Akamone_Moka

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 4 : ผมกำลังเปลี่ยนไป...โดยไม่รู้ตัว

ชื่อตอน : EP 4 : ผมกำลังเปลี่ยนไป...โดยไม่รู้ตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2560 19:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 4 : ผมกำลังเปลี่ยนไป...โดยไม่รู้ตัว
แบบอักษร

ความเดิมตอนที่แล้ว

เราต้องรีบกำจัดหินนั้นเพื่อไม่ให้พลังชีวิตของโวลเดอมอร์กลับมา ต้องรีบกำจัดฮอร์ครักซ์ และหางหนอนด้วย

________________________________________________________


EP 4 : ผมกำลังเปลี่ยนไป...โดยไม่รู้ตัว


หลังจากที่ผมนอนพักพอได้เรี่ยวแรงกลับมาแล้ว ผมก็เดินไปห้องอาหารพร้อมพวกมัลฟอย เหมือนผมลืมอะไรไปเลยแหะ แต่ก็ช่างเหอะ ผมทานอาหารและคุยเล่นกับพวกมัลฟอยและผมก็มีเหล่มองไปทางสเนปทุกที อืม~ เขายังคงมีเสน่ห์ในสายตาผม ผมมองไปที่นั่งว่างๆอีกที่ นึกออกแล้ว! 


" โทรลล์! ในคุกใต้ดิน!! " ศาสตราจารย์ควีเรลล์เปิดประตูแล้ววิ่งเข้ามาในห้องอาหารและตะโกนเสียงดัง


" โทรลล์! ในคุกใต้ดิน!!. . . . คิดว่าท่านควรทราบ " แล้วก็สลบลงไปนอนกับพื้น เฮ้ออ แสดงได้มีมิติพิศวงมากเลยครับศาสตราจารย์ควีเรลล์


หลังจากนั้นก็เกิดความวุ่นวาย นักเรียนแตกตื่นต่างวิ่งไปทางประตู และสุดท้ายนักเรียนก็สงบลงได้ด้วยน้ำเสียงอันทรงอำนาจของศาสตราจารย์ดับเบิ้ลดอร์ เขาออกคำสั่งให้กับนักเรียนกลับไปที่หอแต่มีหรือที่คนอย่างผมจะฟัง พอนักเรียนเดินออกมาทางประตูนั้นละ ผมรีบหันหน้าเดินไปทางอื่นทันที ผมต้องรีบช่วยเฮอร์ไมโอนี่ ทุกเวลาย่อมมีค่า!


" แฮร์รี่ นายจะไปไหน " รอนดึงผมไว้


" เราต้องรีบไปหาเฮอร์ไมโอนี่ เธอยังไม่รู้ " และทั้งผมและรอนก็รีบไปทางห้องน้ำหญิงทันที


รอนรีบวิ่งนำหน้าผม ครั้งนี้ผมไม่ได้อยู่กริฟฟิน เรื่องที่เนวิลล์คุยเรื่องเฮอร์ที่หนีไปซ้อนตัวที่ห้องน้ำ ผมต้องทำเป็นไม่รู้และวิ่งตามรอนไป ผมและรอนรีบวิ่งมาเพราะได้ยินเสียงกรี๊ดของเฮอร์ ดีครั้งนี้ผมก็มาช่วยเฮอร์ทัน ผมรีบใช้คาถาก่อนที่โทรลล์จะทำลายข้าวของไปมากกว่านี้ ก่อนที่จะทำร้ายเฮอร์ไมโอนี่


" วิงกาเดี้ยมเรวิโอซ่า! " ผมร่ายและแกว่งไม้กายสิทธิ์อย่างชำนาญด้วยความเป็นห่วงเพื่อนรักทั้งสอง ทำให้กระบองไม้ที่เจ้าโทรลล์ถืออยู่ลอยขึ้นและตกใส่หัวมัน เลยทำให้มันสลบลงไป


และหลังจากจักการเสร็จ เหล่าอาจารย์ก็พากันแห่เข้ามาและมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง เหตุการณ์ยังคงเป็นเหมือนเดิมแต่ครั้งนี้ทั้งสลิธีรินและกริฟฟินดอร์ต่างได้คนละ 50 คะแนน ดูเหมือนว่าครั้งนี้ผม รอน เฮอร์ไมโอนี่ คงเริ่มสนิทกันแล้วละ และทุกคนก็พากันออกจากห้องน้ำยกเว้นศาสตราจารย์ควีเรลล์ ระหว่างที่ผมกำลังเดินออกจากห้องน้ำตามเหล่าอาจารย์ไป ผมหยุดเท้าและพูดแบบกระซิบให้ผมและศาสตราจารย์ควีเรลล์ได้ยินกันแค่สองคน


" คิดผิดแล้วที่จะฆ่าฉัน . . . ถ้าอยากได้ศิลานักละก็ ตามฉันมาที่ห้องใต้ดินที่เจ้าปุกปุยหมาสามหัวที่เฝ้าอยู่ หลังแข่งควิดดิช ตอนประมาณสี่เกือบห้าทุ่ม แล้วเราจะมาดูกันว่า..ใครจะตายใครจะรอด... "ผมพูดออกมาอย่างเย็นชาและแข็งกระด้างใส่เขาแล้วเดินออกไป เขาชะงักและหันควับมามองผมทันที


เมื่อกี้เราพูดอะไรออกไปนะ...แต่ก็ช่างเถอะ ผมคงเครียดมากๆเลยพูดอะไรแบบนั้นออกไป..เราควรอยู่กับปัจจุบันที่เราทำอยู่ตอนนี้ดีกว่า เอาละถ้าจำไม่ผิดตอนเราอยู่ปีหนึ่งเราสันนิษฐานว่าสเนปเป็นคนปล่อยโทรลล์ออกมาเพื่อล่อพวกเรา เพื่อจะได้เข้าไปที่ประตูที่ปุกปุยเฝ้าอยู่ เขามีบาดแผลอยู่ที่แถวๆข้อเท้าข้างขวาสินะ ด้วยความที่ผมเป็นห่วงผมเลยรีบไปที่ห้องที่เจ้าปุกปุยอยู่และรีบเดินขึ้นไปชั้นสาม 


และเป็นไปตามคาดที่สเนปกำลังพยายามต่อสู้กับศาสตราจารย์ควีเรลล์ เดี๋ยว..เมื่อกี้เจ้าควีเรลล์อยู่ที่ห้องน้ำไม่ใช่หรอ ทำไม.. กลับกันสเนปในตอนนี้โดนเจ้าปุกปุยกัด ผลลัพธ์ก็คือ เขาได้บาดแผลกลับมาจริงๆ เขารีบพุ่งออกมาทางประตู ผมรีบหาที่ซ้อนตัวทันที 


เดี๋ยวนะจะเสียเวลาหาที่ซ้อนทำไม ในเมื่อเรามีพลังที่ได้รับมาอยู่แล้ว ผมรีบใช้พลังจิต ลอยขึ้นไปติดบนเพดานโดยสิ้นคิด นี้ผมทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย ผมเห็นศาสตราจารย์สเนปเดินลากขาไปที่ห้องตนอย่างทรมาณผมก็ลอยตามเขาไปจนถึงห้องของเขา ตอนนี้ทั้งผมและเขาก็ได้อยู่ในห้องแล้ว สเนปดูเพรียมากเลย เขาเดินไปที่เตียงและลงไปนอนทันที พาลไฟที่สว่างในห้องนั้นก็ดับลงตาม


ทำไมเขาถึงไม่รักษาบาดแผลนั้นก่อนละ ไม่กลัวมันจะติดโรคหรือไงกัน ผมรอให้เขาหลับสนิท อ่อ..จริงด้วย ถ้าเกิดเขาไปรักษากับมาดามพอมฟรีย์ ต้องมีการสอบสวนถึงสาเหตุของบาดแผลเป็นแน่ ซึ่งใช้เวลาเหมือนกันกว่าผมจะแน่ใจว่าเขาหลับจริงๆ ผมคลายมนต์ออก และเดินเข้าใกล้สเนปอย่างช้าๆ ใบหน้าของสเนปช่างงดงามน่าดึงดูดอย่างมีเสน่ห์เมื่อยามหลับไหล ผมมองจนหลงเสน่ห์เพลินไปกับมันอย่างเนิดนานไปหน่อย และรีบเดินไปดูตรงขาที่สเนปโดนหมานั้นกัดและเลิกขากางเกงของสเนปขึ้นอย่างเบามือ


" โว้..แผลใหญ่เอาการ '' ผมพูดเบาๆและลองใช้พลังเยียวยาสมานแผลไปตรงรอยกัดที่บริเวณข้อเท้าสเนป


" ไหนดูซิ... " ผมดูเช็กอีกทีว่ามันได้ผลดีมั้ย ผมเอามือแตะไปบริเวณข้อเท้าของสเนปเพื่อเช็กดู ดูจากที่ผมรักษาให้เขาแล้ว เขาดูอาการดีขึ้น จากสีหน้าที่นอนอมทุกข์ บัดนี้ก็นอนทำหน้าตาอย่างเรียบนิ่งและดูนอนสบายดีมากขึ้น โดยไม่ทำหน้าอมทุกข์เลย


ผมยื่นมือกลับและย่องออกไปเบาๆ ไปที่ห้องที่คาดว่าจะเป็นห้องปรุงยาของศาสตราจารย์สเนป ผมเริ่มปรุงยาใส่ส่วนผสมที่พ่อมดระดับสูงๆเท่านั้นที่ทำได้ หรืออาจแทบไม่เคยมี ผมใส่ลงไปอย่างชำนาญด้วยสติปัญญาที่เรียนรู้มาโดยตลอด 30 ปี ครั้งนี้เมื่อผมย้อนเวลามาได้แล้ว ผมก็จะดูแลศาสตราจารย์สเนปเป็นอย่างดี และจะต้องปกป้องเขาให้ได้ ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าชีวิตนี้ผมเกิดมาเพื่อปกป้องคุณและคนอื่นๆ สเนป ขอบคุณที่คอยปกป้องผม ถึงเวลาตาผมแล้วที่จะปกป้องคุณ...


หลังจากที่ผมผสมเสร็จและคิดอะไรเพลินๆ ผมเดินถือขวดในมือมาวางไว้ที่ข้างๆเตียงของเขา สิ่งเดียวที่ผมต้องการในตอนนี้ก็คือ หวังว่าเขาตื่นมาแล้วจะดื่มมัน น้ำยาที่ผมผสมให้เขา ล้วนเป็นยาดี สำหรับบำรุงร่างกาย ผมเดินออกไปจากห้องอย่างไวและพยายามทำเสียงให้เบาที่สุด


ตอนนี้ผมเดินออกมาจากห้องเขา และรีบเดินกลับหอผมทันที และเดินตรงไปนอนที่เตียงและหลับไหลลงไปด้วยความเหนื่อยล้าอีกครั้ง


______________________


ทางด้าน สเนป

ผมตื่นขึ้นมาหลังจากแน่ใจว่าเด็กนั้นมันไปแล้ว ตลอดเวลาที่ผมแกล้งหลับ ผมก็นอนนิ่งทำเป็นแกล้งหลับให้เจ้าเด็กนั้นทำอะไรต่อมิอะไรกับผม ผมรู้ตัวตั้งแต่แรกแล้วว่ามีใครแอบดูผมตอนผมอยู่ในห้องเจ้าหมาสามหัวนั้น ผมไม่ทันสังเกตว่าเป็นใคร แต่ความรู้สึกนั้นผมรู้สึกคุ้นเคยมันดี ก่อนที่บุคคลปริศนานั้นจะออกจากห้อง**ผมได้เพียงเหล่ตามอง สิ่งที่ผมได้เห็นภาพสุดท้ายคือ..ดวงตา...ที่เหมือนกับลีลี่..  ผมรีบพยุงตัวขึ้นและรีบสำรวจขาของตัวเองทันที ไม่จริง เด็กนั้นเป็นคนรักษาผมหรอ ยังเด็กปีหนึ่งเนี่ยนะ ผมไม่อยากจะเชื่อ ผมหันไปข้างๆเตียงที่มียาชั้นสูงวางไว้อยู่ ผมหยิบขึ้นมาสำรวจและเดินไปที่ห้องปรุงยาของผม หม้อไฟที่ยังคงมีไออุ่น

" เจ้านั้น...เป็นใครกันแน่.. "

______________________


กลับมาที่ทางแฮร์รี่


เอาละเลิกบ้าแฮร์รี่ พรุ้งนี้ก็จะมีการแข่งขันควิดดิชสินะ เอาละเรามาหาวิธีกันดีกว่า ว่าจะทำไงดี....ผมเป็นซีกเกอร์ทั้งสองบ้านเชียวนะ! จะแยกร่างแบบนารูโตะก็ไม่ได้ด้วย จะทำไงดีๆๆๆ และระหว่างที่ผมกำลังหาทางสว่างสู่ประตูชัย ผมก็นึกอะไรดีๆออก


" อ่ะ...ถ้าลองให้เด็กๆมาช่วยละ " อาาา ผมคิดได้ก็รีบใช้พลังจิต พยุงตัวผมให้ลอยขึ้นเหมือนบินได้ และ รีบเปิดหน้าต่างและกระโดดบินไปเหมือนอย่างปีเตอร์แพน ฮ่าๆๆ ผมบินไปเข้าไปในป่าต้องห้าม ถ้าจำไม่ผิด ตอนนี้เจ้าควีเรลล์คงไล่ตามหาม้ายูนิคอร์นเพื่อเยียวยาให้พลังโวลเดอมอร์สินะ


ผมรีบบินไปสำรวจและร่ายเขตแดนที่อยู่อาศัยใหม่ให้พวกยูนิคอร์นและตามหายูนิคอร์น ผมเจอพวกมันและเสกพวกมันให้ไปโผล่ที่เขตแดนที่ผมสร้างให้ ผมบินวนไปวนมา จนแน่ใจว่าไม่มียูนิคอร์นที่อื่นแล้ว ผมบินกลับไปที่เขตที่ผมสร้าง ผมมองเหล่ายูนิคอร์นที่ต่างก้มหัวให้ผม ผมก้มหัวโค้งเป็นการตอบรับ จากนั้นผมก็บินออกมาและมุ่งหน้าตามหาเด็กๆพวกนั้นทันที เด็กๆนี่ใครหรอ ก็ผู้คุมวิญญาณไงละ


ระหว่างทางผมบินมาไกลพอสมควรเพื่อตามหาเด็กๆ ผมเจอยูนิคอร์นอีกตัว มันยังเด็กอยู่ด้วย เอ๊ะ? ทำไมเหลือตัวนึงได้นะ สายตาเราไม่น่าพลาด ผมบินร่อนลงไปกะจะเสกมันไปที่เขตเหมือนตัวอื่นๆ แต่...


" หึ... " ผมควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ในชั่วพริบตา เสียงที่ร้องออกมาในลำคอ..ถึงนั้นจะเป็นเสียงผม..แต่น้ำเสียงที่กดต่ำลงมันดูแตกต่าง ผมพุ่งไปที่เจ้ายูนิคอร์นตัวนั้น จู่ๆฟันของผมทุกซี่ก็หลุดและงอกออกมาใหม่ด้วยฟันที่แหลมคมดังสัตว์เดรัจฉาน ดังอสูรกายปีศาจ และกัดเข้าไปที่คอของมันทันที


พระเจ้าๆๆ!! เกิดอะไรขึ้น! ผมควบคุมตัวเองไม่ได้ ทำไมกัน ผมกำลังกัดคอเจ้ายูนิคอร์นอยู่ เสียงม้าเจ้ายูนิคอร์นร้องอย่างเจ็บปวด ผมกัดและกระชากเนื้อมันจนติดปากมาด้วย มันล้มลงและพยายามตะเกียกตะกายพยายามวิ่งหนีผม ไม่!! หยุดสิ!! ร่างกายผมไม่เชื่อฟังผมเลย ผมกลับพุ่งไปจับข้อเท้ามันและฉีกกระฉากทำให้ทั้งขาข้างซ้ายขาหลังของมันขาดสะบั้น และรัดคอมันจนมันล้มลงไป ผมกลืนเนื้อที่กัดติดปากมาที่ยังมีเลือดเข้าไป มันมองผมด้วยสายตาอย่างหวาดกลัว ผมจับมันทุบกระแทกพื้นต่อหลายๆครั้งอย่างบ้าเลือด จนตอนนี้ร่างกายของมันก็เต็มไปด้วยรอยแผล เนื้อเยื่อที่ขาดติดพื้น รอยบอบช้ำที่เต็มตัวไปหมด


*' ฉัน...ขอโทษ...ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ '* น้ำตาผมไหลออกมาช้าๆและมองภาพที่น่าสงสารตรงหน้า และได้แต่ขอโทษอั้มอึ้งภายในใจ


ผมหวังว่ามันจะจบลงสักที..แต่ไม่..ผมกลับทะลวงจ้วงไปที่ท้องของมันและดึงใส้และเครื่องในต่างๆจับเข้าปากกินมันอย่างเอร็ดอร่อย หยุดสิ!!! ผมได้แต่ร้องคร่ำครวญในใจแต่การกระทำของผมยังคงบ้าเลือดต่อไป ผมเริ่มกัดกินส่วนต่างๆของเจ้ายูนิคอร์นผู้โชคร้าย เสียงอันโหยหวนของเจ้ายูนิคอร์นยังคงร้องออกมาอย่างทรมาณ ผมกินมันจนเหลือแต่ส่วนหัวและโครงกระดูกส่วนตัวของมัน ผมกลับมาควบคุมตัวเองได้แล้ว...มันจบลงแล้วใช่มั้ย?...


" ฮึก...ฉันทำอะไรลงไป....ฉันทำอะไรลงไป.. " ผมนั่งกุมขมับตัวเองและร้องไห้อย่างโศกเศร้า 


ผมเอามือไปแตะๆฟันตัวเองที่งอกออกมาใหม่อย่างช็อก ฟันผมทำไมมันแหลมคมแบบนี้กัน! ผมเริ่มหวาดกลัวจนระเเวงไปทั่ว ผมร้องไห้อยู่สักพักก็เห็นวิญญาณยูนิคอร์นออกมาจากส่วนหัวที่ผมกินเหลือไว้ ผมมองวิญญาณตรงหน้าและได้แต่ก้มหัวร้องไห้ขอโทษ มันเดินเข้ามาคลอเคลียผมเหมือนเข้าใจแบบปลอบๆและหันหลังเตรียมเดินเงยหน้ามองท้องฟ้าเหมือนมันเห็นประตูสวรรค์ที่เปิดรออยู่


แต่จังหวะนั้น มันเป็นอีกครั้งที่ผมควบคุมตัวเองไม่ได้ ผมแหกปากร้องออกมาด้วยเสียงที่น่ากลัวเกินคำบรรยายดั่งสัตว์ วิญญาณยูนิคอร์นหันกลับมาอย่างตื่นตกใจและหวาดกลัว ผมอ้าปากและดูดสูบวิญญาณนั้นเข้ามาในตัว ผมรู้สึกชาไปทั่วตัวเมื่อควบคุมตัวเองได้อีกครั้ง ผมกำลังหวาดกลัวตัวเองต่อเหตุการณ์ตรงหน้าที่พึ่งเกิด ผมกลายเป็นตัวอะไร และมันกลายเป็นแบบนี้ได้ไง แล้ว...ทำไมตัวผมในตอนนี้มันช่างน่าหวาดกลัวขนาดนี้


มือของผมยื่นไปจับศพส่วนหัวของยูนิคอร์นและจับเขาของยูนิคอร์นและดึงกระชากออกมาและกินเข้าไปอย่างละเอียดโดยที่ผมยังคงอาหารช็อก และขว้างหัวนั้นทิ้งและซากของกระดูดโยนทิ้งไปไกลๆอย่างไร้ค่า


และในตอนนี้ทุกๆอย่างนิ่งเงียบ ผมนั่งอยู่ในป่าต้องห้าม..ส่วนไหนไม่รู้..รู้แค่ว่าตอนนี้ ผม.. กำลังสับสน กำลังหวาดกลัว กำลังโศกเศร้า และความรู้สึกในหลายๆอย่าง จู่ๆเหล่าผู้คุมวิญญาณก็ออกมาจากไหนไม่รู้และบินวนไปมารอบๆตัวผม มีผู้คุมวิญญาณตนนึงบินเข้ามาใกล้ผมและโอบกอดผม เขาส่งยิ้มแบบปลอบๆมาให้ผมภายใต้ใบหน้าที่เหมือนซากศพ ผมใช้พลังแห่งฮัฟเฟิลเพื่อให้ฟังพวกเขารู้เรื่องและพูดคุยกับเขา


" ผมชื่อแดเนียลนะ " ผู้คุมวิญญาณพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและเสียงใสน่ารักแบบเด็กๆ


'' ยินดีที่ได้รู้จักนะ...แดเนียล... " ผมพูดออกมา เสียงอย่างแหบแห้ง ด้วยอาการที่ยังช็อกและโศกเศร้าอยู่


" ผมจะช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้นนะ " เขาส่งยิ้มมาให้ผม และยื่นมือมาแตะที่ใบหน้าผม ผมรู้สึกเหมือนมึนๆนิดๆ และยังคง งง ต่อไปว่าแดเนียล เขาจะทำอะไร


" ผมจะทำให้คุณลืมกับสิ่งที่มันพึ่งเกิดไปเมื่อกี้นะฮะ จะได้ดีขึ้น แต่คุณจะจำได้อีกครั้ง หลังจากตะวันลับคอบฟ้าของคืนพรุ้งนี้ผ่านไป ผมช่วยคุณได้แค่นี้ละ "


แดเนียลพูดแบบนั้น ก่อนผมจะรู้สึกปวดหัวสุดจี๊ดเมื่อสบตากับเขาเข้า แดเนียลร้องเสียงโหยหวน เหล่าผู้คุมวิญญาณต่างบินมาใกล้ๆตัวผมและบินวนไปมารอบๆตัวผมเร็วขึ้น จนกระทั้งผม....


" อ..อะไรนะ ฉันมาทำอะไรที่นี้ " ผมกระพิบตาถี่ๆและมองผู้คุมวิญญาณตรงหน้าอย่าง งง


" นั้นละคำถาม พวกเราต่างหากที่ต้องถามพี่ชาย ว่าพี่มาทำอะไรที่นี้นะ " ผู้คุมวิญญาณนึงตนบินมาอยู่ตรงหน้าผมและพูดคุยกับผมด้วยเสียงที่น่ารัก


ผมกำลัง งงมากในตอนนี้ ผมลองคิดดูดีๆว่าผมมาทำอะไรที่นี้ . . . ใช่ๆ! หลังจากที่สร้างเขตเเดนให้พวกยูนิคอร์น ผมก็รีบบินมาตามหาพวกเด็กๆสักคนเพื่อจะให้มาช่วยผมในการแข่งควิดดิชพรุ้งนี้ เพื่อให้เป็นตัวแทนนะ ผมจะได้เหนื่อยน้อยลง


" คือว่า พี่อยากให้พวกเราคนใดคนหนึ่งมาช่วยพี่ที่โรงเรียนที่พี่เรียนอยู่นะ พรุ้งนี้จะมีการแข่งขันควิดดิช รู้จักใช่มั้ย คือว่าพี่นะโดนครูใหญ่ที่นั้นแกล้ง ให้พี่อยู่ตำแหน่งของซีกเกอร์ฝ่ายพี่และของอีกฝ่ายนะ จริงๆก็มีทางเลือกอีกทางนะ เอ่อออ จะอธิบายยังไงดีเนี่ยยย- "


" พี่ไม่ต้องอธิบายแล้วละฮะ " ผู้คุมวิญญาณตนนั้นก็แบมือจับหัวผมเบาๆ และผมก็รู้สึกเหมือนคลื่นไฟฟ้าช็อตเลยละ และมันทำให้ผมเกิดเห็นภาพเหมือนภาพความทรงจำของคนตรงหน้าผม ทุกๆอย่าง


ทั้งผมและเขาในตอนนี้กลับกลายเป็นคนที่รู้จักกันดี กลายเป็นเหมือนดั่งเพื่อนสนิทกันไปซะแล้ว สิ่งที่เขาทำกับผมเมื่อกี้ คือการดูดความทรงจำและให้ความทรงจำระหว่างผมและเขาปะติดปะต่อกัน ตอนนี้ผมรู้เรื่องของเขา เขารู้เรื่องของผม คงไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้เข้าใจอีกแล้ว เมื่อต่างคนต่างฝ่ายรู้เรื่องของกันและกัน และความลับของกันและกัน ตอนนี้เราคือคนที่ควรไว้ใจกันและกันมากที่สุด และผมเชื่อว่า เขาจะไม่มีวันทรยศผมเด็ดขาด


" งั้นฉันไปก่อนนะแดเนียล " ผมบินขึ้นสู่ท้องฟ้าและหันบินไปกลับไปสู่ฮอกวอตส์โดยทันที ผมบินเข้าทางหน้าต่างที่ผมเปิดทิ้งไว้ และเดินไปหลับทันที ระหว่างที่ตาผมกำลังจะปิด ลิ้นผมดันไปเขี่ยฟันตัวเอง


" !!! " ผมรีบลุกและเปิดไฟไปดูหน้ากระจกและยีดูฟันตัวเองทันที


" เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมฟันฉันกลายเป็นแบบนี้กัน! "


ผมรีบตรวจสอบตัวเอง ที่สภาพเสื้อเปื่อนเลือดในตอนนี้ ผมนี่ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ รีบเปลี่ยนชุดและเผาชุดที่เปื่อนเลือดทันที ถึงผมจะไม่รู้ก็เหอะ ว่าเผาไปทำไม แต่เผื่อไว้ก่อนก็ดี ผมสำรวจตัวเองไปเรื่อยๆ จนสังเกตเห็นว่า นอกจากฟันที่แหลมคมแล้ว เล็บผมยังยาวขึ้นและแหลมเหมือนใบมีดอีก ผมรีบตัดเล็บพวกนั้นทิ้งทันที แต่มันก็งอกออกมาใหม่ ผมชักเริ่มกลัวตัวเองตะงิดๆ ผมรีบใช้พลังแห่งสลิธีทันทีเพื่อเปลี่ยนแปลงกายภาพตัวเอง แล้วมองสภาพตัวเอง ที่ฟันกลับมาปกติ เล็บมือและเท้าปกติเช่นเดิมที่มันควรเป็น


พรุ้งนี้คือวันแข่งขันของควิดดิชและต้องทำลายศิลานั้นด้วย ดูเหมือนเรื่องที่น่าเป็นห่วงในตอนนี้นอกจากศิลาและฮอร์ครักซ์และหางหนอนที่ผมต้องกำจัด ดูเหมือนตัวผมในตอนนี้น่าเป็นห่วงซะแล้วสิ ผมเดินกลับไปปิดไฟขึ้นเตียงนอนและเริ่มคิดมากเกี่ยวกับเรื่องของตัวเอง ผมกำลังเปลี่ยนไป...มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่..เมื่อผมคิดแบบนั้นผมก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว



________________________________________

โปรดติดตามตอนต่อไป...



ความคิดเห็น