มายาสีเทา

สายรหัสNC20+ค่า อาจมีติดเหรียญบ้างบางตอน💰เพื่อความอรรถรสเนอะ😉อย่าลืมไลค์👍คอมเม้น💬กดติดตามไรท์ด้วยนะ🙏ให้ดาวไรท์บ้างนะ🌟💕 👉อ่านนิยายเรื่องอื่นของไรท์จิ้มที่โปรไฟล์เลยค่ะ👈

ชื่อตอน : เชื่อใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2560 00:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เชื่อใจ
แบบอักษร

​แยมใช้เวลาทั้งหมดตลอดทั้งวันหลังจากที่ทะเลาะกับแบงค์มานั่งที่สวนสาธารณะที่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง

"อึก ฮึกฮื้ออ นายไม่เคยเชื่อใจกันเลยใช่ไหม ตลอดเวลาที่ผ่านมามันไม่ช่วยอะไรเลยงั้นหรอ ฮึก"มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ

'แบงค์มักจะแสดงอาการหึงหวงออกมาบ่อยครั้งเมื่อมีเพื่อนหรือผู้ชายในคณะเข้ามาข้องเกี่ยว และก็จะจบลงด้วยการเงียบทั้งคู่ แต่ก็จะเป็นแบงค์ก่อนที่เอ่ยคำขอโทษอยู่บ่อยครั้ง แต่ครั้งนี้แบงค์ลงไม้ลงมือต่อยเพื่อนต่อหน้าต่อตา ถามว่าทนไหวไหมกับอาการหึงหวงมันก็ทนได้ แต่จะตลอดไปรึเปล่าอันนี้ก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน'


ตึ๊งๆๆๆ

เสียงแอพพลิเคชั่นไลน์ ดังขึ้นต่อเนื่อง ไม่ต้องถามว่าใครถ้าไม่ใช่แบงค์ เธอพลิกหน้าจอขึ้นมาอ่านข้อความที่เด้งเข้า

'อยู่ไหน'

'เย็นขนาดนี้แล้วยังไม่กลับอีกหรอ'

'รู้บ้างไหมว่าเป็นห่วง'

'อีอ้วน กลับคอนโดได้แล้ว'

'2ทุ่มแล้วนะ รอกินข้าวอยู่'

และข้อความต่างๆนาๆที่แบงค์ส่งมาฉันไม่ได้กดเข้าไปอ่าน แต่มันเด้งอยู่ฉันที่หน้าจอ ก่อนจะกดปิดเสียงไปทันที

ตอนนี้มันก็สองทุ่มแล้วแหละ แต่ฉันยังไม่อยากกลับไปที่คอนโดแบงค์ ขืนกลับไปก็มีแต่จะทะเลาะกันมากกว่าเดิม ฉันเลือกที่จะอยู่คนเดียวสักพักดีกว่า สวนสาธารณะที่นี่ไม่ปิดเปิดแบบทั้งวันทั้งคืนเลย ฉันเลยเลือกที่จะมาที่นี่


ติ๊ดๆๆ

'ฮัลโหลแยม แกอยู่ไหนอะ'เสียงโซ่เอ่ยทักอย่างร้อนรน

'มีอะไรรึเปล่า'เสียงที่ตอบกลับไป สั่นเครือจนฟังได้ชัด

'แกร้องไห้หรอ ฉันเป็นห่วงแกนะบอกมาว่าอยู่ไหนจะไปหาเดี๋ยวนี้แหละ'

'ฮึก ไม่ต้องหรอกโซ่ ฉันขออยู่คนเดียวนะ ฮึก แล้วบีมเป็นไงบ้าง'

'ก็แค่ช้ำอะ แกจะไม่ให้ฉันไปหาจริงๆหรอ นี่พี่แบงค์ก็มาถามฉันบ่อยแล้วนะว่าแกไปไหน'

'ฉันยังไม่อยากเจอเขา แค่นี้ก่อนนะ'แยมกดตัดสายไปโดยไม่บอกว่าที่ที่เธออยู่ตอนนี้คือที่ไหน ก่อนจะเดินกลับไปยังคอนโดของเธอที่เคยอยู่กับโซ่เมื่อเริ่มดึกเข้า



@คณะนิติศาสตร์

โซ่และบีมเดินเข้ามาในห้องของคณะก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเจอแยมนั่งอยู่คนเดียวในห้องกว้าง พากันเดินเข้าไปหาอย่างว่องไว

"แยม แกหายไปไหนมาทำไมไม่กลับคอนโด"โซ่พุ่งเข้าไปถามแยมที่นั่งหน้านิ่งอยู่ ก่อนจะเผยยิ้มอ่อนๆออกมา

"ฉันไม่เป็นไรหรอกหน่า แล้วบีมเป็นไงบ้าง"

"ไม่เป็นไรหรอก คืนดีกับพี่แบงค์รึยัง"เธอสบตากับบีมก่อนจะเงียบไป เธอไม่รู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกของเธอกับแบงค์ยังเหมือนเดิมอยู่รึเปล่า

"ขอโทษนะที่ทำให้บีมต้องเจ็บตัวเพราะเราอะ ไม่โกรธใช่ไหม"แยมเอ่ยบอกบีมก่อนจะก้มหน้างุดอย่างรู้สึกผิด

"ไม่ต้องหรอก เอ้อเมื่อกี๊เห็นพี่แบงค์กำลังจะเดินขึ้นตึกมาแยมไม่ไปหาพี่แบงค์หน่อยหรอ ไปคุยกันให้เข้าใจสิ"

"ฉันยังไม่อยากคุยตอนนี้ อาการเมื่อวานมันแสดงให้เห็นว่าเค้าไม่เชื่อใจฉันเลยนะบีม"

พูดจบดวงตาเบิกกว้างเมื่อแบงค์เปิดประตูเข้ามาในห้องก่อนจะตรงเข้ามาหาเธอทันที

"แยมเธอหายไปไหนมา ทำไมไม่กลับคอนโดรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วง"มือหนาพุ่งเข้ามาจับที่ต้นแขนเล็กอย่างเบาบาง

"ปล่อย"เสียงที่นิ่งเรียบจนเกือบจะเย็นช้าทำให้หัวใจของแบงค์กระตุกวูบทันที

"ไม่ปล่อย"

"ฉันบอกให้ปล่อยไง ปล่อย!!"แขนเล็กสบัดออกอย่างแรงก่อนจะวิ่งออกไป แบงค์ทำท่าจะตามแต่โซ่ดึงไว้ก่อน

"ปล่อยพี่โซ่ พี่จะไปหาแยม"แบงค์พยายามจะแกะมือโซ่ออก แต่ก็ทำไม่ได้เพราะอีกข้างบีมก็ช่วยจับ

"พี่แบงค์อย่าพึ่งตามแยมมันไปเลย แยมมันกำลังอารมณ์ร้อนอยู่ ขืนพี่ตามไปก็ทำให้ทะเลาะกันเปล่าๆ นั่งอยู่นี่แหละค่ะ"บีมและโซ่กดแบงค์ให้นั่งลง

"ทำไมแยมวิ่งหนีแบบนี้ พี่ต้องง้อยังไง"

"พี่แบงค์รู้ไหมว่าเรื่องเมื่อวานพี่แบงค์ผิด ผิดมากด้วยพี่กำลังเข้าใจแยมผิดนะ"โซ่เอ่ยขึ้นก่อนที่แบงค์จะหันมามองหน้าเชิงคำถาม

"ก่อนที่พี่แบงค์จะรู้เรื่องนี้ ใจพี่แบงค์คิดยังไงกับเรื่องเมื่อวาน"บีมพูดออกมาบ้าง

"ก็แยมกอดมึงแล้วมึงก็กอดแยม กูเป็นแฟนแยมนะกูคงทนเห็นแยมกอดกับคนอื่นไม่ได้หรอก"แบงค์ตอบออกมาเสียงไม่พอใจ

"พี่เชื่อใจแยมมากแค่ไหน"บีมถามเสียงนิ่ง

"เชื่อใจมาก"

"แต่สิ่งที่พี่ทำเมื่อวาน มันกำลังแสดงออกว่าพี่ไม่ไว้ใจและไม่เชื่อใจแยมเลย รู้ตัวรึเปล่าคะ"หัวใจที่อยู่ในอกซ้ายเต้นตุบจนเจ็บไปหมด 

"เมื่อวาน.."โซ่หันไปหาบีมก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องเมื่อวานที่แบงค์เข้าใจผิดให้ฟัง"..บีมมันทะเลาะกับแฟน มันก็เลยมาปรึกษาโซ่กับแยม แล้วบีมมันก็ร้องไห้ แยมก็เลยกอดปลอบ มันก็แค่นี้เองพี่แบงค์ ไม่ได้มีอะไรเกินเลย"โซ่ตอบ

"แล้วผู้หญิงของแกเค้าไม่ว่ารึไงมากอดกับผู้หญิงอื่น"แบงค์หันไปมองบีมก่อนจะเอ่ยถาม

"แฟนผมเค้าเป็นผู้ชายอะพี่"บีมตอบเสียงนิ่งแต่อีกคนกลับหันขวับอย่างไม่เชื่อหู คิ้วหน้าขมวดชนกันจนวุ่นไปหมด

"ว่าไงนะ!!"

"ผมเป็นเกย์ ส่วนเรื่องแยมกับผมที่พี่คิดอะ ไม่ต้องติดว่าผมจะชอบแยมหรอกผมมีแฟนแล้ว"บีมตอบหน้านิ่งแม้ในใจจะเขินก็ตาม แต่เรื่องนี้เขาอยากให้แยมกับพี่แบงค์คืนดีกัน

แบงค์ลุกขึ้นมาก่อนจะมองหน้าบีมอย่างเหลือเชื่อ นี่เกย์หรอวะ 

"มึงเป็นจริงหรอวะ ไม่อยากเชื่อ"บีมหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะเปิดรูปคู่ให้ดู 

"คราวนี้พี่ก็รู้ความจริงแล้ว เพราะฉะนั้นพี่ก็เลิกหึงแยมกับบีมได้แล้ว แยมมันไม่ค่อยชอบคนที่ขี้หึงมากเท่าไหร่นะพี่แบงค์ พี่เข้าใจมันใช่ไหม"

"อืม ขอโทษที่ต่อยไปเมื่อวานละกัน พี่ขอตัวก่อนนะ"แบงค์พูดจบก็เดินออกไปทันที



แยมเดินออกมาเรื่อยๆจนถึงสวนสาธารณะใกล้ๆมหาลัย ใจเหม่อลอยจนต้องสะดุ้ง

"เห้ยๆ คุณหลบ"เสียงผู้ชายเอ่ยร้องเมื่อรถจักรยานของเขากำลังจะชนเธอ ร่างบางหลบไปทางขวาด้วยความเร็วเท้าเธอจึงพลิกล้มลง

"โอ๊ย.."

"คุณผมขอโทษนะครับ"เสียงเด็กชายหนุ่ม ดูจากหน้าแล้วก็อายุหน้าจะน้อยกว่าเธอสักปีสองปี เอ่ยขอโทษพร้อมกับจับเท้าแยมขึ้นมา แต่เดี๋ยว..กระโปรงเธอจะเปิด เท้าสวยชักกลับมาทันที

"ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษที่ไม่มองขอตัวนะคะ"เธอพยุงตัวเองขึ้นมาก่อนจะรีบเดินกระเผกๆไปยังใต้ร่มไม้ไกล้ๆทันที ชายคนนั้นก็ขับจักรยานไปเช่นกัน

'ฮัลโหลโซ่'เสียงมือถือดังขึ้นก่อนเธอจะกดรับสาย

'แกอยู่ไหนอะ'โซ่เอ่ยถาม แต่กลับเปิดสปิกเกอร์โฟนเพราะแบงค์อยู่ด้วย เธอช่วยอย่างเต็มที่ให้เพื่อนคืนดี

'ถามทำไม แกจะบอกแบงค์หรอ'

'เปล่าสักหน่อยฉันเป็นห่วงเลยโทรมาถาม'โซ่เงยไปมองหน้าแบงค์ก่อนจะถามต่อ

'ฉันอยู่สวนสาธารณะใกล้ๆมอเนี่ยแหละ มีไรอีกไหม'

'ไม่มีแล้ว ละคืนนี้แกจะกลับคอนโดรึเปล่า'

'ไม่รู้เหมือนกันอะ แค่นี้นะ'สายถูกตัดไปทันทีเมื่อเพื่อนเริ่มซักไซร้จนแอบคิดว่าจะเอาไปบอกแบงค์ สายตาทอดมองไปยังสายน้ำที่ไหลไป ใจลอยเหม่อไปกับสายน้ำ

"น้ำกับเวลานี่ก็เหมือนกันจังเลยเนอะ ที่ไหลไปแล้วไม่มีวันย้อนกลับเวลาก็เหมือนกัน มันไม่มีวันย้อนกลับมาได้เลย สิ่งที่นายทำมันทำให้ฉันเจ็บรู้ไหมแบงค์"ปากบางพรึมพรำเบาๆกับตัวเองก่อนจะเอนหลังพิงกับต้นไม้แล้วหลับตาลงไป


แบงค์เดินเข้ามาในสวนสาธารณะที่ใกล้มหาลัยที่สุด เดินเข้าไปเรื่อยๆจนมาถึงต้นไม้ใหญ่ที่ตรงหน้ามีสายน้ำไหลผ่าน ก่อนจะเหลือบไปเห็นผู้หญิงนั่งหลับอยู่

"แยม.."เท้าหนาก้าวไปหยุดอยู่ข้างๆก่อนจะนั่งลง

"แยม.. ตื่นเร็ว"มือหนาสกิดที่แขนก่อนที่เปลือกตาเธอจะเปิดขึ้นพรางกำลังจะหนีแต่ก็ด้วยอาการเจ็บข้อเท้าเธอจึงนั่งพับเพียบลงไปอย่างเเรง

"โอ๊ย.. อย่ามาใกล้ฉัน ออกไป"แบงค์จะเข้าไปช่วยเเต่เธอกลับเอ่ยไล่ ใจจริงเธอแค่ยังไม่อยากใจอ่อนให้ต่างหาก

"แยม ฉันขอโทษที่เข้าใจเธอผิด ขอโทษจริงๆนะ"มือหนารั้งเอวบางเข้ามากอด

"แบงค์ ปล่อยนะ"เธอพยายามสลัดตัวออกแต่ไม่ได้ผล อ้อมกอดแน่นกว่าเดิม

"ขอโทษแยม ฉันขอโทษจริงๆ ฉันรักเธอนะ"

"รักหรอ นายไม่เชื่อใจฉันเลยแบงค์ ฮึก นายยังกล้าพูดว่ารักอีกหรอ"น้ำตาร้อนคลอที่เบ้าตาเตรียมการปล่อย กับน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ

"ฉันรู้ความจริงแล้ว ฉันมันงี่เง่าเองที่ไม่ถามเธอก่อน กลับมาอยู่กับฉันนะ ขอโทษจริงๆ"แยมผละอ้อมกอดออก ก่อนจะหันมามองหน้าอีกคน สุดท้ายใจเธอก็อ่อนยวบเมื่อได้ยินคำขอโทษ

"นายไม่เชื่อใจฉัน"

"เชื่อสิ แต่ตอนนั้นมันหึงนิ่ แต่ตอนนี้รู้ความจริงแล้ว ไม่หึงแล้ว"

"กลับคอนโดกัน สัญญา.."มือบางยกขึ้นปิดที่ปากแบงค์

"ฉันไม่ชอบคำสัญญาที่พูดแล้วทำไม่ได้"แบงค์พยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นเตรียมจะกลับคอนโด

"กลับคอนโดกัน"แยมลุกขึ้นก่อนจะเซใส่ร่างของแบงค์ แต่เขารับไว้ทัน

"โอ๊ะ.."

"เป็นอะไรรึเปล่า"แบงค์เอ่ยก่อนจะประคองเธอไว้

"ฉันเท้าพลิกเมื่อกี๊อะ"ร่างบางลอยขึ้นอย่างรวดเร็ว หน้าเหวอทันทีที่โดนอุ้ม

"กลับคอนโดกัน เริ่มเย็นแล้ว อยากนอนกอดหมอนข้างนุ่มๆ"แบงค์เดินไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ไม่ไกลแต่ก็คุยกับแยมไปด้วย

"นายมันงี่เง่า เอาแต่ใจ ชอบทำตัวเป็นเด็ก ไม่รู้เรื่องจริงๆเลยนะ นายมันชอบหาเรื่อง เด็กดื้อ"แยมหันหน้าไปดุแบงค์ที่อุ้มเธอ แต่หน้าอีกคนนี่บานยังกับจานดาวเทียมเชียว

"ขอโทษครับ"คำขอโทษที่แสนอ่อนโยนส่งมอบให้คนตรงหน้า ก่อนจะขับรถกลับคอนโด

"ขอโทษที่ทำให้รู้สึกว่าไม่เชื่อใจนะ ฉันรักและเชื่อใจเธอคนเดียวนะแยม"แบงค์เอ่ยบอกแยมที่กำลังอุ้มเข้าห้อง

"อืม นายอย่าลืมที่พูดล่ะ ถ้าคิดจะคบกันก็ต้องเชื่อใจกัน แต่ถ้าคิดว่าไม่เชื่อใจกันก็ต่างคนต่างอยู่"

"ครับ"แบงค์ยิ้มหน่อยๆ ก่อนจะพาแยมเดินเข้าห้องนอน


.


.


.

มาแล้นนนนนน

ตอนแรกว่าจะแต่งให้ดราม่าสะหน่อย แต่กลัวว่าเรื่องจะไปกันใหญ่เลยเปลี่ยนพล็อตใหม่ฮ่าๆๆ ล้อเล่นเค้าวางพล็อตไว้แบบนี้อยู่แล้ว

เค้าคืนดีกันแล้วนะ แต่จะมีเรื่องอะไรตามมาอีกไหมหนอ?? รอลุ้นกันเนอะ

ไลค์ คอมเม้น กดติดตามและกดดาวให้ด้วยนะคะ

หากเขียนผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยค่ะ

ปล.หากไม่สนุกขอโทษด้วยนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น