facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่1.

คำค้น : ชีค,ทะเลทราย,อิโรติก,เพลงมีนา,18+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2560 14:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1.
แบบอักษร

เรื่อง กลลวงรักเจ้าชายเถื่อน

บทที่ 1.

แสงแฟลชวูบวาบเรียกสติของหญิงสาว  มือเรียวกำลังแหวกเสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อบางเบาจนเห็นบราลูกไม้สีดำที่เน้นย้ำผิวขาวเนียนละเอียด เอวคอดกิ่วเข้ากับกางเกงยีนขาสั้นที่ขอบรุ่ยร่ายอวดเรียวขาสวยกับรองเท้าบูทหนังสูงครึ่งแข้ง     

 แต่สิ่งที่สะกดสายตาทุกผู้คนดวงตาคมที่จับจ้องมองเบื้องหน้าและริมฝีปากที่เผยอขึ้นอย่างเย้ายวน

ผมยาวเหยียดตรงของเธอถูกดัดเป็นลอนดูอ่อนหวาน  การเป็นนางแบบมืออาชีพทำให้หญิงสาวไม่ปริปากบ่นแม้ว่าจะทำงานเกินเวลาที่คาดไว้กว่าชั่วโมงเศษ

  “ได้แช่น้ำอุ่นคงดีขึ้น”       หญิงสาวพึมพำกับตัวเองพลางขยับท่าให้ช่างภาพเก็บภาพ   เธออยากให้งานออกมาดูดีที่สุดแม้จะบอกตัวเองเสมอว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการก็ตามที

 “โอเค. เรียบร้อย ขอบคุณน้องริต้ามากครับ”

 นางแบบสาวถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วยิ้มบางๆ  เธอเดินไปดูรูปจากกล้องของช่างภาพพลางดื่มน้ำดับกระหาย   พูดคุยกันอีกสองสามประโยคแล้วหญิงสาวก็ขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเดินทางกลับที่พัก

 เธอเก็บข้าวของเครื่องใช้เล็กๆ น้อยๆ ที่วางอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งขนาดใหญ่  เสียงประตูเปิดออกเรียกสายตาของเธอให้หันไปมองอย่างรวดเร็ว 

    “ริต้าจ๊ะ ของขวัญจากแฟนคลับจ๊ะ”

   “ขอบคุณค่ะคุณแฮรี่”      

หญิงสาวยิ้มเหนื่อยๆ แต่ก็ยื่นมือไปรับช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่มาไว้ในวงแขน   เธอพลิกอ่านการ์ดที่แนบมาด้วยแล้วดึงมันออกใส่ในกระเป๋าสะพายของตัวเองรวมกับใบอื่นๆ ที่เธอเก็บมาไว้แล้ว 

 “ฝากช่อดอกไม้ไปให้ที่โรงพยาบาลด้วยนะคะ”

  “ใจดีเหมือนเดิมนะ”   แฮรี่-ชายวัยสามสิบสี่สิบแต่ดูปราดเปรียวเหมือนเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด    เขาเป็นคนคอยดูแลคิวการแสดงให้กับนางแบบสาวสวยที่แสนลึกลับ  

  “สำหรับฉันดอกเดียวก็พอค่ะ”       นิ้วเรียวหยิบดอกกุหลาบสีขาวออกมาจากช่อดอกหนึ่ง ดอกไม้และของขวัญบางอย่างที่เธอได้รับ     หญิงสาวจะให้ผู้จัดการส่วนตัวนำไปมอบให้ตามโรงพยาบาลต่างๆ เพื่อเป็นกำลังใจให้คนป่วยคนอื่นๆ

 “พรุ่งนี้วันหยุดของฉันใช่ไหม”

“ถามทั้งรู้หมายความว่าไง”  แฮรี่หัวเราะร่วน  “ได้หยุดพักห้าวัน หลังจากนั้นบินไปถ่ายแบบที่ญี่ปุ่น”

   “ก็...”     หญิงสาวยิ้มน้อยๆ “ตอนนี้ฉันเป็นอิสระแล้ว ขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะ”

    “เธอหมายถึงการปิดมือถือด้วยใช่ไหม”

    หญิงสาวพยักหน้ารับอีกฝ่ายก็ได้แต่ถอนหายใจหนักๆ อย่างเข้าใจ      “ฉันไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะแค่เป็นห่วงเฉยๆ คุณอยู่เมืองนอกมากกว่าบ้านเกิดอย่างนี้ อาจจะมีอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือ”

  “เรื่องนั้นฉันรู้ค่ะ” เธอหันหลังและก้าวมาช้าๆ อย่างต้องการจะตัดบทสนทนา “รับรองว่าฉันไม่เบี้ยวงานแน่นอน”

 ‘ฉันรู้ว่าที่นี่เป็นยังไง...เพราะฉะนั้นฉันจึงมายืนอยู่ในประเทศนี้นะซิ!’

  สาริศา กวินนาถ ถือกระเป๋าส่วนตัวมาที่รถเก๋งคันเล็กแล้วพามันเคลื่อนไปสู่จุดหมายที่ต้องการ  แต่มันไม่ใช่บ้านหลังงานในหมู่บ้านจัดสรรแสนหรูหราอีกแล้ว  ตอนนี้เธอซื้อคอนโดเล็กๆ กลางกรุงเพื่อเป็นที่พักอาศัย         หญิงสาวเผลอมองตัวเองที่กระจกส่องหลังของรถแล้วถอนหายใจเบาๆ  มือเรียวเอื้อมไปหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดริมฝีปากที่สีแดงสดของลิปสติกยังเคลือบติดอยู่

 โลกควรจะรู้จักเธอในฐานะนักไวโอลินสาวสวยที่ใครๆ รู้จักในนาม ‘สาริศา กวินนาถ’ หญิงสาวที่มักจะเดินทางพร้อมกล่องไวโอลินที่แทบไม่เคยห่างกาย แต่เพราะนายอานนท์พ่อเลี้ยงของเธอที่ผลาญสมบัติของแม่จนแทบสินเนื้อประดาตัวเพราะถูกผีพนันเข้าสิง ทำให้เธอต้องใช้ความสาวและเซ็กซี่ทำเงินให้ครอบครัว และส่วนหนึ่งก็มาจากที่เธอต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แม่อีกด้วยรวมทั้งค่ารักษาพยาบาลของเธอเองด้วย

อุบัติเหตุเมื่อสิบแปดเดือนก่อนเปลี่ยนเธอให้กลายเป็น ริต้า-สาริศา นางแบบสาวสุดเซ็กซี่ในวันนี้

หญิงสาวขับรถมาถึงคอนโด เมื่อจอดรถเสร็จก็ก้าวเข้ามาในลิฟต์ แต่ในขณะที่ล้วงกระเป๋าสะพายเพื่อค้นหาคีย์การ์ดไขห้องพัก  โทรศัพท์มือถือก็ตกลงพื้น เธอก้มตัวลงเก็บด้วยความเคยชิน แต่ใบหน้าหวานก็ต้องขมวดคิ้วเพราะความเจ็บแปลบทันที  เธอฝืนยืดตัวและเดินตัวตรงเข้าห้องพัก  วางกระเป๋าและสัมภาระลงบนโต๊ะก่อนจะถอดเสื้อยืดที่สวยอยู่ออก รวมทั้งกางเกงยีนขายาวที่สวมอยู่ เหลือเพียงชุดชั้นในลูกไม้สีขาว      มือเรียวรวบผมด้านหลังขึ้นแล้วเอี้ยวตัวมองเงาตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ตรงหน้า

 รอยแผลเป็นขนาดใหญ่ปรากฏอยู่กลางหลัง!!

“เจ็บแผลเก่าอีกแล้ว รู้งี้น่าจะใช้ให้แฮรี่ช่วยทายานวดให้ก่อนกลับบ้านก็ดีหรอก”

  สาริศายักไหล่ให้ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น  ซึ่งมันเทียบกับเมื่อสิบแปดเดือนที่แล้วไม่ได้เลย  มันเกิดอย่างรวดเร็วและเหมือนฝันร้าย  หลังจากที่เธอกลับจากท่องเที่ยงที่ประเทศเทซาเนีย  เธอก็กลับมาประเทศไทยเพื่อดูแลแม่ที่เจ็บป่วย        แต่เพราะเข้ากับพ่อเลี้ยงไม่ได้      สาริศาจึงคิดหาทางทำงานในด้านที่เธอร่ำเรียนจนจบ      ระหว่างที่รอสอบเป็นอาจารย์สอนด้านดนตรีที่วิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งเธอก็ทำงานเล่นดนตรีที่โรงแรมหรูกลางกรุงเทพและมีบ้างครั้งที่ได้รับเชิญไปเล่นดนตรีที่ต่างประเทศ หญิงสาวเก็บเงินเก็บทองยืนด้วยลำแข้งของตัวเองจนซื้อรถเก๋งมือสองได้หนึ่งคันในเวลาเพียงแค่หกเดือน            เหมือนทุกอย่างกำลังเป็นไปด้วยดี  ทว่าเธอกลับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ทำให้ร่างกายเป็นอัมพฤกษ์ครึ่งท่อน ต้องพักฟื้นร่างกายและกายภาพบำบัดอยู่นานนับปีจึงกลับมาเดินได้อีกครั้ง เงินเก็บที่คุณพ่อบังเกิดเกล้าทิ้งไว้ให้ก็หมดไปตั้งแต่เธอตัดสินใจไปเรียนการดนตรีที่อังกฤษ  คุณแม่ตั้งใจจะขายบ้านเป็นค่ารักษาตัวให้เธอ  แต่เธอไม่ต้องการเสีย ‘ของรัก’ ชิ้นสุดท้าย ตัวแทนของพ่อไป      และแต่ช่วงนั้นเองที่พ่อเลี้ยงของเธอเริ่มออกลาย จากคนเคยดีแสดงร่างที่แท้จริง   ช่วงที่พักฟื้นร่างกายเธอพยายามทำทุกวิธีทางให้ตัวเองเป็นปกติให้เร็วที่สุด  เมื่อพอจะสามารถทำงานได้ เธอจึงติดต่อหารุ่นพี่ที่สนิทสนมกันเพื่อให้เขาฝากฝั่งหางานนักดนตรีให้เธอ แต่ปรากฏว่าเพื่อนของรุ่นพี่กลับสะดุดตาเธอและทาบทามให้เธอเป็นนางแบบชุดว่ายน้ำ!

    “ชุดว่ายน้ำ! ทั้งที่ฉันมีแผลเป็นกลางหลังนี่นะ!”

     “ใช่! รอยแผลเป็นของเธอ ดูไปดูมาก็คล้ายรอยสักปีกนางฟ้า ผมว่ามันเป็นอะไรที่สะดุดตาคนได้แน่นอน  คุณหุ่นดีอยู่แล้วใช่ชุดว่ายน้ำขึ้นออก”

   “ถ่ายแบบชุดว่ายน้ำนี่...วาบหวิวหรือเปล่า”

   “ก็มีบ้าง” เขายักไหล่และยิ้มอย่างเปิดเผย “ถ้าคุณอยากมีภาพเป็นนางแบบสาวสวยอินโนเซ็นต์ละก็...ผมว่ามันช้าเกินไปสำหรับคุณ ตอนนี้คุณก็อายุยี่สิบสามแล้ว น่าจะใช้วามสาวและความเซ็กซี่ของตัวเองให้เป็นประโยชน์”

    “ฉัน...เซ็กซี่เหรอคะ”

     “ห๋า!”  อีกฝ่ายหัวเราะเสียงดัง “คุณเซ็กซี่มาก”

    “แต่มันไม่ใช่ตัวฉันเลยนะ”

     “พี่เข้าใจเธอนะริต้า” อีกฝ่ายโคลงศีรษะไปมา   “เอาอย่างนี้ จริงๆ พี่มีเพื่อนที่มันเป็นช่างบอดี้เพ้นท์   กำลังจะแสดงงานอยู่  เขาต้องการนางแบบที่จะเปลือยแผ่นหลังให้เพ้นท์รูปเดินแบบในชุดว่ายน้ำแบบทูพีช”

    “หลังริต้ามีรอยแผล จะไปโชว์หลังได้ยังไง”  สาริศาขมวดคิ้ว

   รุ่นพี่ถอนหายใจแล้วยื่นมือมาแตะหลังมือของหญิงสาว  “พี่อยากให้ริต้ามองข้ามปมด้อยของตัวเอง   แผลเธอก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนักถ้ามีเงินก็ไปทำศัลยกรรมก็ได้  แต่พี่คิดว่าเธอน่าจะเป็นตัวอย่างของคนที่ผ่านเรื่องราวความเจ็บปวดได้   ไม่หลบซ่อนบาดแผลของตัวเอง  ยืนได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง  ถ้าเธอสนใจพี่จะให้รุ่นพี่ที่รู้จักกันเป็นผู้จัดการดูแลงานให้เธอเอง”

   สาริศานิ่งคิดอยู่นาน  เธอไม่ได้ตอบตกลงในทันทีแต่หลังจากที่เธอได้ศึกษาดูผลงานของช่างบอดี้เพ้นท์คนนั้นแล้วและคำพูดของรุ่นพี่ทำให้เธอตัดสินใจลองเป็นนางแบบดูสักหน   นั่นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมา           หลังจากเป็นนางแบบบอดี้เพ้นท์แล้ว  เธอก็ลองถ่ายแบบชุดว่ายน้ำเพียงแค่รูปถ่ายชุดว่ายน้ำกับรอยแผลเป็นปีกนางฟ้าปรากฏ  ผู้คนก็ฮือฮาอย่างที่เธอไม่คาดคิด หลายคนบอกว่าเธอคือแรงบันดาลใจให้ผู้หญิงหลายคนกล้าก้าวพ้นความเจ็บปวดของตัวเอง  ยอมรับความจริงที่เป็นไป

และอาจเป็นเพราะเธอได้ผู้จัดการส่วนตัวดี    งานของเธอแม้ว่าจะเป็นนางแบบแนวเซ็กซี่ แต่ก็เป็นงานในเชิงศิลปะ สินค้าก็แบรนด์ดังและส่วนใหญ่ก็ได้รับงานจากเมืองนอกกมากกว่าที่เมืองไทยเสียอีก    นั่นยอมหมายถึงเงินจำนวนมากพอที่จะทำให้เธอพ้นปัญหาเรื่องหนี้สินได้อย่างรวดเร็ว     แต่การมีพ่อเลี้ยงเป็นผีพนันทำให้การหาเงินของเธอมีเท่าไหร่ก็ไม่พอใช้

แต่ชีวิตของเธอก็ไม่ได้เลวร้ายไปหมดทุกอย่าง   สาริศาคิดถึงเพื่อนสาวอีกคนไม่ได้   รายนั้นคลั่งไคล้เรื่องประวัติศาสตร์ยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด       เธอไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนนอกจาก ‘กวิน’ หลานชายตัวโตและเพื่อนรักที่ชื่อพิชชา ครอบครัวของเธอเหลือเพียงเธอคนเดียว  หลังจากที่พ่อเสียชีวิตอุบัติเหตุเครื่องบินตก   แม่เสียใจเรื่องพ่อจนไม่สบายมากร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วยิ่งทรุดโทรม  หลังจากพ่อจากไปสองปีต่อมาแม่ก็ได้นายอานนท์ซึ่งเคยเป็นเพื่อนรักของพ่อมาดูแลหัวใจจนแม่ตัดสินใจแต่งงานใหม่ในปีถัดมา  แต่ทำให้เธอก็ถูกส่งไปอยู่กับญาติคนหนึ่งที่ไม่ค่อยจะใยดีกับเธอนัก   แต่การผลักไสให้เธอไปอยู่โรงเรียนประจำทำให้เธอได้พบกับพิชชา เพื่อนสนิทคนแรกและคนเดียวที่เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจ จวบจนเธอเรียนจบชั้นมัธยมปลาย เธอก็เลือกใช้เงินทุนที่พ่อทิ้งไว้ให้เป็นค่าเล่าเรียนวิชาดนตรีที่ประเทศอังกฤษจนได้ทำงานที่เธอรัก           

 ช่วงที่เรียนอยู่อังกฤษ เธอเหมือนคนไร้ญาติขาดมิตร มีเพียงเงินสดจำนวนหนึ่งที่อยู่ในบัญชีธนาคารซึ่งเป็นเงินก้อนสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ให้ แม้ว่าเงินก้อนนั้นจะเป็นจำนวนมากพอควร  แต่สาริศาต้องทำงานพิเศษหลายอย่างเพื่อหาเงินเป็นค่าใช้จ่ายของตัวเอง  เธอไม่เหมือนเพื่อนนักเรียนไทยที่มาเรียนที่เดียวกันทำให้เธอยิ่งรู้สึกถึงความโดดเดี่ยว เพียงแต่เธอยังมีพิชชาเพื่อนรักที่ยังคงติดต่อกันอยู่สม่ำเสมอทำให้เธอไม่เหงาจนเกินไปนัก

 สาริศามองกล่องไวโอลินแล้วเดินไปเปิดตู้เย็นรินน้ำเย็นให้ตัวเอง  หญิงสาวมองภาพเบื้องหน้าที่ท้องฟ้าเป็นสีดำสนิทของรัตติกาล  นี่ก็เป็นความงามที่ชวนหลงใหลไม่น้อย  ร่างกายที่อ่อนล้าเรียกหาการแช่น้ำอุ่นพร้อมกับกลิ่นเทียนหอม   ถ้าได้ไวน์แดงในตู้เย็นสักจิบสองจิบก็คงจะดีไม่น้อย       หญิงสาวยิ้มให้ตัวเองบางๆ  ให้รางวัลตัวเองนิดๆ หน่อยๆ จะเป็นไรไป  พรุ่งนี้เธอไม่ต้องรีบตื่นแต่เช้านี่...  แวะซื้อขนมของฝากให้กวินที่ช่วยดูแลแม่ก็เสียเวลาไม่เท่าไหร่   นานๆ จะมีวันหยุดพักเสียที

   ใช่...เธอหยุดงานนานๆ ไม่ได้หรอก  ไม่ใช่เพราะเรื่องเงินแต่เพราะไม่อยากให้หัวใจหลงคิดถึงใครบางคนที่ไม่เคยคิดถึงเธอเลยสักครั้ง!

........................

ความคิดเห็น