Akamone_Moka

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 7 : จบปี 1 แล้ว ขอกลับมาบ้านที่แสนสุข...จริงหรือ..

ชื่อตอน : EP 7 : จบปี 1 แล้ว ขอกลับมาบ้านที่แสนสุข...จริงหรือ..

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 786

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2560 19:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 7 : จบปี 1 แล้ว ขอกลับมาบ้านที่แสนสุข...จริงหรือ..
แบบอักษร

ความเดิมตอนที่แล้ว

ศาสตราจารย์ดับเบิ้ลดอร์ได้ปล่าวประกาสถึงรางวัลบ้านดีเด่นแต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ ธงบ้านดีเด่นที่ติดอยู่บนเพดานได้ออกมาเป็นสีของสองบ้าน นั้นคือ กริฟฟินดอร์ และ สลิธีริน ทุกคนต่างตกใจและตะลึงอีกรอบ ฮ่าๆจะมีอะไรให้ตกใจอีกมั้ยนะ..

________________________________________________________


EP 7 : จบปี 1 แล้ว ขอกลับมาบ้านที่แสนสุข...จริงหรือ...


ผมเก็บของในห้องตัวเองและมองไปรอบๆอีกที บ๊ายบายฮอกวอตส์ขึ้นปีสองแล้วเจอกันนะ ผมเดินออกมาและขณะที่ผมกำลังขึ้นรถไฟ ผมเจอแฮกริดผมรีบไปกอดเขา เขาคือเพื่อนที่แสนดีของผมคนนึง พวกเราคุยกันสักพักจากนั้นผมก็ขึ้นรถไฟไป รถไฟออกขบวนมุ่งหน้าสู่ชานชาลาโลกเวทมนต์ ผมมองเด็กปีหนึ่งและรุ่นพี่ที่เดินออกจากรถไฟ ให้ตายเถอะ ผมอยากอยู่โลกเวทมนต์มากกว่าโลกมักเกิ้ล มากกว่าบ้านหลังนั้นเสียอีก..


ผมขนของและเดินลงมาเเละเดินออกจากประตูเวทมนต์สู่โลกมักเกิ้ล ผมเดินทางมาถึงบ้านของตน ครอบครัวเดอร์สลีย์..พอพวกเขาเปิดประตูบ้านและเห็นหน้าผมเท่านั้นละ เขาแทบจะถีบผมเข้าบ้านแทนซะด้วยซ้ำ ถ้าเกิดไม่ติดตรงเพื่อนข้างบ้านอยู่ละก็ ผมได้รับการต้อนรับไม่ค่อยน่าพึงพอใจสักเท่าไร ระหว่างที่ผมเรียนอยู่ฮอกวอตส์ พวกเขาได้จัดแจงห้องนอนใหม่ให้ผมคือห้องนอนเก่าของดัดลีย์ ผมรีบเดินขึ้นไปที่ห้องนอนที่พวกเขาจัดให้ แหม่..ทำกลอนล็อคประตูซะเยอะเชียว


ถึงห้องใหม่ที่ผมได้รับมาจะดีกว่าห้องใต้บันไดแต่พวกเขาก็ยังจะขังผมเหมือนเดิมสินะ ช่างเถอะ ผมขนของเข้ามาในห้องและทำการใช้พลังของศาสตร์มืดในการตกแต่งห้องใหม่ซะเลย เยี่ยม! ค่อยดูดีหน่อย 


(ผลปรากฏเลยออกมาเป็นเช่นนี้ ลองจินตนาการตอนฉากแฮร์รี่เข้าแคมป์ของโลกเวทมนต์ในงานควิดดิช เวิลด์คัพนะ ที่เห็นแคมป์เล็กๆแล้วพอเข้าไปห้องอย่างใหญ่อ่ะ อารมณ์ประมาณนั้นละ)


ผมแอบภาคภูมิใจกับพลังของตัวเองนิดๆและเริ่มเดินตรวจสอบแต่ละห้อง ผมขึ้นมาห้องนอนและทำการใช้พลังจิตเคลื่อนย้ายเสื้อผ้าและข้าวของลอยไปจัดเก็บอย่างเรียบร้อยและเข้าที่เข้าทาง ผมทำการเสกหน้าต่างในห้องนอน เดี๋ยวพวกรอนก็คงจะขับรถมาช่วยผมละนะตอนเปิดภาคเรียนของปีสอง เอาหน้าต่างไว้แบบนี้ละจะได้เจอตัวง่ายๆเหมือนโลกก่อน ผมจะได้หนีง่ายๆ ผมเดินลงมาที่โซฟาแสนนุ่มและเปิดทีวีดูอย่างสบายใจ ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงเท้าดังขึ้นมาเรื่อยๆ


เฮ้อ..ขอพักไม่ได้รึไง ลุงเวอร์นอนชัวร์ๆ คงตามมาให้ทำอาหารละมั้ง เสียงประตูเปิดดังและปรากฏร่างอ้วนๆของลุงเวอร์นอนที่เดินเข้ามาในห้อง เขามองไปรอบๆห้องผมอย่างตกตะลึงไปชั่วขณะ


" นี่! แกทำอะไรกับห้องนี้ห่ะ!! "


ผมเดินเข้าไปหาลุง ลุงเขาก็ถอยหลังนิดหน่อย ดูเกร่งๆนะลุง ผมเดินและดันเขาออกจากห้องไปโดยไม่ฟังเสียงโวยวายของเขา ตอนนี้ทั้งผมและเขาก็อยู่นอกห้องแล้ว ผมปิดประตูห้องตัวเองและยืนกอดอกมองเขา ขอพักไม่ได้หรือไง มายุ่งกับชีวิตของผมอยู่ได้!


" ก..แก! อย่าคิดนะว่าได้อยู่โรงเรียนบ้าๆนั้นแล้วจะเล่นมายากลบ้าๆอะไรกับฉันได้!! แกก็ไม่ต่างจากพวกตัวตลกที่อยู่ในคณะละครสัตว์หรอก!!! "


" ... " ผมเงียบเป็นการแทนคำตอบและส่งยิ้มให้เขาแทน รอยยิ้มแบบ..ดูถูก.. นั้นเลยทำให้ลุงเลือดขึ้นหน้าเข้าไปใหญ่ ลุงเดินเข้ามาใกล้ตัวผมและง้างมือขึ้นเตรียมจะตบหน้าผม


ผมใช้จังหวะนั้นคลายมนต์ที่ปิดบังทุกๆอย่างในตัวผมออก และใช้เล็บที่แหลมคมจ่อไปที่คอของลุงเวอร์นอน ลุงแกดูตกใจมากๆเลยหยุดมือชะงักกลางอากาศแบบนั้น ผมยิ้มและใช้เล็บจี้เข้าไปที่คอเขา ทำให้เขาเดินถอยหลังไปติดกำแพงและมองผมด้วยสายตาอันหวาดกลัว


" แกมันไอสัตว์นรก!!! ถ..ถ้าแกฆ่าฉัน ตำรวจก็จะตามจับแก! และโลกเวทมนต์กิ๊กก๊อกของแก โรงเรียนห่วยๆนั้นก็จะไล่แกออก!! " ถึงสายตาของเขาจะมองผมว่าน่ากลัวแค่ไหน แต่ปากของเขาก็ขยับไม่ยอมหยุด นั้นเลยทำให้ผมรำคาญนิดหน่อย


" หึ...เพราะแบบนั้นฉันเลยไม่คิดจะฆ่าแกในตอนนี้ไงละ " ผมลดกรงเล็บของผมลง และเสกให้ลุงเวอร์นอนตัวแข็งอยู่แบบนั้น กันไว้เผื่อเขาจะทำร้ายผมอีกผมเสกกระจกบานใหญ่เท่าตัวเองออกมาและมองสำรวจตัวเองว่าเปลี่ยนไปมากแค่ไหน


ฟัน เล็บมือและเท้ายังคงแหลมคมดูสะอาดตา ดูเหมือนสิ่งที่เพิ่มมาคือดวงตาของผมที่เป็นสีแดงอาบด้วยเลือด รูม่านตาของผมไม่ใช่แบบปกติเหมือนมนุษย์อีกแล้ว รูม่านตาผมกลับเรียวเหมือนตางู มองภายนอกดูเหมือนตางูแต่พอมองลึกๆเข้าไปมันกลับมากกว่านั้น...และสิ่งที่เพิ่มมาอีกก็คือ โซ่ที่รัดเอวผมอยู่ กับเครื่องรางทั้งสี่ที่ติดกับโซ่นั้น ห่อยตองแตงไปมา ผมสังเกตที่คอของผมมันมีสร้อยอยู่เป็นสัญญาลักษณ์ของตระกูลทั้งสี่ (ไปดูรูปที่ติดในตอน INTRO นั้นละสร้อยที่หนูรี่ใส่อยู่ในตอนนี้) 


พวกท่านคงเอามาใส่ให้ผมตอนกำลังเข้าประตูย้อนเวลา สร้อยนี้ก็มีประโยชน์ไปอย่าง เพราะมันคือหลักฐานว่าผมคือบุตรหลานของทั้งสี่ตระกูล ฮัฟเฟิลพัฟ กริฟฟินดอร์ เรเวนคลอ และสลิธีริน ผมคิดว่าเป็นแบบนั้นนะ พวกท่านคงผิดหลังเป็นแน่ถ้ารู้ว่าผมได้เดินทางสู่ศาสตร์มืดแล้ว ตอนที่ผมเจอเจ้ายูนิคอร์นนั้น ผมก็ไม่รู้ตัวเช่นกัน ว่าทำไปได้ไง จากนั้นผมก็สำรวจตัวเองอย่างละเอียดต่อ


นอกจากดวงตาที่เพิ่มเข้ามาดูเหมือนจะเป็นหูผมเอง หูผมมีลักษณะเหมือนหูพวกเอลฟ์ แต่จะแตกต่างจากพวกเอลฟ์ก็ตรงปลายหูผมแหลมอย่างกะถ้าสะบัดไปโดนใครจะฟันใครตายได้อย่างงั้น และดูเหมือนพลังของผมยิ่งแข็งแกร่งขึ้นด้วย ผมรู้มาด้วยนะว่าถ้ายิ่งสร้างฮอร์ครักซ์มากเท่าไรพลังก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นด้วย และวิญญาณในตัวผมก็จะแยกไปอยู่ในฮอร์ครักซ์ในแต่ละชิ้น แต่แปลกที่ผมก็ยังรู้สึกปกติ ไม่รู้สึกถึงการสูญเสียวิญญาณหรืออะไรเลย ดีนะที่สร้างชิ้นแรกมา ถึงจะงงว่ามาได้ไงก็ช่างมันเถอะ ตอนนี้ผมสัมผัสได้ถึงพลังที่มหาสาร เอาละสำรวจตัวเองต่อ


นอกจากดวงตาและหูมีไรอีกเนี่ย เอ๊ะ..ผมยาวขึ้นด้วยแหะ ผมสีดำเงาเปล่งประกายดูมีออร่ายาวถึงเอว ผมสัมผัสเส้นผมของตัวเอง มันนุ่มมากๆจับเพลินเลยผม ฮ่าๆ ต่อไปก็..


" ที่รัก!~ ทำไมยังไม่ลงมาอีกละคะ~ แฮร์รี่! รีบลงมาทำอาหารให้พวกฉันกินได้แล้ว!! " เสียงป้าเพ็ตทูเนียเรียกคนรักของเธออย่างอ่อนโยนและตามด้วยเสียงหลังๆกลับเรียกผมเหมือนหมูเหมือนหมา


ผมได้คลายมนต์ที่สะกดลุงเวอร์นอนออก เขามีท่าทีตกใจที่เห็นสภาพผมในตอนนี้ ผมรีบแปลงกายตัวเองเป็นร่างมนุษย์แบบเดิม ผมคงไม่สามารถเรียกตัวเองว่าเป็นมนุษย์ได้แล้วละ และเสกกระจกให้หายไป นั้นยิ่งทำให้ลุงแกดูกลัวผมเพิ่มเข้าไปอีก


" ล..โลกเวทมนต์ ไม่ได้บอกรึไง ว่าห้ามใช้ไม้กายสิทธิ์ แกโดนไล่ออกจากโรงเรียนบ้าๆนั้นแน่ๆไอ้ปีศาจ!! " เขาส่งยิ้มแบบดูถูกและหัวเราะใส่ผมใหญ่ หัวเราะที่หลังย่อมดังกว่านะครับ..ลุงเวอร์นอน..


" แล้วไหนละไม้กายสิทธิ์...ไม่เห็นมีเลย " ผมชูมือทั้งสองข้างขึ้นให้เขาดู เขาก็มีนิ้วหน้าเสียเล็กน้อย


" ผมมีค่ามากกว่าไม้กายสิทธิ์นี้อีก แต่ผมมีความจำเป็นต้องเก็บมันไว้ เพื่อในการศึกษาฮอกวอตส์และในอนาคต " ผมชูไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาให้ดูและนำไปเก็บที่โซ่ที่รัดเอวของผม ผมเสกที่ใส่ไม้กายสิทธิ์เพิ่มขึ้นมาข้างๆเครื่องราง


" เราไปกันดีกว่าขืนอยู่ต่อระวังหัวขาดละ " ผมพูดออกตลกแต่คนฟังคงดูไม่ตลกด้วยกับการกระทำของผมที่ต่างจากตอนแรกที่ไปฮอกวอตส์ กลับมาครั้งนี้คงตกใจและสงสัยว่าทำไมผมถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้


ผมกับลุงเวอร์นอนลงมาพร้อมกัน จนมาถึงห้องครัว ผมทำการใช้เวทย์เสกของในครัวให้ลอยไปทำอาหารให้แทนด้วยความขี้เกียจ ป้าเพ็ตทูเนีย กับ ดัดลีย์ ก็ดูตกใจ ดูเหมือนจะเตรียมแหกปากใส่ผม ก็โดนลุงเวอร์นอนห้ามไว้ทันเสียก่อน ผมได้ยินเสียงซุบซิบของพวกเขา ดีมาก...ตอนนี้ป้าเพ็ตทูเนียก็มีสีหน้ากลัวผมเล็กน้อยและหันไปคุยกับลูกของเธออย่างเอ็นดูต่อ ส่วนดัดลีย์ก็มีสีหน้าหวาดกลัวออกมาอย่างชัดเจน


เอาละอย่าเสียเวลาเลยก็แล้วกัน ไหนๆก็รู้กันทั้งบ้านละ ผมทำการคลายมนต์ออก พวกเดอร์สลีย์ก็ตกใจกันอีก ผมทำการเดินไปร่วมโต๊ะอาหารกับพวกเขา


" เรื่องนี้จะเป็นความลับระหว่างเรา สิ่งที่เปลี่ยนไปในตัวผมจะเป็นความลับในบ้านหลังนี้ ชูว์~ " ผมพูดเสียงแบบขนลุกๆและเย็นชา และเอานิ้วชี้แตะปากบ่งบอกถึงสิ่งที่พูดอยู่นี้คือความจริง และได้ทำการเรียกวิญญาณทั้งสี่ออกมาจากเครื่องราง


ครอบครัวเดอร์สลีย์ต่างพากัน กอดรัดกันด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า พวกเขาต่างด่าผมไม่เว้นวรรค ผมทำการส่งซิกให้วิญญาณข้ารับใช้ไปสำรวจบ้านโดยรอบๆเพื่อความแน่ใจว่าไม่มีใครเห็น แน่นอนว่ามีแต่บ้านหลังนี้เท่านั้นที่จะเห็นวิญญาณทาสของผม ผมส่งยิ้มให้พวกเขาแด่ครอบครัวเดอร์สลีย์


"  จะเก็บเป็นความลับมั้ย " ผมมองพวกเขา จ้องลึกเข้าไปในดวงตา ก่อนจะรู้สึกว่าพวกวิญญาณทาสพวกนั้นจะลอยกลับมาอยู่ข้างหลังผม คงสำรวจบ้านแล้วสินะ


" ด..ได้ๆ เราเก็บความลับกันเก่งอยู่แล้ว " ลุงเวอร์นอนพูดเสียงดูสั่นๆ


" เราจะไม่บอกใครเลยนะจ๊ะแฮร์รี่ " ป้าเพ็ตทูเนียก็ตอบเสียงสั่นเช่นกัน พร้อมกับส่งยิ้มเสแสร้งมาให้ผม


ผมมองดัดลีย์ที่เงียบไม่ยอมตอบเพราะกำลังหวาดกลัวเข้าสมอง


" แล้วนายละ.. " ผมชี้ไปที่ดัดลีย์ทำให้วิญญาณทาสแห่งกริฟฟินบินลอยไปหาดัดลียและมองหน้าเขาใกล้ๆ นั้นเลยเป็นที่พอใจในสายตาผมเป็นอย่างมาก รู้หน้าที่ดีจริงๆ เหล่าทาสของฉัน


" ด..ด..ได้ๆ " ดัดลีย์มองวิญญาณตรงหน้าและพูดเสียงสั่นและพยักหน้ารัวๆด้วยความกลัว


" ดีมาก..ให้ความร่วมมือจะได้ไม่มีใครเจ็บตัวและไม่มีใครตาย! " ผมส่งยิ้มเป็นการปิดท้ายก่อนพวกทาสทั้งสี่จะลอยกลับเข้าไปในเครื่องรางที่สถิตอยู่ของตน


ผมทำการนำอาหารมาเสริฟให้พวกเขา แล้วพวกเราก็เริ่มกินอาหารไปแบบเงียบเชียบ ผมทานเสร็จก็เสกให้จานลอยไปที่ซิ้งล้างจาน แล้วเดินขึ้นห้องไปทันที พรางคิดไปว่าระหว่างรอเข้าเรียนฮอกวอตส์ปีสอง ผมจะทำอะไรดีในการรอคอยครั้งนี้ ผมก็นึกเรื่องสนุกๆออก..



_________________________________________________

โปรดติดตามตอนต่อไป...



ความคิดเห็น