Akamone_Moka

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 3 : ซีกเกอร์สลิธีริน & ซีกเกอร์กริฟฟินดอร์ผู้ลึกลับ

ชื่อตอน : EP 3 : ซีกเกอร์สลิธีริน & ซีกเกอร์กริฟฟินดอร์ผู้ลึกลับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2560 19:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 3 : ซีกเกอร์สลิธีริน & ซีกเกอร์กริฟฟินดอร์ผู้ลึกลับ
แบบอักษร

ความเดิมตอนที่แล้ว

นี้ก็มืดแล้วสินะ ผมเดินไปนั่งที่หน้าต่างของห้องนอนผม พร้อมกับเจ้านกฮูกของผม เฮ็ดวิก ผมเปลี่ยนเป็นชุดนอนเตรียมจะนอนแล้วละ แต่ผมก็กังวลใจเลยนอนไม่หลับและมานั่งหน้าต่างอย่างงี้ไงละ

" พรุ้งนี้คาบแรกเป็นของศาสตราจารย์มักกอนนากัลสินะ คาบต่อไปก็เป็นคาบของศาสตราจารย์สเนป " ผมยิ้มนิดๆและรีบเดินไปที่้เตียงและหลับสนิทโดยทันที

_______________________________________________________



EP 3 : ซีกเกอร์สลิธีริน & ซีกเกอร์กริฟฟินดอร์ผู้ลึกลับ


ผมตื่นเช้ามา พร้อมแต่งตัวและเดินตามไปพร้อมกับเพื่อนๆไปที่ชั้นเรียนของคาบแรก ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าผมนั่งข้างๆมัลฟอยซะงั้น และแน่นอนครั้งนี้คนที่มาสายก็คือรอนคนเดิม เพิ่มเติมคือเนวิลล์ สงสัยเนวิลล์คงได้เป็นรูมเมทรอนแทนผมในครั้งนี้สินะ


เฮ้ออ..สุดท้ายทั้งสองคนนั้นก็โดนต่อว่าและพวกเขาก็เดินไปนั่งหงอยๆที่ ที่นั่งตน ผมเห็นแบบนั้นแล้วก็ได้เขียนลงไปในแผ่นกระดาษโน๊ตแผ่นเล็กๆและได้ร่ายมนต์ให้มันเป็นรูปนกและบินส่งไปให้สองคนนั้นอ่าน รอน รับกระดาษมาและมองหาเจ้าของจดหมายจนมามองทางผม ผมก็ส่งยิ้มให้เขา มันจะดีมากถ้ามัลฟอยไม่คอยยิ้มเยาะเย้ยข้างๆผมและคอยส่งสายตาดุๆใส่พวกรอน เขาก็ตอบรับยิ้มผมแบบไม่เต็มใจเท่าไร รอน คงมองผมแบบที่ข่าวลือเขาว่ากัน คนที่อยู่บ้านสลิธีริน ไม่มีพ่อมดแม่มดคนไหนที่ไม่ทำชั่วและมาอยู่บ้านสลิธีริน


รอนเปิดจดหมายอ่าน


*' อย่าคิดมากเลยรอน เนวิลล์ด้วย คนเราผิดพลาดกันได้อยู่แล้ว ฉันก็เหมือนกัน '* 


รอนอ่านเสร็จแล้วก็ส่งให้เนวิลล์อ่านต่อ พวกเขาหันมามองผมพร้อมกันแล้วก็รีบหันหน้ากลับเมื่อผมส่งยิ้มให้พวกเขา เอาเถอะ ข่าวลือที่รอนรู้มาคงน่าเชื่อถือกว่าละนะ พวกเขาคงคิดว่าผมคงต้องการแกล้งเขาแบบสลิธีรินแน่ๆ ยังไงก็ตาม ผมจะต้องให้บ้านทั้งสองบ้านนี้เข้ากันให้ได้!


หลังจากคาบแรกที่ผ่านไปได้ด้วยดีสำหรับผมละนะ ในที่สุดก็มาถึงคาบเรียนที่สองของผม วิชาปรุงยา ของ ศาสตราจารย์สเนป ผมนี้ยิ้มออกมาจนโดนมัลฟอยทักว่าบ้าเลยละ ฮ่าๆ ผมเดินมานั่งตามที่ของผม เขาให้จับคู่กันระหว่างกริฟฟินดอร์กับสลิธีริน ผมเดินเข้าไปทักรอนและขอจับคู่ด้วย ตอนแรกเขาเหมือนจะปฏิเสธผมนะ แต่ดูเหมือนในห้องเรียนนี้จะเหลือผมกับรอนพอดีที่ยังไม่มีคู่ ผมเลยได้จับคู่กับเขาโดยปริญาณ


ปัง!


เสียงเปิดประตูตามสไตล์ของเขา เขาเดินมาอยู่หน้าห้องเรียนและก็เริ่มอธิบายยาวๆให้นักเรียนฟัง ผมมองเขาอย่างใจจดใจจ่อและมองด้วยความรักและความคิดถึงสุดหัวใจ สงสัยผมคงจ้องเขานานไปหน่อย เขาเลยส่งสายตาติดเย็นชาให้ผมเลย 


" คุณวีสลีย์ ฉันจะได้อะไร ถ้าฉันเอาผงจากรากต้นอัสโฟเดลผสมเข้ากับน้ำกระสายที่ได้มาจากต้นเวิร์มวู้ด " จู่ๆสเนปก็ถามรอนขึ้นมา


รอนก็หน้าซีดและได้แต่ส่ายหน้าโดยไม่รู้คำตอบ และสเนปก็ยังยิงคำถามใส่รอนไม่หยุดจนผมทนไม่ไหวเลยออกรับแทนและตอบแทนรอนทุกคำถามที่เขายิงมา


" ฉันแปลกใจที่เธอ..พอตเตอร์..ผู้โด่งดัง..เธอสามารถตอบคำถามฉันได้ทุกคำถาม และยิ่งกว่านั้น เธอได้มาอยู่บ้านสลิธีริน... " แววตาของเขาบ่งบอกถึงความแปลกใจและสงสัย ทำให้ผมได้แต่ยิ้มๆให้เขาไป


" สลิธีรินให้ 10 คะแนน ให้แก่ความชาญฉลาดของพอตเตอร์ หักกริฟฟินดอร์ 10 คะแนน ให้กับความโง่เขลาของใครบางคน ฉันคงต้องมองเธอใหม่แล้วพอตเตอร์.. " เขาพูดออกมาและเขาก็สบัดผ้าคลุมและเริ่มสอนต่อ


" เอ่ออ...ฉันขอโทษนะรอน ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้ ฉันอยากให้บ้านนายได้คะแนน " ผมพูดและทำสีหน้าแบบรู้สึกผิดจริงๆ


" ช่างเถอะแฮร์รี่ แต่ขอบใจที่ช่วยฉันนะ บ้านฉันคงโดนหักคะแนนมากกว่านี้ละนะ ก็รู้ๆกันอยู่จากข่าวลือที่ฉันรู้มาจากพี่ชาย ศาสตราจารย์สเนปนะ ชอบเข้าข้างบ้านนายจะตาย "


ระหว่างวิชาของสเนปที่สอนอยู่ผมเอาแต่จ้องเขาจนไม่ลงไม่เรียนมันละ  ซึ่งเหมือนสเนปจะหมั่นไส้ผมและดูเหมือนไม่ชอบผมตลอดเวลา เขามักจะส่งสายเย็นชาใส่ผมบ้างละ ถามคำถามบ้างละ แต่มันก็ทำอะไรผมไม่ได้หรอก ถึงผมจะอยู่บ้านสลิธีรินแล้ว ถึงเขาจะไม่พูดดูถูกผมเหมือนตอนนั้น แต่เขาก็ยังคงส่งสายตาแบบเหยียดๆใส่ผมอยู่ดี ก็นะ พ่อของผมแก๊งจอมกวนชอบแกล้งสเนปตอนสมัยเรียนนี่นะ ไม่แปลกที่เขาจะพาลไม่ชอบหน้าผมไปด้วย


ใบหน้าเหมือนพ่อดวงตาเหมือนแม่ ลีลี่ พอตเตอร์ แม่ของผม คนที่สเนปรักและดูเหมือนมันยังเป็นเช่นนั้น ผมนับถือความรักของสเนปที่มีเพียงหนึ่งเดียว หนึ่งใจ ของเขา ผมอดที่จะอิจฉาแม่ผมไม่ได้ ที่ได้หัวใจของสเนปไป


หลังจากผ่านวิชานั้นมาพวกผมก็เดินไปห้องอาหารกินข้าวกันและนั่งโต๊ะบ้านตน และแน่นอนว่าเหล่านกฮูกส่งของ ก็บินส่งเมลมาให้นักเรียนกัน ตอนนี้ผมนั่งฝั่งตรงข้ามมัลฟอยเช่นเดิม และดูเหมือนผมและคนในบ้านสลิธีรินก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น แปลกใจจังที่คู่อริของผมในตอนนี้กลับกลายเป็นเพื่อนสนิทผมซะงั้น และดูเหมือนคนในบ้านสลิธีรินเริ่มจะอยากผูกมิตรผมมากขึ้น แบบนี้ไม่ชินแหะ คงต้องปรับตัวกันหน่อย


หลังจากผมทานอาหารเสร็จ แน่นอนว่าคาบต่อไปก็คือคาบของ มาดามฮูช วิชาการบิน บ้านเรายังคงเรียนร่วมในวิชาเดียวกับ บ้าน กริฟฟินดอร์และสลิธีริน เช่นเดิม


" สวัสดีนักเรียน " มาดามฮูชพูด


" สวัสดีค่ะ/ครับ มาดามฮูช " นักเรียนทุกคนพูดพร้อมกัน


และเหตุการณ์มันก็เป็นเช่นเดิม มาดามฮูชเริ่มอธิบายนักเรียนถึงการบิน และนั้นได้สร้างความแปลกใจให้เพื่อนๆผมอีกครั้ง เพราะผมพูดคำว่า ลอย เพียงครั้งเดียว ไม้กวาดก็ลอยขึ้นและผมก็จับมันไว้แน่นอย่างมั่นคง และแน่นอนว่าคนที่จะเจ็บตัวก็คงไม่พ้นเนวิลล์ 


" ช่วยด้วย! " เนวิลล์ขี่ไม้กวาดบินขึ้นฟ้าอย่างควบคุมไม่ได้และบินขึ้นไปชนต่อมิอะไรมากมายจนโดนเกี่ยวเสื้อคลุมที่รูปปั้นถือหอก


ปลายแหลมของหอก ทำให้เสื้อเนวิลล์เริ่มขาด และตัวเนวิลล์ ก็ร่วงลงมาเกี่ยวกับคบเพลิงอีกและเขาก็ร่วงลงมา ก่อนจะตกพื้น ในจังหวะเดียวกันนั้น ผมรีบถือไม้กวาดของผม ปาพุ่งไปทางเนวิลล์ทันทีด้วยความเร็วที่ดูเหนือกว่ากำลังเด็ก ไม้กวาดนั้นพยุงให้เนวิลล์ขี่มันพอดีก่อนตกถึงพื้นทัน แต่เพราะแบบนั้นเลยทำให้เนวิลล์ สลบและมีบาดแผลเล็กน้อยไปแทน นักเรียนหลายคนต่างมุงไปดูเนวิลล์กัน และมีหลายคนที่ตกตะลึงในตัวผม แต่ดีอย่างที่มาดามฮูชดูเป็นห่วงเนวิลล์ จนไม่ได้ทันสังเกตเห็นการกระทำของผมเมื่อกี้ ถ้าเห็นนะคงมีปัญหาตามมาแน่ ผมต้องระวังตัวมากกว่านี้ การที่ผมมาอยู่สลิธีริน มันทำให้อนาคตผมเปลี่ยนไปขนาดไหน ผมก็ยังไม่รู้


" ทั้งหมด! ออกไปให้พ้นทาง! " มาดามฮูชรีบวิ่งมาดูเนวิลล์ และรีบอุ้มเขาไปและบอกตักเตือนนักเรียนและรีบไปห้องพยาบาลทันที


หลังจากที่ผมช่วยเนวิลล์ทัน ต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นนะ ใช่! เนวิลล์ทำลูกแก้วเตือนความจำหล่นหนิ มัลฟอยเจอเลยจะเอาลูกแก้วเตือนความจำของเนวิลล์ไปซ่อน


" พูดแล้วเห็นหน้าเขามั้ย ถ้าหากเจ้าอ้วนนั้นบีบไอนี้เขาไว้ละก็ คงจำได้ว่าออกก้อยไม่ใช่ออกหัว " และนั้นละ ไม่ทันขาดคำมัลฟอยก็เอาไปแล้ว ก่อนจะโยนลูกแก้วเตือนความจำโยนเล่นไปมา หลังจากมัลฟอยพูด ก็มีเสียงหัวเราะของบ้านฝั่งผมดังขึ้นมา


" เอามานี่! มัลฟอย " ผมบอกเขาไป


" ไม่!...ฉันว่าฉันเอาไปซ้อนให้ลองบัตท่อมหาดีกว่า " พอพูดเสร็จมัลฟอยก็บินวนรอบเพื่อนๆ


" บนหลังคาดีมั้ย! " แล้วบินขึ้นไปพร้อมกับลูกแก้วเตือนความจำบนฟ้าก่อนจะเอนตัวหยุดและบินหันมามองทางผม


" เป็นอะไรไปพอตเตอร์ มาเอาไม่ถึงหรอ ทำไมนายถึงเห็นใจเพื่อนกริฟฟินดอร์นายนักนะ " มัลฟอยพูด


ผมอยากจะบ้าตายมัลฟอยตอนเด็กเนี่ยชอบหาเรื่องจริงๆ ผมแบมือไปทางไม้กวาดที่อยู่ห่างจากผมที่ยังนอนแอ้งแม้งอยู่ตรงนั้น มันลอยขึ้นและพุ่งมาหาผม และผมก็จับมันทันและเตรียมขี่ไม้กวาดเพื่อจะไปเอาลูกแก้วของเนวิลล์คืน


" อย่านะแฮร์รี่ ได้ยินที่มาดามฮูชสั่งมั้ย อีกอย่างเธอยังไม่รู้วิธีการบินเลย " เฮอร์ไมโอนี่รีบพูดเตือนผม แต่ใครจะสนละ


ผมถีบเท้าขึ้นแล้วบินขึ้นไปทางมัลฟอยอย่างไม่รอช้า


" งี่เง่าจริงๆ " เฮอร์ไมโอนี่พูด ฉันได้ยินนะเฮอร์


ตอนนี้ผมบินอยู่เท่าระหว่างมัลฟอยแล้ว มัลฟอยไม่วายที่จะทำหน้าแหย่ๆใส่ผมและโยนลูกแก้วเล่นไปมา


" เอามานี่นะ มัลฟอย ไม่งั้นจะชนให้ตกลงไปเลยนะ "  ผมพูดและทำหน้าแบบเอาจริง


" อย่างงั้นหรอ " มัลฟอยพูด ผมนี้รีบพุ่งไปดึงลูกแก้วมาแต่มัลฟอยก็หลบได้ ทั้งๆที่รู้ว่าจะเป็นแบบนี้ แต่ทำไมผมไม่ทำให้มันจบๆไป ไม่เข้าใจตัวเองเลย


" แค่แกล้งขำๆเองนะพอตเตอร์ เอาสิ เก่งจริงก็ตามมันเลย " 


อย่านะมัลฟอย อย่าขว้าง! ไม่ทันละ ผมรีบบินพุ่งไปเอาลูกแก้ว ผมพยายามยื่นมือไปรับ และแน่นอนว่าทันครับ เกือบชนกระจกแล้ว ผมบินลงต่ำมาแต่ยังไม่ลงพื้น ผมชูลูกแก้วให้เด็กบ้านกริฟฟินดอร์ดูและร่อนต่ำลงมาเรื่อยๆจนถึงพื้น เด็กบ้านกริฟฟินดอร์เลยวิ่งร้อง เฮฮฮ มาหาผม


" เก่งจังเลยแฮร์รี่ "


" ฉันไม่อยากเชื่อว่าคนบ้านสลิธีรินอย่างนาย จะยอมเสี่ยงเอาลูกแก้วมาคืนแบบนี้ ดูเหมือนต้องมองนายใหม่แล้ว "


ดูเหมือนผมจะทำให้เกิดความไว้วางใจให้แก่เพื่อนบ้านกริฟฟินดอร์แล้วละ ดีจัง นี้ละคือโอกาสที่บ้านทั้งสองจะได้ผูกมิตรกันสักที ผมหันไปตามเสียงเรียกของศาสตราจารย์มักกอนนากัล 


" พอตเตอร์ ตามฉันมานี้ "


และผมก็เดินตามเธอไป เดี๋ยวนะผมอยู่บ้านสลิธีรินแล้วหนิ ไม่ใช่ว่าเธอจะพาผมไปลาออกใช่มั้ย~


ณ ห้องครูใหญ่ ศาสตราจารย์ดับเบิลดอร์


ผมถูกพาตัวมาที่ห้องครูใหญ่ทันที โดยศาสตราจารย์มักกอนนากัลพาผมมา จากนั้นดับเบิลดอร์ก็พยักหน้าให้มักกอนนากัลเชิญออกไปได้ เพราะดูเหมือนต้องการคุยกับผมเป็นการส่วนตัว


" ฉันได้ยินจากศาสตราจารย์มักกอนนากัลว่าเธอบินได้ยอดเยี่ยมมาก แต่น่าเสียดายสำหรับศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่ไม่ได้เธอเข้ามาในบ้านกริฟฟินดอร์ เธอน่าจะเหมาะกับตำแหน่งซีกเกอร์ และอีกอย่างดูเหมือนมาดามฮูชจะพูดอะไรนะ "


จากที่ผมก้มๆเงยๆอยู่เตรียมรับชะตะกรรม ผมนี้กระชากหน้าเงยหน้ามองหน้าศาสตราจารย์ดับเบิลดอร์เลย 


" คุณพูดเหมือนอย่างกะเห็นเหตุการณ์นั้นด้วยตัวเอง ศาสตราจารย์ดับเบิลดอร์ " ผมมองเขาและเผลอพูดไปตามความคิดและแน่นอนว่าที่เผลอเนี่ย คือกลัวว่าเขาจะจับได้ ว่าผมที่ยืนอยู่ตรงนี้ คือแฮร์รี่จากอนาคต สำหรับนักเรียนปีหนึ่งอย่างผมต้องทำตัวเงียบๆหรือไม่ก็บีบน้ำตา แต่พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ แทนที่จะพูดเอ่ยถามไป แต่ผมกลับทำตัวเหมือนอย่างวาจาผู้ใหญ่


ศาสตราจารย์ดับเบิลดอร์เคาะๆลูกแก้วใบใหญ่ๆข้างตัวเขา อ่อ ลูกแก้วเวทมนต์นี่เอง ผมทำหน้าแบบเข้าใจและก้มหน้าต่ำลงไปอีก ดูเหมือนเขาจะเริ่มจับผิดผมได้แล้วสิหรือผมคิดไปเองหว่า


" ศาสตราจารย์จะไล่ผมออกใช่มั้ยคับ " 


" ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าจะไล่เธอออก "


ผมนี้เงยหน้ามองอีกครั้งเลย คอจะเคล็ดแล้ววว และทำตาแบบสงสัยและงงงวย


" เธอสนใจจะเป็นซีกเกอร์ของบ้านสลิธีรินมั้ยละ "


ช็อกสิครับท่าน ถ้าผมเป็นซีกเกอร์ของบ้านสลิธีริน คนบ้านกริฟฟินดอร์จะไม่มีคะแนนแน่ และเรื่องราวอนาคตอีกมากมายมันจะเปลี่ยนไปแน่ๆ และตามด้วยอะไรอีกหลายอย่าง ม่ายยยย


" คือ...จะเป็นไปได้มั้ยครับ ถ้าผมจะขอเป็นซีกเกอร์ของบ้านกริฟฟินดอร์แทน.." เห้ย! พูดอะไรไปโดยไม่คิดอีกแล้ว ผมนี้รีบปิดปากของตัวเอง


" หืม..? " นั้นไงโดนจับได้แน่ๆเราก็ปากเร็วจริงๆเลย ทำไงดีๆๆ


" เธอไม่ต้องห่วง ฉันรู้หมดแล้วละ ว่าเธอจะต้องย้อนกลับมาจากอนาคตสู่อดีต ฉันรู้จากเพื่อนๆของฉันแล้วละ..แล้ว..ย้อนกลับมาทำไมละ "


" เอ่ออ ใช่แล้วคับ.. ผมย้อนกลับมาอดีตและผมขอโทษ- อะไรนะ! คุณรู้?! "


" ฉันต้องรู้สิ เพราะคุณเฮกก้ามาบอกฉันก่อนหนิ "


" ...?? " งงรับประทาน ผมทำหน้าแบบไม่เข้าใจและงงและสับสนจนศาสตราจารย์ดับเบิลดอร์ขำผมเบาๆ


" มาสิ..เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟัง "


ย้อนความไปทางฝั่งศาสตราจารย์ดับเบิลดอร์แปป

พรึ่บ!

ระหว่างที่ดับเบิลดอร์กำลังเข้มงวดกับงานตรงหน้าที่โต๊ะทำงานของเขาแสงสีนีออนสีทองเปร่งประกายจู่ๆก็ประกดตรงหน้าโต๊ะทำงานของ**ดับเบิลดอร์

พรึ่บ!

*"**เฮลก้า ฮัฟเฟิลพัฟ... "*ดับเบิลดอร์ตกใจเล็กน้อยพอจ้องเพ่งปรับสายตาให้มองชัดขึ้นและได้รู้ว่าคนตรงหน้าคือใคร

" อย่าตกใจ ฉันมาที่นี้เพราะอยากเตรียมการล่วงหน้าให้หลานชายฉันมาที่นี้ได้อย่างสงบ และไม่วุ่นวาย "

และบทสนทนาอันยาวนานก็เริ่มขึ้นทำให้อัลบัสเข้าใจอะไรมากขึ้นเยอะเลยทีเดียว

กลับมาสู่ปัจจุบัน


" อ่ออ อย่างงี้นี้เอง เอ่ออ..ไหนๆศาสตราจารย์ก็รู้เรื่องผมแล้ว ผมขอกลับมาพูดเรื่องเดิมของเราเกี่ยวกับซีกเกอร์ได้มั้ยครับ "


" ฮ่าๆ ได้สิ เธออยากเป็นซีกเกอร์กริฟฟินดอร์ด้วยงั้นหรอ ได้นะ "


" จริงหรอครับ! "


" แต่เธอต้องเป็นซีกเกอร์ของสลิธีรินด้วย "


" หมายความว่า... " มันไม่ใช่อย่างที่ผมคิดใช่มั้ยครับศาสตราจารย์คุณคงไม่คิดจะแกล้งผมแบบนั้นใช่มั้ยครับ


" ฉันจะให้เธอเป็นซีกเกอร์ทั้งสองบ้านไงละ แต่...หลังจากที่ฉันอนุมัติเธอให้เป็นซีกเกอร์ของสลิธีริน พรุ้งนี้ฉันจะให้เธอไปฝึกซ้อมตำแหน่งของซีกเกอร์ฝั่งกริฟฟินดอร์ด้วยนามใหม่นามนั้นชื่อว่า H.P.S. แต่พรุ้งนี้เธอต้องนำอะไรไปก็ได้ เอาไปปิดบังบนใบหน้าเธอด้วยละ แต่ถ้าเธอไม่อยากเหนื่อยจนเกินไป เธอจะให้เพื่อนของเธอคนไหนก็ได้มาลงแทนก็ได้นะ "


นั้นไงละ เฮ้อออ...ศาสตราจารย์แกล้งผมจนได้ ดูเหมือนผมต้องแฝงวิญญาณนารูโตะแล้วละงานนี้(ข้ามเรื่องแล้ว! : ไรท์) แล้วไหนชื่อย่อนามใหม่ของผมก็ชื่อคล้ายกับหลอดไฟยี่ห้อ hps อีก ไม่คล้ายแล้วมั้ง ศาสตราจารย์แกล้งผมชัดๆ! 


และแน่นอนครับผมถูกส่งตัวกลับมาที่ห้องเรียนและเรียนต่อ แล้วข่าวลือก็รั่วเร็วไปไกลอย่างไวครับ เรื่องที่ผมเป็นซีกเกอร์คนแรกในศตวรรษของบ้านสลิธีรินและวันต่อมา ก็มีข่าวใหม่ว่ามีซีกเกอร์คนใหม่ของบ้านกริฟฟินดอร์เช่นกัน แต่ดูลึกลับไม่เคยมีใครเห็นหน้าเขารู้แต่เพียงชื่อย่อ H.P.S และหน้ากากที่เขาใส่ (หลอดไฟยี่ห้อ hps 5555 : ไรท์)


และการฝึกกับหัวหน้าฝั่งกริฟฟินดอร์ก็เริ่มขึ้น


ผมกลับมานอนเหนื่อยที่ห้องของผมหลังจากซ้อมเสร็จ เหนื่อยครับ ผมถอดหน้ากากแล้วไปวางไว้ที่หัวเตียง ตอนแรกที่ผมใส่หน้ากากไปซ้อมกับวูชครั้งแรกนะเขาตกใจที่เห็นหน้ากากผมแต่ก็บอกว่ามันเท่ดี เฮ้อ..ถ้าผมต้องมาแฝงวิญญาณนารูโตะแบบนี้นะ ผมคงเหนื่อยตายแน่ๆ เอาละเราไม่มีเวลามาเสียเวลากับช่วงเวลานี้นะ แฮร์รี่มีสติหน่อย เราต้องรีบกำจัดหินนั้นเพื่อไม่ให้พลังชีวิตของโวลเดอมอร์กลับมา ต้องรีบกำจัดฮอร์ครักซ์ และหางหนอนด้วย



_____________________________________________________

โปรดติดตามตอนต่อไป...




*** คิดว่าไงอ่ะ หวังว่าจะสนุกนะคะ นี้คือหน้ากากที่แฮร์รี่ใส่ตอนไปซ้อมกับวูชนะ​

ไรท์ : คาเนกิจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา 


แฮร์รี่ : ผิดเรื่องแล้ว!!


ไรท์ : อะไรเล่าาา! ก็ความชอบส่วนตัวอ่ะ เอามาลงบทนิดๆหน่อยๆเอง -3-


แฮร์รี่ : เหนื่อยใจกับเธอจริงๆ ไหนจะชื่อนามแฝงฉันอีกและหน้ากากนั้นอีก มันข้ามเรื่องกันชัดๆ!


ไรท์ : ก็เรานึกชื่อย่อไม่ออกอ่ะ เอายี่ห้อไฟ hps ไปก่อนละกันนะ -3-*


แฮร์รี่ : ยัยบ้าาาาาาาา!


ความคิดเห็น