Akamone_Moka

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : INTRO

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2560 18:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
INTRO
แบบอักษร

' ยะฮู้~~ ' '


'หมดแก้วๆๆ '


' แด่เพื่อนรักฉัน ชนแก้ว~~~ '

เสียงเฮฮาจากการเฉลิมฉลองที่จัดขึ้นที่โรงเรียนเก่าฮอกวอตส์ เพื่อเหล่าบรรดาเพื่อนเก่ามิตรสหายหรืองานรวมรุ่นนั้นละ แต่เป็นรุ่นใหญ่ละนะและเป็นวันเกิดในวันเดียวกันของแฮร์รี่ แฮร์รี่ได้เดินออกมาจากงานด้วยความเหนื่อยล้าและอึดอัด เลยเดินออกมาเพื่อสูดอากาส ในตอนนี้แฮร์รี่ก็อายุจะก้าวขึ้น 30 แล้วสินะ

ผมคิดถึงจัง คนที่ผมรัก เขาได้จากไปแล้ว..แทนที่งานเลี้ยงในตอนนี้ควรจะไปสนุกสนานรื่นเริงกัน แต่ในตอนนี้ผมกลับรู้สึกใจว้าเหว่เหลือเกิน..ผมคิดถึงแต่คนๆนั้น..

ตึกๆ

ผมเดินเข้าไปในป่าต้องห้ามอย่างลืมตัว ผมเดินเข้ามาลึกพอสมควร ผมเดินเข้ามานั่งตรงบ่อน้ำขนาดใหญ่ ที่เป็นน้ำเน่าและส่งกลิ่นเหม็น ผมมองเงาในน้ำของตัวเองพร้อมปล่อยน้ำตาและพรางคิดไป นั้นสินะ มันกลับมาไม่ได้แล้ว ช่วงเวลาที่มีความสุข มันก็ผ่านมาแล้วสินะ กับเวลาที่เสียไปในการที่เราสูญเสียคนที่เรารักมากมาย ผมร้องไห้อยู่อย่างนั้นสักพัก พรางคิดถึงช่วงสงครามที่ผมได้สูญเสียคนที่รักไปอีกมายมาย

แน่นอนคนที่ผมนึกถึงในตอนนี้ก็คือ ครูใหญ่ศาสตราจารย์ดับเบิ้ลดอ พ่อทูนหัวของผม ซีเรียส แบล็ค ศาสตราจารย์สเนป ที่คอยแอบปกป้องผม ตามด้วย เดรโก มัลฟอย ณ บัดนี้ผมและเขาก็ได้กลายเป็นเพื่อนสนิทกันไปเสียแล้ว และอีกหลายคนมากมาย และมาถึงวินาทีสุดท้าย ผมดันไปนึกถึง โวลเดอมอร์เฮ้อ..ตามมาหลอกหลอนในความทรงจำผมอยู่อีกนะ ความลับของผมที่เก็บมาตลอด 30 ปี จนถึงตอนนี้..ผมนะแอบชอบศาสตราจารย์สเนปตอนเจอกันครั้งแรก...ใช่แล้วละผมรักเขาจริงๆ...พอมารู้ว่าเขาคอยปกป้องผม ผมก็ยิ่งรักเขา เขาจากไปแล้ว นั้นทำให้ผมเสียใจมาก พอเวลาผ่านมา แต่มันก็สายไปแล้วละ

ที่ผมจะบอกความรู้สึกให้เขารู้ รีทเดอร์ทุกท่าน...ดูสิ...ศาสตราจารย์สเนปต้องจากไป เพราะปกป้องผมจนถึงวาระสุดท้าย และคนอื่นๆด้วย..จะเป็นอะไรมั้ยนะ ถ้าผมอยากขอย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตทุกอย่าง... ผมจะได้ไม่ต้องมาเสียคนที่ผมรักและมาเสียใจกับปัจจุบันนี้...แต่ก็ได้แค่คิดและหวังให้มันเกิดขึ้น

จู่ๆผมก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนวิ่งไปรอบๆบริเวณที่ผมนั่งอยู่และคอยมองดูผม

ตึกๆๆๆ

' ใครนะ!!! ' ผมตะโกนไปแต่ไร้การเสียงตอบรับ

เสียงนั้นเงียบลงพร้อมร่างดำๆที่จู่ๆก็ปรากฏต่อหน้าผม เขาเดินมาหาผมเรื่อยๆและหยุดอยู่ตรงหน้าผม แสงจันทร์สอดส่องลงมาทำให้ผมเห็นเพียงรูปร่าง แต่ก็ไม่ชัดอยู่ดี ชายชรา ที่สวมผ้าคลุมและผ้าปิดหน้าปิดตาอย่างมิดชิด ทำให้ผมไม่มีวันรู้เลย ว่าเขาเป็นใคร จู่ๆเหล่าผู้คุมวิญญาณก็ลอยมาจากไหนไม่รู้ ลอยมาจากข้างหลังของชายชราอยู่ 3 ตัว

มันลอยมาหาผม ผมรีบร่วงหาไม้กายสิทธิ์เพื่อตอบโต้พวกมัน ซวยแล้ว!ผมลืมไว้ที่งาน ผู้คุมวิญญาณลอยมาจับผมอย่างง่ายดาย ผมมองพวกมันอย่างหวาดกลัว ไม่ใช่ว่าพวกมันอยู่ในการควบคุมทางสภาเวทมนต์หรอกหรอ!

' ไม่ต้องกลัวพวกเขาหรอก พวกเขาไม่ทำอะไรนายถ้าฉันไม่สั่ง ' เขาพูดออกมาอย่างเสียงเย็นๆดูไม่รีบร้อน

' ค..คุณเป็นใครแล้วต้องการอะไร ' ผมมองในดวงตาของชายชรา ในดวงตานั้นช่างดูเป็นคนที่ทรงอำนาจและดูน่าเคารพนับถือแปลกๆ


' ฉันมีข้อเสนอ นายอยากกลับไปย้อนอดีตเพื่อแก้ไขสิ่งที่นายอยากทำมั้ย..'


' หมายความว่าไง.. '

' ก็น่าจะรู้คำตอบกันอยู่นะ ก็เห็นบ่นในใจอยู่หนิ '

' ... '  เขารู้ได้ไงกัน เขาใช้คาถาอ่านใจหรอ เมื่อคิดอย่างงั้น ผมก็รีบใช้คาถาสกัดกั้นใจทันที จริงๆแล้วผมก็สามารถใช้คาถาได้โดยไม่พึ่ง**ไม้กายสิทธิ์นะ แต่ทำไมไม่รู้ ตอนนี้นึกอะไรไม่ออกเลยที่จะตอบโต้ไป

' เหอะ...แสดงว่าตกลงสินะ ฮึ'


พรึบ!

จู่ๆทั้งผมและเขาและเหล่าผู้คุมวิญญาณก็มาโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้ มีแต่นาฬิกาลอยได้เต็มไปหมด มันทั้งสว่าง และสวยมาก พื้นที่กว้างใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุด แถมยังมี**เฟอร์นิเจอร์หรูๆเหมือนโต๊ะเก้าอี้ เหมือนห้องประชุมยังไงยังงั้น

' ฉันมีข้อเสนอ ทายาทที่น่ารัก..ลูกหลานสุดที่รักของฉัน'

' ห..ห้ะ? ทายาท??ลูกหลานหรอ?'

' แน่นอน ก็เธอคือทายาทของพวกเรา ทายาทของทั้ง 4 ตระกูล... '

พอเธอพูดเสร็จ ลักษณะรูปร่างเหมือนเหล่าผู้เสพความตายอีก 3 คนก็เดินมาจากไหน ก็ไม่รู้ มาอยู่ข้างๆชายชรา และแปลงร่างกลายเป็น...

' ค..คุณ..ก็อดดริก กริฟฟินดอร์...เฮลก้า ฮัฟเฟิลพัฟ...โรวีน่า เรเวนคลอ " งงละสิว่าผมรู้จักพวกเขาได้ไง พวกเขาทั้งสามท่านนี้คือผู้ก่อตั้งบ้าน กริฟฟิน ฮัฟเฟิลพัฟ และ เรเวนคลอ เชียวนะ ผมรู้ได้ไงนะหรอ รีทเดอร์ทุกท่านนนนน ผมอายุจะ 30 แล้วนะ เข้าขั้นแก่ตัวแล้ว จะเรื่องความรู้ คาถา ปรุงยา เวทย์มนต์ประสบการณ์ไรพวกนี้เนี่ย กลายเป็นเรื่องจิ๊บๆสำหรับผมในตอนนี้ไปแล้ว

' งั้นคนที่ผมกำลังคุยด้วยก็เป็นนน..'

' ใช่แล้ว ' ชายชราได้คลายมนต์ออกเพื่อแสดงตัวตนที่แท้จริงของเขา บัดนี้คนตรงหน้าของผมก็คือ ซัลลาซาร์ สลิธีริน และแน่นอนว่าท่านทั้ง 4 ท่านที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม คือคนที่ก่อตั้งบ้านทั้ง 4 บ้านของฮอกวอตส์นั้นเอง ผมฝันอยู่ใช่มั้ยเนี่ย! คุณซัลลาซาร์ทำไม้ทำมือ ทำให้เหล่าที่ผู้คุมวิญญาณที่จับผมอยู่ ให้ปล่อยตัวผม

'  สมแล้วที่เป็นทายาทของเรา ดูจากพลังที่เอ่อร้นนั้นสิ ช่างวิเศษจริงๆ ' เฮลก้าพูด

'  สุดยอดไปเลยแฮร์รี่~ ก็ต้องวิเศษสิ! เขาได้อยู่บ้านฉันในโลกเวทย์มนต์เชียวนะจะบอกให้!~ ' ก็อดดริกพูด

'  อย่ามาหลงตัวเองไปหน่อยเลย  แค่อยู่บ้านกริฟฟินเท่านั้นเองก็อดดริก'   โรวีน่าพูด

'  จริงๆแล้วแฮร์รี่น่าจะมาอยู่บ้านฉันตั้งแต่แรกมากกว่า ' และแน่นอนคนสุดท้ายที่เป็นคนพูดก็คือ ซัลลาซาร์

'  เอ่ออ พวกท่านคุยเรื่องอะไรกัน ผมเริ่มงงแล้ว แล้วรู้ได้ไงว่าผมอยู่บ้านกริฟฟินดอร์นะ แถมมันนานมาแล้วด้วย และอีกอย่างไม่ใช่ว่าพวกท่านตายไปแล้วหรอ  '

เสียงเรียกของผมทำให้ทั้ง 4 ท่านเงียบลงและกลับมาตั้งท่าเก็กต่อ

'  จริงๆแล้วพวกเราคอยมองเธอจากที่นี้นั้นละ...ตลอดเวลา...พวกเราอยู่มาได้ในตอนนี้ เป็นเพราะจิตวิญญาณที่ยังคงลงเหลืออยู่ไงละ ' โรวีน่า

*' และอีกอย่างนะแฮร์รี่ พวกเรานะ ได้พนั- '*ก็อดดริกกำลังจะพูด

'  เอาละเข้าเรื่องกันดีกว่า 'แต่ก็โดนขัดโดยซัลลาซาร์ เขาเลยพูดต่อและเป็นคนพูดเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงอย่างจริงจัง

'  พวกเราแค่เห็นเธอต้องมาเจ็บปวดกับปัจจุบันพวกเราก็รู้สึกเศร้าไปกับเธอด้วย เธอเป็นถึงทายาททั้ง 4 ตระกูลเชียวนะ พวกเราก็ทนดูหลานของตัวเองที่ต้องมาทนทุกข์อยู่อย่างนี้ได้ไงกัน 'โรเวนนาพูด

'  อ..เอ๊ะ จะเป็นไปได้ไง ผมเป็นลูกของตระกูลพอตเตอร์ ผมจะไปเป็นทายาทของพวกท่านได้ไงครับ ผมและท่านก็ไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวเลย ' ผมสงสัยและมองพวกเขา

'  เด็กน้อย ถึงเธอจะใกล้เข้าสู่วัยชรา พวกเราก็ยังมองเห็นเธอเป็นเด็กน้อยที่บริสุทธิ์ของพวกเราเสมอ สายเลือดในตัวเธอแฮร์รี่ นอกจากสายเลือดของพอตเตอร์ยังคงมีสายเลือดของพวกเรา เพราะเธอคือเด็กที่มีพรสวรรค์ตั้งแต่เกิด..เป็นคนที่ถูกโชคชะตาเลือกมา 'โรวีน่าพูด

ผมรู้แบบนั้นแล้วก็..อึ้ง..แต่ก็แอบน้อยใจที่ต้องได้รับรู้ ผมต้องการเป็นเพียงแค่แฮร์รี่ ที่ไม่มีพลังวิเศษ ไม่ต้องการภาระที่ใหญ่โต ไม่ต้องการให้ใครมาคาดหวังผม ไม่ต้องการฉายาของเด็กชายผู้รอดชีวิตและผู้ฆ่าดาร์กลอร์ด มารับหน้าที่ของฮีโร่ ถ้าเป็นแบบนั้นผมคงไม่ต้องมาสูญเสียคนที่ผมรักไปมากมายแบบนี้...ผมคงได้ใช้ชีวิตปกติโดยไม่มีการสูญเสีย..

'  เอาละ ถึงช่วงเวลาที่เรารอคอย แฮร์รี่เนื่องจากวันนี้คือวันเกิดของเธอ พวกเราเลยมาให้พรให้เธอ ได้ย้อนเวลากลับไปแก้ไขตามสิ่งที่เธอต้องการ ' ก็อดดริกพูด

'  ให้ผมย้อนกลับไปเนี่ยนะ จริงหรอครับ! ' ผมพูดถามไปอย่างดีใจที่สิ่งที่ผมคิดอยากได้ตลอดมาในชีวิตหลังสงครามมันเป็นจริงแล้วใช่มั้ย ผมอยากกระโดดไปกอดทั้ง 4 ท่าน ถ้าไม่ติดตรงที่มีผู้คุมวิญญาณคอยมองอยู่ ผมคงกระโดดกอดไปแล้ว แต่มันจะง่ายอย่างงี้เลยงั้นหรอ พูดถึงผู้คุมวิญญาณแล้ว..

'  คุณซัลลาซาร์ครับ ทำไมคุณถึงสามารถควบคุมพวกมันได้ละ' ผมมองเหล่าผู้คุมวิญญาณที่ลอยไปลอยมา

'  อย่าเรียกว่า มัน สิ พวกเขายังเด็กนะ '

'  เด็ก? '

'  ใช่แล้ว ที่โลกเวทย์มนต์นั้น ลอร์ดโวลเดอมอร์ ในช่วงที่มีชีวิตอยู่นั้นได้ไปตามอาคารบ้านเรือนและได้ทำการฆาตกรรมพ่อแม่ของเด็กๆพวกนี้และเสกให้พวกเด็กๆกลายเป็นผู้คุมวิญญาณ ที่เด็กๆต้องดูดวิญญาณตามที่เธอเข้าใจแฮร์รี่ เพราะพวกเขาต้องการมีชีวิตอยู่และหวาดกลัวพวกเธอและที่สุดของความกลัวของพวกเด็กๆคือโวลเดอมอร์..'เฮลก้าพูดพร้อมกับจับไหล่ผู้คุมวิญญาณตนหนึ่ง ผู้คุมวิญญาณตนนั้น พอโดนเฮลกาสัมผัสแล้ว ร่างก็กลายเป็นเด็กตัวเล็กๆหน้าตาน่ารักเลยทีเดียว ต่างจากเมื่อกี้ที่ยังมีร่างกายแบบเป็นกระดูกดูซีดเซียวไร้ชีวิตชีวาดูอยากฆ่าเขาตลอดเวลา

'ส่วนโวลเดอมอร์ เธอก็รู้อยู่แล้วใช่มั้ย ว่าเขาก็เป็นทายาทของซัลลาซาร์เช่นกัน..' โรวีน่าพูด

' และนั้นเป็นเพราะโวลเดอมอร์ที่เป็นทายาทของฉัน ฉันเลยอยากให้เธอ แฮร์รี่ กลับไปแก้ไขอดีตและหยุดยั่งเขาอีกครั้ง กลับไปแก้ชะตาของตนตามที่เธอต้องการ 'ซัลลาซาร์พูด

ผมไม่อยากเชื่อตลอดเวลาที่ผมคอยตามล่าผู้คุมวิญญาณและกำจัดมัน ผมได้ฆ่าเด็กๆหรือนี่ ผมนึกแล้วก็เสียใจและสำนึกผิดและเริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้น พวกเขาล้วนเหมือนผมที่พ่อแม่ถูกฆ่าตายด้วยฝีมือโวลเดอมอร์

'  เธออยากถามอะไรก่อนที่เราจะส่งเธอย้อนเวลากลับไปมั้ย 'ก็อดดริกพูด

'  คือ..ไม่แล้วละครับ ขอบคุณนะครับ ที่ให้โอกาสผมนะ '

'  ด้วยความยินดี แฮร์รี่ ' โรวีน่าพูด

'  ก่อนจะส่งไปเราขอมอบพลังให้เธอ '  เฮลก้าพูดพรางเอามือตนแตะมาที่หัวผม

'  พลังแห่งฮัฟเฟิล ' แสงสีทองเหมือนผงออร่าได้ออกมาจากฝ่ามือเธอและซึมเข้ามาในตัวผม

*'  เธอจะได้ยินและพูดภาษาทุกภาษาได้ ภาษาแห่งหุบเขา ภาษาแห่งสัตว์ป่า และสามารถที่จะคุยกับพวกเด็กๆนี้ได้ '*เฮลก้าพูดเสร็จก็ดึงมือของเธอออกจากหัวผมและเปิดทางให้ผมลองใช้พลังนี้

ผมเดินเข้าไปหาเหล่าผู้คุมวิญญาณ ไม่สิ ต้องเรียกว่าเด็กๆ ผมลองคุยกับพวกเขา

'  สวัสดี ' ผมพูดไปพรางส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ตอนนี้ผมไม่กลัวพวกเขาแล้วละ อีกอย่างผมรักเด็กมากๆเลยละ

' สวัสดีค่ะ/ครับ' เหล่าเด็กๆพูดออกมาพร้อมกันและลอยมาหาผมกันใหญ่ เมื่อผมสามารถพูดภาษาของพวกเขาได้ ด้วยความสนใจ

'  มันช่างมหัศจรรย์คุณเฮลก้า '  ผมหันไปส่งยิ้มให้เธอ

' อ่ะๆ เรียกว่าป้าเฮลก้า ดีกว่านะ เห็นงี้ฉันอายุแก่กว่าเธอนะ และอีกอย่างเธอคือหลานของพวกเรา ' เธอตอบรับยิ้มผมและส่งยิ้มมาให้ผม

' ครับ ป้าเฮลก้า '

'  เธอจะเรียกพวกฉันว่า ลุงๆป้าๆก็ได้ ต่อไปตาฉัน '  ลุงก็อดดริกพูดอย่างรวดเร็วและทำเหมือนป้าเฮลก้าแต่ครั้งนี้แสงเป็นสีแดง

'  พลังแห่งกริฟฟิน'

' เธอจะมองเห็น เธอจะได้ยิน เธอจะได้สัมผัส เธอจะได้รับรู้เป็น 5-6 เท่าเลยนะ ได้ยิน ได้เห็นอะไรมากกว่าพ่อมดแม่มดทั่วๆไปหรือพ่อมดที่ยิ่งใหญ่ และเธอยังสามารถเยียวยาสมานแผลตนและผู้อื่นได้ด้วยน้ำตาของเธอ เลือดหรือพลังชีวิตของเธอ '

และผมก็ลองใช้พลัง โอ่ว! เมอร์ลิน! มันช่างสุดยอด หาคำพูดไม่ได้แล้ว พอผมลองใช้พลัง ผมสามารถมองเห็นจากระยะไกลกว่าคนปกติ ได้ยินเสียงมากกว่าพวกเอลฟ์ ผมยังสามารถสมานแผลได้จริงๆด้วย

' พลังแห่งเรเวน ' ป้าโรวีน่าก็มาต่อ ครั้งนี้แสงออกจะสีน้ำเงินอมฟ้า

' เธอจะสามารถทำอะไรก็ได้ เพียงแค่เธอจินตนาการและอยากให้มันเป็นจริงเหมือนดั่งพลังจิต แต่เธอไม่สามารถสร้างชีวิตอีกชีวิตได้จากพลังนี้'

คำพูดสั่นๆของป้าโรวีน่าทำให้ผมสนใจและนึกสนุก ผมลองนึกเล่นๆว่าอยากบินได้ โอ่ววว (หาคำพูดไม่ได้แล้ว)ผมกำลังบินอยู่ ผมกำลังลอย แค่นี้ก็

พิสูจน์ได้แล้วว่าพลังนี้มันอัศจรรย์แค่ไหน ค่อยไปลองเล่นอีกทีตอนเรากลับไปอดีตดีกว่า

'  พลังแห่งสลิธี ' จบด้วยคนสุดท้ายลุงซัลลาซาร์ แสงสีเขียวเหมือนดวงตาของผม

' เธอสามารถเปลี่ยนกายภาพได้ เพียงแค่เธอนึกสิ่งที่อยากเป็นและตั้งสมาธิ เธอไม่จำเป็นต้องใช้น้ำยาสรรพรสอีกต่อไป'

ไม่รอช้าลองเลย พอผมลองใช้เท่านั้นละ.............(ไม่มีคำอธิบาย)

ตัดฉาก ชึบ!

' เอาละ ถึงเวลาแล้วนะเด็กน้อย ' ป้าโรวีน่าได้ทำการเสกผมให้กลายเป็นแฮร์รี่ในวัย สิบเอ็ด ปี ผมคิดถึงตอนวัยเด็กจัง ผมมองตัวเองในกระจกที่ป้าเฮลก้าเสกให้ดู พรางยิ้มนิดๆ

*' เราจะพาเธอย้อนไปตอนที่เธออยู่ที่สถานีรถไฟเจอกับครอบครัววีสลีย์ครั้งแรก.....แฮร์รี่....พลังของพวกเราที่ส่งไปให้เธอ จงใช้ให้คุ้มค่า และรีบจักการกับโวลเดอมอร์ให้ไวก่อนที่จะ-'*ลุงซัลลาซาร์กำลังพูด แต่ก็ถูกขัดโดยป้าเฮลก้าพรางเดินไปเปิดประตูมิติ

' หมายความว่ายังไงหรอคับลุงซัลลาซาร์ '  ผมคิดในใจอย่างสงสัยตรงคำพูดของเขาที่ยังพูดไม่จบ

พอมันเปิดขึ้นร่างของผมถูกดูดเข้าไปทันทีพร้อมกับเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินจากทั้ง 4 ท่าน

'เพราะพลังทุกครั้งที่เธอใช้- ...มันจะ-...จิตใจเธอ-...ตามกาลเวลา..และมันจะต่อต้านเธอ-..ลาก่อน...-!!!'

ผมฟังพวกเขาไม่ชัดเลย ผมรู้สึกไปเองหรือเปล่าว่ามีอะไรบางอย่างมาสวมรัดคอผมอยู่ และเห็นเงาดำๆพยายามวิ่งเข้ามาในประตู เหมือนพยายามตามผมมาเลย ก่อนที่ผมจะเห็นภาพดำและไม่รู้สึกตัวอีกต่อไป


__________________________________________________________________________

เป็นไงบ้างสนุกรึเปล่า ผิดตรงไหนบอกกันได้นะ คอมเม้นกันเยอะๆนะจะได้มีแรงแต่งต่อไปและแก้ไขนะจ้ะ ^ ^



ความคิดเห็น