มายาสีเทา

สายรหัสNC20+ค่า อาจมีติดเหรียญบ้างบางตอน💰เพื่อความอรรถรสเนอะ😉อย่าลืมไลค์👍คอมเม้น💬กดติดตามไรท์ด้วยนะ🙏ให้ดาวไรท์บ้างนะ🌟💕 👉อ่านนิยายเรื่องอื่นของไรท์จิ้มที่โปรไฟล์เลยค่ะ👈

เธอไม่ใช่เด็กฉัน

ชื่อตอน : เธอไม่ใช่เด็กฉัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 13 เม.ย. 2560 00:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เธอไม่ใช่เด็กฉัน
แบบอักษร

หลังจากผ่านศึกหนักไปเมื่อวันก่อน ตอนนี้ก็เข้าสู่โหมดการเรียนอย่างหนักของนักศึกษาปี1 เรียกได้ว่าแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันเลย


19.53 นาที

แยม โซ่ และบีมนั่งเรียนรวมถึงคนอื่นๆด้วย 

'นักศึกษาทุกคน พรุ่งนี้ต้องเอางานชิ้นสุดท้ายมาส่งนะ ย้ำว่าพรุ่งนี้เท่านั้น เลิกคลาสจ่ะ'แหงล่ะ นี่ใกล้จะสอบมิดเทอมแล้ว งานเร่งรีบยิ่งกว่าอะไร 

พอเลิกคลาสปุ๊บนักศึกษาในห้องพากันบ่นยาวเหยียด ก่อนจะหายไปในพริบตาเพราะตอนนี้มันเริ่มเย็นมากแล้ว​

"กลับบ้านกันเรา"บีมลุกขึ้นบิดตัวเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยปากชวนกลับบ้าน

"พวกแกกลับก่อนเลยนะ"แยมนั่งอยู่ที่เดิมก่อนจะเอ่ยปากบอกเพื่อนทั้งสอง ต่างพากันมองหน้า

"พี่แบงค์ยังไม่มาหรอ"

"ไม่รู้สิ ฉันว่าจะนั่งทำงานต่ออีกแปบอะค่อยกลับ ไงพวกแกก็กลับบ้านดีๆนะ"แยมว่าจบก็ทำการผลักหลังเพื่อนทั้งสองให้ออกจากห้อง ตึกนี้อยู่ได้ถึงสามทุ่มครึ่ง

สายตาคมมองขึ้นไปข้างบนที่นั่งก่อนจะเห็นพริกและเพื่อนอีกหนึ่งคน แต่ก็ไม่ได้สนใจหันกลับมาทำงานตามเดิม


ตึก ตึก ตึก!!

เสียงรองเท้าสนสูงกระทบกับพื้นกระเบื้องเสียงดังเป็นจังหวะคล้ายม้าเดิน ก่อนจะหยุดที่หน้าร่างบางที่นั่งทำงานอยู่

"ไม่มีคนมารับรึไงแยม"น้ำเสียงที่ดูเหมือนการถามไถ่แต่มันกลับเต็มไปด้วยการเหยียดเต็มที่ ใบหน้าสวยเงยขึ้นไปมองก่อนจะเจอกับรอยยิ้มนางมารในคาบนักศึกษาสวย

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ"

"หว๊า น่าสงสารจัง สุดท้ายพี่แบงค์ก็ทิ้ง ฮิๆ"เสียงพริกเอ่ยติดตลก โง่รึเปล่าเค้ามารับดึกต่างหากเล่า

"สงสารทำไม เก็บความรู้สึกนี้ไว้ให้ตัวเองดีกว่านะพริก เธอน่าสงสารมากกว่าฉันอีก"รอยยิ้มผู้ชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้างาม เอาสิฉันไม่ยอมแน่

"เธอเสนอตัวให้เค้าเท่าไหร่ล่ะ เค้าถึงยอมขึ้นเตียงกับเธอ แต่ดูแล้วก็ไม่น่าจะแพงหรอกเนอะ"พิม เพื่อนสาวของพริกเอ่ยขึ้น สายตามองไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ฉันมีค่ามากกว่าที่พวกเธอจะมาดูถูก แต่..ถึงฉันจะเสนอแต่เค้าก็เลือกฉัน ไม่เหมือนพวกเธอหรอกวิ่งไปเสนอตัวให้แต่เค้าก็ไม่แม้แต่จะเหล่ตามอง"เสียงเรียบเอ่ยออกมา ตามองเหยียดจนเห็นชัดเจน มุมปากสวยกระตุกขึ้นอย่างผู้ชนะ



โซ่และบีมเดินลงมาจากตึก ก่อนจะเจอเข้ากับมาร์คและแบงค์

"อ้าวพี่แบงค์ มาร์ค"เสียงโซ่ร้องทัก

"งั้นเรากลับก่อนนะ หวัดดีครับ"บีมหันมาบอกลาโซ่ และสวัสดีอีกสองคนก่อนจะเดินออก

"แล้วแยมอะ"ตาคมมองไปตรงหน้าไม่เห็นคนของตนจึงเอ่ยถาม

"อยู่บนตึกอยู่เลย บอกว่าจะทำงาน แต่โซ่ไม่มั่นใจว่าอยู่คนเดียวรึเปล่านะ พี่แบงค์ขึ้นไปเลยก็ได้เพราะตอนนี้บนตึกห้องอื่นไม่มีคนอยู่แล้ว"ตึกเรียนนิติปี1แทบไม่ค่อยมีคนใช้สอนตอนเย็น แต่จะมีส่วนน้อย

ขายาวก้าวฉับขึ้นตึกอย่างไวด้วยความกังวล ยิ่งเริ่มดึกยิ่งเป็นห่วง

'ทำไมไม่บอกก่อนว่าจะทำงาน แยมนะแยม' ไม่นานร่างสูงก็มายืนอยู่ที่หน้าห้องเรียนคณะนิติศาสตร์ เสียงหวีดร้องดังขึ้นจนแสบแก้วหู ขายาวรีบก้าวเข้าไปแต่ก็หยุดลง..

"เธอมันก็เป็นได้แค่เด็กของพี่แบงค์เท่านั้นแหละ ไม่มีทางเป็นตัวจริงได้หรอก เด็กในสต็อกที่จะถูกเรียกเมื่อเขาอยากปลดปล่อยอะ หึ!!"เสียงพริกว่าอย่างดุเดือด ใจนับหนึ่งถึงร้อยไปสามรอบแล้ว ฉันยังเก็บอารมณ์ได้อยู่รอก่อน ถ้าไม่ไหวจริงๆยัยนี่ตายคามือฉันแน่

"เหอะ เด็กแล้วไง อย่างน้อยฉันก็ยังได้เป็นเด็กของพี่แบงค์ ไม่เหมือนเธอหรอกไม่ได้เป็นอะไรกับเขา ขนาดชื่อเขายังไม่จำเล๊ย"


ปึก!!

ประตูห้องนิติศาสตร์เปิดโผล่งเข้ามา เมื่อคนที่ฟังอยู่ด้านนอกเริ่มทนไม่ไหวกับการว่าเสียดสีให้คนรัก

"พี่แบงค์!!"พริกมองไปยังร่างสูง ใบหน้าสั่นจากความโกรธเส้นเลือดปูนขึ้นจนเห็นได้ชัด ตาเล็กหลุบมองต่ำ สายตาคมของแบงค์หันไปมองแยมที่ยืนนิ่งเงียบแต่สายตากลับมองตรงไปยังพริกราวจะกินเลือดกินเนื้อ

"เธอเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า แยมไม่ใช่เด็กของฉัน"คำพูดเย็นยะเยือกเปล่งออกมาใส่หน้าพริกเต็มๆ ใบหน้าสวยของแยมเงยมองกับคำพูดของเขา

'ไม่ใช่เด็กแล้วฉันเป็นอะไร คำพูดนี้มันแปลได้หลายความหมายนะ แต่ฉันไม่ค่อยสนใจหรอก จริงๆนะ ไม่เจ็บเลย' นี่เค้าหมายความว่าไง จะให้ฉันเป็นอะไรกันแน่ เดี๋ยวก็ผู้หญิงของเขา เดี๋ยวก็แฟน แยมงง 

"พี่หมายความว่า.. ข่าวที่เขาลือกันมันก็ไม่ใช่เรื่องจริงสินะ"ข่าวที่ว่าแยมกับพี่แบงค์ตัวติดกัน เพราะแยมเป็นเด็กของแบงค์ และข่าวอื่นๆที่โจมตีเสียหาย ใส่สีตีไข่จนเลอะ ใจดวงน้อยของพริกเริ่มเต้นแรงราวกับว่ามีความหวังในใจลึกๆ

พริกเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะหันมองไปยังแยม พร้อมกับยิ้มเหยียด 

"แสดงว่าพี่แบงค์.."พริกกำลังเอ่ยพูดแต่แบงค์ก็แทรกขึ้นมาก่อน

"ที่ฉันบอกว่าแยมไม่ใช่เด็ก เพราะแยมเป็นแฟนฉันต่างหาก ไม่ใช่แค่เด็กแต่เป็นแฟนเข้าใจป่ะ"ใบหน้าที่ดีใจกับความหวังว่าตนจะได้เข้าไปแทนที่แยมต้องมลายหายไปทันทีเมื่อคำตอบออกมาจากปากฝ่ายชาย

แยมเงยหน้ามองสบสายตาคมของแบงค์ ก่อนจะยิ้มกว้าง ตาสวยตวัดหันมองไปทางพริกและพิมที่ยืนหน้าเหวอ ปนความอับอาย

"อุ๊ย!! แบงค์เจ็บแขนขาไปหมดเลยอะ"แยมพูดขึ้น ก่อนตาจะชำเรืองมองพริก

"เป็นไรอะ"แบงค์ก้มลงดูแขนขาของแยมก่อนจะทำหน้างง เมื่อมันไม่มีอะไรโดนแม้แต่น้อย

"เศษหน้าแตกของใครบ้างคนมันบาดแขนบาดขาไปหมดเลยอะแบงค์"แยมยิ้มมุมปากอีกรอบ

"กรี๊ดดดดด.... นังบ้า"เสียงหวีดร้องแหลมของพริกกรี๊ดออกมา

"เธอสิบ้า แหกปากเหมือนหมาโดนน้ำร้อนลวกไม่เหนื่อยบ้างรึไง"

"นังแยม แก.."

"นี่พริก ฉันจะบอกอะไรให้ เอาเวลาที่ร้องหวีดๆไปเรียนจะดีกว่านะ เลิกแหกปากเห่าหอนเหมือนหมาติดสัตว์ได้แล้ว"คำว่าที่เอ่ยออกมาราวกับคำสอน แต่อีกคนโกรธจัดจนพุ่งเข้ามาหวังจะตบแต่..

ผลัก ตุบ!!

ร่างงามนั่งลงกองกับพื้นด้วยฝีมือของแบงค์ แรงผลักที่ธรรมดาผลักไหล่เพื่อปกป้องอีกคน

"บ้าไปแล้วรึไง!!"เสียงตวาดดังขึ้น เมื่ออีกคนล้มลงไปนั่งกับพื้น น้ำตาเม็ดโตหยดลงกับพื้น

"ฮึก พี่แบงค์ พริกชอบพี่ ฮึกอึก ชอบมานานแล้ว"คำสารภาพที่เอ่ยออกมากับเสียงสะอื้นมันช่างน่าสงสาร แต่..สิ่งที่เธอทำลงไปมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น 

"ขอบใจนะที่ชอบพี่ แต่พี่ไม่ได้ชอบเรา"คำพูดที่เปล่งออกมา มันบั่นทอนจิตใจของคนฟังได้เป็นอย่างมากถึงมากที่สุด น้ำตาไหลเจื่องนองเต็มใบหน้าพิมเข้ามาช่วยประคองขึ้นยืนช้าๆ

"ทำไมอะ ฮึก แยมมันดีกว่าพริกตรงไหน ทำไมพี่ถึงคบกับมัน! ฮึก ทำไม!!"

"มันไม่มีใครดีกว่าใครทั้งนั้นแหละ พี่แค่ชอบแยมรักแยมแต่กับเราพี่แค่รู้สึกว่าเป็นน้องร่วมคณะคนนึงก็เท่านั้น ไปนะ"คำพูดห้วนๆเปล่งออกไปจริงจัง ก่อนจะหันหลังให้ มือหนากอดเอวบางประชิดตัว ก่อนจะเดินออกไป

"กรี๊ดดดดดด"เสียงกรีดร้องดังตามหลังเมื่อคนสองคนเดินออกไป ใจที่เจ็บช้ำระบายน้ำตาออกมาแทบจะกลายเป็นสายเลือด



"น่าสงสารพริกเนอะ ที่มาชอบคนมีเจ้าของแบบเนี่ย"แยมเอ่ยขึ้นหลังจากที่นั่งเงียบมานาน ภาพเห็นการณ์เมื่อครู่มันทำให้เธอเดือดแต่ก็กลับกลายเป็นหดหู่อย่างบอกไม่ถูก

"อยากให้ฉันไปค..."

"ไม่มีทาง!!"ร่างบางรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร คำพูดประชดประชันจวนจะทำให้ปวดหัว

"เอ้าก็ไหนว่าสงสาร"

"ก็แค่สงสาร ไม่ได้แปรว่าจะยอมยกผู้ชายของตัวเองให้นิ่! บ้ารึเปล่า  คนของใครใครก็รักทั้งนั้นแหละ!!"คำพูดเชิงสารภาพเอ่ยออกมาจริงจัง อีกคนยิ้มกว้างทันที

"ฉันเป็นคนของใครนะ"หูแกล้งทำเป็นได้ยินไม่ชัด ทั้งที่ในใจสั่นระริก

"ของฉัน ของแยมคนเดียว!!"เสียงสบัดจากอารมณ์ครุกรุ่นเอ่ยออกมา


"ทำไมนายบอกว่าฉันไม่ใช่เด็กของนาย"ความสงสัยผุดขึ้นตั้งคำถาม ปากที่เร็วตามใจคิดโผล่งออกไปทันที

"ก็เพราะฉันมีเธอคนเดียวไม่มีคนอื่น คำว่าเด็กสำหรับฉัน มันหมายถึงเธอเป็นแค่ที่ระบายและไม่ใช่ตัวจริงของฉัน เพราะฉะนั้น แยม..เธอไม่ใช่เด็กของฉันแต่เธอเป็นแฟนของฉัน เข้าใจไหม"มือหนาเลื่อนขึ้นมาลูบหัวทุยด้วยความเอ็นดู ปากฉีกยิ้มกว้างส่งให้คนตัวเล็กตรงหน้า สายตามองใบหน้าสวยสลับเส้นทาง

"เข้าใจค่ะ พี่แบงค์"เสียงเล็กเปล่งสรรพนามที่เคยเอ่ยแต่อีกคนกลับไม่เคยได้ยินให้ฟัง มือบางยกขึ้นกุมมือหนาไว้ ก่อนจะจับลงมากุมไว้ในอุ้งมือนุ่มและหลับไป


.


.


.

☟☟☟☟☟☟☟☟☟☟☟☟☟☟☟☟☟

หื้ม งงไหมคะทุกคน

ลงแล้วก็อย่าลืมเข้ามาอ่านกันนะคะ ถ้าไม่อ่านไรท์ก็จะได้ไม่ลงเนอะ😊

ไลค์ คอมเม้น กดติดตามและกดดาวให้ไรท์ด้วยนะคะ

หากเขียนผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยค่ะ

✔ปล.หากไม่สนุกกราบขอโทษด้วยค่ะ

🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น