Morning_sunray

ฝากโปรฯนี้ด้วยนะคะ เป็นเรื่องสั้นความยาวไม่เกิน 10 ตอน ฝากคอมเม้น ติดตามและกดไค์ให้ด้วยเน้อ ด้วยรักสุดขอบรั้วหัวใจ #morning_sunray

۞ ANIMETION ۞ ตอนพิเศษ จ๊าบฟู้ด 2 (อัพครบ)

ชื่อตอน : ۞ ANIMETION ۞ ตอนพิเศษ จ๊าบฟู้ด 2 (อัพครบ)

คำค้น : #จ๊าบกินตีน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2560 01:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
۞ ANIMETION ۞ ตอนพิเศษ จ๊าบฟู้ด 2 (อัพครบ)
แบบอักษร

 spg GIF

​ตอนพิเศษ จ๊าบฟู้ด 2

จากวันนั้น ที่ผมเสียตัวครั้งแรกให้ไอ้พี่จ๊าบ สุดท้ายก็ตกลงปลงใจเป็นผัวเมียกัน แล้วที่สำคัญ คือผมเป็นคนขอด้วยนี่สิ

มันแปลกๆป่ะวะ จะให้ผมมองหน้าพี่จ๊าบยังไง คนได้กันแล้วจะมองหน้ากันติดก็ยาก อีกอย่างผมยังไม่อยากตัดขาดกับพี่จ๊าบเลยอยากจะคบเล่นๆ

เอาไปเอามา คบจริงซะงั้น

พี่จ๊าบมันก็ดูแลผมดี ไม่ได้แย่อย่างที่คิดไว้ จนมาถึงตอนนี้ผมรักพี่มันมาก รักตอนไหนไม่รู้ มารู้อีกทีก็ขาดไม่ได้ แม่งพูดแล้วน้ำเน่า พอๆ

วันนี้เป็นวันรับเด็กปี 1 เข้าชมรม เด็กปีนี้แม่งมีแต่ผู้หญิง ดูท่าแล้วไม่น่าจะวาดรูปเป็นด้วยซ้ำ ผมรู้หรอก สาเหตุที่พวกน้องๆเข้ามาเพราะอะไร…

เมื่อสองสามเดือนก่อนพี่จ๊าบ ผม พี่ตั้งกับแฟนเขาถูกชมรมภาพยนต์ขอให้ไปเล่นหนังสั้นให้ เป็นหนังใสๆ แต่ติดเรท ฉ หนังอัพลงยูทูป ก็ดังพอควร ยอดวิวเกือบสิบล้าน ยกให้ผมคนเดียวหมื่นวิว ดูซ้ำอยู่นั่นแหละ วนไปจนจำได้แทบทุกวิ ทุกบทพูดของตัวละครอ่ะ

“น้องครับ ใครวาดรูปไม่เป็นพี่ขอคัดออกนะ เพราะพี่ต้องการคนวาดรูปและสนใจจริงๆ” ผมพูดใส่ไมค์อยู่หน้าห้องชมรม ลืมบอกไปตอนนี้ผมกลายมาเป็นประธานชมรมแทนพี่จ๊าบ ชมรมต้องเลือกประธานใหม่ทุกปีน่ะ ตอนแรกพี่จ๊าบจะให้โต้แฟนพี่ตั้งเป็น แต่ผลโหวตมันกลายเป็นผมซะได้ จะขัดก็แม่งกลัวโดนกระทืบ

เป็นประธานมันก็ไม่ยากเท่าไหร่ ไม่ยากเท่าเป็นเมียพี่จ๊าบ แม่งเยอะ ผมเดาอารมณ์มันไม่ค่อยถูก เจอกันที มันคิดจะทำอะไรก็ทำ จะเอาผมก็เอา จะจิกหัวใช้ผมก็จิก คิดจะอ้อนก็อ้อน

“พี่ฟู้ดขา~ ให้พี่จ๊าบมาพูดไม่ได้หรอคะ” น้องคนนึงยกมือขึ้นแล้วพูดเสียงดัง เสียงออกจะแหลมๆ พอผมมองไปที่น้องเขา…

นึกว่าคนมาแสดงงิ้วให้ดู ทาหน้าซะขาวโพลน ทาปากแดง เขียนคิ้วเกือบพาดไปถึงหู คือน้องมันต้องมั่นหน้าขนาดไหนวะถึงกล้าแต่งมาได้ขนาดนี้

ผมลดสายตาลงเพื่อดูชื่อ

‘น้องลี่’

“พี่จ๊าบจะได้มาพูดครับ แต่ตอนี้ฟังประธานพูดก่อนโน๊ะ” ผมพูดด้วยสีหน้ายิ้มๆให้กับน้องลี่ เพราะผมต้องพูดเปิด พี่จ๊าบมันจะได้พูดตอนช่วงที่ประธานคนเก่าพูด

พอผมคัดเด็กออกเรียบร้อย เด็กที่ไม่มีความสนใจในการวาดรูปจริงๆก็ทยอยกันออกไป ผมเลยส่งไมค์ต่อให้พี่จ๊าบเพราะต้องไปคุยกับโต้เรื่องอุปกรณ์ของชมรม แต่พอพี่จ๊าบจับไมค์ได้เท่านั้นแหละ…

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ผมนี่หันขวับเลย ทีกูขึ้นพูดไม่เป็นงี้บ้างวะ!

พวกผู้น้องผู้หญิงแม่งดิ้นกันเหมือนโดนน้ำกรดสาด โดยเฉพาะน้องลี่เมื่อกี้นี้นะ เหมือนคนกำลังจะชักตายอ่ะ เข้าใจว่าพี่จ๊าบมันฮอตนะช่วงนี้ แต่แบบนี้ฮอตเกินหน้าเกินตาผมไปล่ะ

ผมเลิกสนใจแล้วไปคุยงานกับโต้ในที่เงียบๆ ไม่งั้นคงคุยกันไปรู้เรื่อง พอเดินกลับมาก็พบว่าปล่อยให้รุ่นน้องกลับบ้านกันแล้ว ในห้องก็เหลือแต่พี่จ๊าบ พี่ตั้ง แล้วก็พวกน้องลี่…

นี่น้องมึงยังไม่กลับกันอีกหรอครับ อยู่กันทำเพื่อ! มืดค่ำแล้วนะเฮ้ย!!

“พี่จ๊าบหล่อมากอ่ะค่ะ ยิ่งมองก็ยิ่งหล่อ” น้องลี่ทำหน้าเพ้อฝัน เอามือเท้าโต๊ะมองพี่จ๊าบที่กำลังนั่งวาดรูปอยู่

ผมเดินเข้าไปแบบเงียบๆ แต่วางกระดาษที่โต๊ะดังปึง!

ผมไม่ได้หึง แต่ผมอิจฉามันอ่ะ ผมก็หล่อป่ะ หนังเรื่องนั้นผมก็เล่นไม่เห็นดังเท่ามันเลย ลำเอียงว่ะ ลำเอียงสัสๆอ่ะ

“จ๊าบวันนี้กูไปนอนห้องโต้นะ” พี่ตั้งพอเห็นโต้เข้ามาก็โพลงขึ้น ทำให้พวกน้องลี่หันมามองผมกับโต้ที่เดินเข้ามาใหม่

“ใครอนุญาติ” โต้มันเบะปาก

“เออ” แต่พี่จ๊าบรับคำสั้นๆ หมุนเก้าอี้มามองผมแว้บนึงแล้วยื่นกระดาษเอสี่ให้กับน้องลี่

“ขอบคุณพี่จ๊าบมากค่ะ ลี่จะเก็บไว้อย่างดี ฝุ่นไม่ให้เกาะ ไรไม่ให้เดินผ่านเลย”

ผมชะงัก เพราะเมื่อน้องลี่รับกระดาษมาแล้วน้องมันก็สูดกลิ่นกระดาษเข้าเต็มปอด เหมือนพวกดมกาวอ่ะ ผมเห็นนะ ว่าภาพที่พี่จ๊าบวาดมันเป็นภาพเด็กผู้หญิง คงโดนเร้าให้วาดให้มั้ง แต่นะ...ถ้าผมมีแฟนคลับแบบน้องลี่ ผมกลัวว่ะ

“ตีน ไปนอนห้องกู” พี่จ๊าบมันเลือกที่จะพูดกับผม ไม่ได้ตอบสนองต่อน้องลี่แต่อย่างใด

ผมลังเล มองน้องลี่ที่ตอนนี้มองผมเหมือนกับมาขัดจังหวะน้อง ผมเลยกรอกตาแล้วเดินไปกินน้ำ ไม่ได้ตอบพี่จ๊าบแต่อย่างใด

“พี่จ๊าบขา ลี่ชอบพี่จ๊าบม๊ากมาก อยากได้เป็นหลัวจังเยย” แล้วก็ได้ยินเสียงแหลมๆของน้องลี่ที่น่าขนลุกอยู่ด้านหลัง

“จะไปไม่ไป” แต่พี่จ๊าบยังคงคาดคั้นเอาคำตอบจากผม ผมเลยหันหน้าไปหา มองหน้าน้องลี่สลับกับหน้าพี่จ๊าบและหวังว่าเขาจะรู้ว่าผมจะสื่ออะไร

“ไม่ไป”

พี่จ๊าบแค่มองผมแล้วพยักหน้าเบาๆ ไม่รู้ว่ามันเข้าใจรึเปล่า ผมแค่จะบอกว่าอย่ามาคุยกับผม ดูสายตาน้องลี่ที่มองผมด้วย

“ทำไมต้องไปนอนห้องเดียวกันด้วยอ่ะคะ พี่จ๊าบกลัวผีหรอ” น้องลี่ยังคงถามต่อ ผมเริ่มรำคาญเสียงแหลมๆนี่เต็มทนแล้ว และคงไม่ใช่ผมคนเดียวที่รำคาญ

“จ๊าบมันไม่ชอบผู้หญิง ลี่ไม่รู้หรอ” เป็นพี่ตั้งที่พูดแทรกด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ปกติห้องชมรมตอนเย็นๆมันจะเงียบมาก แต่ตอนนี้…

“ถึงพี่กับพี่จ๊าบจะอยู่ด้วยกัน ก็ใช่ว่าพี่ตั้งจะรู้ทุกเรื่องนี่คะ” น้องมันเถียง

เสียงแหลมๆนี่ทำให้ผมกุมขมับตัวเองแน่นก่อนจะเดินไปเอากระเป๋าที่อยู่บนโต๊ะด้านหลังพี่จ๊าบ พี่มันมองผมไม่ละสายตาตั้งแต่ผมบอกว่าไม่ไปนอนห้องมัน แต่ช่างเหอะ ผมเหนื่อย

“มันมีเมียแล้ว” พี่ตั้งเถียงกลับ

“ไหนคะ มีเมีย เมียก็ต้องมาคุมสิ” แล้วน้องลี่เถียงต่อ

“อยู่ในชมรมนี่แหละ มองดีๆ”

“โอ้ย พี่ตั้งอย่ามาลวงให้ยาก”

“เอ้า…”

“พี่จ๊าบมีเมียเป็นผู้ชายหรอคะ ไหนอ่ะไหน ลี่ขอดูหน้าหน่อย” น้องลี่หันไปเร้าพี่จ๊าบต่อ นั่นทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของผมขาดผึง

กูรำคาญมากกก ไม่ไหวแล้ว สัส!

“กูเนี่ยเมียมัน ไม่เชื่อถาม” ผมพูดเสียงดังด้วยคำที่ไม่สุภาพตามอารมณ์ ทำให้น้องลี่ถึงกับชะงักมองผมอย่างหวาดๆ

​ผมชักสีหน้าตัวเองเมื่อรู้ว่ากำลังตวาดใส่ผู้หญิง ถึงอีน้องลี่จะไม่ค่อยสมหญิงเท่าไหร่ก็เถอะ วินาทีต่อมาผมก็ยิ้ม แล้วก็ยิ้มจนปากจะฉีก

"พี่ล้อเล่น ขำๆ" ผมแก้ต่าง

"จริง" ไอ้พี่จ๊าบมันแทรกขึ้นมาเสียงเข้ม พร้อมๆกับแขนแกร่งของมันตวัดร่างผมไปนั่งบนตักมัน "ตีนมันเป็นเมียพี่"

ผมกระตุกยิ้มหน่อยเมื่อพี่จ๊าบมันประกาศศักดิ์ดาบ้าง มือพี่มันยังคงคล้องเอวผมไว้ ผมก็นั่งนิ่งๆเพื่อให้น้องลี่ได้รู้ว่าผมกับพี่จ๊าบลึกซึ้งกันขนาดไหน แต่หน้าผมก็ทำสะใจมากไม่ได้ ผมต้องคีฟลุคความเป็นประธานอยู่

"ฮั่นแน่..." น้องลี่นิ่งไปพักนึงก่อนจะชี้นิ้วมาที่ผมกับพี่จ๊าบทำท่ากิ๊วๆ "นี่ก็เล่นใช่มะ พวกพี่นี่เล่นกันน่ารักเนอะ"

สัส! กูยอมความชะนีคนเลย

ในขณะที่ผมกรอกตามองบนด้วยความรำไยถึงขั้นสุด ผมเลยจะหนี เอามือพี่จ๊าบออกจากเอวแต่พี่จ๊าบแม่งไม่ยอมเอาออก

"แล้วหอพี่จ๊าบอยู่ไหนอ่ะคะ เดี๋ยวลี่ไปส่ง เป็นผู้ชายเดินคนเดียวเดี๋ยวหมากัด" กราบสิครับ รออะไร ผมเป็นคนฟังแม่งยังอึ้งทึ่งเสียวกับคำพูดคำจาอีน้องลี่นี่เลย

"แต่หมาคงไม่กัดน้องลี่หรอกมั้งครับ เพื่อนกัน" เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นไอ้โต้มันเหน็บคน มันเป็นคนที่เรียบร้อยพอตัว แต่คงสุดจะทนจริงๆนั่นแหละ

แล้วไอ้พี่จ๊าบนี่ยังของมันวะ!

มีความโนสนโนแคร์สถานที่และสิ่งแวดล้อมมาก จู่ๆพี่มันก็เอาจูกมาฝังลงกับไหล่ผมเบาๆ ปากมันก็กัดเสื้อนักศึกษาผมลึกจนโดนเนื้อ แถมมือมันยังทำท่าจะปลดหัวเข็มขัดผมออกด้วยนี่สิิ

"จ๊าบ! ปล่อย" ผมดิ้นเร้ามองมัน นั่นทำให้น้องลี่แม้งมองการกระทำห่ามๆของมันด้วย "ไอ้จ๊าบ!!"

"พี่จ๊าบเป็นอะไรคะพี่ฟู้ด ไม่สบายหรอ มาๆเดี๋ยวลี่ช่วย" ด้วยความหวังดี น้องลี่นั้นดึงผมให้ห่างจากตัวไอ้จ๊าบ แต่ไอ้จ๊าบมันรั้งผมไว้ในนั่งตักมัน เลยกลายเป็นว่าน้องลี่ดึงกระเป่าผมสื่อกลางชิ้นเดียวที่กั้นผมจากไอ้พี่จ๊าบออกไป

ไม่สบายเหี้ยไรลี่ มันจะปล้ำกูต่อหน้าน้องแล้วครับ!

"พี่ฟู้ดปล่อยพี่จ๊าบสิคะ" นางดึง แล้วก็ดึงผมออก 

โดยไม่ได้มองเลยว่าไอ้คนที่กำลังกอดอยู่น่ะ มันไม่ใช่ผมโว้ย!

ผมได้ยินเสียงฮึดฮัดของไอ้พี่จ๊ายที่อยู่ด้านหลัง แรงดึงแรงฉุดกระชากของผู้หญิงแรงควายแบบน้องลี่ทำให้ส่วนล่างผมยิ่งเสียดสีกับมัน และทำให้ผมรู้ว่า...ไอ้พี่จ๊าบแม่งมีอารมณ์ จริงจังไม่โกเจ็ด มันนูนมาแนบกับก้นผมเนี่ย

"ลี่..." ทุกอย่างหยุดชะงักไปเมื่อพี่จ๊าบเงยหน้ามองลี่พูดด้วยเสียงเย็น "กลับบ้านไปซะไป"

"พี่จ๊าบเป็นไรคะ บอกลี่ได้นะลี่ช่วยได้"

"กลับไปให้หมดเลย ทุกคน" ไอ้พี่จ๊าบมันเริ่มไล่ ซึ่งตอนนี้พี่ตั้งกับโต้ก็ตั้งท่าจะออกไปอยู่แล้ว ส่วนเพื่อนน้องลี่ก็เก็บกระเป๋ากันเตรียมลุก เดี๋ยวๆ...แล้วกูล่ะ

"พี่จ๊าบ ลี่ว่าลี่ช่วยพี่ดีกว่า มาๆ" ลี่ยังคงเร้าพี่จ๊าบไม่ห่าง ผมได้ยินเสียงถอนหายใจครั้งสุดท้ายของพี่จ๊าบ และคิดว่าสติพี่จ๊าบแม่งคงขาดผึ่งแล้ว

"ลี่ช่วยพี่ไม่ได้หรอก"

"ลี่เคยเรียนวิธีปฐมพยาบาลมาค่ะ ขอแค่พี่บอกว่าพี่เป็นอะไร ลี่พร้อมช่วย"

"..." ผมเงียบ มองหน้าพี่จ๊าบ เพราะน้องลี่คงไม่หยุดง่ายๆแน่ "ปล่อยเถอะพี่ ผมจะกลับห้อง"

"ก่อนอื่นพี่จ๊าบต้องปล่อยพี่ฟู้ดก่อนนะคะ" นั่น...มีคนมาซัพพอร์ทโดยที่กูไม่ได้ขออีกละ

"ไม่ปล่อย" 

"งั้นลี่ก็กลับไม่ได้จนกว่าพี่จ๊าบจะบอกว่าพี่เป็นอะไร" 

"..."

"บอกสิคะ"

"พี่เ*ี่ยนลี่! พี่จะเอาไอ้ตีน จบมั้ย กลับไปได้ยัง" 

เชรดดดดดดดดดโด้!!

ผมมองพี่จ๊าบด้วยสายตาโคตรอึ้ง ก่อนจะมองไปที่หน้าลี่ที่ชาไปเกือบครึ่งหน้า น้องมันตากระตุกเบาๆเหมือนกำลังช็อค สุดท้ายเพื่อนน้องมันก็มาลากออกไป ไอ้โต้เป็นคนสุดท้ายที่ออกจากห้องชมรมที่บรรยากาศมันอึมครึมอย่างบอกไม่ถูก ก่อนออกไปมันก็ไม่ลืมล็อคห้องให้ด้วย เจริญ...แม่งทิ้งกูหมด

เหลือแค่ผมที่นิ่งเงียบบนตักพี่จ๊าบที่มันมีอะไรนูนๆดันก้นผมอยู่ พี่จ๊าบก็นิ่ง นิ่ง แล้วก็นิ่ง

ผมเลยเลือกที่จะลองดึงมือพี่จ๊าบออกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันออกได้ง่ายๆ ผมเนียนๆลุกขึ้นจากตักมือคว้ากระเป๋าแล้วรีบเดินออกมา แต่ไม่ทันจะถึงประตู พี่จ๊าบแม่งกระชากไหล่ผมจนหลังผมกระแทกกับโตีะตรงกลางห้อง มันอุ้มผมนั่งบนโต๊ะด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบไม่ไหวติง

"กูรมณ์ไม่จอย ถ้าไม้อยากเจ็บตัวก็อย่าขัดขืน"

มันพูดแค่นั้น และผมก็เป็นที่ระบายอารมณ์ให้มัน โดยไม่ปริปากด่ามันเลยซักเอะ แม่งเตือนขนาดนั้นใครจะกล้าวะ ไม่ใช่พ่อบ้านใจกล้านะเว้ย!



อัพครบ

โหลๆๆ ตอนนี้ลี่ของเราได้ไปแอ๊วผู้หญิงแล้วนาจา ฝากเรื่องแอ๊วเพื่อนมาเป็นแฟนของนางด้วยเป็นนิยาย ญญ น้า


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น