•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 12 เม.ย. 2560 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.17
แบบอักษร

Ep.17 พูดคุย


"พี่..." ผมพูดไม่ออกเมื่อเห็นคนเป็นพี่จ้องมองไม่ห่าง ก่อนจะวิ่งเข้ามาโผกอดผมจนน้ำในมือเกือบหก


"จิฮารุ เธอหายไปพี่เป็นห่วงมากเลยนะ" พี่ยังคงกอดผมอย่างแนบแน่นไม่ยอมปล่อย


ผมทำอะไรไม่ถูกสมองยังประมวลค่าไม่ได้ แต่สายตาผมกลับหันไปเห็นยาโตะที่มองมาทางพวกเราอย่างใคร่รู้


"พี่มาได้ไง" ผมผลักพี่ออกเบาๆ


"พี่มาเที่ยวกับพวกเพื่อนน่ะ แต่ว่าเธอมาได้ไงฮึ แล้วทำไมใส่ชุดแบบนี้?" พี่ถามผมแล้วมองตั้งแต่หัวจรดเท้า


"คือ..."


"เขามากับผมครับ" ว่าแล้วยาโตะก็เดินเข้ามาโอบไหล่ของผมข้างหนึ่งส่วนอีกข้างก็เอาคางก่ายไหล่ผมไว้


"แกเป็นใครวะ" พี่ผมถามด้วยน้ำเสียงที่หาเรื่องก่อนจะปัดมือของยาโตะลงแต่ยาโตะก็ไม่ยอมเขาก็เอามือขึ้นมาเกาะไหล่ผมใหม่


ยาโตะที่กำลังจะพูดแต่ผมก็แทรกขึ้นมาก่อน ผมไม่อยากให้มันมีเรื่องกันมากเพราะพี่ผมก็เป็นเขาปกป้องผมเกินเหตุ เพราะตอนเด็กๆผมมักโดนคนแปลกหน้าจับเนื้อต้องตัวบ่อยจน บ่อยบางที่ชอบเกือบถูกลักพาตัว แต่ทุกครั้งพี่ผมก็ช่วยไว้ตลอดจนมันกลายเป็นนิสัยพี่ไปแล้วที่ถ้าใครมาแตะต้องผมพี่จะไม่ใช้เหตุผลในการคุยใดๆแต่จะใช้กำลังคุยแทน


"คนรู้จักครับ" ผมบอกแล้วรีบแกะมือของยาโตะออกทันทีเพราะไม่อยากให้เขาเดือดร้อนกับผมมากนัก


มือของยาโตะค่อยๆหลุดจากไหล่ผมแล้วเขาก็ค่อยๆยกใบหน้าออกจากไหล่ของผมตาม ผมหันไปมองหน้าเขาแต่เขากลับหันหลังให้ผม แล้วเหมือนจะเดินจากไป


"นายจะไปนะ.."ผมกำลังจะตะโกนถามยาโตะที่กำลังจะเดินจากไป แต่ก็ถูกพี่ชายรั้งแขนเอาไว้


"คุยกับพี่ได้ไหม" พี่ทำหน้าอ้อนวอนจนผมปฏิเสธไม่ได้จึงจำยอมต้องไปกับเขา แต่พอหันไปอีกทียาโตะก็หายไปกับฝูงคนซะแล้ว


ผมโดนพี่ลากมาแถวๆม้านั่งที่คนไม่พลุกพลาน


"จะคุยอะไรครับ" ผมเปิดประเด็น


"ทำไมเธอไม่กลับบ้าน พอถามป๊ากับม๊าพวกเขาก็ไม่บอก"


"ไม่มีหรอกครับผมแค่อยากย้ายมาอยู่คนเดียว แล้วป๊ากับม๊าสบายดีไหมครับ" ผมเลือกที่จะไม่บอกความจริงเพราะถ้าผมบอกเขาคงยอมรับผมไม่ได้เหมือนที่พ่อผมเป็น


"ไม่! เธอต้องกลับบ้านกลับมาอยู่กับพี่"


"พี่ครับ...ได้โปรดให้ผมได้อยู่คนเดียว..."ผมบอกด้วยเสียงที่สั่นเครือ ผมไม่อยากให้พี่เกลียดปมอีกคน...


"ทำไมเธอถึงอยากอยู่คนเดียวนัก บอกเหตุผลมา!" พี่ลุกขึ้นมาเขย่าตัวผมอย่างรุนแรง


"ผมมันตัวประหลาด"ผมพูดขึ้นไม่มองหน้าพี่ที่จ้องผมอยู่


"เธอไม่ได้เป็นตัวประหลาดนะ เธอเป็นน้องพี่"



"ผม...เป็น..."


"..."


"ผม...เป็นเบต้า!" ผมโกหกไปดื้อๆ ยังไงซะเบต้าก็ยังดีกว่าโอเมก้า..ถึงพี่เขาจะรับไม่ได้ยังซะมันก็ยังดีกว่าให้พี่ผมรู้ความจริงที่ผมไม่อยากบอก


"เธอเป็นเบต้าแล้วไงล่ะ เธอก็ยังเป็นน้องพี่อยู่ดี"


"แต่ผมไม่ชอบเพราะผมเป็นตัวประหลาดในตระกูล"


"เธอไม่ประหลาดนะ"


"ยังไงก็เถอะครับผมขออยู่คนเดียวดีกว่า" ผมบอกตัดบท


ตอนแรกพี่ผมก็บอกให้กลับไปให้ได้แต่เพราะความดื้อที่มีมากเกินไปของผมจึงปฏิเสธทุกวิธีทาง จนพี่คาโอรถยอมรับเองว่ายังไงผมก็คงไม่กลับแน่ พี่ผมก็เลยค่อยๆหาเรื่องอื่นคุย เรื่องต่างๆที่มหาลัยบ้างเรื่องเพื่อนใหม่บ้างมันก็สนุกนะครับแต่ผมกลับไม่ได้สนใจแต่ละเรื่องมากนัก เวลายิ่งล้วงเลยไปมากเท่าไรผมก็ยิ่งเป็นห่วงยาโตะมากเท่านั้นเขาหายไปแล้วตอนนี้เขายังไม่ติดต่อผมมาเลย



พวกเราคุยเสร็จก็เกือบจะค่ำ พี่อาสาจะไปส่งผมที่คอนโดแต่ผมปฏิเสธไปเหมือนเดิม


"แน่ใจนะว่าจะไม่กลับกับพี่"


"ครับ"


"งั้น..พี่ไปนะเดี๋ยวว่างๆพี่จะไปเยี่ยมเธอ"


ผมยิ้มและโบกมือบ๊ายบายให้กับพี่ที่ค่อยๆเดินจากไป


แล้วผมหันหลังวิ่ง แล้วก็วิ่ง เพื่อหาคนเขา


ผมตามหาเขาจนทั่ววิ่งวนทั้งสวนสนุก ถามที่ประชาสัมพันธ์ให้เขาประกาศแต่ก็ไม่เจอ ผมโทรหาเขาแต่เขาไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่อ่าน ผมจะออกไปดูที่รถก็ไม่ได้เพราะถ้าออกไปผมจะไม่ได้เข้ามาอีกก็ตั๋วของผมอยู่ที่เขา


เวลาเริ่มผ่านไปนานขึ้นนานขึ้นแต่หาเขาเท่าไรก็ไม่เจอ จนเวลามาถึง2ทุ่ม ผมก็เริ่มเหนื่อย ขาเริ่มไม่มีแรง ผมตัดสินใจนั่งพักริมทาง


แชะ


ผมถ่ายรูปที่ผมอยู่ไปให้เขา


-จิฮารุ : ฉันรออยู่นี่นะ-


แล้วก็กดส่ง แต่ก็ตามเดิมเขาไม่อ่านข้อความผม


"ยาโตะ..นายไปไหน"


"นาย...หาย...ไปไหนอึก"


"นายทิ้งฉันแล้วเหรอ อึก"


"นาย..อึก..นาย.." น้ำตาก็ไหลออกมาร้องไห้โฮทั้งๆที่เมื่อก่อนผมอยู่คนเดียวได้ไม่มีปัญหาแต่พอยาโตะเขาเข้ามามันก็ทำให้ผมมีความสุขมีชีวิตอีกครั้ง ผมกลัวการที่จะอยู่คนเดียวผมไม่ชอบอยู่คนเดียว...ยาโตะเป็นเหมือนแสงที่ค่อยนำทางให้ผมในความมืด ผมชอบแสงนั้น แต่พอแสงนั้นหายไปผมก็ต้องอยู่ในความมืดด้วยตัวคนเดียว


"นี่ไปนั่งร้องไห้แบบนั้นก็หมดกันพอดีสิความน่ารัก" เสียงทุ้มๆที่ผมคุ้นเคยดังมาจากข้างหลังจนผมต้องหันไปอัตโนมัต


"ฮืออ ฉันนึก..นึกว่านายจะทิ้งฉันไว้แล้ว อึก"ผมค่อยๆลุกขึ้นโดยมียาโตะคอยประคองแขนไว้ให้


"คนขี้แย" ยาโตะเขกหัวผมหนึ่งที


"ไปขึ้นชิ้งช้าสรววค์กันหน่อยมั้ย เรายังเล่นกันแค่อย่างเดี่ยวอยู่เลย" ยาโตะพูดพลางปัดน้ำตาของผม


"อื้ม" ผมตอบตกลงแล้วเขาก็จับมือผมเดินไป


ไออุ่นจากมือเขามันทำให้ผมไม่อยากจะปล่อยมือนี้จริงๆ



______________________________________________________________________________

ร้อนนนน !!!

ไรท์จะละลายแล้ว 0-0

เจอกันหลังสงกรานต์นะคะ ไรท์ขออู้แปป แต่ไรท์ไม่เล่นน้ำนะ 5555 ร้อนเกิน

ทุกคอมเม้นทำให้ไรท์มีกล้าม(?)


ปล.เห็นมาสคอดไรท์ยัง-3- สวยป่าวววว5555

ความคิดเห็น