Rabbitaa

อยากขอแรงสนับสนุนจากนักอ่านที่น่ารัก ช่วยสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้ Rabbitaa ด้วยน่ะครับ <3

ชื่อตอน : ตอนที่ 10

คำค้น : นิยายวาย,มหาลัย,วิศวะ,วินพีม,วาย,yaoi,พีีวินน้องพีม,วายโหด,วายน่ารัก,มาเฟีย,วายหื่นๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.4k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 11:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10
แบบอักษร

​ตอนที่ 10



วันนี้เป็นวันจันทร์ หลังจากที่เสาร์อาทิตย์พีมโดนผู้เป็นแม่อบรมเรื่องการวางตัว และสิ่งที่ควรทำเวลาเจอเหตุการณ์แบบนี้แล้ว วันนี้เขาก็ได้รับอนุญาตให้มาเรียนตามปกติ

“คนเขามองเราเยอะไปรึเปล่า”พีมพูดกับเพื่อนที่เดินล้มหน้าล้อมหลังเขาอยู่ แต่กลับได้รับสายตาดุๆกลับมาแทน ก็พอจะรู้หรอกว่าที่มองก็เพราะเรื่องที่เขาทำไว้ แต่ไม่ต้องจ้องโหดขนาดนั้นก็ได้

“น้องพีมมมมมมมมมมมมมมม”เสียงเรียกด้านหลังทำเอาทั้งสี่คนหันไปมอง มดแดงวิ่งแบบกระหืดกระหอบมาหาพวกเขา พร้อมกับรุ่นพี่แก๊งค์พี่เค้า

“สวัสดีครับ”ทั้งสี่คนยกมือไหว้รุ่นพี่ แต่ลม เหนือ และใต้ก็ยังยืนล้อมพีมอยู่

“โอ๊ยยย สวัสดีค่ะน้องๆ ตายแล้วน้องพีม วันนั้นหายไปไหนมาคะ พวกพี่ตกใจแทบแย่”มดแดงชะเง้อคุยกับพีม เพราะคนตัวเล็กโดนยืนบังอยู่ พอจะเข้าไปใกล้ ก็โดนรุ่นน้องที่เหลือยกมือกัน จนทำเอาชะงัก พีมที่เห็นพี่ๆหน้าเสียกับการกระทำของเพื่อนก็รู้สึกไม่ดี จึงเอ่ยห้าม

“ไม่เป็นไรหรอก นี่พี่ๆนะ แล้วไหนว่าทำตัวปกติไง นี่ปกติตรงไหนเนี่ย”พีมว่าหน้ายุ่ง ทั้งที่ก่อนมา เป็นคนกำชับเขาเองแท้ๆว่าให้ทำตัวปกติ เป็นนักศึกษาปกติ

“เอ่อ...”ใต้อึกอัก แต่ยังไม่ยอมถอย

“งั้นไปคุยกันทางด้านนู้นดีกว่าครับ คนมองเยอะแล้ว”ลมเอ่ยตัดบทพร้อมพาพีมเดินออกไป ทำให้พี่ๆต้องเดินตามอย่างช่วยไม่ได้

ทั้งหมดพากันมานั่งที่โต๊ะม้าหินใกล้ๆตึกเรียน โดยปีหนึ่งนั่งฝั่งเดียวกัน ส่วนปีสองนั่งอีกฝั่ง

“คือต้องขอโทษพี่ๆก่อนนะครับ ที่จู่ๆวันนั้นก็หายไป พอดีคุณแม่ท่านไม่สบาย ผมเลยต้องรีบกลับ”พีมเปิดประเด็นขึ้นก่อนพร้อมทำหน้าเศร้าตามที่แม่เตี๊ยมกันมา

“ไม่เป็นไรค่ะน้องพีม พวกพี่ไม่ได้โกรธนะ อย่าทำหน้าแบบนั้นซิ”ตังว่าพร้อมโบกมือไปมาเพราะเห็นน้องทำหน้าจะร้องไห้

“ใช่ๆ พี่แค่เป็นห่วง”เจนช่วยเพื่อนพูดอีก

“ขอบคุณนะครับ”พีมเงยหน้ายิ้มกว้าง ที่พี่ๆไม่โกรธ เล่นเอาพี่มีสองตามอารมณ์รุ่นน้องไม่ทัน แต่พอเห็นน้องยิ้มก็เผลอยิ้มตาม

“น้องพีมร้องเพลงเพราะมากเลยรู้มั้ย”ม่าเอ่ยขึ้นพลางทำหน้าเคลิบเคลิ้มหลงใหล พีมได้แต่ยิ้มแห้งๆส่งให้พี่

“นั่นซิ รู้มั้ย ข่าวน้องพีมดังไปทั่วมหาลัยมีคลิปเต็มไปหมด แต่จู่ๆระบบมหาลัยก็ล่ม คลิปที่ลงก็โดนไวรัสกินเรียบ ส่วนคนที่โหลดมาเก็บก็โดนไวรัสเล่นงานจนโทรศัพท์พังไปเป็นแถบเลยค่ะ”มดแดงพูดพร้อมทำหน้าเศร้า แต่คนที่โดนปิดกั้นการสื่อสารตลอดสองวันที่ผ่านมาอย่างพีมมีสีหน้าตกใจทันที

“จริงหรอครับ!!”พีมหันหน้าไปมองเพื่อนสามคนสลับไปมาอย่างต้องการคำตอบ แต่เพื่อนๆต่างพร้อมใจกันหันหน้าหนีทำท่าไม่รู้ไม่ชี้

“ไม่โกหกค่ะ เพราะพวกพี่ก็โดน ดูซิต้องซื้อโทรศัพท์ใหม่กันหมดเลย”ฝนพูด พร้อมกับพี่ๆปีสองที่เหลือพากันหยิบโทรศัพท์ที่พึ่งซื้อใหม่ขึ้นมาโชว์ เพราะพวกเธอก็เป็นหนึ่งในคนที่อยากเก็บคลิปนั้นไว้เหมือนกัน

“ไม่ต้องเก็บอ่ะดีแล้วครับพี่ พีมร้องเพลงห่วยจะตาย ผมนี่ยังปวดหูไม่หายเลย”ใต้ว่าทีเล่นทีจริง พีมหันไปทำหน้ายู่ใส่ พาลทำให้พี่ๆขำตามไปด้วย

“น้องใต้ก็แบบเนี่ย ตอนแรกพี่นี่เชื่อสนิทเลยว่าน้องพีมเสียงแหลม” มดแดงว่า เพราะตอนแรกหลงเชื่อใต้ซ่ะสนิทเลย

หลังจากนั้นรุ่นพี่รุ่นน้องก็คุยเล่นกันต่อเพราะยังไม่ได้เวลาเข้าเรียน ลม เหนือ และใต้ก็พากันปล่อย ไม่ได้ระวังพีมแจ เพราะกลัวคนอื่นจะสงสัยอย่างพีมว่า

“สวัสีดีค่ะพี่”รุ่นพี่ปีสองที่นั่งคุยกันอยู่ดีๆ จู่ๆก็ยกมือไหว้ทำให้เด็กปีหนึ่งพากันหันไปมองข้างหลังก็พบกับรุ่นพี่ปีสามยืนอยู่ พีมหน้าถอดสีทันทีที่สบตากับสายตาดุๆของวิน จากนั้นปีหนึ่งก็พากันยกมือไหว้พี่ปีสามที่เดินมาทางโต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่

“ว่าไงปีหนึ่ง วันนั้นคุณหายไปไหนกัน รู้มั้ยว่าทำคนอื่นเดือดร้อน”ซันถามเสียงนิ่ง ทำเอาปีหนึ่งหน้าเสียเล็กน้อย อย่างที่เคยบอก สำหรับปีหนึ่ง การที่ซันเงียบอาจเป็นเรื่องดีกว่าก็ได้

“พอดีแม่ผมไม่สบายเลยรีบกลับน่ะครับ ขอโทษที่ไม่ได้แจ้งล่วงหน้า”เหนือเป็นคนตอบ มองหน้ารุ่นพี่ไม่หลบสายตา ต่างกับพีมที่ก้มลงมองมือตัวเอง

“รางวัลของคุณอยู่ที่ห้องสโม ตามผมไปเอาด้วยครับ มันเกะกะการทำงานพวกผม”วินว่าเสียงเรียบ ทั้งๆที่ใจจริงอยากจะกระชากคนตัวเล็กมากอดและถามให้รู้เรื่องไปเลยด้วยซ้ำ

“คะ ครับ”พีมรับคำไม่กล้าสบตารุ่นพี่

“ขอโทษนะคะ”บรรยากาศที่ดูกำลังจะมาคุขึ้นเรื่อยๆ เพราะทุกคนต่างเงียบ ถูกขัดขึ้นด้วยการปรากฏตัวของหญิงสาวร่างบาง ซึ่งดูจากการแต่ตัวด้วยเสื้อกาวน์แล้ว รู้ได้ทันทีว่าเป็นสาวจากคณะแพทย์ปีสูง ร่างบางยืนอยู่หัวต๊างฝั่งเก้าอี้ของปีหนึ่ง ทำให้ใต้ที่นั่งอยู่คนแรกจำต้องเป็นคนเอ่ยสนทนาด้วย

“ว่าไงครับ”ใต้พูดพร้อมส่งยิ้มมารยาทให้ แต่ทำเอาสาวแพทย์ปีสามยืนบิดไปเลย

“คือ พี่เอาขนมมาให้น้องพีม”หญิงสาวรวบรวมความกล้าก่อนจะพูดออกไปพร้อมยื่นชอคโกแลตห่อใหญ่ไปข้างหน้า ได้ยินเสียงกรี๊ดเบาๆ จากกลุ่มที่คาดว่าจะเป็นเพื่อนของหญิงสาว

พีมที่จู่ๆก็มีผู้หญิงเอาขนมมาให้แก้มสีแดงระเรื่อทันที รู้สึกทำตัวไม่ถูก แต่พอลมกระซิบบอกให้รับของ พีมที่นั่งอยู่ก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปหาหญิงสาวพร้อมเอามือเกาแก้มแบบทำตัวไม่ถูก แต่มันน่ารักมากสำหรับคนมอง

“ขอบคุณนะครับ”พีมว่าพร้อมยื่นมือไปรับชอคโกแลตจากสาวรุ่นพี่ แต่หลังจากรับมาแล้ว เพื่อนของหญิงสาวที่ยืนจับกลุ่มกันอยู่ใกล้ๆก็พากันวิ่งเขามาหาพีมแล้วให้ขนมที่พวกเธอเตรียมมากับพีมบ้าง

และแล้วก็เกิดเหตุการณ์ชุลมุนขนาดย่อมขึ้นอีกครั้ง เมื่อคนที่อยู่บริเวณรอบๆทั้งหญิงชาย ที่ต่างก็อยากจะเอาดอกไม้แล้วขนมมาให้พีมเช่นกัน แต่ก็เกรงกลัวรังสีอำมหิต ของเพื่อนและรุ่นพี่ที่ยืนประกบอยู่เลยไม่กล้าเข้าไป ซึ่งความกลัวดังกล่าวก็ถูกขจัดไปด้วยผู้กล้าที่เป็นสาวแพทย์ปีสาม

“น้องพีมรับของพี่ที//พีมรับดอกไม้เราที//ถ่ายรูปด้วยหน่อยคร้า//พีมรับขนมเราที//พีม...”เสียงเซ็งแซ่ พร้อมเหตุการณ์ชุลมุนที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ลม เหนือ และใต้รีบเข้าไปกันคนออกจากพีมทันที โชคดีที่พี่ปีสองและปีสามที่ยืนทำหน้าโหดเข้ามาช่วยกัน แต่ก็ลำบากเต็มที เพราะเล่นแห่กันมาเกือบทั้งมหาลัยขนาดนี้ ทั้งๆที่เมื่อกี้ตรงนี้แทบไม่มีคนด้วยซ้ำ

“วิ่งไปหลบที่ห้องสโมก่อนเร็ว”วินพูดแข่งกันเสียงรอบข้าง

“พี่ช่วยพาพีมไปหลบทีครับ ผมจะกันไว้เอง”ลมหันไปพูดกับวินอย่างขอร้อง เพราะถ้าเขาขยับคนมากมายนี่คงเข้าถึงตัวพีมได้ง่ายๆเลย

“พาน้องไปเร็วมึง กูจะตายแล้ว”เซนว่าพร้อมกันคนที่พยามจะฝ่าเข้ามา นี่เขาเป็นองครักษ์ประธานาธิบดีรึไงกัน เซนคิดอย่างหัวเสีย

“ตามผมมาเร็วคุณ”วินว่าพร้อมจับมือพีมวิ่งออกไปทันที โดยมีพวกที่เหลือคอยกันพวกที่จะวิ่งตามให้ แต่ก็มีบางคนที่หลุดตามไปได้ ทำเอาทั้งสองคนต้องวิ่งสุดแรงไปที่ห้องสโม



ปึง///

ประตูห้องสโมปิดลงพร้อมกับพีมที่ทิ้งตัวนั่งกับพื้นหอบตัวโยน ส่วนวินหลังจากล๊อคห้องเรียบร้อย ก็ยืนหายใจสักพักก็เป็นปกติแล้ว

“เพราะคุณไปรับชอคโกแลตยัยแพทย์นั่นมาแท้ๆ”วินว่าเสียงติดดุ เขาสังเกตเห็นตั้งแต่เดินเข้ามาแล้วว่ามีแต่คนจนมองร่างบาง แถมในมือยังถือของมากมายทำท่าลังเลจะเอาของมาให้ เขาถึงได้ชวนเพื่อนเดินเข้าไปที่โต๊ะร่างบาง พอคนเห็นเขาเดินเข้าไปเลยพากันกลัวไปกล้าเข้าใกล้ แต่พอคนตัวเล็กไปรับของ คนอื่นเลยพากันแห่มาขนาดนี้

“ขอโทษครับ”พีมว่าพร้อมทำหน้าสำนึกผิด

“ช่างมันเถอะ มานั่งบนโซฟามาเดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้ดื่ม”วินว่าเสียงอ่อนลง เพราะแค่เห็นร่างบางทำหน้าเศร้าเขาก็ไม่อยากจะดุต่อแล้ว

“ขอบคุณครับ”พีมว่าหลังจากรุ่นพี่เอาน้ำมาให้ วินนั่งลงข้างๆพีม มองหน้าด้านข้างของรุ่นน้องที่กระดกน้ำเข้าปากไม่หยุด ใบหน้าขึ้นสีแดงจัดจากการเหนื่อย เหงื่อที่เปียกชุ่มจากการวิ่ง กลิ่นหอมอ่อนๆที่เป็นเอกลักษณ์ของร่างบางทำเอาวินต้องควบคุมตัวเองอย่างหนัก

“แล้วพวกนั้นจะเป็นอะไรรึเปล่าครับ”พีมว่าเสียงเครียด เป็นห่วงเพื่อนและรุ่นพี่ที่กันคนอื่นอยู่ด้านนอก

“เดี๋ยวพวกนั้นก็เคลียร์เองแหละ”วินว่าสีหน้าสบายๆ เพราะมีทั้งเพื่อนของร่างบาง และเพื่อนกับรุ่นน้องเขาอยู่คงจัดการกันได้

“ผมขอไปล้างหน้าซักครู่นะครับ”พีมว่าพร้อมลุกขึ้นยืน แต่เพราะผ่านการวิ่งมาอย่างหนัก ส่งผลให้ขาอ่อนแรง ร่างบางล้มลงทันที ดีที่วินคว้าเอวบางไว้ได้ทัน กลายเป็นว่าตอนนี้พีมกำลังนั่งอยู่บนตักของวิน โดยมีแขนแกร่งโอบรัดรอบเอวบางไว้

“อย่าดิ้นซิคุณ เดี๋ยวก็ร่วงลงไปหรอก”วินว่าเสียงติดดุ เพราะร่างบางดิ้นกุกกักอยู่ในอ้อมแขนของเขา พีมหยุดดิ้นทันที

“ขอบคุณที่ช่วยครับ”พีมว่าเสียงอ้อมแอ้ม วินมองคนในอ้อมแขนด้วยสายตาเอ็นดูและหวงแหน เขาอยากให้ร่างบางมาเป็นของเขาเร็วๆ เขาจะได้มีสิทธิ์ดูแลร่างบางได้เต็มที่

“คุณมีคนรักรึยัง”วินถามพีม ก่อนจะคิดได้ว่าตัวเองเผลอพูดอะไรออกไป ก็ไม่ทันแล้ว

“ครับ?”ร่างบางทำหน้างง กับคำถามที่จู่ๆรุ่นพี่ก็เอ่ยถาม

“ตอบผมมาเถอะน่า คุณมีคนรักรึยัง”วินถามย้ำอีกครั้ง ในเมื่อหลุดไปแล้วก็อยากจะฟังคำตอบ

“คนรักหรอครับ มีซิครับ...” พีมตอบพร้อมยิ้มอ่อนโยน เล่นเอาวินใจกระตุก แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะหลงไหลรอยยิ้มนั่น แต่เป็นเพราะรอยยิ้มนั่นร่างบางกำลังพูดถึงคนที่ตัวเองรักอยู่ต่างหาก ร่าบางยิ้มอ่อนโยนแล้วพูดต่อ “ผมมีทั้งพ่อ ทั้งแม่ ทั้งเหนือ ใต้ ลม พี่ทัน พี่แทน...”

“เดี๋ยวก่อนคุณ พอก่อน”วินรีบเบรกร่างบ้างพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่ทั้งที่ตอนนี้กำลังยกยิ้มกว้างอย่างโล่งใจ “คุณเข้าใจไปคนละเรื่องแล้ว ผมหมายถึงคนรักแบบแฟน แฟนน่ะมีมั้ย”วินถามพร้อมกระชับอ้อมกอดคนตัวเล็กแน่นขึ้นอีกครั้งอย่างลุ้นคำตอบ

“แฟน? มีไปทำไมครับ แม่ชอบบอกว่าไม่จำเป็น”พีมบอกตามความจริงแต่เล่นเอาคนรอลุ้นแทบทรุด ไม่รู้จะดีใจที่ร่างบางไม่มีแฟน หรือจะอึ้งที่ร่างบางเชื่อคำสอนแบบนั้นของผู้เป็นแม่ก่อนดี

“หึหึ ก็ดีแล้ว”วินพูดออกมาพลางหัวเราะในลำคอ

“ปล่อยก่อนมั้ยครับ ตัวผมมีเหงื่อด้วย”พีมว่าเสียงเบาอย่างอายๆ เพราะมีเหงื่อเลยไม่มั่นใจที่จะต้องนั่งแบบนี้เลย

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ผมขออยู่แบบนี้สักพักนะคุณ พาคุณวิ่งหนีมาเหนื่อยมากเลยรู้มั้ย”วินไม่สนใจเสียงร่างบาง กลับทำตรงกันข้าม กระชับกอดร่างบางแน่น พร้อมซบหน้าลงกับหลังร่างบาง พร้อมเอ่ยบอกเบาๆ ถึงเรื่องจริงแล้วเขาจะไม่ได้เหนื่อยอะไรเลยก็เถอะ

ร่างบางพอได้ยินก็ยอมอยู่นิ่งแต่โดยดี รุ่นพี่คงจะเหนื่อยไม่น้อยที่ต้องพาเขาวิ่งมาเพราะเขาเองก็เหนื่อยมากเหมือนกัน พอคิดแบบนั้น พีมก็เลิกเกร็งปล่อยตัวตามสบายให้รุ่นพี่ได้พัก

“ขอบคุณนะครับ”พีมว่าพร้อมจับท่อนแขนแกร่งที่กอดเขาอยู่ วินยิ้มเมื่อร่างบางผ่อนคลายกว่าตอนแรกมาก นี่อาจจะเป็นข้อเสียของร่างบางที่เขาทั้งชอบและไม่ชอบในเวลาเดียวกัน กับการที่ร่างบางมักจะอ่อนโยนกับคนรอบตัวแบบนี้เสมอ แต่ยังไงตอนนี้ก็ถือว่าดีสุดๆเลยล่ะ วินคิดในใจพร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์

เวลาผ่านไปสักพักร่างบางที่นั่งอยู่ในอ้อมกอดร่างสูงก็ผล็อยหลับไป ร่างสูงที่ตอนแรกขอพักเงยหน้าจากแผ่นหลังคนตัวเล็ก เอนตัวพิงพนักโซฟาพร้อมดึงคนตัวเล็กขยับอย่างเบามือ ทำให้แผ่นหลังคนตัวเล็กแนบชิดกับอกแกร่งของร่างสูง มือหน้าที่กอดร่างบางไว้ไว้ลูบไล้หน้าท้องร่างบางอย่างสำรวจ ส่วนมืออีกข้างลูบวนอยู่แถวสะโพกมลพร้อมบีบเบาๆ พร้อมสูดดมซอกคอสูดดมความหอมที่เขาหลงไหล

“อื้อ”ร่างบางครางในลำคอเล็กน้อยอย่างรำคาญที่ถูกรบกวนเวลานอนแต่ก็ยังไม่ยอมตื่น ร่างสูงออกแรงเล็กน้อยดึงเสื้อออกจากกางเกงนักศึกษาของร่างบาง พร้อมสอดมือเข้าไปใต้สาบเสื้อเพื่อสัมผัสกับผิวนุ่มลื่นของร่างบางโดยตรง

“ให้พี่เป็นคนที่รักรักด้วยได้รึเปล่าพีม”ร่างสูงพึมพำเบาๆทั้งที่รู้ว่าร่างบางไม่ได้ยิน ครั้งก่อนเขาอาจทำเพราะเผลอไผล แต่ครั้งนี้เขาตั้งใจ เขาอยากสัมผัส อยากอยู่ใกล้ร่างบางตลอดเวลา ตั้งแต่ไปที่บ้านร่างบางครั้งนั้นเขาก็ไม่สามารถมีอะไรกับใครไดอีก เพราะเขาเอาแต่คิดถึงร่างกายของร่างบางอยู่ตลอดเวลา

“อ๊ะ อื้อออ”คนตัวเล็กร้องครางในลำคอ เมื่อร่างสูงใช้มือบีบยอดอกของร่างบางเบาๆ พร้อมทั้งใช้ลิ้นดูดชิมความหวานจากคอร่างบางโดยระวังไม่ให้เกิดรอย

“อื้อออ”พีมครางเบาๆพร้อมยกมือขยี้ตา ทำให้ร่าสูงหยุดการกระทำของตัวเองไว้แค่นั้น รีบดึงมือออกจากเสื้องร่างบางพร้อมแกล้งหลับ

พีมเปิดเปลือตาและปิดลงพร้อมเปิดขึ้นอีกครั้งเพื่อรับตาให้ชินกับแสงไปในห้อง พร้อมขยับตัว แต่ก็หยุดนิ่งอีกครั้งเพราะอ้อมแขนที่ยังกอดเขาอยู่ พอหันไปเห็นว่ารุ่นพี่หลับอยู่เลยไม่กล้าขยับเพราะเกรงจะรบกวน จนร่างสูงขยับตัวเล็กน้อยทำทีว่าตื่นแล้ว จากนั้นจึงเอ่ยทักร่างบาง

“อ้าวคุณ ขอโทษทีผมเผลอหลับไป”วินว่าสียงเรียบพร้อมปล่อยร่างบางออกจากอ้อมแขน พีมลุกขึ้นยืนพร้อมเอามือเกาแก้มน้อยๆอย่างรู้สึกแปลกๆ

“ไม่เป็นไรครับ ผมก็เผลอหลับไปเหมือนกัน”พีมว่าพร้อมเสหน้ามองนาฬิกาที่ผนังห้องแทน นี่ก็ผ่านมาสามชั่วโมงแล้ว ทำไมเพื่อนเขายังไม่มาอีกนะ

“คุณไปล้างหน้าล้างตาเถอะ เดี๋ยวผมโทรถามเพื่อนให้ว่าข้างนอกเป็นยังไงบ้าง”วินว่าพร้อมขยับตัวลุกขึ้นนั่งดีๆ

“ครับ”พีมรับคำแล้วเดินหลบเข้าห้องน้ำไป

“ขอโทษนะคนดี เราน่ารักเกินไปจริงๆ”วินว่าตามหลังร่างเล็กไปเสียงเบา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทหาเพื่อนตัวเอง

(ว่าไงครับมึง สวีทกันเลยมั้ย) เสียงโอแซวมาตามสายทันที

“หึ”วินไม่ตอบแต่หัวเราะในลำคอน้อยๆ

(แสดงว่าต้องมีซัมติงรองกันแน่ๆเลยมึง)เซนว่าบ้าง ทำให้วินรู้ว่าเพื่อนคงเปิดลำโพง

“แล้วนี่มึงทำยังไงกับพวกนั้น”วินถามเพื่อน

(พวกแฟนคลับอ่ะเพื่อนน้องมันจัดการ ส่วนเพื่อนน้องก็โดนพวกกูจัดการอีกที) เซนว่าพร้อมหัวเราะเสียงเจ้าเล่ห์

“ยังไง”วินถามอย่างสงสัย

(ไอ้เซนมันบอกให้พวกน้องเขาไปเข้าเรียน แล้วเดี๋ยวให้มึงไปส่งน้องพีมที่บ้านให้  เพราะพวกนั้นมีเรียนแต่เช้า) โอเป็นคนอธิบายก่อน

(ตอนแรกน้องเขาก็ไม่ยอม ไอ้เซนเลยงัดเหตุผลร้อยแปดพันเก้ามาอ้างจนน้องเค้ายอมคล้อยตามจนได้) ซันอธิบายต่อ พร้อมหัวเราะน้อยๆให้กับความเจ้าเล่ห์ของเพื่อน

(เพราะอย่างงั้น วันนี้มึงมีเวลากลับน้องทั้งวัน จะทำอะไรก็รีบทำ แต่อย่าประเจิดประเจ้อนะมึง ที่สำคัญอย่าลืมให้รางวัลกูด้วย) เซนว่าอย่างภูมิใจพร้อมทวงรางวัลจากเพื่อน ให้คุ้มค่ากับที่เขาปวดหัวคิดแผนนี้

“กูให้แน่ งั้นแค่นี้แหละ”วินว่าพร้อมกดตัดสายทันที เป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำ

“เป็นไงบ้างครับ”พีมถามวินเมื่อเห็นอีกฝ่ายวางสายพอดี

“เพื่อนคุณกำลังจัดการอยู่ เขาบอกให้คุณอยู่กับผม และไม่ต้องเข้าเรียนวันนี้”วินว่าพร้อมเปลี่ยนแปลงความจริงเล็กน้อย

“ครับ ขอโทษนะครับที่ทำให้เดือดร้อน”พีมว่า ตั้งแต่ที่รุ่นพี่ดูแลเขาตอนป่วยเขาก็เริ่มไม่อึดอัดแล้วที่ต้องอยู่ใกล้รุ่นพี่ แต่เพราะกลัวรุ่นพี่จะสงสัยเรื่องนั้นเลยไม่อยากอยู่ใกล้เท่าไหร่ กลัวจะเผลอทำอะไรไปให้สงสัยอีก

“ไม่เป็นไรหรอก ไม่รบกวนสักหน่อย ผมขี้เกียจเรียนพอดี”วินว่าสบายๆ ลดมาดเฮดว้ากลง เพราะไม่มากนักที่เขาจะมีโอกาสแบบนี้  เค้าอยากทำให้น้องประทับใจ

“แล้วเราจะทำไงดีครับ”พีมถาม

“งั้นคุณไปนั่งเล่นที่คอนโดผมก่อนละกัน ไว้บ่ายๆเดี๋ยวผมไปส่งบ้านตามเวลาเลิกเรียน กลับตอนนี้พ่อกลับแม่จะเป็นห่วงเอา”วินว่าพร้อมเหตุผล พีมคิดตามสักพักจากนั้นก็พยักหน้าตกลง เพราะไม่อยากให้พ่อกับแม่ต้องเครียดเช่นกัน

ทั้งสองพากันเดินออกไปที่รถวิน จากนั้นร่างสูงก็ขับพาร่างบางไปยังคอนโดของตัวเองที่อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่

“เชิญตามสบายเลยคุณ”วินพูดหลังจากพาร่างบางเข้ามาในห้องนั่งเล่นตัวเอง

“พี่วินหิวมั้ยครับ เดี๋ยวผมทำอะไรให้กิน”พีมถาม เพราะเริ่มรู้สึกหิวแล้ว แต่จะบอกตรงๆก็เกรงใจ

“อยากกินซิ”วินว่าพร้อมทำสายตาเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาพีมรู้สึกแปลกๆ

“งั้นเดี๋ยวผมไปทำอะไรให้กินนะครับ”พีมว่าพร้อมจะเดินผ่านวินไปยังครัวที่เขาเห็นเมื่อกี้ตอนเดินเข้ามา แต่ก็ถูกร่างสูงคว้าแขนไว้ก่อน

“เอาอาหารแช่แข็งไปเวฟก็พอ ไม่ต้องทำหรอก”พีมพยักหน้าน้อยน้อยจากนั้นเดินหายเข้าไปในครัว และเดินกลับออกมาอีกครั้งพร้อมเบคอนในจาน ร่างบางวางจานลงพร้อมจะเดินไปนั่งที่โซฟาอีกตัว แต่ถูกร่างสูงดึงไว้ก่อน

“นั่งนี่แหละคุณ จะได้กินได้ถนัดๆ”วินว่า พีมยอมนั่งลงข้างวินเพราะเบคอนมีแค่จานเดียวเลยกลัวพีมจะกินไม่ถนัด

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ดูหนังไป กินเบคอนไปจนหมด พีมลุกเอาจานไปเก็บจากนั้นก็กลับมานั่งดูหนังข้างวินอย่างเดิม  นั่งกันอยู่สักพัก วินก็ล้มตัวลงนอนตักพีม ทำเอาคนตัวเล็กตกใจ

“ผมขอนอนหน่อยนะ ปวดตัวจัง”วินว่าเสียงอ้อนๆ ทำเอาพีมมองรุ่นพี่แบบอึ้งๆ เพราะไม่เคยเห็นรุ่นพี่ในมุมแบบนี้เลย จู่ๆก็รู้สึกร้อนที่หน้าแบบไม่ทราบสาเหตุทำให้ต้องเงยหน้าไปมองจอทีวีแทน จนลืมที่จะปฏิเสธคำขอของคนบนตัก

“หึ”วินหัวเราะในลำคอกับท่าทางของร่างบางจากนั้นก็นอนจ้องหน้าร่างบางต่อ  จนคนถูกจ้องรู้สึกตัวก้มลงมามอง

“มีอะไรรึเปล่าครับ”พีมถามรุ่นพี่อย่างสงสัย เพราะรู้สึกว่าถูกจ้องมาสักพักแล้ว

“ทำไมคุณน่ารักจัง”วินถามออกไปตามที่ตัวเองคิด แต่เล่นเอาคนถูกถามไปไม่เป็น ปรับตัวไม่ทันกลับอารมณ์ของร่างสูง

“รุ่นพี่ไม่สบายรึเปล่าครับ”เป็นเหตุผลเดียวที่พอจะเป็นไปได้ในตอนนี้ พีมคิด

“ฮ่าๆๆๆๆ”วินหัวเราะเสียงดังลั่นแบบที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น คนตัวเล็กมักทำอะไรให้เขาคาดไม่ถึงเสมอ

“พี่น่าจะหัวเราะบ่อยๆนะครับ”พีมว่าตามที่ตัวเองคิด แต่ทำเอาวินหยุดหัวเราะแล้วมองหน้าพีม จนพีมชะงักแล้วรีบอธิบาย “คือผมหมายถึงพี่หัวเราะแล้วดูน่ามองกว่าตอนทำหน้าโหดเยอะเลยนะครับ”พีมอธิบายพร้อมหลับตาปี๋เพราะกลัวจะโดนดุ

“ต่อไปนี้ผมคงได้หัวเราะบ่อยๆ” ถ้ามีคนอยู่ใกล้ๆ วินพูดต่อในใจพร้อมยิ้มให้ร่างบาง

“ดีแล้วครับ ยิ้มบ่อยๆอายุยืนนะ”พีมพูดอย่างดีใจที่ไม่โดนดุ จากนั้นพีมก็ดูหนังที่วินเปิดให้ต่อ โดยมีวินนอนหลับอยู่บนตัก...




Talk

Engineer พี่วิศวะตัวร้าย จะทำให้คุณหลงรัก

มีจำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้วนะครับ

โดยในเล่ม E-Book จะมีการรีไรท์เนื้อหาบางส่วน

นักอ่านท่านใดสนใจ สามารถดูได้ที่หน้าแรกของนิยายเลยครับ

*ขอบคุณทุกการติดตา กำลังใจ และแรงสนับสนุนครับ*

** **


ความคิดเห็น