Akamone_Moka

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 12 : แผนลวงสำเร็จแล้ว..

ชื่อตอน : EP 12 : แผนลวงสำเร็จแล้ว..

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 823

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2560 20:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 12 : แผนลวงสำเร็จแล้ว..
แบบอักษร

ความเดิมตอนที่แล้ว

รอที่จะสร้างความปั่นป่วนในโรงเรียนฮอกวอตส์ไม่ไหวแล้วสิ

________________________________________________________


EP 12 : แผนลวงสำเร็จแล้ว..


ตอนนี้ผมก็มีฮอร์ครักซ์ของผมอยู่สองชิ้น มีฮอร์ครักซ์ของโวลเดอมอร์อีกสี่ชิ้น เหลือชิ้นสุดท้ายคือ รัดเกล้าเรเวนคลอ เปิดเทอมอีกครั้งกับการที่ผมขึ้นปีสี่ ผมได้ไปพักข้างคืนกับครอบครัววิสลีย์ และเดินทางไปงานควิดดิชเวิลด์คัพ และก็เกิดเหตุการณ์ซ้ำๆ พอผ่านไปเราก็เดินทางมาฮอกวอตส์โดยทันที ตอนประกาศถึงผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้ ผมโดนทอมลงโทษจริงๆด้วย ผมโดนลงชื่อลงไปในถ้วยอัคนี


การแข่งขันเพื่อพิชิดเกียรติยศ อันเป็นนิรัน ผมผ่านมาได้และได้รับความช่วยเหลือโดยคนเบื้องหลังนั้นก็คือ บาร์ตี้ เคราช์ จูเนียร์ ที่ปลอมตัวเป็น อลาสเตอร์ มู้ดดี้ หรือ แม้ดอาย ผมได้คุยกับบาร์ตี้ว่าหลังจากการแข็งขันจบให้พาตัวผมไปห้องที่บาร์ตี้ขังมู้ดดี้ไว้ และสั่งให้บาร์ตี้รีบหนีไปทันที เขารับคำสั่ง ก่อนจะเริ่มการแข่งขัน แน่นอนว่าต้องเจอนักข่าวจอมจุ่น เดลี่พรอเฟ็ต แน่นอน ผมสั่งสอนเธอเข้าให้ และสร้างฝันร้ายจนมันเปลี่ยนพฤติกรรมของเธอไปเลย เท่านี้ผมก็จะไม่โดนออกข่าวเสียๆหายๆแล้ว


กลับมาที่การแข่งขันผมผ่านจนมาถึงด่านที่สามคือด่านเขาวงกต ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมให้ เซดริกตายเด็ดขาด ผมวิ่งมาพร้อมกับเซดดริกและจับถ้วยรางวัลพร้อมกันทำให้เราทั้งคู่วาปมาที่สุสาน เหล่าผู้เสพความตายยืนรออยู่แล้วพร้อมกับโวลเดอมอร์ในเวอร์ชั่นหนุ่ม  ทำให้เซดริกตาโตเลยทีเดียว ทอมมองผมแว๊บนึง และหันไปคุยกับผู้เสพความตาย 


" โวลเดอมอร์? " ผมเผลอพูดชื่อออกมา เพราะไม่คิดว่าทอมจะมาที่สุสานได้และมาเพื่ออะไร ลงโทษผมรอบสองหรอ? นั้นเลยทำให้เซดริกตาสว่างทันทีว่าคนตรงหน้านั้น ที่มีใบหน้าหนุ่มวัยสิบหกคือโวลเดอมอร์ 


ทอมเห็นเซดริกแล้วก็ร่ายคาถาพิฆาตใส่ทันที เพราะเขาไม่ไว้ใจเซดริกที่เขามากับผมได้ ทอมคิดว่าจะมีแค่ผมที่มา แต่เซดริกดันมาด้วย ผมเห็นผู้เสพความตายเดินเข้ามาร่วมวงเพิ่มเติม ก่อนที่คาถาพิฆาตจะโดนเซดริก ผมใช้พลังให้ถ้วยรางวัลนั้นลอยมากันทันก่อนจะจับเซดริกและถ้วยนั้นพร้อมกัน มันพาวาปมาที่ทางออกของเขาวงกต กลับฐานผมโดนโวลดี้จักการชุดใหญ่แน่ๆเลย เฮ้อ...


ผมและเซคริกต่างมองหน้ากัน ผมพูดออกไปว่าโวลเดอมอร์กลับมาแล้ว ทุกคนนิ่ง เซดริกตะโกนทันทีพอมีสติอีกครั้ง และพูดยืนยันว่ามันเป็นเรื่องจริง ทำให้เสียงดนตรีหยุดลง เขาบอกว่าโวลเดอมอร์ได้กลับมาแล้ว  นักข่าวต่างถ่ายรูปผมและเซดริกทันที ผมถูกนำตัวไปโดยมู้ดดี้ไปที่ห้องโดยไว พอถึงห้อง ผมบอกเขาให้รีบหนีไปทันที น้ำยาสรรพรสที่บาร์ตี้ดื่มก็หมดฤทธิ์พอดีเช่นกัน เขาจึงรีบหนีไปทางที่ผมเตรียมไว้ให้ ผมหาที่เหมาะๆและแกล้งทำเป็นสลบข้างๆหีบที่ขังมู้ดดี้ตัวจริงไว้ 


และเสียงฝ่าเท้าจำนวนมากก็ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูอย่างดัง และเสียงโวยวายของอัลบัส...นี้ละ...ที่ผมอยากได้ยิน..เสียงหัวเราะดังขึ้นในใจผม ก่อนที่ผมจะโดนอุ้มโดยสเนป ผมซบอกเขาอย่างอบอุ่น ผมรู้ได้ไงว่าเป็นเขานะหรอ ผมจำกลิ่นตัวเขาได้ตอนกอดครั้งนั้นไงละ รู้สึกเหมือนเป็นคนโรคจิตนิดๆแหะ ดีแล้วที่สเนปออกจากฝ่ายโวลเดอมอร์ ผมไม่อยากเห็นคนรักของผมต้องตายไปต่อหน้าต่อตาอีกแล้ว และไม่อยากให้เขาโดนใส่ร้ายว่าเป็นคนฆ่าอัลบัสด้วย พอถึงห้องพยาบาลผมหลับไปหนึ่งคืนเต็มๆหลังจากผมฟื้น


ผมก็ทำเป็นบอกว่าจำไม่ได้นู้นนี้นั้น ข้ออ้างเยอะก็เงี่ย เหล่าอาจารย์แม้แต่ดับเบิ้ลดอร์ยังเชื่อและบอกเป็นห่วงผม เขาบอกว่าช่วงนี้ให้ผมระวังตัวและย้ายไปอยู่กับครอบครัววิสลีย์แทน ผมรู้ว่าพวกภาคีต้องมาคอยปกป้องผมที่หลังแน่ๆ เวลาผ่านไปกับช่วงปิดเทอม ผมย้ายมาอยู่กับครอบครัวรอนชั่วคราวด้วยคำสั่งจากอัลบัส เขาเป็นห่วงผมเลยพาผมย้ายมาอยู่นะ เหตุการณ์ยังคงเป็นเช่นเดิมเหมือนโลกก่อน ผมขึ้นปีห้าแล้ว แน่นอนว่าหน้าตาของผมนั้นดูหวานขึ้นมากๆผมยังอายตัวเองไม่ค่อยกล้าไปไหนสักเท่าไร ผมโดนสารภาพรักทั้งหญิงและชาย แต่ดูจากจำนวน ชายคงมากกว่า 


แน่นอนว่าผมได้เจอกับโลโดเรส อัมบริดจ์ คนของกระทรวง ผมเบื่อเธอคนนี้มากๆ เหตุการณ์เดจาวูก็เกิดขึ้น แต่ใครสนละเมื่อรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเธอ แต่ผมทนไม่ได้กับนิสัยเธอจริงๆผมเลย แต่ผมนั้นก็ได้เพียงแค่อดทนและปล่อยให้มันผ่านไป เวลาของผมกับการเรียนฮอกวอตส์แห่งนี้ทำให้ผมนึกถึงตัวเองตอนอดีตในหลายๆเรื่องจนผมได้รับข่าวมาอ่านจากหนังสือพิมพ์ ฟัดจ์ยังคงประกาศด้วยอำนาจของเขาว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมก็รู้ว่าจะเป็นแบบนี้นะ ช่วงวันหยุดผมใช้เวลาทั้งหมดเพื่อไปหาสเนปที่ฮอกวอตส์ทุกครั้งเมื่อมีโอกาศ วันนี้ก็เช่นกัน


ก๊อก! ก็อก! ก็อก!


" ขออนุญาติครับ ศาสตราจารย์ " ผมเปิดประตูเข้ามา ตลอดเดือนผมคอยช่วยเขาหาสมุนไพรและคอยใกล้ชิดเขาให้มากๆ จนผมสังเกตเห็นแล้วว่าเขาพยายามหลบหน้าผม


" เธอมาก็ดีจะได้ช่วยฉันจัดเอกสารพวกนี้ " ผมหันไปมองกองเอกสารขนาดมหึมา แต่ผมก็ไม่คิดจะบ่นและทำมันอย่างตั้งใจ


ผมสังเกตได้ว่าสเนปคอยมองผมเป็นระยะๆ ผมเลยยิ่งระวังตัวถึงจะเป็นคนรักของผมแต่ก็ต้องระวังไว้ ผมทำงานจัดเอกสารไปเรื่อยๆ ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม งานเสร็จพอดี ผมบิดขี้เกียจไปมา สเนปเดินมาพร้อมแก้วน้ำและวางไว้ให้ผม ผมรับมาและขอบคุณเขา สเนปชวนคุยไปเรื่อยถึงพืชผลสมุนไพรและการสอนต่างๆให้ผมฟัง ผมก็ฟังและดื่มน้ำเพราะคอแห้ง ผ่านไปหลายนาทีผมรู้สึกมึนๆ ผมขอสเนปกลับก่อนแต่เขาก็ยังบอกให้ผมอยู่ที่นี้ ผมยิ้มแห้งๆและพยายามลุกขึ้นแต่ตัวผมเริ่มเซๆ ผมมองโคมไฟที่สว่างไสวก่อนจะมืดดับลง


นั้นคือสิ่งสุดท้ายที่ผมเห็น ก่อนจะรู้สึกตัวอีกทีว่าผมกำลังนั่งอยู่ ผมสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา ผมมองภาพเบลอๆตรงหน้าผม ผมเห็นสเนปเขาจับอะไรกรอกปากผมก็ไม่รู้ แย่แล้วสิ!! ผมรีบเด่งตัวเองสบัดหน้าอย่างแรงแต่ไม่ทันแล้วผมดื่มมันเข้าไปแล้ว น้ำยาสัจจะเซรุ่ม! ผมมองตัวเองที่ขยับไม่ได้เพราะผมกำลังโดนเชือกหมัดกับเก้าอี้อยู่ ซวยจริงๆผมไม่น่าประหม่าขนาดนี้เลยให้ตาย


" เธอคือใคร!!! " สเนปตะโกนใส่ผม


" แฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์ " ผมตอบไปด้วยผลของน้ำยาสัจจะเซรุ่ม ใจจริงอยากหนีนะแต่หนีไม่ได้ ผมจะเปิดเผยตัวตนไม่ได้


" ..แล้วเธอคือจอมมารจูเนียร์ J ใช่มั้ย!!! "


" เปล่า.. " ผมสะกดพลังมืดออกมาเพื่อต้านผลของน้ำยาทำให้ผมสามารถเลี่ยงตอบไปได้ ตอนนี้ผมเริ่มเหงือออกนิดๆ เพราะผมใช้พลังเยอะอยู่ในการต้านน้ำยาชนิดนี้ มันเป็นน้ำยาสัจจะนะ! น้ำยาของฝ่ายพ่อมดขาวเลย ผมอยู่สายดำก็ต้องมาเหนื่อยอีก!!


" ... " สเนปมองการกระทำของผมอย่างจับผิดและจ่อไม้กายสิทธิ์ใส่ผม เขาคงยังไม่เชื่อสินะ


" ฉันจะถามอีกที เธอคือ จอมมารจูเนียร์ จริงหรือเปล่า!!! " 


" เปล่า " ผมใช้พลังจนรู้สึกอ่อนแรงนิดๆ


" ฉันคาดเดาผิดหรอเนี่ย..แล้วเธอมาจะคอยตามฉันไปซะทุกที่ทำไมกัน มีจุดประสงค์อะไร " แรกๆผมได้ยินเขาพูดเบาๆแต่ผมได้ยินนะ หลังๆเขาก็ถามผม


" เพราะผมอยากเรียนเก่งๆและอยากได้คำแนะนำดีๆจากศาสตราจารย์ไงละครับ (ผมรักคุณ..เซเวอรัส..สเนป..) " ผมจ้องดวงตาเขา คำพูดกับในหัวผมชั่งไม่ตรงกันเลย


" เธอพูดอะไรนะ.. " สเนปเหมือนจะชะงักเล็กน้อย ชะงักไปทำไมนะ ผมพูดอะไรผิดรึเปล่า ก็ไม่นะ


" ผมอยากเรียนเก่งๆจริงๆนะครับ เลยมาคอยฟังและช่วยเหลือศาสตราจารย์ไงละครับ..(ผมรักคุณจริงๆ..) " ผมเผลอร้องออกมาด้วยความลืมตัว ผมอยากบอกคำๆนี้ตั้งหลายครั้งเมื่อทีโอกาศแต่...


' อย่าพูด เพราะมันจะทำให้นายอ่อนแอ ' เสียงกระซิบ

" ... " เขาลดไม้กายสิทธิ์ลง และแก้เชือกให้ผม


ฝ่ามืออันอบอุ่นเข้ามากระทบใบหน้าผม มันทำให้ผมรู้สึกใจเต้น มันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น ทุกการสัมผัสที่เขาสัมผัสผม ผมล้วนรู้สึกดีกับการสัมผัสนี้


สเนปได้ปล่อยตัวผมออกมาทันที ผมเดินทางกลับไปบ้านรอนทันที คราบน้ำตาผมยังคงอยู่ รอนและเฮอร์ไมโอนี่ต่างมาถามผม และผมก็ได้บอกคำตอบและเล่าเหตุการณ์ทุกๆอย่างให้พวกเขาฟัง ไม่จำเป็นต้องโกหกกับเพื่อนรักของผม ผมเล่าความจริง แต่เรื่องย้อนเวลาผมขอเก็บไว้รวมถึงพลังมือของผมด้วย..


" ไม่อยากจะเชื่อว่านายจะดันไปรัก สเนปได้ ขนลุกเหมือนกันนะเนี่ย- โอ้ย! เฮอร์เธอทำอะไรเนี่ย " รอนโดนเฮอร์ไมโอนี่ฟาดด้วยปกสันหนังสือ


" หนิ! รอนพูดอะไรคิดก่อนได้ม่ะ " เฮอร์ไมโอนี่ต่อว่ารอนใหญ่และเอาหนังสือฟาดไปที่หัวรอน ฮ่าๆคู่นี้ไม่เปลี่ยนไปจริงๆ


_________________________


มาทางป๋าสเนป


[ สเนป Talk ]

ผมตกตะลึงและใช้ความคิดของตัวเอง ตลอดเวลาที่ผมคอยจับตาเจ้าเด็กนี้ ผมทั้งเป็นห่วงและไม่เชื่อใจเขาว่าเป็น แฮร์รี่ พอตเตอร์ ผมเลยใช้แผนนี้คือให้เขาดื่มน้ำที่ใส่ยาสลบและตามด้วยให้เด็กนั้นดื่มน้ำยาสัจจะเซรุ่ม ผลปรากฏคือ..ผมแทบช็อกและรู้สึกมีความหวัง ผมรู้สึกอบอุ่นในหัวใจโดยไม่รู้ตัว ที่ได้คำตอบจากพอตเตอร์ว่าเขาก็รักผมตั้งแต่ปีแรกที่เราพบกันเช่นเดียวกับผม นี้มัน..ใช่พรหมลิขิตรึเปล่า..แต่พวกคุณอย่าเข้าใจผิดไปละ ผมรักแฮร์รี่ เพราะดวงตานั้นที่เหมือน...ชั่งเถอะ


ผมรู้ได้ไงนะหรอ คาถาอ่านใจไงละ..ผมรู้สึกอบอุ่นใจไม่รู้สึกหนาวเหน็บแล้ว เหมือนกับว่าคำตอบที่แฮร์รี่ให้มานั้น คือเครื่องต่อชีวิตของผมให้ปกป้องและรักเขาไปจนตาย แต่ก่อนที่ผมจะใจเต้นแรงไปกว่านี้ ผมกลับรู้สึกสังหรณ์ใจ ช่วงนี้ผมก็ฝันแปลกๆ ผมฝันถึงจอมมารจูเนียร์ หรือโวลเดอมอร์จูเนียร์นั้นละ ผมฝันถึง J และแฮร์รี่ ผมเห็นพวกเขาจับมือกันและรวมกันเป็นร่างเดียวกันนั้นคือ J มันทำให้ผมรู้สึกกังวลและอยากปกป้องแฮร์รี่มากขึ้น ไหนจะคำพูดของ J ที่ว่าจะลักพาตัวแฮร์รี่ ผมตัดสินใจรีบไปรายงานให้อัลบัสทันที แต่ผลปรากฏคือ..อัลบัส..รู้อยู่แล้ว


เขาสั่งให้ผมคอยจับตาดูพอตเตอร์และคอยมารายงานเขาทุกครั้ง อัลบัสบอกว่า ช่วงนี้แฮร์รี่ดูแปลกๆ ดูอารมณ์รุนแรงบางครั้ง และมีสายตาที่แปลกไป ผมเลยรับคำสั่งและทำหน้าที่ของตนโดยทันที และหวังว่ามันจะไม่ใช่อย่างที่ผมคิด


_________________________


กลับมาที่หนูรี่


[ แฮร์รี่ Talk ]

หลังจากที่แม่ของรอน มอลลี่ วีสลีย์ เขาบอกให้พวกเราเก็บของ ผมรู้เลยว่าจะย้ายไปอยู่ไหนกัน ฐานของพวกภาคียังไงละ เราเดินทางจนมาถึงฐาน ผมได้คุยกับคนในภาคีและซีเรียส ครั้งนี้..ซีเรียสต้องไม่ตาย..ซีเรียสคือครอบครัวคนเดียวของผม..และเหตุการณ์นั้นก็มาถึง วันที่ซีเรียสมาช่วยผมพร้อมกับพวกภาคี แต่มีสเนปมาด้วย จังหวะนั้นเองที่ผมเห็นเบลล่าร่ายคาถาพิฆาตใส่ซีเรียส ผมเอาตัวมาบังเอาไว้ทันโดยไม่คิดถึงผลลัพธ์ที่ตามมาที่หลัง


แสงสีเขียวเข้ามาในตัวผม ผมรู้สึกปั่นป่วนและขาอ่อนทันที ซวยละ..คาถามันทำลายมนต์พรางตาร่างของผมไว้ ตอนนี้ร่างจริงของผมได้ปรากฏสู่สายตาเหล่าภาคีแล้ว พวกเขามีสีหน้าประหลาดใจและตกใจมากมาย ไม่คิดว่าศัตรูที่ควรระวังมากที่สุดจะอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้ 


" จอมมารจูเนียร์!! ดิฉันไม่ได้ตั้งใจ!!! " เบลล่ารีบเดินเข้ามาพยุงผม ทุกอย่างหยุดนิ่งเมื่อสิ่งที่เบลล่าพูดนั้นทุกคนล้วนได้ยิน


" ฉันไม่เป็นไรหรอก " ให้ตายสิ! ทุกคนต่างตื่นตกใจเมื่อยังเห็นผมยังมีชีวิตถึงจะโดนคำสาปพิฆาตนั้นเล่นงาน


ผมจับเบลล่าทุ่มลงกับพื้นแล้วกระซิบเธอ เธอมีชักสีหน้างอนิดหน่อยเพราะการกระแทกที่ทำให้ตัวเธอถึงกับจุกกันเลยทีเดียว


' ไปหาฮอร์ครักซ์ของพี่ชายฉัน รัดเกล้านั้นมันอยู่ที่ห้องต้องประสงค์ในตัวปราสาทฮอกวอตส์ ไปหามันให้เจอและไปให้พี่ฉันก่อนอาทิตย์ตกดิน ' ผมปล่อยมือออกจากตัวเธอ และยืนเผชิญหน้ากับพวกเหล่าภาคี เผชิญหน้ากับเพื่อนรักของผม เผชิญหน้ากับครอบครัวของผม และคนรักของผมเอง...

" ร..รับทราบค่ะเจ้านาย " เบลล่าพูดและลุกขึ้นยืนอยู่ข้างหลังผม


" รีบพาพวกของเธอกลับฐานซะ...ฉันจะถ่วงเวลาไว้เอง... " 


เหล่าผู้เสพความตายรีบลอยมาข้างหลังผมและพวกเบลล่าก็ลอยหนีไปทันที เหล่าภาคีรีบหันไม้กายสิทธิ์ใส่ผมและร่ายคาถาสารพัดใส่ผมทันที พวกมันพยายามตามพวกเบลล่าไป ผมรีบปล่อยวิญญาณทาสทั้งสี่ออกมาทันทีและได้ทำการใช้ฮอร์ครักซ์ต่างหูรูปหัวบาซิลิสก์ของผมในการเรียกสาวกของผมมาที่นี้เสริม ผมใช้หางของผมในการปาดและตบเหล่าภาคีกระเด็ดไปคนละทิศคนละทาง 


ผมใช้เวทย์แย่งเอาไม้กายสิทธิ์ทุกคนมาอยู่ในมือผม ผมเสกโซ่รัดเอวของผมให้ยืนยาวขึ้น ตรงปลายโซ่มีลักษณะเป็นปลายแหลมเหมือนใบมีดคม (ตรงปลายโซ่ลองนึกถึงมีดของ alice madness returns นะ) ผมควงตวัดไปทางอัลบัส ทำให้แก้มข้างขวาของเขาเป็นรอยฉีกยาวลงมา สร้างความเจ็บปวดได้ไม่ยาก ผมควงโซ่ขึ้นไปเกี่ยวกับก้อนหินใหญ่ๆและกระโดดขึ้นไปอยู่แท่นหินข้างบนแทน ผมตวัดโซ่อีกครั้งและควงมันฟาดไปมาหลายๆทีที่อัลบัส หน้าอัลบัสหันไปตามแรงโซ่ที่ผมตวัดใส่ และเกิดรอยฉีกเต็มไปหมดทั่วแก้มทั้งสองข้าง


เลือดของอัลบัสติดตามโซ่ใบมีดของผม พวกเหล่าภาคีพยายามเข้ามาช่วย แต่ก็มีสาวกของผมคอยขัดขวาง ผมทำการจับหมัดอัลบัสไว้และถือมีดของโซ่ไปจี้ที่คอของอัลบัส ตามด้วยหางสุดแหลมคมของผมจี้ไปที่คออัลบัสตาม


" เรามาดูกัน...ว่าพ่อมดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด...จะมาตายที่นี้ด้วยอาวุธสุดกิ๊กก๊อกนี้หรือเปล่า...คำตอบคือ...Yes...." ผมพูดออกมาอย่างเย็นชาและกดมีดพร้อมหางของผมลงไปทำให้เลือดไหลออกมาเป็นสาย


เหล่าภาคีหยุดชะงักและรีบหันมามองทางผมทันที ผมกดมีดลงไปลึกขึ้น


" คุณรู้อยู่แล้วใช่มั้ยว่าจะลงเอยแบบนี้ " ผมกระซิบอัลบัส เขาได้เพียงแต่ส่งยิ้มให้ผม

" แสดงได้ดีหนิ.. " ผมหยิบตรงด้ามมีดและฟาดไปที่ขมับของอัลบัส เขาลงไปนอนสลบที่พื้นทันที

" ศาสตราจารย์ดับเบิ้ลดอร์/อัลบัส!!! " เหล่าภาคีและเพื่อนๆของผมต่างเรียกพร้อมกัน และวิ่งมาทางผมทันที เหล่าสาวกเตรียมจะจับพวกเขาอีกครั้งแต่ผมส่งซิกว่าไม่จำเป็น


ผมใช้โซ่ของผมอีกครั้งและจับหมัดพวกเขาและลอยขึ้นสูง ผมเหวี่ยงพวกเขาไปคนละทิศคนละทางทำให้ขมับของพวกเขาชนกับหินทำให้พวกเขาสลบกันทั่วหน้า ผมส่งซิกให้สาวกของผมเอาผ้ามาคลุมหัวพวกนี้ และพามุ่งหน้าไปฐานของผมทันที                    


ณ ฐานลับ หน้ากากอัศวินขาว ใจกลางป่าต้องห้าม


ฐานลับแห่งนี้ผมได้ทำการเสกกั้นเป็นอาณาเขตของผม ที่แห่งนี้จะมีคนคอยดูตรวจสอบรอบๆฐานตลอดเวลา พูดง่ายๆการป้องกันสูงการโจมตีก็เช่นกัน โซ่หลายเส้นที่งอกออกมาจากโซ่รัดเอวผม ตอนนี้ได้หมัดพวกเหล่าภาคีทุกคนลอยมาถึงฐานแห่งนี้ ผมทำการตัดโซ่ที่ยอดใกล้ๆโซ่รัดเอวผมทุกเส้นทิ้ง ที่หมัดพวกเหล่าภาคีไว้ ถึงผมจะตัดโซ่ไปแล้วแต่ผมก็ยังสามารถที่จะบังคับโซ่มันได้อยู่ดี ผมบังคับโซ่ทุกเส้นให้จับหมัดพวกมันไปติดเก้าอี้เรียงๆกัน และถอดผ้าคลุมหัวพวกมันทุกคน


ทุกคนตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ยกเว้นอัลบัสผมคงทำเขาหนักสุด เมื่อพวกเหล่าภาคีได้สติกันแล้วก็ต่างพยายามแกะโซ่ออกและดิ้นรนเป็นอย่างมาก แต่มันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี พวกเขารีบหันสายตามาทางผมเป็นจุดเดียว แหม่...พร้อมเพรียงกันจัง เตี๊ยมกันมาป่ะเนี่ย ผมเดินไปมองหน้าอัลบัสที่ยังสลบอยู่และทิ้งคำพูดเด็ดๆทิ้งท้ายไว้ ก่อนจะเดินขึ้นห้องประจำตัวของผมไปว่า..


" แผนลวงสำเร็จแล้ว..ฮึ " ผมทำการกลายร่างเป็นร่างเดิมใส่ผ้าคลุมของบ้านสลิธีรินเป็นการเยาะเย้ยพวกเหล่าภาคีที่ไม่เคยรู้ตัวว่าผมแอบแฝงตัวเข้ามาในฮอกวอตส์ และได้ปลอมตัวเป็นแฮร์รี่ อย่างน้อยก็ให้พวกนั้นเข้าใจแบบนั้นไปละนะ ว่าผมปลอมเป็นแฮร์รี่และลักพาตัวแฮร์รี่มา ผมเดินขึ้นห้องตัวเองไปอย่างสง่างามและส่งยิ้มให้เหล่าภาคีอย่างร้ายกาจ



__________________________________________________

โปรดติดตามตอนต่อไป...


ความคิดเห็น