ละ..." ผมหันไปมองตามน้ำเสียงที่ดูนิ่งๆและติดเย็นชา คนที่พูดคนนั้นก็คือ พี่ทอม นั้นเอง


ผมหยุดเล่นโน๊ตบุ๊กและพรางนึกถึงประวัติโรงเรียนนี้โดยทันที ฮึ..ภายนอก ถ้าเป็นสมัยนี้ สถาบันเดิร์มสแตรงก์ ถูกมองว่าเป็นโรงเรียนของพวกมีฝีมือและแน่นอนว่าโรงเรียนแห่งนี้ได้ผลิตพ่อมดแม่มดที่ดีออกไปมากมาย และได้ทำการสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียนในทางดีๆอย่างเช่น นักกีฬาดีเด่น นักกีฬาควิดดิชนานาชาติชื่อดัง คนที่ทำให้ชื่อเสียงโรงเรียนนี้เด่นและดีขึ้นคือ วิกเตอร์ ครัม แต่ถ้าเป็นแต่ก่อนโรงเรียนสถาบันแห่งนี้ เดิมทีแล้ว


มีการสอนศาสตร์มืดมาร่วมด้วยในการเรียน ในแต่ก่อนโรงเรียนนี้ได้เกิดมีความเสื่อมเสียอยู่สองสาเหตุที่ทำให้โรงเรียนนี้ถูกมองในแง่ลบ สาเหตุแรกคือ ฮาร์แฟรงก์ มุนเธอร์ ได้กลายเป็นอาจารย์ใหญ่แบบกระทันหัน หลังจากที่การเสียชีวิตของผู้ก่อตั้งโรงเรียนนี้แม่มดผู้ยิ่งใหญ่แห่งบัลเกเรียคนนึงได้ตายลงอย่างเป็นปริศนา นามนั้นคือ เนอร์วิดา วุชชาโนว่า มุนเธอร์ได้เปลี่ยนการสอนของโรงเรียนนี้เป็นแบบการฝึกสอนการประลองและฝึกฝนเวทมนต์การต่อสู้โดยเฉพาะ แน่นอนว่าปัจจุบันการสอนนี้ยังมีอยู่


ช่วงเวลาอันดำมืดครั้งที่สองของเดิร์มสแตรงก์คือการขึ้นเป็นอาจารย์ใหญ่ของ  ไอกอร์ คาร์คารอฟ อดีตผู้เสพความตาย เขาชอบข่มขู่นักเรียน เป็นคนเห็นแก่ตัว ไร้ศีลธรรม แน่นอนว่าหลังจากที่โวลเดอมอร์กลับมาอีกครั้ง นั้นก็คือตอนผมอยู่ปีหนึ่ง คาร์คารอฟ รีบละหนีออกจากการเป็นครูใหญ่โดยทันที และศิษย์เก่าของเดิร์มสแตรงก์ที่นำความสูญเสียและเสื่อมเสียมาสู่สถาบันมากที่สุดคือ เกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ พ่อมดที่ร้ายกาจที่สุดในช่วงศตวรรษที่ 20


คาร์คารอฟหนีโวลเดอมอร์มาได้ไม่ถึงปี เขาก็ตายด้วยฝีมือสหายเก่าของเขาเอง แน่นอนว่าเขาตายก่อนจะถึงตอนผมอยู่ปีสี่ ในการประลองถ้วยอัคนี คนทรยศอย่างเขาก็สมควรตายแล้ว อยากบอกข้อมูลของพี่ผมต่อศาลสูงวิเซ็นกาม็อต เพื่อแลกกับอิสรภาพที่เขาโหยหาเอง..ฮึ..


และอีกอย่างนะ โรงเรียนสถาบันเดิร์มสแตรงก์นี้นะ ส่วนใหญ่คนเขาคิดว่าที่ตั้งของโรงเรียนนี้อยู่ ทางตอนเหนือของยุโรป แต่ที่ตั้งก็ไม่แน่ชัดด้วย เพราะมันถูกเก็บเป็นความลับ เพราะแบบนี้จึงไม่มีใครทราบที่ตั้งอย่างแน่ชัด และถ้าเกิดมีผู้มาเยือนมานะ ก็จะโดนเสกลบความจำและเส้นทางที่มา และลบความจำเกี่ยวกับสถานที่ของสถาบันเดิร์มสแตรงก์อีกด้วย


คาร์คารอฟ หลังจากการตายของเขา แน่นอนว่าผมได้จัดฉากให้มันเป็นการตายที่ปริศนา ผมได้แอบปลอมแปลงประวัติเอกสารนิดหน่อย เพื่อให้ ยูเรเซีย ผู้ติดตามของผม เข้าตำแหน่งครูใหญ่ของสถาบันเดิร์มสแตรงก์แบบกระทันหัน พูดง่ายๆสร้างเหตุการณ์เหมือนกับเหตุการณ์ของ มุนเธอร์


ผมก็ทำไปเล่นๆนะ แต่ไม่คิดว่าตอนนี้กลับกลายมีประโยชน์เฉย แต่ก็ดี ถือว่าเป็นความโชคดีไปในตัว แต่ผมไม่เข้าใจอย่างนึงคือ ทำไม ในภาคหนังต้องเปลี่ยน วิทยาลัยโบซ์บาตง เป็นโรงเรียนหญิงล้วน และทำไมต้องเปลี่ยน สถาบันเดิร์มสแตรงก์เป็นโรงเรียนชายล้วนด้วย ทำไมไม่ทำแบบในนิยายของ J.K. ที่ทั้งสองโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนชายหญิง และอีกอย่างทำไมไรท์ต้องทำตามแบบหนัง แบบให้ผมไปอยู่โรงเรียนชายล้วน ไม่เข้าจายยย (หุหุหุ =,,= : ไรท์)


ผมได้ทำการติดต่อสื่อสาร ยูเรเซีย ด้วยนกฮูกจดหมาย ว่าจะมาสมัครเรียนปีเจ็ดที่โรงเรียนของเธอ ถ้าอยากเข้าโรงเรียนก็ต้องมีจดหมายทางการหน่อยละนะ ถึงผมจะสามารถสื่อจิตคุยกับเธอได้ก็เถอะ แน่นอนว่าทางสะดวก รอเปิดเทอมเรียนปีเจ็ดได้เลย แถมยูเรเซียยังได้ทำการเพิ่ม เมลร่า และ มิเรย์ ผู้ติดตามผมทั้งสองคนเข้ามาในโรงเรียนอีก เพื่อความสะดวกและคอยปกป้องผม ผมและพี่ทอมและสาวกของเขาและผู้ติดตามของผมต่างเดินมาที่ตรอกน็อกเทิร์น ถึงสถานที่แห่งนี้จะขายพวกของศาสตร์มืดและสัตว์ร้าย ตามด้วยร้านพวกสมุนไพรมีพิษ แต่ถ้าคุณรู้แหล่ง คุณจะตะลึงเลยละ ว่ามันมีร้านมากกว่าที่คิด 


ตรอกน็อกเทิร์นมีไว้สำหรับพวกชอบศาสตร์มืด จะมีบรรดาร้านค้าที่ขายและรับซื้อ เกี่ยวกับอุปกรณ์ศาสตร์มืดทุกอย่าง แน่นอนว่าทั้งผมและพี่มีอุปกรณ์และชุดเครื่องเขียนหนังสือต่างๆและเสื้อผ้าของสถาบันเดิร์มสแตรงก์เรียบร้อยแล้ว ต้องขอบคุณยูเรเซีย เธอทำงานได้ดีและรู้ใจผมจริงๆ ที่ผมและพี่มาตรอกน็อกเทิร์น เพราะต้องการสัตว์เลี้ยงที่น่ารักเข้าโรงเรียนไงละครับ


อย่างเช่น งู หรือไม่ก็ แมงมุมตัวใหญ่ๆน่ารักๆ ระหว่างที่ผมกำลังตามหาร้านสัตว์มีพิษระหว่างทางก็จะมีสายตาต่างๆนาๆคอยจับจ้องมองผมและพี่ชายผมอยู่ และแน่นอนว่าสิ่งที่ตอบกลับไปคือ ดวงตาดังสีเลือดของผมกับสายตาอันเย็นชาดังคำสาปพิฆาตส่งให้พวกเขาไปนี่เอง ผมและพี่เลยเดินมาถึงร้านอย่างสบายๆโดยคนรอบข้างเอาแต่ก้มหน้า..ฮึ..


ผมเปิดประตูเข้าไปในร้านขายสัตว์มีพิษ


" โอ้วว..ขอต้อนรั- พระเจ้า..แฮร์รี่ พอตเตอร์.. คุณมาทำอะไรที่นี้กัน " สีหน้าอันแปลกใจของเจ้าของร้านนั้น ส่งแววตาที่ประหลาดใจและดูตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน


" พอดีว่า..ผมกำลังตามสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลกเวทมนต์..พอจะมีซักตัวมั้ยครับ " ผมลงไปพิงที่เคาน์เตอร์พร้อมกับเปลี่ยนสีตาของตนเป็นสีเลือด ดวงตาเหมือนอสรพิษแต่ภายในลึกเข้าไปอีก มันกลับลึกซึ้งกว่านั้น


" ม..มี โอ้ว..พระเจ้า..ขอบคุณที่ฉันยังไม่ได้ตาย..ในที่สุดก็ได้เจอจอมมารจูเนียร์ ชั่งเป็นเป็นเกียรติแก่ข้าน้อยเหลือเกิน ข้าน้อยเพียงแต่ได้ยินชื่อเสียงของท่าน..ผ่านข่าวโลกเวทมนต์..ไม่คิดว่าข้าน้อยจะได้เจอตัวจริง สายตาดวงตานี้ ไม่มีใครเหมือน..ท่านคือจอมมารจูเนียร์จริงๆ..มันชั่งเซอร์ไพรส์สำหรับข้าน้อยนัก.." ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความดีใจและถลกแขนเสื้อข้างซ้ายของตนขึ้น ปรากฏตรามารผู้เสพความตาย


" ข้าไม่อยากเชื่อว่าท่านคือจอมมารจูเนียร์..แฮร์รี่..พอตเตอร์...ล..แล้ว จอมมารได้มาด้วยหรือเปล่าขอรับ "


" ข้างๆฉันนี่ไง..อ้อ..และอย่าสงสัย ที่หน้าตาเขาเป็นแบบนี้ ไม่เหมือนดังที่คุณจำได้ ผมเป็นคนช่วยพี่ชายผมเอง ให้กลับมาในสภาพยังหนุ่มวัยสิบหก ถึงตอนนี้หน้าตาจะสิบหกแต่อายุก็ ยี่สิบสอง แล้ว..ผมอยากให้คุณเลิกถามและจัดสัตว์มีพิษทั้งหลายมาให้ผม..เสียที.. " ดวงตาของผมส่องแสงแดงเป็นประกาย ดวงตาสีเลือดของผมนั้นส่งออกมาแววอย่างดุร้าย


" ด..ได้ขอรับ " เจ้าของร้านรีบเดินไปหลังร้านโดยทันที และมีเสียงสัตว์ขู่ออกมาดังๆอย่างดุร้ายไม่ไกล


" นี้ข้อรับ...มันติคอร์...ยังเด็กอยู่ด้วย " เขาจับใส่กรงและเอามาวางไว้บนเคาน์เตอร์ แน่นอนว่าผมรู้จักว่ามันคืออะไร ดูสิ มันน่ารักจริงๆ ยังเด็กแต่ดูแววจะดุร้ายกว่าร่างเล็กๆนั้นเสียอีก ฮ่าๆ


" ระวังนะขอรับ มันดุร้ายมาก และหายากมากๆด้วย.." 


ผมไม่สนคำพูดเขาและปลดกรงและจับมันติคอร์มาอุ้มอย่างเอ็นดู มันติคอร์ก็มองผมและไม่ทำร้ายหรือขู่เข็ญแต่อย่างใด แต่กลับคลอเคลียอ้อนผมซะงั้น การกระทำของมันทำให้เจ้าของร้านถึงกับอ้าปากค้างเลย ส่วนพี่ทอมก็มีแววประหลาดใจเล็กๆ ส่วนสาวกของพี่ทอมและผู้ติดตามของผมก็มองแบบตะลึง


" มีอีกมั้ย..ขอหมดเลย " พี่ทอมพูดแบบนั้น ผมหันขวับมองเลย พี่ทอมก็ส่งสายตานิ่งๆใส่ผม ส่วนผมก็ส่งยิ้มให้แบบดีใจมากๆ และอยากสาวแตกสุดๆ กรี๊ดด พี่ทอม มีแววน่ารักนะเนี่ยยย


" ม..มีขอรับ รอสักครู่.." เจ้าของร้านรีบนำมันมาโดยทันที แน่นอนว่าบางตัวยังใส่ในกรงบ้าง ถูกล่ามบ้าง ไม่เข้าใจจริงๆทำไมเจ้าของร้านต้องโหดร้ายกับสัตว์น่ารักพวกนี้ด้วย


" ล..ลูกมนุษย์หมาป่า...และฟวูปเปอร์...พัฟสไกน์...พอร์ล็อก...ผีกูล...ผีโพลเตอร์ไกส์...โปรเกรบิน...ปูไฟ...โบวทรัคเกิล...บิลลี่วิก...บันดิมัน...บ็อกการ์ต...แบนชี...น็อกเทล...นาร์ล...เนียเซิล...นันดุ...นิฟเฟลอร์...โนม...เธสตรอล...และ " เขาวางพวกนั้นลง และร่ายชื่อสัตว์พวกนี้ให้ผมฟังทีละตัวๆบนเคาน์เตอร์


"เทโบ...โทรลล์...โดซี่...เดมิไกส์...ดิริคอว์ล...ดั๊กบ็อก...เซนทอร์...เซอร์เบอรัส...ซาลาแมนเดอร์...เชรค...ชิซเพอร์เฟิล...แคลบเบิร์ต...เคลปี้...ควินทาเพ็ด...ครัป...แกรปฮอร์น...กลัมบัมเบิ้ล...กรินดี้โลว์...ก็อบลิน...กัปปะ...ขอรับ พวกนี้ล้วนแต่ยังเด็กและพึ่งเกิดได้ไม่นาน และจับตัวยากบางตัวด้วยขอรับ "


" กล้าดียังไง ไหนละสัตว์อันตราย เเกเอาแต่พวกครึ่งๆกลางๆมาให้ฉันเนี่ยนะ..คิดว่าฉันไม่รู้ความสามารถของพวกมันทุกตัวหรือไง คิดจะโกงกันงั้นหรอ! " ผมนี่กลายร่างเป็นร่างจริงเลย เจ้าของร้านนี้รีบถอยจนไปติดกำแพงร้านเลย 


" สัตว์ที่ไม่ดุร้าย 23 ตัว สัตว์ดุร้าย เพียงแค่ 20 ตัว... " ผมจ้องเข้าไปในดวงตาเขา


" ค..ค..คือว่า- "


" เอาเถอะ ผมไม่คิดมากอยู่แล้ว ยังไงก็ช่วยเซ็นใบอนุญาติให้เลี้ยงพวกสัตว์วิเศษพวกนี้ให้ผมด้วยแล้วกัน " ผมกลับในร่างเดิมและส่งยิ้มให้เขา เจ้าของร้านดูเหงื่อไหลโชคและตอบรับคำผมและรีบเตรียมเอกสารให้ผมทันที


หลังจากที่เขาจัดการเอกสารให้ผมจนครบ ผมก็นำเอกสารใบอนุญาตินั้นให้มิเรย์เป็นคนเก็บ และได้เสกย่อส่วนพวกสัตว์ทั้งหลายให้มีขนาดจิ๋วเก็บเข้ากล่อง แค่สัตว์ที่ไม่ดุร้ายเท่านั้นละ ส่วนสัตว์ดุร้ายพวกนี้ผมปล่อยมันไว้


" อ..เอ่ออ คือ เจ้านายไม่เก็บพวกมันหรอขอรับ " เจ้าของร้านพยายามส่งยิ้มอันเสแสร้งมาให้ผม


" ไม่หรอกครับ เพราะผมจะปล่อยให้มันกินเหยื่ออันโอชะ..เอาละ..กำจัดมันซะ..กินมัน..ฆ่ามัน..ทำร้ายมันเหมือนกับมันที่ทำร้ายพวกแก! "


และนั้นคือคำสั่งเด็ดขาดของผมที่สั่งแก่พวกสัตว์ดุร้ายให้มันไปกินร่างเจ้าของร้าน ผมและพี่ทอมและสาวกทั้งหลายก็เดินออกมาจากร้านอย่างปกติ จะมีแต่เสียงที่แสนทรมาณและกรีดร้องดังออกมาจากร้าน ผมและพี่ทอมรีบเดินทางกลับฐานทันที ผมก็ปล่อยเจ้าสัตว์ในกล่องและเสกให้มันเป็นขนาดเดิม และสั่งให้มิเรย์นำสัตว์พวกนี้กลับฐานลับของผมและฝากให้มิเรย์ให้ไปบอกฮิลด้าและอิสตร้าให้คอยฝึกฝนมันให้ดุร้ายและเชื่อฟังผม 


  จากนั้นไม่นานสัตว์ดุร้ายที่ผมปล่อยในร้านนั้นก็ตามกลิ่นผมจนมาถึงฐาน แน่นอนว่าสัตว์ดุร้ายพวกนี้ ล้วนแต่เท้าเบาทั้งนั้น พวกมือปราบมารคงตามเบาะแสและหาฐานนี้ไม่เจอแน่ และพวกมันก็ยังมีเลือดและเศษเนื้อยังคงติดปากพวกมันอยู่ ผมฝากหน้าที่ดูแลพวกมันให้เมลร่า โดยทันที ว่าให้นำพวกมันกลับฐานและให้ เวลล่า วีซ เรน่า ออร์ล่า โอบีเลีย มาลน์ มาเรีย วาเลนไทน์ และ ไมด้า เป็นคนคอยดูแลพวกมัน ไม่ต้องฝึกสอนอะไรทั้งนั้น แค่คอยดูแลไม่ให้มันออกนอกเขตฐานหรือทำลายข้าวของในฐาน ผมเลือกคนเยอะๆ เพราะคิดว่าสัตว์ดุร้ายพวกนี้ คงต้องมีคนเฝ้าเยอะเลยละ ฮ่าๆ เหล่าสาวกของผมก็จะได้มีงานทำกัน แก้เบื่อด้วย


เวลาผ่านไปกับการรอการเปิดเทอมของปีเจ็ดที่โรงเรียนสถาบันเดิร์มสแตรงก์ก็มาถึง ผมและพี่ทอมต่างใส่เครื่องแบบของสถาบันเดิร์มสแตรงก์


" ว้าว...ใส่แล้วขึ้นนะเนี่ยย " ผมก็แซวพี่ทอมไป แต่เขาไม่เล่นกับผมเลย หน้านิ่งเหมือนเดิม สงสัยชีวิตเขาคงไม่ค่อยสดใส ก็รู้ๆกันอยู่ ฮ่าๆ


ผมและพี่ทอมต่างเดินมาที่ท่าน้ำของฝั่งทะเลทางตอนเหนือของยุโรป และยืนรอเรือที่จะมารับเราไปสู่สถาบันเดิร์มสแตรงก์ ผมมองไปรอบๆก็เริ่มมีนักเรียนของเดิร์มสแตรงก์มายืนรอเช่นกัน แน่นอนว่าจุดยืนรอสถานที่แห่งนี้ พวกมักเกิ้ลไม่มีวันเข้ามาได้ เขาว่ากันว่าโรงเรียนไม่รับพวกเลือดผสมหรือลูกของมักเกิ้ลเข้า แต่หลังจาก วิกเตอร์ ชวน เฮอร์ไมโอนี่ เป็นคู่ของตนไปงานพรอมในครั้งนั้น สถาบันนี้เลยเปลี่ยนกฏและรับนักเรียนจำพวกมักเกิ้ลหรือลูกผสม


ไหนๆก็จะมีฐานที่ตั้งใหม่ ผมคิดว่าพวกเหล่าภาคีหลังจากรู้ตัวจริงของผม พวกมันอาจเปลี่ยนสถานที่ตั้งของมันจาก กริมโมลด์เพลซ ไปที่อื่นแล้วละ พอเป็นแบบนั้นผมเลยต้องยิ่งระวังตัวมากขึ้น


เรือใหญ่ที่สูงตระหง่านอย่างเป็นสง่าจู่ๆก็พุดจากใต้น้ำขึ้นมา สร้างความตื่นเต้นแก่นักเรียนที่ยืนรอเป็นอย่างมาก ผมและพี่เดินขึ้นเรือไปพร้อมๆกับนักเรียนคนอื่นๆ จากนั้นเรือก็เริ่มแล่นสู่ทะเล และดำลงไปในใต้น้ำตามสเต็ป และมุ่งหน้าสู่ สถาบันเดิร์มสแตรงก์


ระหว่างการเดินทาง แน่นอนว่าเรือนี้เป็นเรือเวทมนต์ระหว่างที่เราแล่นเรือเดินทางไปโรงเรียน เรากลับสามารถหายใจใต้น้ำได้ นั้นยิ่งสร้างความฮือฮาแก่นักเรียนใหม่เป็นอย่างมาก


การเดินทางสิ้นสุดลงและเรือก็แล่นขึ้นสู่ผิวน้ำและจอดเทียบท่าใกล้ๆกับสนามของโรงเรียน ผมและพี่ทอมเดินออกจากเรือและมองสถาบันเดิร์มสแตรงก์ที่สูงกว่าสี่ชั้นตรงหน้าที่ตั้งเด่นเป็นสง่า


" ลาก่อนโรงเรียนเก่า..สวัสดีโรงเรียนใหม่..ฮึ.." ผมพูดเบาๆกับตัวเองและทนรอที่จะสนุกกับโรงเรียนนี้ไม่ไหวแล้ว




_________________________________________

โปรดติดตามตอนต่อไป...


ความคิดเห็น