Akamone_Moka

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 2 : บ้านใหม่ เพื่อนใหม่ ชีวิตใหม่

ชื่อตอน : EP 2 : บ้านใหม่ เพื่อนใหม่ ชีวิตใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2560 19:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 2 : บ้านใหม่ เพื่อนใหม่ ชีวิตใหม่
แบบอักษร

ความเดิมตอนที่แล้ว

*"*สลิธีริน..ผมอยากอยู่สลิธีริน " ผมพูดออกมาเบาๆให้ผมและหมวกคัดสรรค์ได้ยินกันแค่สองคน

" ได้สิ เธอจะพบกับความยิ่งใหญ่ ชื่อเสียง และอำนาจ สลิธีริน!!! " หมวกพูดออกมาดังๆตามสไตล์ของเขา

_______________________________________________________



EP 2 : บ้านใหม่ เพื่อนใหม่ ชีวิตใหม่​


ทุกคนอยู่ในความตกใจและตกตะลึง ยกเว้นบ้านสลิธีรินที่กำลังร้องเฮ้ดีใจกันอยู่ ทุกคนไม่คิดว่า ที่คนดังอย่างแฮร์รี่ จะไปอยู่บ้านสลิธีริน ส่วนใหญ่ทุกคนคิดว่า แฮร์รี่ควรอยู่บ้านกริฟฟินดอร์มากกว่า เนื่องจากทุกคนเห็นเหตุการณ์ว่าแฮร์รี่ได้เอากบของคนที่ชื่อ เนวิลล์ ลองบัตท่อม คืนให้แก่เขา และพูดอย่างเป็นมิตรและสุภาพ และได้พูดกับมัลฟอยเรื่องการตัดสินใจ ที่จะคบหาเพื่อน นั้นเลยเป็นความประทับใจแรกของคนส่วนใหญ่ ผมเชื่อว่าตอนนี้ คนบ้านสลิธีรินยังไม่รู้ว่าผมเป็นลูกผสม ถ้าได้รู้คงทำตัวหยิ่งใส่ผมเป็นแน่ ก็นะ คนบ้านนี้มันคลั่งเลือดบริสุทธิ์เนี่ยละนะ


ผมเดินไปนั่งที่โต๊ะของฝั่งสลิธีรินโดยมีสายตาจากบ้านอื่นคอยจับจ้อง โดยเฉพาะ รอน และ เฮอร์ไมโอนี่ พวกเขาไม่คิดว่าผมจะไปอยู่บ้านสลิธีรินได้ ในตู้รถไฟพวกเขาแทบไม่เชื่อว่าคนนิสัยอย่างผม จะไปอยู่ที่บ้านสลิธีริน ออกจะดูเป็นมิตรนิสัยดี ผมรู้ได้ไงนะหรอ ผมอ่านใจพวกเขานะ เสียใจด้วยนะเพื่อนรักของฉัน ครั้งนี้ฉันขออยู่บ้านนี้นะ ฉันอยากใกล้ชิดคนที่ฉันรัก และดับไฟสงครามระหว่างฉันและมัลฟอยด้วย และฉันคิดว่านะ มันคงสนุกแน่ๆ


ผมเดินมานั่งที่โต๊ะตรงข้ามมัลฟอย และแน่นอนว่าเขายังมองผมด้วยสายตาของศัตรูสุดทรีนเลย ผมทำเป็นไม่เห็น แล้วรีบหันไปมองหาคนรักผมทางโต๊ะอาจารย์ทันที


พอผมมองหาเจอแล้ว และบังเอิญหรือจงใจนะ ที่ผมได้สบตากับศาสตราจารย์สเนปอีกครั้งพอดี ผมส่งยิ้มให้เขา และเขาดูแปลกใจต่อพฤติกรรมของผมเป็นอย่างมากแต่ก็ยังคงความเย็นชาและใบหน้าที่เรียบนิ่งของเขาไว้


หลังจากนั้นพอนักเรียนที่เหลือได้ทำการคัดสรรค์บ้านเสร็จ ศาสตราจารย์มักกอนนากัล ก็ใช้ส้อมเคาะแก้ว แล้วพูดแบบเดิมที่ผมจำได้ตอนที่อยู่ปีหนึ่งและต่อมา ศาสตราจารย์ดับเบิ้ลดอร์ ก็พูดต่อ ทุกๆอย่างเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนจริงๆ ผมช่างคิดถึงบรรยากาศของโรงเรียนนี้เหลือเกิน แต่มันจะแตกต่างก็ตรงที่ผมได้มาอยู่บ้านสลิธีรินแล้วละนะ หลังจากนั้นพวกเราก็เริ่มรับประทานอาหารกัน


" นี่..มัลฟอย " ผมเรียกมัลฟอย


" อะไรพอตเตอร์ พอได้มาอยู่บ้านสลิธีรินนี้แล้ว นายคิดจะมาขอโทษแล้วมาขอเข้าร่วมกลุ่มพวกฉันสินะ " มัลฟอยยังคงพูดตามสไตล์ของเขาด้วยคำพูดของลูกคุณหนู เฮ้ออ..จะคิดเข้าข้างตัวเองไปไหนกัน


" เรื่องขอโทษนะใช่ แต่ไปเป็นพวกนายเนี่ย หมายความว่าไง " ผมรู้คำตอบดีอยู่หรอกว่าเขาจะตอบว่าไง แต่ก็อยากยืนยันละนะ


" มาเป็นลูกน้องฉันนะสิ นายควรรู้ไว้ ว่าบ้านสลิธีรินนี้เขาอยู่กันเป็นกลุ่มไม่มีแยก ไม่มีกลุ่มก็เท่ากับไม่มีเพื่อน มีเพื่อนก็ต้องอยู่กันเป็นฝูง " มัลฟอยพูดพร้อมกับเชิดหน้าแบบลูกคุณหนูและหันไปทางบ้านกริฟฟินดอร์และทำหน้าเยาะเย้ยใส่ แบบว่า ฉันมีพอตเตอร์ผู้โด่งดังอยู่ในบ้านฉัน อะไรอย่างงี้ การกระทำของมัลฟอยทำให้คนในบ้านกริฟฟินดอร์แทบจะยกหมัดยกทรีนใส่มัลฟอยกันเลยทีเดียว


" ฉันขอปฏิเสธที่จะไปเป็นลูกน้องนาย ฉันไม่ชอบเป็นลูกน้องใคร ฉันอยากเป็นเพื่อนนายมากกว่า "


" โห~ พอตเตอร์ นายก็พูดดีนะ ที่นายพูดก็ถูกอย่างนึง เอาละ ฉันจะทำเป็นลืมๆเรื่องนั้นไป นับจากนี้ ฉัน แครบ กอยล์ จะเป็นเพื่อนให้นายละกัน " พูดแบบนี้ผมรู้เลยละว่ามัลฟอยคิดจะตีสนิทผมเพื่อมุ่งสู่ความโด่งดังเป็นแน่ ผมรู้ได้ไงนะหรอ ผมยังจำได้นะ ก่อนที่ผมจะย้อนเวลากลับมาที่นี้ ที่เขาบอกผมในงานเลี้ยงนั้น ที่จัดฉลองวันเกิดผมและเป็นวันเดียวกันก็คือวันรวมรุ่น ที่เขาและผมตอนนั้นกลายเป็นเพื่อนสนิทกัน เขาบอกว่าตอนเด็กๆ เขาคิดอยากจะเป็นใหญ่และโด่งดัง


" อื้ม ถ้าแบบนี้ก็โอเค ยินดีที่ได้รู้จักนะ แครบ กอยล์ " ผมส่งยิ้มให้พวกเขาและพวกเขาก็ตอบรับรอยยิ้มของผม แล้วพวกเขาก็เริ่มกินอาหาร


" มัลฟอย " ผมหันไปเรียกเขาและตอนนั้นพอดีกับที่เขากำลังกินอาหารอยู่พอดี


" หืม? " เขาตอบรับผมด้วยเสียงในลำคอ


" ฉันขอบอกไว้ก่อนนะ ที่ฉันอยากเป็นเพื่อนกับนาย ฉันไม่ได้หวังผลประโยชน์อะไรทั้งนั้น ไม่ได้หวังจะเอาใครเป็นนกต่อ ไม่ได้คิดจะใช้ประโยชน์ใคร ฉันอยากเป็นเพื่อนกับนายด้วยใจจริง นับจากนี้ฉันหวังว่าพวกเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ " ผมส่งยิ้มให้เขาและแครบ กอยล์ และดูเหมือนท่าทางของพวกเขาจะชะงักเล็กน้อย


" อ..อืม " มัลฟอยยังคงเก็กแบบคุณหนูและเขาก็ทานต่อ ส่วน แครบ และ กอยล์ ก็มองผมและยิ้มให้ผม ผมก็ตอบรับและยิ้มตอบพวกเขาไป


" พูดได้ดูดีมากพอตเตอร์ " และคนที่นั่งข้างๆผมก็เริ่มคุยกับผม


หลังจากนั้นบางคนของบ้านสลิธีรินก็เริ่มคุยกับผมและทั้งโต๊ะสลิธีรินก็เต็มไปด้วยมิตรภาพที่ผมส่งให้พวกเขา ฟู้ววว ค่อยยังชั่ว ผมรู้สึกดีแหะที่เริ่มมีมิตรสหายที่บ้านสลิธีรินมากขึ้นและเร็วขนาดนี้ พูดตามตรงนะ บ้านสลิธีรินก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไรนะ แต่กริฟฟินดอร์ที่ผมเคยอยู่นะสิ จะเป็นแบบเดิมที่ผมเคยอยู่หรือเปล่า


หลังจากทานอาหารกันเสร็จ พวกเราก็เดินตามรุ่นพี่ปีเจ็ดไปหอที่เราอยู่กัน แต่ครั้งนี้ผมจะได้ไปหอสลิธีริน อยากรู้จังหน้าตาห้องมันจะสวยแค่ไหน ตื่นเต้นจัง ก่อนที่ผมจะเดินไปตอนแยกทาง ทางหอระหว่างหอกริฟฟินดอร์ ผมได้ส่งยิ้มให้ รอน และ เฮอร์ไมโอนี่ และเนวิลล์และทุกๆคน แต่พวกเขาดูไม่ค่อยเต็มใจรับยิ้มผมเท่าไร เฮ้อ.. คงเป็นเพราะข่าวลือที่ได้ยินกันบ่อยๆเท่าที่ผมจำได้ เด็กบ้านสลิธีริน ไม่มีพ่อมดแม่มดคนไหนที่ไม่ทำชั่วและมาอยู่บ้านนี้ ผมเดินตามรุ่นพี่ไปจนมาถึงฝั่งใต้ดินของปราสาท


ตอนนี้ผมได้มาอยู่หน้ารูปทางเดิน ทางเข้าของบ้านสลิธีรินแล้ว รุ่นพี่พูดรหัสและพาพวกผมเข้าห้อง ว้าวววว มันสวยมากและใหญ่กว้างขวางดีจัง ได้กลิ่นแบบอารมณ์อยู่ห้องใต้ดินแต่มีเสน่ห์อย่างลึกลับ ผมเดินเข้ามายืนรวมกันที่หน้าเตาไฟและฟังคำแนะนำจากรุ่นพี่ และเดินแยกกันไปตามที่ห้องของตน หอสลิธีรินไม่นอนแบบรูมเมทกันสินะ ห้องนึงต่อหนึ่งคนกันอย่างงี้เลย ผมเดินเข้ามาในห้องของตัวเองและเริ่มจัดแจงห้องของผม และเก็บเสื้อผ้าให้เข้าที่โดยใช้พลังแห่งเรเวนของป้าโรเวนนา พลังนี้ผมขอเรียกสั้นๆว่าพลังจิตละกัน เรียกง่ายดี ความสามารถของพลังนี้ก็ออกแนวพลังจิตจริงๆนั้นละ อย่าแปลกใจคับ ผมแค่อยากเรียกชื่อของป้าโรวีน่าเป็นโรเวนนาแทนนะ


นี้ก็มืดแล้วสินะ ผมเดินไปนั่งที่หน้าต่างของห้องนอนผม พร้อมกับเจ้านกฮูกของผม เฮ็ดวิก ผมเปลี่ยนเป็นชุดนอนเตรียมจะนอนแล้วละ แต่ผมก็กังวลใจเลยนอนไม่หลับและมานั่งหน้าต่างอย่างงี้ไงละ


" พรุ้งนี้คาบแรกเป็นของศาสตราจารย์มักกอนนากัลสินะ คาบต่อไปก็เป็นคาบของศาสตราจารย์สเนป " ผมยิ้มนิดๆและรีบเดินไปที่้เตียงและหลับสนิทโดยทันที


อยากเจอศาสตราจารย์สเนปไวๆแล้วสิ ผมนึกแล้วก็ยิ้มนิดๆและหลับสนิทด้วยความเพลียและเหนื่อยล้า


________________________________________________________________________

โปรดติดตามตอนต่อไป...



ความคิดเห็น