Akamone_Moka

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 9 : ขึ้นปี 2 แล้ว เรามาหาไรทำสนุกๆกันดีกว่า

ชื่อตอน : EP 9 : ขึ้นปี 2 แล้ว เรามาหาไรทำสนุกๆกันดีกว่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 712

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2560 20:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 9 : ขึ้นปี 2 แล้ว เรามาหาไรทำสนุกๆกันดีกว่า
แบบอักษร

ความเดิมตอนที่แล้ว

เอาละ รอที่จะไปฮอกวอตส์ไม่ไหวแล้วสิ อยากขึ้นปีสองไวๆแล้วละ..

' อยากเล่นอะไรสนุกๆแล้วสิ ' เสียงกระซิบก็ยังคงชี้ทางให้ผมต่อไป..

________________________________________________________


EP 9 : ขึ้นปี 2 แล้ว เรามาหาไรทำสนุกๆกันดีกว่า


เวลาผ่านไปกับการรอคอย ผมสนุกมากๆเลยที่ได้ขู่พวกครอบครัวเดอร์สลีย์ ถึงพวกมันจะโต้ตอบผมบ้าง แต่ก็น้อยนิดที่จะกล้าหือกับผม ตอนนี้ผมสามารถช่วย ซิเรียส ได้แล้วและดูเหมือนทอมไม่คิดจะสนใจในตัวซีเรียสเลย นั้นเลยทำให้ผมสบายใจขึ้นมาหน่อย ตอนนี้สมุดของทอมก็อยู่กับผมแล้ว ส่วนใหญ่ผมใช้เวลาอยู่กับทอม ระหว่างที่ผมอยู่กับทอมผมก็เล่าถึงแผนการบางอย่างให้เขารับรู้ จากนั้นเขาก็มองผมด้วยสายตาที่ประทับใจ


แผนของผมในครั้งนี้คือ..ของปลอมไงละ...


และมีบ้างที่ผมเจอสเนปในฐาน เขามีสีหน้าสงสัยตลอดเวลาเมื่อเจอผม 


ณ ฐานลับโวลเดอมอร์    เวลา 18:54 น.


ตอนนี้ผมมาอยู่ที่ห้องนั่งเล่นของฐาน พร้อมกับอ่านหนังสือไปเรื่อย เสียงประตูเปิดดังขึ้น เรียกความสนใจให้ผมหันไปมอง


" ขออภัย..ผมรบกวนเจ้านายหรือเปล่า " สเนปนั้นเอง ผมใจเต้นเล็กน้อยและพยายามเก็บสีหน้าและเก็กไปจามบทที่ไรท์วางให้


" ไม่หรอก นั่งก่อนสิ ฉันรู้สึกเหงาๆอยู่พอดี " ผมส่งซิกให้เขานั่ง เขาก็ทำตามและเดินเข้ามานั่งตรงฝั่งตรงข้ามของผมและจ้องมองผมใหญ่เหมือนเจอของใหม่ในที่แปลกตา


" หน้าฉันมีอะไรติดหรือไง เซเวอรัส " ผมมองเขา และจ้องเข้าไปในดวงตาเขาอย่างหลงไหล


" ..ขออภัยเจ้านาย..ผมแค่สงสัยในตัวคุณนิดหน่อย เจ้านายรู้จักชื่อผมด้วยหรือ.. " เขากลับจ้องผมกลับในสายตาที่เรียบนิ่ง ดีนะเก็บอาการทันไม่งั้นผมอาจทำอะไรให้สเนปสงสัยเป็นแน่


" ต้องรู้สิ ฉันรู้จักทุกคนที่นี้หมดแล้ว พี่ชายฉันเขาแนะนำให้รู้จักนี่นะ ยกเว้นคุณ ดีใจจริงๆที่ได้พบกัน "


" ผมได้ยินเรื่องของเจ้านายมาแล้ว..ผมแค่แปลกใจนิดหน่อย " เขาทำเสียงจริงจังและสร้างบรรยากาศชวนอึดอัดโดยไม่รู้ตัว แต่ผมรู้สึกได้เนี่ยสิ


" มีหลายอย่างที่นายยังไม่รู้เกี่ยวกับฉันและพี่..เซเวอรัส " ผมส่งยิ้มให้เขาและวางหนังสือลง


เขาสงสัยผมจริงๆด้วย แต่พูดตรงๆแบบนี้จะดีหรอศาสตราจารย์สเนป จากนั้นผมก็ทำการอ่านใจเขา 


' จะเป็นไปได้ไงที่โวลเดอมอร์จะมีน้องชาย ก็รู้หรอกว่าเป็นน้องบุญธรรม แต่ได้ยังไงกัน ดูเหมือนเราต้องทำตัวตีสนิทกับจอมมารจูเนียร์เพื่อเค้นเอาความลับอีกในหลายๆอย่างที่เราอยากรู้ และต้องรีบไปรายงานให้ดับเบิ้ลดอร์และเหล่าภาคีโดยเร็วดับเบิ้ลดอร์ในตอนนี้ก็ดูกังวลแปลกๆ ไม่ยอมบอกเราเลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง'

สเนป..ดูเหมือนพวกเขาจะรวมตัวกันสร้างทัพภาคีแล้วสินะ แต่เร็วจัง ดูเหมือนเราต้องระวังตัวแล้วสิ ดูเหมือนอัลบัสจะรู้เรื่องของโวลเดอมอร์ที่ฟื้นคืนชีพแล้ว แต่ดูเหมือนยังไม่มีข่าวเรื่องโวลเดอมอร์ออกมา คงเก็บเรื่องภาคีและการรับรู้ข้อมูลเป็นความลับสินะ


' บ้าเอ้ย! ทำไมฉันมองเด็กนี้ทีไรต้องนึกถึงแฮร์รี่ทุกที จะว่าไปหน้าก็คล้ายๆกันอยู่...ไม่!...เราจะไม่เอาคนอื่นมาเทียบกับเจ้าเด็กนั้นไม่ได้.เซเวอรัส..สเนป...มีสติหน่อย..ภารกิจคือภารกิจ อย่าใจเต้นสิ หยุด! เราต้องไม่คิดอะไรทำตัวปกติ เรารักแฮร์รี่ แค่แฮร์รี่..ถึงยังไม่แน่ใจก็เถอะ..ว่าใช่จริงๆหรือเปล่า..แต่เราไม่น่าเผลอไปหลงเจ้าเด็กบ้านั้นตั้งแต่เข้ามาปีหนึ่งเลยให้ตายสิ เพราะดวงตาคู่นั้นแท้ๆ หยุดคิดฟุ้งซ่านได้แล้วสเนป เรากำลังอยู่ต่อหน้าจอมมารจูเนียร์นะ แล้วเมื่อไร J จะเลิกจ้องตาฉันสักที! '

ผมยิ้มให้เขาและทำเป็นเบี่ยงเบนความสนใจไปที่หนังสือต่อ ใจผมเต้นแรงขึ้นเมื่อผมนึกถึงคำพูดของสเนป ..เขารักผม...รักผม...รักดวงตาของผมที่เหมือนแม่...นั้นเลยทำให้ผมเสียใจ


" ระวังไว้ละ..คิดไม่ซื่อกับเจ้านาย..มันจะแย่เอานะ " ผมทำเสียงชวนขนลุกใส่สเนป บอกเลยผมไม่อยากทำแบบนี้หรอก แต่มันดันพลั้งปากพูดไปเอง แต่มันก็รู้สึกเสียความรู้สึกเหมือนกันนะที่สเนปคิดจะตีสนิทผมเพื่อไปบอกพวกภาคี


' เขาใช้คาถาอ่านใจ! ' สเนปคิดและรีบใช้คาถาสะกัดกั้นใจทันที

" ฉันจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับให้แกก็ได้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยน จะยอมมาอยู่ฝ่ายเราดีๆ...หรือไปกับพวกภาคี ฉันจะได้ปล่อยแกไป..."


อย่างน้อยถ้าคำพูดนี้มีประโยชน์บ้าง อาจจะทำให้สเนปเปลี่ยนฝ่ายมาอยู่กับทอมเลย หรือไม่..ก็ให้สเนปออกจากฝ่ายจอมมารไปอยู่กับภาคี มีสองทางเลือกที่ล้วนเสี่ยงทั้งนั้น แต่ผมอยากให้สเนปไปอยู่ภาคีมากกว่า ผมไม่อยากเสียสเนปไป ครั้งนี้ผมจะไม่ให้คนบริสุทธิ์ต้องมาจากผมไปเด็ดขาด โดยเฉพาระสเนป สเนปยังคงนิ่งเงียบต่อไป ตอนนี้ผมอ่านใจเขาไม่ได้แล้ว ถึงผมจะมีความสามารถอ่านใจได้โดยไม่ใช้คาถา ถึงจะสามารถทำลายคาถาสะกัดกั้นใจของสเนปได้ แต่ผมไม่อยากทำ..


" ผม..ขออยู่เคียงข้างเจ้านาย...จะไม่มีวันทรยศ " สเนปมองมาที่ผมก่อนจะก้มหัวให้ผม


ให้ตายสิ!...ผมไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย ถ้าสเนปยังดื้อที่จะอยู่ต่อ อาจถึงวันนั้น..วันที่ผมเสียเขาไป..ด้วยเจ้างูนากินี.. ดูยังไงก็คงไม่คิดจะเปลี่ยนฝ่ายสินะเอาละ แฮร์รี่ ดูเหมือนนายต้องปกป้องสเนปแล้วละ ผมลุกขึ้นวางหนังสือและเดินออกจากห้องโดยทันทีด้วยท่าทีอารมณ์เสียนิดๆแต่ก่อนจะออกไป ผมกลับทิ้งท้ายไว้ว่า


" ระวังไว้ละสเนป..คนรักของนายอาจตายเมื่อไรก็ได้ " 


สเนปมีสีหน้ากังวลและตกใจออกมาอย่างชัดเจน ผมรีบกลับไปที่บ้านของครอบครัวเดอร์สลีย์ แน่นอนว่าผมยังคงอยู่ในร่างจริง 


 ณ บ้านครอบครัวเดอร์สลีย์  เวลา 19:01 น. 


เลยทำให้พวกเดอร์สลีย์หวาดกลัวกันใหญ่ จะกลัวอะไรกันนักกันหนา ไม่เบื่อหรือไง! ผมขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเองและดูปฏิทินและนาฬิกายามเวลานี้


" อีก 2-3 นาที ด๊อบบี้จะมาที่ห้องเรา และพรุ้งนี้รอนจะมาช่วยฉันออกจากที่เส็งเคร็งนี่ " ผมรีบทำการใช้มนต์อำพรางตัวเองและเสกให้ห้องนอนกลับมาสภาพเดิม ผมใช้พลังให้ข้าวของลอยใส่กระเป๋าฮอกวอตส์และนำไปวางไว้ข้างๆเตียง และเดินลงไปข้างล่าง


แน่นอนว่าพวกเดอร์สลีย์กำลังจัดข้าวของเตรียมตัวต้อนรับพวกเมสันที่กำลังมา ลุงเวอร์นอนเดินมาหาผม ป้าเพ็ตทูเนียและดัดลัย์ต่างมองผมเป็นจุดเดียวกัน คงแปลกใจที่วันนี้ผมมาดีและอยู่ในร่างเดิม ลุงเวอร์นอนเดินมาขอร้องผม ให้ผมอยู่แต่ในห้อง เพราะวันนี้คือวันสำคัญของเขา ผมก็ตอบปากรับคำและส่งยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ไปให้และเดินไปอยู่บนห้องตัวเอง และก็ บะฉิ่ง! ด๊อบบี้มาแบ๊วว 


ผมจงใจจัดฉากทำเหมือนเหตุการณ์เดิมๆในโลกก่อน นั้นคือด๊อบบี้จะเสกเค้กให้ลอยไปตกใส่หัวป้าผมหงอก ถึงผมจะทำเป็นพูดว่า อย่านะด๊อบบี้! แต่ในใจ ทำเลยๆๆ และสุดท้ายนี้ครับ เป็นไปตามคาด ลุงเวอร์นอนโกรธจัดและลืมตัวเลยดึงผมขึ้นห้องไป เช้าต่อมาลุงเวอร์นอนได้สร้างกรงหน้าต่างห้องผม และด่าผมอย่างลืมตัว ผมก็ยิ้มเป็นการท้าทายไป ที่เหลือก็รอคืนนี้ พอรอนช่วยผมเมื่อไร แผนของเราก็จะเริ่มกัน...


ผมหลับและตื่นขึ้นมาอีกทีเมื่อได้ยินเสียงเหมือนรถอยู่ตรงหน้าต่าง ผมเลยรีบตื่นและเดินไปดูทางหน้าต่างอย่างว่องไว และคนที่นอกหน้าต่างในตอนนี้ก็คือ รอนและพี่ชายของเขาพร้อมรถคู่ใจนั้นเอง หลังจากนั้นแผนก็เริ่มดำเนินการ ผมถึงบ้านโพรงกระต่ายและได้ทานอาหารเช้ากับพวกเขาและสร้างมิตรไมตรีโดยไวและไม่ลืมที่จะทักจินนี่ เพราะเธอคือหมากของผมในการเล่นเกมครั้งนี้ หลังจากทานอาหารเสร็จ เราเดินทางไปตรอกไดแอกอนด้วยผงฟู ผมจงใจพูดผิดอีกครั้ง เพื่อได้เจอแฮกริด เพื่อสำรวจที่แห่งนี้ และเดินมากับเขาจนถึงตรอกไดแอกอนอีกครั้ง


เราเดินมาที่ร้านหนังสือที่ครอบครัววีสลีย์อยู่เพื่อดูหนังสือและรอรับลายเซ็นจาก กิลเดอรอย ล็อกฮาร์ต เฮ้อ..ไอ้ขี้อวดเอ้ย สุดท้ายผมก็โดนถ่ายภาพลงข่าวกับล็อกฮาร์ต ผมเดินมาพร้อมกับรอนและมายืนรอแม่ของรอนกับพี่น้องของรอน จนมาเจอเดรโก ที่เดินลงมาจากชั้นสองและพูดจาแดกดันพวกรอน ผมส่งสายตาว่า พูดแบบนั้นไม่สมควร แต่เดรโกก็ไม่ใส่ใจและยังคงทำแบบนั้น จนโดนลูเซียสผู้เป็นพ่อตักเตือนห้ามไว้ด้วยไม้เท้าหัวงูซะก่อน


" พอๆ เดรโก สุภาพหน่อยสิ " ลูเซียสดันเดรโกให้ยืนข้างๆตน ก่อนจะมามองหน้าผมด้วยสีหน้าที่เก็บอาการมากๆ 


" อาา..คุณพอตเตอร์....ลูเซียส มัลฟอย พบกันสักที... " เขาส่งยิ้มให้ผม และยื่นมือมาเช็คแฮนด์กับผม ผมตอบรับยิ้มเขากลับด้วยสีหน้าโรคจิตนิดๆ ทำให้ลูเซียสสะดุ้งนิดหน่อย ผมเริ่มทำการจัดฉากเหมือนโลกก่อน ผมคิดว่าถ้าเราทำอะไรต่างไปมากกว่านี้ อนาคตที่เปลี่ยนไปนั้น มันจะเปลี่ยนไปจนผมอาจรับมือไม่ไหวก็เป็นได้


"..ขออภัย..." ลูเซียสได้ดึงตัวผมให้ใกล้ตัวเขาและเอาไม้เท้าหัวงูนั้นมาเขี่ยหน้าม้าผมเพื่อดูปานสายฟ้า 


" แผลเธอเป็นตำนาน...เช่นเดียวกับพ่อมดตนที่ทำให้มันเกิดขึ้น.." 


" โวลเดอมอร์ฆ่าพ่อแม่ของผม..เขาเป็นแค่ฆาตรกรที่ชั่วร้าย.." บทสนทนาเริ่มขึ้น ทุกๆคำพูดเหมือนเดิม เฮอร์ไมโอนี่ก็ออกมาพอดีเลยยืนข้างๆจินนี่และมองลูเซียสแบบไม่ชอบใจ


" อืมม เธอคงเป็นคนที่กล้ามากที่เอ่ยนามของเขา..หรือไม่ก็โง่เง่า.. " ลูเซียสยิ้มแบบดูถูกใส่ผม


" ความกลัวชื่อเสียงเรียงนามมีแต่จะเพิ่มความกลัวสิ่งอื่นนั้น " เฮอร์ไมโอนี่พูดหลังจากลูเซียสพูดจาแดกดันผมไปตามแผน ทุกๆอย่างชั่ง เพอร์เฟค! 


ลูเซียสยังคงพูดจาแดกดันทุกๆคนต่อไป แล้วหยิบหนังสือที่จินนี่ใส่ในหม้อมาพิจารณาจนพ่อรอนเดินมาและเริ่มพูดต่อปากต่อคำ ลูเซียสก็ยังไม่เลิก ผมเห็นจังหวะตอนลูเซียสแอบเอาสมุดบันทึกเล่มสีดำใส่ไปพร้อมกับหนังสือลงหม้อของจินนี่ แสดงได้เก่งดีหนิ ลูเซียส มัลฟอย ผมส่งยิ้มให้เขา บทสนทนาของผู้ใหญ่ก็เริ่มต่อไปเรื่อยๆจนเราแยกย้ายกัน ผมซื้อของทุกๆอย่างเสร็จและเดินทางมาที่สถานีรถไฟพร้อมๆกับครอบครัวรอน


ผมนำกระเป๋าใส่รถเข็นและเดินตามครอบครัววิสลีย์จนมาถึงทางเข้าสถานี ทุกๆคนเดินเข้ากันไปหมด เหลือแต่ผมและรอน ผมเชิญให้รอนไปก่อน ผลสุดท้ายก็คือ รอนชนกำแพง ผมแอบหัวเราะเบาๆและเดินเข้าไปแบบเป็นห่วง ด๊อบบี้เล่นแรงจริงๆนั้นละ คงเป็นห่วงผม ไม่อยากให้ผมมาโรงเรียน ก็เล่นกันตั้งแต่เค้กยันหน้าประตูสถานีละนะ ผมทำเป็นพูดว่าทำไมประตูปิด รอนก็สงสัยเช่นกัน เพื่อไม่ให้เสียเวลา


" เราไปด้วยรถเถอะ " รอนรู้ในทันทีว่าหมายถึงอะไร ผมและรอนเลยรีบวิ่งไปที่รถใส่ของเสร็จสรรพ ผมรีบเด้งตัวไปกดปุ่มทำให้รถล่องหนทัน


รถบินขึ้นสู่ท้องฟ้าและแล่นไปสู่โลกเวทมนต์ ผมบอกรอนว่าไม่ต้องหารถไฟหรอก ไปรอที่โรงเรียนเลยดีกว่า รอนก็เห็นด้วยจนรถเราบินมาจอดใกล้ๆต้นวิลโลว์จอมหวด แต่ดีนะครั้งนี้รถพ่อรอนไม่ออกข่าว ต้นวิลโลว์ก็ไม่เสียหายและก็ไม่หวดรถเราอีกด้วย แต่รถก็ยังเปิดประตูเด้งเราออกเหมือนเดิม ผมตั้งท่ายืนทัน และเสกกระเป๋าผมให้ลอยมาวางไว้ดีๆทัน และจับกรงเฮ็ดวิกทัน ยกเว้นรอนที่ข้าวของกระจัดกระจาย รอนล้มลงไปที่พื้นแต่ดีที่รับกรงเจ้าหนู สแคบเปอร์ ทัน


รถแล่นออกไปทางป่าต้องห้าม รอนบ่นว่าพ่อต้องฆ่าเขาตายแน่ ดีนะรอน ที่ ฆ่านายแค่เรื่องรถไม่ใช่อย่างอื่นด้วย ผมและรอนทำการหิ้วกระเป๋าไปวางรวมกับกระเป๋าเพื่อนๆและต่างเดินแยกเข้าหอตัวเอง


ผมอยู่ในห้องตัวเองแล้วตอนนี้และทำการเรียกแดเนียลมาทันที ผมต้องได้คุยกับเขา..มันยังไม่จบ..


" มีอะไรหรอแฮร์รี่ " แดเนียลเดินเข้ามาทางหน้าต่างและไม่ลืมที่จะปิดประตูหน้าต่าง ผมใช้พลังให้ล็อคกลอนประตูและหน้าต่าง เดินไปนั่งที่เตียงอย่างใจเย็นและมองแดเนียลอย่างเรียบนิ่ง


" นายไม่ได้มาในคืนนั้น เพราะอะไร " คำถามนี้ทำให้แดเนียลเงียบ เหงื่อเริ่มตก สีหน้าซีดเซียว


" ฉันยังไว้ใจนายได้หรือเปล่า...แดเนียล... " ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเขา


" แฮร์รี่...อย่าโกรธฉันนะ..คือ..ที่ฉันไปไม่ได้เพราะตอนที่ฉันกำลังไปหานาย แต่ระหว่างทางดันโดนเจ้าอัลบัสจับตัวเข้าไปในห้องขังวิญญาณ อัลบัสได้ใช้คาถาสาปฉัน ให้เค้นความลับออกมา เขารู้ว่าฉันไม่ใช่นักเรียนของเขา นายก็รู้ว่าอัลบัสมันเป็นพ่อมดที่ยิ่งใหญ่แค่ไหน แต่ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไปเลยนะ ฉันสาบานได้ ฉันแค่พูดอะไรออกไปนิดหน่อยเอง.."


" นายบอกอะไรเขาไป..."


" ฉันบอกว่า...ฉันเป็นสายสืบของจอมมาร...และ.."


" และอะไรแดเนียล!! บอกมาสิ!!! " ผมหมดความอดทนและตะหวาดใส่เขาทำให้แดเนียลร้องไห้เลย


" บ..บอกอัลบัสว่า...ว..โวลเดอมอร์กลับมา และมีสายของจอมมารอีกหนึ่งคนอยู่ที่สลิธีริน อัลบัสปล่อยตัวฉัน และให้ฉันเรียนต่อ วันหนึ่งอัลบัสยื่นข้อเสนอให้ฉันไปอยู่ฝ่ายเขา เข้าร่วมกับฝ่ายภาคี เขาจัดฝ่ายภาคีทันทีหลังจากรู้ว่าโวลเดอมอร์กลับมาแล้ว และได้เชิญฉันเข้าร่วมด้วย "


" เพราะเขาคิดว่าฉันอาจรู้อะไรมากกว่านี้เลยคิดจะพาฉันเข้าด้วย ฉันเลยตอบตกลงไปและยอมไปอยู่ฝ่ายภาคี เพราะฉันรู้ว่าสิ่งที่นายทำอยู่ตอนนี้นะมันเลวร้ายมากๆเลย!ตอนนี้ฉันอยู่ภาคีแล้ว และฉันได้รู้ความลับอีกมากมายจากอัลบัส! แฮร์รี่หยุดเถอะ ฉันไม่อยากให้นายต้องไปอยู่กับจอมมารเลย ไม่อยากให้นายสูญเสียตัวตนไปนะ แฮร์รี่กลับใจเถอะ! "


" ฉันแปลกใจจริงๆ นายแตกต่างจากผู้คุมวิญญาณคนอื่นๆมากเลย แดเนียล..ฉันคิดว่านายแตกต่าง..นายทรยศฉัน.." ผมพูดออกมาอย่างเยือกเย็นและส่งสายตาแบบฆาตกรโรคจิตไปทันที


แดเนียลรีบกลับร่างผู้คุมวิญญาณเตรียมบินหนีจากผม ผมกลับร่างจริงและเสกโซ่งอกออกมาจากโซ่รัดเอวของผม และทำการเหวี่ยงไปหมัดจับตัวแดเนียลทัน และทำการหมัดเขาแน่นและเหวี่ยงโซ่ ตามด้วยเสกหน้าต่างให้เปิดออก ผมเหวี่ยงแดเนียลออกไป และบินตามลงไป ผมจับโซ่ไว้ในกำมือแน่นและดึงโซ่เข้าสู่ป่าต้องห้ามทันที ผมไม่สนว่าจะลากแดเนียลไปชนกับต้นไม้กี่ครั้ง รู้แค่ว่าตอนนี้ ผมโกรธจัด ผมเสียใจ แม้แต่แดเนียลยังทรยศผม ผมลากเขาจนมาจุดที่ลึกที่สุดของป่าต้องห้าม ผมทำการคลายโซ่ออกและหันกลับไปมองแดเนียล


ผมดีดนิ้วเกิดเสียงดังทำให้แดเนียลกลายร่างเป็นเด็กร่างเดิมของเขา ผมเดินเข้าไปใกล้ๆเขาเรื่อยๆ เขาพยายามคลานหนี แต่มันยากที่จะขยับเพราะโซ่ของผมยังคงหมัดข้อเท้าของเขาไว้อยู่ ผมก็ดึงข้อเท้าของเขาและจับเหวี่ยงไปกระแทกต้นไม้จนเลือดกระอักออกจากปากแดเนียล อยู่ในร่างเด็กแบบนี้แล้วมันทำให้ผมคลั่งอยากจะฆ่าเขาให้เร็วจริงๆ แต่ผมอยากเล่นกับเขานี่นาาา


" ดูเหมือนฉันจะมีฮอร์ครักซ์ชิ้นใหม่ก็วันนี้ละ นายเป็นคนของฝ่ายภาคีแล้วใช่มั้ยละ " ผมมอบรอยยิ้มปีศาจไปให้เขา เขาหวาดกลัวผมเข้าไปใหญ่


" ฉันจะบอกความลับให้ก็ได้ เผื่อแกรอดจะได้วิ่งคาบข่าวไปให้พวกภาคีรู้..ฮอร์ครักซ์ของโวลเดอมอร์ฉันจะตามหาและจะเป็นคนเก็บรักษาไว้เอง..แผนการของฉันไม่ใช่แค่เก็บรักษา ฉันจะเล่นละคร ตบตาดับเบิ้ลดอร์ เคยได้ยินม่ะ ชั่วอย่างต่ำช้าสร้างภาพอย่างวีรบุรุษ นั้นละตัวฉันในตอนนี้... "


" ฮ..แฮร์รี่ " แดเนียลมองผมและร้องไห้อย่างหวาดกลัว ไม่คิดว่าแฮร์รี่จะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ นั้นเลยทำให้แดเนียลเสียใจเป็นอย่างมาก


" . . . " ผมเงียบ ในเวลานี้ผมอยากเย็บปากตัวเอง อยากรีบพาแดเนียลไปให้มาดามพอมฟรีย์ดูอาการ ผมอยากเปลี่ยนฝ่ายมาอยู่ภาคี ผมอยากฆ่าโวลเดอมอร์ด้วยตัวเอง แต่ผมก้าวมาไกลเกินไป เกินที่จะกู่กลับ ผมเลือกที่จะฟังเสียงกระซิบ..มากเกินไปหรือเปล่านะ..


' ฆ่าเขาเลยย..' เสียงกระซิบ

มือแดเนียลยื่นมาจับใบหน้าผมอย่างอ่อนโยน ผมชะงักและตาโตนิดๆและมองเขานิ่งๆ แต่ร่างกายผมกลับตอบกลับด้วยการทะลวงท้องของเขา แดเนียลชะงัก เลือดออกจากปากและช่องท้องออกมาเป็นจำนวนมาก เขาส่งยิ้มมาให้ผมอย่างไม่โกรธแค้นแต่อย่างใด


" ฉ..ฉันรู้นะ...ว่าจริงๆแล้ว..น..นายทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร...อย่าฟังมัน..เสียง..ที่นายได้ยิน..มัน..ก..กำลังหลอกนาย.."


' มันโกหก! ' เสียงกระซิบ

" .. " ผมทำการจ้วงไปที่ท้องของแดเนียลซ้ำ ทำให้เลือดของแดเนียลออกมาเยอะกว่าเดิม


" ม..ไม่เป็นไร...ฉันไม่สนหรอก ว่าจะเป็นเครื่องมือของนาย...หรือ..ฮ..ฮอร์ครักซ์.....ถ..ถ้า..ฉันสามารถไปบอกอัลบัสได้...ก็คงดี...นายเป็นคนดีมากรู้ตัวมั้ย...ฉัน..เชื่อว่านายต้องกลับตัว...กลับใจได้แน่ๆ..แต่อาจ..ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอง...ไม่เป็นไร..ฉันจะคอยปกป้องนายจนถึงวันนั้น..ฉันยอมเป็นเครื่องมือให้นาย...ฮ..แฮร์รี่ " เสียงลมหายใจสุดท้ายดับไปพร้อมกับชื่อของผม ผมหยุดร้องไห้และมองร่างแดเนียลนิ่งๆ


" นายเคยได้ยินมั้ยแดเนียล..จะยอมตายในนามฮีโร่หรืออยู่ต่อในนามผู้ร้าย...ตอนนี้นายบริสุทธิ์แล้วนะแดเนียล...นับจากนี้ฉันคือผู้ร้าย...และจะเปลี่ยนโลกเวทมนต์ตามที่มันควรเป็น "


พูดเสร็จผมก็ทำการจับกินร่างของแดเนียลอย่างเอร็ดอร่อยจนเหลือแต่กระดูก ผมรอวิญญาณของแดเนียลออกมา วิญญาณแดเนียลลอยออกมาจากกระโหลกและมองผมแบบไม่คิดแค้น และส่งยิ้มให้ผม ผมส่งยิ้มกลับด้วยรอยยิ้มแบบจริงใจ ก่อนจะสูบวิญญาณเข้ามาในตัวผม ผมรีบเดินออกมาจากบริเวณนั้นมุ่งหน้าไปหอสลิธีรินห้องผมโดยทันทีโดยไม่ลืมที่จะทำความสะอาดตัวเอง ผมนั่งเงียบๆบนเตียงห้องตัวเอง เอาละ เรามาสร้างฮอร์ครักซ์ชิ้นที่สองกันดีกว่า..


" จะทำเป็นแบบไหนดีนะ...สิ่งมีชีวิต..หรือสิ่งของ..หรือแบบทั้งสองอย่างแบบฮอร์ครักซ์ของเราชิ้นแรกดี.." ผมพูดไปอย่างลอยๆ


*" เรากำลังช่วยโลกเวทมนต์..หรือ..ทำลายกันแน่นะ~... "*  เสียงกระซิบ

" นั้นสิ ฉันก็คิดแบบนั้นนะ " ผมเอนตัวลงไปนอนที่เตียงและมองเพดานอย่างเหม่อลอยพรางคุยกับเสียงกระซิบของผม


" เอาเถอะ..ยังไงก็..เราต้องทำตามแผนของเราต่อไป...ขึ้นปี 2 แล้วนี่นะ เรามาหาไรทำสนุกๆกันดีกว่า.." ผมหลับตาลงและคิดถึงแต่สิ่งดีๆและค่อยๆเข้าสู่นิทรา



_______________________________________________________

โปรดติดตามตอนต่อไป...


ความคิดเห็น