Rabbitaa

อยากขอแรงสนับสนุนจากนักอ่านที่น่ารัก ช่วยสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้ Rabbitaa ด้วยน่ะครับ <3

ชื่อตอน : ตอนที่ 11

คำค้น : นิยายวาย,มหาลัย,วิศวะ,วินพีม,วาย,yaoi,พีีวินน้องพีม,วายโหด,วายน่ารัก,มาเฟีย,วายหื่นๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.3k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 11:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11
แบบอักษร

ตอนที่ 11

วันนี้พีมมามหาลัยตอนบ่าย  ชีวิตเขาเข้าสู่โหมดปกติแล้วหลังจากที่เพื่อนๆช่วยพูดให้คนอื่นเข้าใจว่าเขาแพ้น้ำหอมและต้องการชีวิตส่วนตัว ซึ่งหลายๆคนก็เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความนิยมของชายหนุ่มลดลงเลย ตอนนี้มีกลุ่มแฟนคลับของพีมมากมายทั่วมหาลัย ที่คอยฝากขนมมาให้พีมผ่านเพื่อนๆของเขามากมาย อย่างเช่นตอนนี้ที่เพื่อนทั้งสามคนต่างหอบหิ้วถุงใส่ขนมอันเบอเริ่ม แถมเมื่อวานของที่คนพากันมาให้แทบจะล้นห้องนั่งเล่น ไหนจะของที่ได้จากวันประกวด ทำเอาพีมต้องให้พี่ทันพี่แทนมาขนไปแจกให้คนที่บ้านกินแทนกันเลยทีเดียว แต่เจ้าตัวก็ไม่ใจร้าย ยังถ่ายรูปอัพลงโซเชียลขอบคุณบรรดาแฟนคลับที่แห่กันมาติดตามอย่างล้นหลาม

พีม พีรพัฒน์

5 นาทีที่แล้ว

(แนบรูปซองขนมที่กินแล้วถูกเก็บอย่างดี)

            ขอบคุณสำหรับของขวัญนะครับ ถึงจะไม่ได้กินทั้งหมด แต่เก็บไว้หมดนะ  -กับ- Pheem FanClub

            #พีมยิ้มอ้อน ^^

9.9 พัน  9,048 คอมเม้นต์

“นี่วันๆเค้าไม่ทำอะไรกันเลยหรอ โพสปุ๊บแห่กันมาไลค์ขนาดนี้”ใต้ว่าขณะที่นั่งเลื่อนดูใต้โพสต์ของพีม

“นั่นซิ ลมยังอึ้งเลย มากันขนาดนี้เชียว”ลมว่าบ้าง เขารู้ว่าคนตัวเล็กน่ารัก แต่ก็ไม่คิดว่าจะขนาดนี้

“เรานี่ก็ไปทำให้เป็นประเด็นอีก”เหนือดุพีมเบาๆ เพราะพอพีมโพสต์แบบนั้น คนก็พากันกรี๊ดหนักกว่าเดิมอีก ดีที่มันเป็นกลุ่มปิดของมหาลัยตามที่พวกเขาขอ ถ้าเกิดตั้งเป็นเพจสาธารณะขึ้นมาได้วุ่นวายแน่

“ก็แค่อยากขอบคุณนี่นา”พีมว่าหน้ายู่ที่โดนดุ

“เอาเถอะๆ มีคนชอบก็ดีกว่ามีคนเกลียดล่ะนะ”เหนือว่าเสียงอ่อนลง ถึงจะมีแฟนคลับพีมมากมาย แต่ก็มีบางกลุ่มที่สร้างกลุ่มแอนตี้พีมขึ้นมา ถึงจะโดนแฟนคลับจัดการจนปิดไปแล้วก็ยังน่าเป็นห่วงไม่น้อยเลย

“ไปเรียนกันเถอะ”ลมชวนเปลี่ยนเรื่อง เพราะได้เวลาเข้าเรียนแล้ว จากนั้นทั้งหมดก็พากันขึ้นตึกไปเรียน

ภายในห้องสโมบ่ายนี้ เหล่าพี่ว้ากกำลังประชุมกันหน้าเครียดเกี่ยวกับการเตรียมการรับน้องนอกสถานที่ในวันพรุ่งนี้ เพราะต้องเตรียมการหลายอย่าง และต้องตรวจสอบให้ดี

“มีใครลิสต์รายการของที่น้องแพ้รึยัง”ซันที่ทำหน้าที่เลขาเอ่ยถาม

“เรียบร้อยค่ะ”ตังยกมือตอบพร้อมส่งแฟ้มต่อกันไปให้ซัน

“แล้วเรื่องชิงธงรุ่นล่ะ พร้อมรึยัง”วินถามโดยเจาะจงหันไปหาบรรดาพี่ว้าก เพราะเรื่องนี้ฝ่ายสันทนาการไม่ได้เกี่ยวข้องด้วย

“เรียบร้อยแล้ว”พี่ว้ากที่รับผิดชอบเรื่องนี้ตอบ

“ดีมาก งั้นเย็นนี้ให้ซันเป็นคนแจ้งน้องเรื่องกำหนดการ จากนั้นให้ฝ่ายสันแจ้งเรื่องของที่ต้องใช้”วินสรุป ทุกคนพยักหน้ารับ จากนั้นการประชุมก็ปิดลง ทุกคนทยอยออกจากห้องไป เพราะใกล้ได้เวลารับน้องแล้ว

“มึงๆ ดูนี่”โอส่งโทรศัพท์ให้วินดู ตอนนี้เหลือแค่พวกเขาสี่คนที่นั่งอยู่

พีม พีรพัฒน์

5 นาทีที่แล้ว

(แนบรูปซองขนมที่กินแล้วถูกเก็บอย่างดี)

            ขอบคุณสำหรับของขวัญนะครับ ถึงจะไม่ได้กินทั้งหมด แต่เก็บไว้หมดนะ  -กับ- Pheem FanClub

            #พีมยิ้มอ้อน ^^

2.9 หมื่น  9,748 คอมเม้นต์

“โหหห อะไรจะฮอตขนาดนั้น”เซนว่าหลังจากชะโงกไปดูที่หน้าจอเพื่อน

“ไม่รีบระวังจะโดนคาบไปก่อนนะมึง”ซันแซวเพื่อนที่นั่งมองจอโทรศัพท์ไม่พูดอะไร

“ฝันไปเถอะ รอผ่านรับน้องไป กูจะไม่ปล่อยให้น้องได้เตรียมตัวเลย”วินตอบ ทำเอาเพื่อนพากันแซว หลังจากนั้นก็คุยเล่นกันสักพักก็พากันเดินออกไปที่หอประชุมเพราะใกล้เวลาแล้ว

*************************

และแล้วก็มาถึงวันรับน้องนอกสถานที่ ตอนนี้เวลาตีห้า เด็กปีหนึ่งมารวมตัวกันที่ลานเกียร์จนครบแล้ว รุ่นพี่พาปีหนึ่งขึ้นรถตามที่แบ่งไว้ จากนั้นรถก็เคลื่นตัวสู่เมืองชลบุรี

“วันนี้มันอึมครึมแปลกๆป่ะว่ะ”ใต้ถามเหนือที่นั่งอยู่ข้างกัน  ส่วนพีมที่ต้องตื่นแต่เช้า พอขึ้นรถได้ ก็นั่งหลับพิงไหล่ลมไปแล้ว

“คงเพราะใกล้ชิงธงรุ่น แล้วเดี๋ยวพี่เค้าคงจะหาเรื่องมาดราม่าใส่เราแหละมั้ง”เหนืออธิบายตามที่มีคนเคยเล่าให้ฟัง

“เฮ้อ พูดซ่ะกูอยากกลับบ้านเลย” ใต้ถอนหายใจก่อนจะนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่าย และหลับไปในที่สุด

รถบัสเคลื่อนตัวด้วยความเงียบไปตลอดทาง หลายชั่วโมงผ่านไป รถบัสทั้งหมดก็มาถึงหาดส่วนตัวซึ่งเป็นหนึ่งในธุรกิจของบ้านโอ

“ปีหนึ่งรวม!! เร็วครับเร็ว!!”เสียงพี่ปีสามตะโกนอยู่ที่ชายหาด ทำให้ปีหนึ่งรีบวิ่งลงจากรถไปตั้งแถวทันที แต่ก็ยังช้าเพราะบางคนพึ่งตื่น

“ช้า!! ไม่มีความกระตือรือร้น!!”โอตะโกน

“สอนไม่เคยจำ”ซันพูดเสียงเรียบทำเอาปีหนึ่งยืนก้มหน้าเงียบกริบ

“พวกคุณจะรับคนแบบนี้เป็นรุ่นน้องจริงๆหรอ”เซนหันไปถามปีสอง ทำเอาปีหนึ่งพากันหน้าเสียไปใหญ่

“ผมไม่เห็นพวกเขาจะมีอะไรดีเลย”พี่ว้ากคนอื่นว่าต่อ

“คุณดูแลคนแบบนี้ไปล่ะกัน ผมยอมรับไม่ได้จริงๆ”วินที่ยืนนิ่งอยู่นานพูดขึ้นพร้อมเดินพาคณะพี่ว้ากออกไป เหลือเพียงซันที่ยังยืนอยู่กับพี่สันทนาการ

“คุณทำพวกผมผิดหวังมากรู้มั้ยปีหนึ่ง!!...”ซันพูดแล้วนิ่งไปสักพัก ก่อนจะพูดต่อ “แต่ผมจะให้โอกาสพวกคุณในการชิงธงรุ่น! แต่ถ้าครั้งนี้พวกคุณยังพลาด ยังไม่ได้เรื่อง คนที่จะเจ็บไม่ได้มีแค่พวกคุณ...ประธานปีสองก้าวมาข้างหน้า”ซันหันไปสั่งเสียงดัง ตังเดินก้าวออกมาจากแถวของปีสองที่ยืนเรียงกันอยู่

“ค่ะ”ตังรับคำรุ่นพี่ ซันพยักหน้าให้รุ่นน้องก่อนจะหันกลับไปหาปีหนึ่ง

“ปีหนึ่งเงยหน้า...”สิ้นคำสั่ง เด็กปีหนึ่งที่ยืนก้มหน้าอยู่พากันเงยหน้าทันที “ภารกิจที่คุณต้องทำก็คือต้องมีตัวแทนหนึ่งคนไปเอาธงที่รุ่นน้องของผมจะถือรอพวกคุณอยู่ในทะเลและช่วยรุ่นน้องของผมกลับมาบนฝั่งให้ได้ โดยต้องไม่เปียก”เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที กับคำสั่งที่โหดร้ายแบบนั้น

“น้องเงียบก่อนค่ะ”ตังพูดขึ้นทำให้ปีหนึ่งเงียบเสียงลง ซันจึงพูดต่อ

“โดยภารกิจจะเริ่มตั้งแต่ตอนเที่ยง และผมให้เวลาพวกคุณถึงหนึ่งทุ่มเท่านั้น แต่ถ้าถึงเวลานั้นคุณยังช่วยรุ่นน้องของผมขึ้นมาไม่ได้ ผมจะลงไปช่วยรุ่นน้องของผมเอง และพวกเขาคงสำนึกได้เองว่า ที่พวกเขาอยากจะได้คุณเป็นน้องนั้นมันสิ้นคิด..”ซันว่าเสียงเรียบและเดินออกไปที่บ้านพัก เด็กปีหนึ่งหันไปมองหน้าตัง

“ใจเย็นนะทุกคน พี่โอเค พวกน้องจะไปช่วยพี่ใช่มั้ย”ตังพูดกับรุ่นน้องหลังจากเซนออกไป เธอรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้ว ที่จริงรุ่นพี่สั่งให้พวกเธอลงไปยืนในทะเลกันทั้งหมดด้วยซ้ำ ดีที่เธอค้านได้ทัน และอาสาลงไปคนเดียว

“ครับ/ค่ะ”รุ่นพี่รับคำเสียงแน่วแน่ จะไม่ทำให้รุ่นพี่ต้องผิดหวังอีก นั่นคือเสียงที่อยู่ในใจของเด็กปีหนึ่ง

“ดีจ้ะ งั้นมารับกุญแจห้องพักแล้วเอาของไปเก็บกันนะ อีกสองชั่วโมงมารวมกันที่นี่นะ”ตังว่าพร้อมพี่ๆแจกกุญแจห้องพักให้กับเด็กปีหนึ่ง ก่อนจะทยอยกันเอาของไปเก็บ และเปลี่ยนเสื้อผ้า

เมื่อถึงเวลาเที่ยง ปีหนึ่ง ปีสอง ปีสามก็ลงมารวมตัวกันที่หาดอีกครั้ง และเหมือนเดิม พี่ปีสามยังใช้คำพูดทิ่มแทมปีหนึ่งเหมือนเดิม

“ยังจะหวังอีกหรอ”พี่ว้ากคนหนึ่งพูด

“เสียเวลาเปล่าๆ”ปีสามอีกคนพูด

“คุณทำน้องรหัสผมเดือดร้อน”เซนว่าขึ้นบ้าง

“ประธานรุ่นปีสองรับธง”วินเอ่ยเสียงขรึม ตังเดินออกมาจากแถวไปหาวินที่ยืนหันหลังให้ปีหนึ่งอยู่ วินยื่นธงพร้อมมองหน้ารุ่นน้องอย่างต้องการถามว่าพร้อมมั้ย ตังพยักหน้าให้รุ่นพี่มั่นใจ ก่อนจะรับธงแล้วเดินลงทะเลจนน้ำทะเลอยู่ระดับอกจึงหยุดเดินพร้อมชูธงขึ้นสูง

“เริ่มได้”เสียงพี่ปีสามดังขึ้น เด็กปีหนึ่งรีบจับกลุ่มรวมกันเพื่อวางแผน ปีสามเดินเข้าเต๊นท์ผ้าใบทำท่าไม่สนใจทั้งๆที่ใจจริงก็เป็นห่วง ส่วนปีสองยืนยันจะยืนรอกลางแดดที่เดิมไม่ขยับไปไหน คอยส่งกำลังใจให้ตังที่ยืนอยู่ในทะเลกลางแดดร้อนจัด

เกิดความวุ่นวายในเด็กปีหนึ่ง บางคนเริ่มสติแตกเพราะโดนกดดันอย่างหนัก ทุกคนช่วยกันเสนอความคิดเห็นและทดลองหาทฤษฎีที่เป็นไปได้มากที่สุด ผ่านไปเกือบชั่วโมงจนในที่สุดก็ได้ข้อสรุปตามแผนของพีม ที่ให้ทุกคนต่อตัวเป็นสะพานจากเตี้ยไปสูงและให้นกที่ดูจะตัวเล็กและเบาที่สุดในรุ่นเดินเหยียบแขนทุกคนไป โดยให้เพื่อผู้หญิงที่เหลือยืนอยู่ด้านข้างเพื่อช่วยพยุงอีกแรง

“เอาตามนี้นะทุกคน ไม่มีเวลาแล้ว ยิ่งนานพี่ตังจะยิ่งแย่”ลมว่าหลังจากสรุปแผนเรียบร้อยแล้ว จากนั้นปีหนึ่งก็พากันวิ่งไปยืนเรียงหน้ากระดานสองแถว หันหน้าเข้าหากันยื่นมือจับกันเพื่อให้นกเหยียบ ส่วนผู้หญิงก็ยืนประกบสองข้างยื่นมือประคองเพื่อนตัวเอง ปีสองที่ยืนอยู่เฮลั่นที่น้องคิดวิธีได้แล้ว ถึงยังไม่รู้ว่ามันจะสำเร็จมั้ยก็ตาม ปีสามที่นั่งอยู่ในเต๊นท์ยิ้มน้อยๆที่ปีหนึ่งคิดได้เร็วพอสมควร

“ขอโทษนะพีม”นกเอ่ยบอกเพื่อนสนิท เพราะพีมตัวเล็กที่สุดในบรรดาผู้ชายเลยได้อยู่ด่านแรกกับเพื่อนอีกคน พีมยิ้มน้อยๆพร้อมให้กำลังใจเพื่อน

“สู้ๆนะ นกทำได้”นกยิ้มรับพร้อมเดินเหยียบแขนเพื่อนไป และขอโทษเพื่อนไปด้วย ซึ่งเพื่อนๆก็คอยส่งยิ้มและเป็นกำลังใจให้ตลอดทาง ผู้ชายสูงๆที่ส่งเพื่อนแล้วก็ต้องวิ่งไปต่อท้ายอีกรอบเพราะแถวยังไม่ยาวพอไปถึงตังที่ยืนถือธงอยู่ จนในที่สุดนกก็เดินไปถึงธงรุ่น

“เฮฮฮฮฮฮฮ!!!”เด็กปีหนึ่งเฮกันลั่นที่เพื่อนคว้าธงได้ ถึงแม้ว่าแต่ละคนจะเริ่มมีสีหน้าอิดโรยมากแล้วก็ตาม

“เดินกลับมานก อีกนิดเดียว”เสียงเพื่อนๆคอยเชียร์ เด็กผู้ชายยังยึดแขนกันแน่นเพื่อให้นกเดินกลับไปให้ถึงฝั่ง เมื่อเพื่อนเดินไปแล้ว ลมที่ตอนนี้เป็นสะพานคู่สุดท้ายอยู่กับเหนือก็หันไปพูดกับตัง

“ขึ้นมาเลยพี่” ลมพูดพร้อมย่อตัวลงไปในทะเล ตังยิ้มให้รุ่นน้องก่อนจะจับบ่าทั้งคู่แล้วเหยียบขึ้นแขนลมและเหนือไป

“ขอบคุณนะ”ตังพูดหลังจากทรงตัวได้ ก่อนจะก้าวเดินตามนกกลับไปยังฝั่งที่เพื่อนๆยืนรออยู่

“สู้ๆตัง/ไอ้ตังสู้เว้ย”เพื่อนๆพากันส่งเสียงเชียร์ และในที่สุด ทั้งสองคนก็กลับมายังฝั่งได้ โดยที่นกไม่เปียก เสียงเฮดังลั่นไปทั่วหาด พี่ปีสามลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป เด็กปีหนึ่งทำหน้างง

“พี่ปีสามบอกให้พวกเราอยู่เที่ยวกันต่อได้ แต่พวกเขาจะกลับกรุงเทพแล้ว”มดแดงที่วิ่งหอบมาจากเต๊นท์บอกเพื่อน

“เอ่อ ใจเย็นนะคะน้อง ไปอาบน้ำพักผ่อนกันก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะไปคุยกับพี่ๆเค้าให้”ตังบอกเพราะเห็นน้องๆหน้าเสียไปแล้ว แต่เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็หมดสติไป เพราะความเพลีย

“พี่ตัง//ตัง”ปีหนึ่งและปีสองตะโกนเรียกชื่อคนหมดสติ เลิกสนใจพี่ปีสามพร้อมวิ่งตามกันไปดูอาการรุ่นพี่ที่ถูกอุ้มออกไป

*************************

“พี่ตังไม่เป็นไรแล้ว พวกน้องไปพักก่อนเถอะ เจอกันอีกทีช่วงอาหารเย็นนะ”มดแดงออกมาบอกน้องเสียงเอ็นดู ทั้งที่น้องเองก็เหนื่อยอ่อนแต่ก็ยังมารอดูอาการตังอีก

“ครับ/ค่ะ”ปีหนึ่งรับคำพร้อมพากันกลับห้องพัก บางคนต้องพยุงเพื่อนไปด้วยเพราะเพื่อนหมดแรงกันแทบเดินไม่ไหว


**************************


ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มกว่าแล้ว มื้อเย็นชุดใหญ่ถูกนำมาจัดเลี้ยงเด็กทุกชั้นปี แต่บรรยากาศในการทานอาหารกลับกร่อยสนิท เมื่อไร้แววรุ่นพี่ปีสาม นั่นไม่เท่ากับว่ารุ่นพี่ไม่ยอมรับพวกเขาหรอกหรือ เพียงแค่คิดอาการอยากอาหารก็ลดลงไปจนเกือบหมด ปีหนึ่งผู้หญิงบางคนถึงกับน้ำตาปริ่ม บางคนปล่อยโฮ 

พรึบ!!

"อ้าว//เฮ้ย//"เสียงอุทานอย่างตื่นตระหนกดังไปทั่วบริเวณห้องอาหาร เมื่อจู่ๆไฟก็ดับ

"ใจเย็นๆนะคะน้องๆ ตอนนี้โซนห้องอาหารเกิดไปขัดข้องนะคะขอให้น้องๆค่อยๆจับมือกับเพื่อข้างๆแล้วเดินไปที่หาดด้านนอกช้าๆนะคะ"เสียงพี่ตังตะโกนบอก เด็กปีหนึ่งทำตามอย่างเคร่งคัด คว้ามือเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างกันไว้แน่นด้วยความเป็นห่วง ค่อยๆพากันเดินไปตามทางอย่างเป็นระเบียบจนถึงชายหาด ราวกับความเศร้า ความน้อยใจรุ่นพี่ถูกปิดสวิตซ์ไปชั่วเวลาหนึ่ง เพราะต่างเป็นห่วงและคอยดูเพื่อนที่จูงมือกันอยู่ ปีหนึ่งผู้ชายทำหน้าที่ผู้นำได้ดีเยี่ยม ร้องตะโกนบอกกันเป็นทอดหากมีสิ่งกีดขวาง ทำเอารุ่นพี่ที่ยืนดูอยู่ อดที่จะยิ้มไม่ได้ ตลอดทางเดินหลังจากออกจากห้องอาหารจนถึงชายหาด มีเทียนเล่มเล็กๆถูกจุดไว้ให้ความสว่างตลอดทาง จนเมื่อมายืนรวมกันอยู่กลางหาด เด็กปีหนึ่งหันมองรอบๆอย่างงงงวย เพราะมีเพียงห้องอาหารของพวกเขาเท่านั้นที่ไฟดับ เมื่อมองไปบริเวณอื่นๆยังคงสว่างไปด้วยไฟฟ้า


ดอกไม้ ดอกไม้จะบาน

บริสุทธิ์กล้าหาญ จะบานในใจ

สีขาว หนุ่มสาวจะใฝ่

แน่วแน่แก้ไข จุดไฟศรัทธา

เสียงร้องเพลงประสานดังขึ้นจากไหนไม่อาจทราบ เด็กปีหนึ่งหันมองรอบๆ ต่างคนต่างอึ้งชะงักค้าง ยามเห็นรุ่นพี่ปีสามที่พวกเขานึกน้อยใจอยู่เดินนำมาก่อน พร้อมพี่ปีสูง ตามด้วยพี่ปีสองนับไม่ถ้วน ในมือรุ่นพี่มีแก้วคนละใบ ในนั้นบรรจุด้วยเทียนที่ถูกจุดไปไว้ ความตกใจมีได้ไม่นาน ก็แปรเปลี่ยนเป็นความดีใจและตื้นตัน ปีหนึ่งหลายคนปล่อยโฮออกมาแบบไม่อายใคร แม้เด็กผู้ชายยังเผลอน้ำตาซึมกันอย่างไม่รู้ตัว

“ฮือออออออออออออออออออ”


เรียนรู้ต่อสู้มายา

ก้าวไปข้างหน้า เข้าหามวลชน

ชีวิตอุทิศยอมตน ฝ่าความสับสน

เพื่อผลประชา

เสียงร้องประสานยังคงดังอย่างต่อเนื่อง กลุ่มรุ่นพี่ตีวงกว้างล้อมรอบน้องๆจนเป็นวงกลมขนาดใหญ่ รอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนส่งมอบให้รุ่นน้องตลอดเวลา แม้แต่บรรดาพี่ว๊ากเองก็ตาม


ดอกไม้บานให้คุณค่า

จงบานช้าช้า แต่ว่ายั่งยืน

ที่นี่และที่อื่นๆ ดอกไม้สดชื่น

ยื่นให้มวลชน

ดอกไม้ ดอกไม้จะบาน

บริสุทธิ์กล้าหาญ จะบานในใจ

สีขาว หนุ่มสาวฝันใฝ่

แน่วแน่แก้ไข จุดไฟศรัทธา

เรียนรู้ต่อสู้มายา

ก้าวไปข้างหน้า เข้าหามวลชน

ชีวิตอุทิศยอมตน ฝ่าความสับสน

เพื่อผลประชา

ดอกไม้บานให้คุณค่า

จงบานช้าช้า แต่ว่ายั่งยืน

ที่นี่และที่อื่นๆ ดอกไม้สดชื่น

ยื่นให้มวลชน

ยาวนานไปจนเพลงจบ ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาต่อจากนั้น รุ่นน้องปีหนึ่งตอนนี้กอดคอกันร้องไห้ ทั้งยังช่วยกันพยุงเพื่อนบางคนที่ปล่อยโฮออกมาจนแทบจะลงไปนั่งพับกับพื้นอย่างหมดแรง

“ขอบคุณที่พวกคุณอดทนกับพวกผม”วินเอ่ยขึ้นก่อนพลางวางเทียนลงบนพื้นตรงจุดที่ตนเองยืนอยู่ แล้วนั่งลงบนพื้นทรายอย่างไม่กลัวเปื้อน

“ขอบคุณที่พวกคุณไม่ย้อท้อ”ตามด้วยซัน ที่พอเอ่ยจบก็ทำแบบเดียวกับวิน

“ขอบคุณในความสามัคคีของพวกคุณ/ขอบคุณกับทุกความตั้งใจของพวกคุณ/ขอบคุณที่พวกคุณอยากเป็นน้องพวกผมมากขนาดนี้/ขอบคุณที่ช่วยพวกพี่ไว้...”และอีกมากมายคำขอบคุณที่ถูกเอ่ยต่อกับของรุ่นพี่ บ้างขอบคุณน้องที่เคยหยิบยื่นน้ำใจให้แม้พวกเขาจะโหดร้าย บ้างขอบคุณน้ำตาที่รุ่นน้องร้องไห้ให้พวกเขาในวันนี้ และอีกมากมายหลายคำขอบคุณที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง จนถึงรุ่นพี่ปีสูงคนสุดท้ายที่นั่งข้างวินเอ่ยจบ

“จนถึงวันนี้ผมอยากให้พวกคุณรู้ ว่าพวกผมยอมรับพวกคุณจนหมดหัวใจ ขอบคุณและขอบคุณ”วินเอ่ยอีกครั้ง จากนั้นปีสองก็ช่วยจัดขบวนน้องเพื่อให้รุ่นพี่ผูกข้อไม้ข้อมือรับขวัญ

บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุข น้ำตาแห่งความปิติยินดีหลั่งไหลจากดวงตา ไม่ว่าจะรุ่นพี่รุ่นน้อง ความเหนื่อยล้าตลอดเดือนของการรับน้องถูกปลดทิ้งหายไปอย่างรวดเร็ว เต็มไปด้วยความสุข...


Talk

Engineer พี่วิศวะตัวร้าย จะทำให้คุณหลงรัก

มีจำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้วนะครับ

โดยในเล่ม E-Book จะมีการรีไรท์เนื้อหาบางส่วน

นักอ่านท่านใดสนใจ สามารถดูได้ที่หน้าแรกของนิยายเลยครับ

*ขอบคุณทุกการติดตา กำลังใจ และแรงสนับสนุนครับ*

** **

ความคิดเห็น