l-mine

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SPECAILCHAPTER : II

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.5k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2557 11:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SPECAILCHAPTER : II
แบบอักษร











กัณฐ์&กรีน
SPECAILCHAPTER : II







TODSAKAN’s


ปังๆ ๆๆ!

ผมกระแทกกำปั้นลงบานประตูหน้าบ้านผม ที่ยังไม่มีวี่แววจะมาเปิดให้สักที

“เหี้ย! รีบเปิดสิวะ!!

“เออ รู้แล้วๆ กลับบ้านมาตีหนึ่งกว่า มึงคิดว่ามึงเป็นใครฮะถึงได้แหกปากโวยวายไม่เกรงใจใคร”

เสียงบ่นของไอ่รามดังมาแต่ไกล แต่สักพักบานประตูก็ถูกเปิดออก มันทำท่าแปลกใจเหมือนกันที่เห็นผมอุ้มร่างกรีนไว้แขน แต่ตอนนี้ผมไม่รอตอบคำถามของใครหรอก ผมรีบพากรีนขึ้นไปพักในห้องผม ก่อนจะจัดเตรียมอุปกรณ์ทำความสะอาด แล้วรีบทำแผลในมัน

ผมถอดฮู้ดที่มันเพิ่งใส่เล่นกีฬาเมื่อกี้ออก เผยให้เห็นผิวเนียนปรากฏแก่สายตา  เชี่ย.. .มันไปสวยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ผมคิดแบบนั่นได้สักพัก สติผมก็กลับเข้ามาสู่ที่เดิม ผมส่ายหัวตัวเองสอง-สามทีเพื่อไล่ความฟุ้งซ่านนั่นไป

“นี่มึงไปพาใครมาวะ”

ไอ่รามยืนพิงขอบประตูห้องผม กอดอกแล้วถามขึ้น

“ชื่อกรีน คนที่จับตัวปลาวาฬไปคราวก่อน”

“คนที่มึงบอกว่าจะตามสืบดูว่ามันจะวางแผนอะไรอีกรึเปล่าน่ะนะ?”

“เออ”

“แล้วไปทำอี่ท่าไหนกันมา?”

“ก็ไอ่นี่มันสร้างศัตรูไว้เยอะ เลยโดนรุม นี่ถ้ากูไปช่วยมันไม่ทันนะ...”

“มึงช่วยมันด้วย?”

“ทำไมมึงทำเสียงสูง”

ผมรีบหันกลับไปมองไอ่รามที่กำลังทำหน้ากวนตีนใส่ผมอยู่

“หึ กูก็แค่แปลกใจ คนอย่างมึง ถ้าเรื่องไม่เกี่ยวกับมึงจริง จ้างให้ตายยังไงมึงก็ไม่ขยับตัวไปช่วยหรอก แต่นี่มึงเข้าไปช่วยมัน กูก็เลยแปลกใจ”

“กูแค่เห็นมันสู้ไม่ไหวหรอกเลยช่วย”

“ไม่ใช่ว่าแอบตามเขาจนหลงชอบเขาไปแล้วหรอกนะ”

“คิดไรเหี้ยๆ มึงก็รู้ คนประเภทอย่างมันกูเกลียดเข้าไส้จะตายไป หยิ่ง ยะโส โอหัง ปากดี แถมยังหน้าตาโหด ให้จับทำเมียกูก็เอาไม่ลงหรอก เหอะ”

ผมว่าพลางมองหน้ากรีนที่นอนหลับนิ่งหมดสติไป แผลมันก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก หัวก็แค่แตก กระดูกไม่ได้ร้าวอะไร ส่วนตามตัวก็มีรอยช้ำและแตกเป็นบางที่ โดนยำขนาดนั้น ได้แผลแค่นี้ก็คอว่าอึดแหล่ะวะ

“หึ ก็แล้วแต่”

ไอ่รามว่าก่อนจะเดินออกไป โดยไม่ลืมปิดประตูให้ด้วย ผมเองก็ยังทำแผลให้มันไปเรื่อยๆ ไล่จากตามตัวตามแขน มาถึงบริเวณใบหน้า  มือผมค่อยๆเกลี่ยผมเส้นหนาที่มักจะชอบตกมาปรกหน้ามันจังออก ก่อนจะจ้องค้างมองหน้ามันอย่างเหม่อลอย

. ..ราวกับโดนสะกด.. .

มันเป็นคนหน้าดุ แต่ภายในความดุนั้นก็ยังมีความสวยคมที่แฝงอยู่ ถึงเวลาตื่นมันจะแผลงฤทธิ์เยอะ แต่ยามหลับแบบนี้มันดูสงบ นิ่งและน่ามอง

“สวยว่ะ”

เชี่ย! กูพูดอะไรออกไปวะเนี่ย เอาอีกแล้วกู ! ผมตั้งสติตัวเองกลับมาอีกครั้ง มือก็รีบรัวเก็บอุปกรณ์ขึ้นมาอย่างเร็ว แล้วเอาพวกมันไปเก็บ ก่อนจะรีบพุ่งเข้าห้องน้ำเพื่อสะบัดความคิดฟุ้งซ่านนั่นออกไปทันที

ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!!

ผมปล่อยน้ำจากฝักบัวไหลลงชำระตัว พลางพยายามไล่ความคิดเรื่องกรีนนั่นออกไป ด้วยการท่องชื่อคนที่ผมชอบ

“ปลาวาฬ ปลาวาฬ ปลาวาฬ ปลาวาฬ ปลาวาฬ.. .”

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ผมก็เดินออกจากห้องน้าด้วยสภาพที่ใส่บ็อกเซอร์เพียงตัวเดียว และกำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมตัวเองอยู่ การท่องคำว่าปลาวาฬมันช่วยผมได้มาก ผมเลิกฟุ้งซ่านเรื่องที่ไอ่รามมันจี้ผม แล้วนึกถึงแค่คนที่ผมรักแต่กลับมีเจ้าของไปแล้ว

กูไม่หลงกลมึงง่ายๆหรอกไอ่ราม กะจะทำกูเขวล่ะสิ

“เหอะ กับมึงเนี่ยนะกูจะชอบได้”

ผมด่าโพล่งไปยังร่างที่นอนอยู่บนเตียง ภายนอกมันอาจจะดูเก่งและน่ากลัว แต่พอมองมันที่นอนสนิทชัดๆบนเตียงแบบนี้ ร่างมันกลับดูบางกว่าที่คิด

“ชอบ.. .ไม่มั้ง?!?”

END-
  

 


 

ตุบ โครม

ผมยันตีนเข้าสีข้างไอ่คนที่ชื่อกัณฐ์ ซึ่งอดีตก่อนหน้านี้มันเคยนอนพาดแขนมาทับผมในสภาพที่แม่งเปลือยอยู่!  สัด!! ขนาดคนธรรมดาผมยังไม่ชอบให้ใครโดนตัว แต่ซ้ำนี่ผมยังรู้ว่ามันเป็นเกย์อีก

เชี่ย! ขนลุก

“โอ๊ย อะไรของมึงเนี่ย!!

“มึงนั่นแหล่ะ ทำอะไรกู! เอาเสื้อฮู้ดกูไปไว้ไหน!? ทำไมกูเหลือแค่เสื้อกล้าม!

ผมถามมันขึ้นเมื่อก้มดูสภาพตัวเองก็พบว่าเสื้อชั้นนอกที่เคยใส่ไว้ ตอนนี้มันได้หายไปจากตัวผมเรียบร้อยแล้ว มันต้องทำอะไรผมแน่ๆ!

“งั้นมึงจะให้กูราดแอลกอฮอล์ผ่านเสื้อมึงเลยงั้นสิ แม่ง อุตส่าห์ทำแผลให้ แล้วมาตอบแทนกันแบบนี้เนี่ยนะ!? เหอะ!!

“...”

“อึ้งเลยล่ะสิ สำนึกบุญคุณกูยัง?”

“ไม่กูขอให้ช่วยรึไง!?

“เหอะ กูล่ะเชื่อมึงเลย  รู้งี้แม่งปล่อยให้นอนตายคากองตีนก็ดี”

“เหอะ!

“ไหนๆก็ตื่นละ รีบกลับบ้านไปป่ะ กูจะได้นอนต่อ เว้นแต่.. .มึงอยากจะอยู่กับกูต่อ?”

ปั่ก

ผมรีบยันตีนเข้ากระแทกปลายคางหน้าเหี้ยๆของไอ่นั่นที่ทำท่ายื่นเข้ามาเย้ยเยาะทันที

“โอ๊ยสัดนี่ตกลงกูช่วยมึงให้มาฆ่ากูใช่ไหมเนี่ย!?

ผมทำเมินไม่สนใจคำพูดของไอ่เชี่ยนั่น ก่อนจะผุดตัวลุกจากเตียงเต็มตัวแล้วก็คว้าเสื้อฮู้ดของตัวเองที่ตกอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลมาสวมทับ

ถ้าทุกคนยังจำกันได้ มันเป็นคนที่ไปช่วยปลาวาฬจากผม เป็นคนที่แอบชอบปลาวาฬ และที่สำคัญที่สุดมันเป็นคนที่ผมไม่ถูกชะตาด้วยตั้งแต่แรกเห็น !

หมับ

“เฮ้ย นี่ตกลงมึงจะไปเฉยๆเลยใช่ไหม?”

“แล้วมึงต้องการอะไรจากกูอีก?”

ผมว่าพลางปรายตามองมือที่จับไหล่ผมอยู่ด้วยแววตาขยะแขยง ก่อนจะสะบัดตัวเองแล้วขยับออกห่างจากมัน  ขนาดรู้ว่าไอ่กัสที่เป็นน้องแท้ๆกลายร่างเป็นเกย์ผมยังทำใจลำบาก นี่ให้อยู่กับเกย์คนอื่นอย่างมันร่วมคืน ผมว่านี่ก็เกินทนละ!

“เหอะ รังเกียจกูเข้าไปเถอะ สักวัน...”

“สักวันอะไรมึง?”

“สักวันกูจะทำให้มึงกลายมาเป็นแบบกูให้ได้ คอยดู”

“พูดเหี้ยอะไร!?

ไม่ทันให้มันได้พักหายใจผมก็รีบพุ่งเข้าไปกดคอมันติดกลับขอบเตียงทันที ฐานที่มันบังอาจกล้าพูดเรื่องเหี้ยๆแบบนี้ใส่ผม

“ช่วยกรุณาพูดจาให้มันดีๆกับกูด้วย กูไม่ได้มีความอดทนมากหรอกนะ!! แต่ถ้ากูหมดความอดทนเมื่อไหร่ มึงได้ตายคามือกูแน่ !

ผมว่าก่อนจะออกแรงกดคอมันหนักเอาไปอีกทีหนึ่งก่อนจะสะบัดมือตัวเองออก มันก็ลูบคอตัวเองที่ช้ำรอยมือสีจางๆของผม

“เหี้ย คิดผิดจริงๆที่ช่วยมึงเนี่ยจะไปไหนก็ไปเลยไป!!

มันตะคอกออกมาอย่างโมโหก่อนจะยันตัวมันเองลุก แล้วจ้องมาที่ผมอย่างเขม็ง ผมเองก็จ้องเขม็งมันกลับเหมือนกัน เอาสิวะ! ใครมันจะชนะกันแน่

“อย่างกับกูอยากอยู่นักนิ !

“งั้นก็รีบไปสิจะอยู่จ้องหน้ากูเพื่อ!?

“เออ!!

ผมสบถใส่มันอย่างดังก่อนจะเป็นฝ่ายผละจากสายตาคมนั่นก่อนแล้วเดินตึงตังออกจากห้องไป คนอะไรวะ!? เกลียดมันฉิบหายว่ะ

“ตื่นแล้วเหรอครับ”

ผมลงบันไดมาถึงขั้นสุดท้ายเสียงทุ้มเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏของชายคนหนึ่งที่หน้าเหมือนไอ่กัณฐ์เป๊ะๆ ผมเลยโพล่งสบถด่าออกไปทันที

“ไล่กู แล้วจะมาเสือกอะไรกูอีก!

“เอ่อ... ผมชื่อรามครับ ไม่ใช่ไอ่กัณฐ์นะครับ”

“เชี่ย ไอ่เหี้ยนั่นมันมีแฝดด้วยเหรอวะ”

ผมเบือนหน้าไปทางอื่นก่อนจะสบถเบาๆกับตัวเอง ก่อนจะปรับสีหน้าตัวเองให้เย็นลง ในวงการธุรกิจที่ผมทำ หน้ากากเท่านั้นที่สำคัญที่สุด และตอนนี้ผมก็กำลังหยิบหน้ากากเป็นมิตรมาใส่ไว้แล้วเก็บอารมณ์โมโหไว้ภายใน

ถึงผมจะดูเป็นคนที่ตรง แรงและโหด แต่ผมก็พอจะดูออกว่าใครมาดีและใครที่มาไม่ดี เว้นเสียแต่คนที่แม่งไม่ถูกชะตาแต่แรก ไม่ว่ามันจะทำอะไรผมก็ไม่มีทางดีกลับแน่! ก็คนมันไม่ถูกชะตานี่วะ!!

“เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะครับ”

“ไม่เป็นไรครับ งั้นทานข้าวด้วยกันก่อนสิครับ ผมทำข้าวต้มไว้”

“ขอบคุณครับ แต่ไม่ดีกว่า”

ผมยิ้มนิดๆตอบกลับรามไป ถึงผมจะไม่ได้คนที่ยิ้มเก่งดีเด่อะไร แต่ก็พอยิ้มกับเขาเป็นบ้าง อีกอย่างในความรู้สึกลึกๆเขาคนนี้กลับดูถูกชะตากว่าไอ่เหี้ยกัณฐ์นั่นเยอะ ไม่รู้ทำไม ทั้งที่หน้าตาก็คล้ายคนขนาดนี้

“แล้วจะกลับแล้วเหรอครับ?”

เออว่ะ เขาถามผมก็นึกขึ้นมาได้ แล้วกูจะกลับยังไงล่ะวะเนี่ยโทรศัพท์ก็ไม่มี รถก็ไม่มี เงินก็ยังไม่มีอีก แม่ง!

“คือไม่ทราบว่า...”

“ยังไม่กลับอีกรึไง!

เสียงเท้ากระแทกบันไดดังเข้ามาใกล้หูผมเรื่อยๆ พร้อมเสียงคุ้นหูที่ฟังแล้วชวนหงุดหงิดซะให้ได้ มันจะรีบลงมาทำไมตอนนี้วะ ผมกรอกตาทำหน้าเซ็งๆ ก่อนจะรีบเดินไปทางประตูบ้านมันทันที ไอ่ที่ว่าจะขอยืมโทรศัพท์อะไรนั่นแม่งไม่ขอละ ขี้เกียจเห็นหน้ามัน !

“เดี๋ยวสิครับ แล้วคุณจะกลับยังไง?”

รามถามขึ้น

“สักทางนี่แหล่ะครับ :(

“กัณฐ์ มึงไปส่งเขา”

“เชี่ย! ทำไมกูต้องไปส่งมันด้วย อุตส่าห์ไปช่วย ขอบคุณสักคำมันยังไม่มีให้กู แล้วกูจะอุตส่าห์ถ่อสังขารตัวเองไปส่งมันอีก เพื่อ!?

จึก

คำพูดมึงนี่ไม่กระแทกใจกูเลยนะ แม่ง ประชดขนาดนี้ให้เข้ามาต่อยเลยซะยังจะดีกว่า

“กัณฐ์ กูบอกแล้วไงให้ใจเย็น มึงพาเข้ามา มึงก็ต้องไปส่งเขา”

จู่ๆคนชื่อรามนั่นก็ปรับเสียงเข้มขึ้นจนดูจริงจัง

“ทำอะไรก็ทำให้สุด คิดจะช่วยเขาก็ช่วยให้สุด ...ไปส่งเขา”

“เหอะ! แม่ง กูกับมึงก็เกิดห่างกันไม่กี่วิ ทำเบ่งสอนกูตลอด เออๆแม่ง กูไปส่งมันก็ได้! :(

ทันทีที่ไอ่กัณฐ์รับปาก รามก็เดินเข้าครัวไปเลยทันที ตอนนี้เลยเหลือแต่ผมกับมันที่กำลังทำท่าแบกความหัวเสียไว้อยู่

“อยากกลับก็ตามกูมา!

มันว่าแล้วก็เดินนำออกจากบ้านไป ผมเองก็เดินตาม จนหยุดอยู่ที่มเตอร์ไซด์คันใหญ่ที่ผมเพิ่งเคยซ้อนมันมาเมื่อคืนนี้

“มึงไม่ต้องไปส่งกูหรอก เอาเงินมาก็พอ เดี๋ยวกูขึ้นแท็กซี่กลับเอง แล้วเดี๋ยวกูจะเอาเงินมาคืนมึงวันหลัง”

ทีแรกก็กะจะขอยืมโทรศัพท์ แต่นึกอีกที ผมไม่เคยจำเบอร์ใครไว้ในหัวเลย เพราะงั้นผมเลยเปลี่ยนมาขอยืมเงินมันแทน

“ไม่ต้อง เดี๋ยวกูไปส่ง”

มันว่าพร้อมกับยื่นหมวกกันน็อคมาให้

“ไม่เอาเว้ย! กูไม่อยากกลับกับมึง”

“เรื่องมากไปกับกูเนี่ยแหล่ะ เดี๋ยวไอ่ห่ารามก็ได้ออกมาด่ากูอีก เร็ว ขึ้นกูจะได้กลับมานอนต่อ!

ผมกอดอกจ้องหน้ามัน แต่มันก็ยังดึงดันจะส่งหมวกกันน็อคมาให้ผมอยู่ได้ ผมจึงรับไว้แล้วขึ้นนั่งซ้อนหลังมัน ก่อนที่รถมอเตอร์ไซด์คันใหญ่จะขับเคลื่อนออกไปด้วยความเร็วสูง

ให้ตาย... สุดท้ายผมก็ต้องกลับกับมัน

 

 

“มึงรออยู่นี่เดี๋ยวกูเอาเงินมาให้”

ผมว่าออกไปเมื่อรถมอเตอร์ไซด์ของมันจอดเทียบหน้าบ้านผมแล้ว

“มึงจะเอามาให้กูทำไม กูไม่ใช่มอเตอร์ไซด์รับจ้าง!

“หุบปากแล้วก็รออยู่ที่นี่เงียบๆ  กูไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร”

ผมรีบเดินเข้าบ้านไปทันที โดยที่ไม่รอฟังเสียงน่ารำคาญหูนั่นอีก แต่ทันทีที่ผมก้าวเข้ามาถึงในตัวบ้าน ผมก็พบว่าลูกน้องของผมบางส่วนกำลังยืนทำหน้านิ่งด้วยใบหน้าที่มีรอยพกช้ำดำเขียวประดับอยู่

“พ่อมางั้นเหรอ?”

ผมถามลูกน้องคนหนึ่งของผมไป มันทำท่าพยักหน้าตอบกลับ ผมเลยไม่รีรอแล้วมุ่งหน้าเข้ายังห้องทำงานใหญ่ของพ่อทันที

“ฉันบอกแล้วไงว่าให้หัดมีมารยาทซะบ้าง”

เสียงดุเข้มดูเย็นชาลอยขึ้นมา พ่อพูดในขณะที่สายตาก็ยังจ้องกับตัวหนังสือในเอกสารตรงหน้า ผมรีบก้าวเข้าไปตรงหน้าทันที ตอนนี้ผมอารมณ์ขึ้นหน่อยๆเมื่อรู้ว่าพ่อทำร้ายคนของผม ถึงมันจะเป็นลูกน้อง แต่เขาก็มีสิทธิ์ของความเป็นคนอยู่

“พ่อทำร้ายลูกน้องผมทำไม”

“เพราะเหตุผลนี้สินะที่ทำให้แกเดินตึงตังขึ้นมาโดยที่ไม่เคาะประตูขออนุญาต เหอะ ไม่มีมารยาท”

“กรุณาตอบผมก่อนเถอะครับ”

“หึ”

ชายแก่วัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมา ปรากฏให้เห็นใบหน้าที่พิมพ์เดียวกับผมเป๊ะ เขามองผมแล้วยิ้มแสยะมุมปากเล็กน้อย ผมรู้ถ้าพ่อทำหน้าตาแบบนี้ . ..เรื่องไม่ดีแน่ๆ

“แกส่งพวกมันไปขัดขวางฉันใช่ไหม!?

กึก

พ่อตะคอกเสียงดังกลับมาแล้วจ้องผมด้วยท่าทางไม่พอใจสุดๆ ใช่ ผมเองที่ส่งคนไปขัดขวางแผนการทำร้ายปลาวาฬและเพื่อนๆ ถึงจะไม่สามารถช่วยไอ่กัสกับปลาวาฬตรงๆได้ แต่ช่วยทางอ้อมแบบนี้มันก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย

“ฉันก็แค่ลงโทษพวกที่มันขัดขวางแผนการฉัน! แล้วมันจะทำไมฮะ!?

“แต่คนที่สั่งน่ะคือผม ถ้าผมไม่สั่งเขาก็ไม่ทำหรอก พ่อก็รู้ดี เพราะฉะนั้นอยากจะลงโทษอะไรก็ทำที่ผม!

“เหอะ! ปีกกล้าขาแข็งขึ้นนิ  เดี๋ยวนี้ไม่ฟังคำฉันแล้วงั้นสิ”

“ผมเชื่อฟังพ่อเสมอ”

“งั้นก็ปล่อยให้ฉันแยกกัสกับไอ่เด็กนั่นออกจากกัน”

“พ่อก็รู้ว่าเด็กนั่นมันไม่มีทางสู้พ่อได้หรอก ถ้าพ่อเอาจริง เล่นลอบกัดแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอครับ?”

“กรีน!!

“ถึงผมจะรับรสนิยมแบบนั้นไม่ได้แต่ยังไงมันก็น้องผมแล้วก็ลูกพ่อ หรือพ่อจำคนที่แม่เคยฝากไว้ไม่ได้แล้ว?”

“แก!!

ปัง!

ชายวัยกลางคนตรงหน้าทุบกำปั้นลงกับโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะผุดตัวขึ้นยืนอย่างทันที เขาเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าผม

“ถ้าแกยังกล้าพูดจาแบบนี้กับฉันอีก ฉันจะตัดแกออกจากมรดก ! แล้วจะให้แกไสหัวออกไปอยู่กับแม่ของแกซะ!!

กึก

“ใช่สิ ผมไม่ใช่ลูกของน้ามารียา ไม่ใช่ลูกของผู้หญิงที่คุณรักนิ! ไม่ว่าผมจะพยายามทำดียังไงคุณก็ไม่เคยสน ทุกครั้งที่ผมเห็นขัดกับคุณ คุณก็ขู่จะให้ผมไล่ผมตลอด”

ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด

“ทุกครั้งผมยอมได้ แต่ครั้งนี้ผมไม่ยอมแน่! ผมจะขัดขวางคุณต่อไป ถึงแม้ว่าผมจะถูกตัดออกจากคุณก็ตาม”

“แก!!!

“แล้วรู้อะไรไหม?... ผมคิดเสมอว่าคุณรักลูกทุกคน แต่วันนี้ผมรู้แล้วว่าผมคิดผิด! ที่คุณทำไปทั้งหมด ที่คุณอุตส่าห์เจียดเวลางานมารังควานพิกัสโซ่ มันก็แค่เพราะคุณไม่อยากขายหน้าขายตาใครในสังคมของคุณ!

เพี้ยะ!

หน้าผมสะบัดอย่างแรงตามแรงตบจากฝ่ามือหนา ผมค่อยๆหันกลับไปมองเขาด้วยใบหน้านิ่ง

“รอยมือนี้ผมจะจำไปอย่างดี”

ผมว่าก่อนจะทำท่าเดินออกจากห้อง แต่กลับถูกเรียกไว้ก่อน

“ถ้าแกก้าวออกไป! ฉันจะตัดแกออกจากตำแหน่ง!! แล้วแกก็จะสูญเสียทุกอย่าง ทั้งเงิน ลูกน้อง แล้วก็หน้าที่การงาน !

“เตรียมถอนชื่อผมออกจากบริษัทคุณได้เลย"










______________________________________________________________

# มาต่อแล้วน้าาา ช่วงนี้อาจจะไม่ได้อัพถี่ทุกวัน แต่จะพยายามนะอัพให้บ่อยที่สุดนะ อย่าเพิ่งทิ้งกันนะ :) ขอให้สนุกกับการอ่านจ้าาา












แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น