7Crowns

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 I, Sea and You

คำค้น : yaoi, nc, mpreg, boy's love, bl, sm, shota, 18+, 20+, 25+, ท้อง, sex, เซ็กส์, เคะท้องได้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.5k

ความคิดเห็น : 83

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2562 19:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 I, Sea and You
แบบอักษร

ตอนที่ 8 I, Sea and You

Author : 7Crowns

_______________________

 “อืม อา”

ในช่วงสายของวัน วธันยูค่อยๆถอนส่วนกลางกายออกมาจากร่างเล็กหลังจากปลดปล่อยเป็นรอบที่สาม น้ำรักสีขาวขุ่นจำนวนมากไหลย้อนออกมาจากช่องทางบวมช้ำจนเปรอะที่นอนเป็นวงกว้าง แทนรักสลบไปแล้วหลังจากต้องทนรับแรงถาโถมจากอีกคนที่ไร้ซึ่งความอ่อนโยน กว่าสองอาทิตย์ที่เด็กหนุ่มโดนบังคับให้มาอยู่ที่นี่ มาอยู่เพื่อเป็นตุ๊กตาให้อีกคนเชยชมได้ตามใจ ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ร่างสูงต้องการ แม้จะฝืนใจขนาดไหนแต่สิ่งเดียวที่เด็กหนุ่มทำได้คือเชื่อฟัง

วธัณยูลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวหลังจากหยิบผ้าห่มคลุมร่างเล็กเปลือยเปล่าไว้เรียบร้อย เขาจะมีประชุมตอนบ่ายโมงและท่านประธานก็ไม่ปล่อยเวลาว่างตอนเช้าให้เสียประโยชน์ในเมื่อมีสิ่งล่อตาล่อใจอยู่ในห้อง แทนรักเหมือนสิ่งเสพติดฤทธิ์แรงที่ทำให้เขามัวเมาอยากกอดรัดอยู่ตลอดเวลา ในเวลาไม่นานเด็กหนุ่มสามารถเข้ามาอยู่ในห้วงความคิดของท่านประธานได้แทบทุกครั้งที่หลับตา แน่นอนว่าเขาให้สิ่งที่ดีที่สุดกับแทนรัก อาหารเลิศรส เสื้อผ้าแบรนด์ดัง คนรับใช้ส่วนตัว เขาใส่ใจในทุกๆรายละเอียดเพื่อรับผิดชอบอีกคนอย่างที่ได้เคยพูดไว้

แต่เหมือนท่านประธานจะละเลยบางสิ่งไป บางสิ่งที่สำคัญที่สุด

ความรู้สึกของแทนรัก

เด็กหนุ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็เกือบเย็นเข้าไปแล้ว ร่างกายขาวที่มีรอยรักอยู่ทั่วตัวถูกทำความสะอาดเรียบร้อยรวมถึงหาเสื้อผ้าให้สวมใส่ เปลือกตาบางกะพริบช้าๆเพื่อปรับสายตาให้ตัวเอง ไล่มองดูข้างเตียงที่มีโต๊ะวางอาหารหรูอย่างสเต็กเกรด 5A สลัดแซลม่อนไข่ปลาคาเวียร์ ขนมปังฝรั่งเศสชั้นเลิศ และเครื่องดื่มอย่างดี แต่กลับไม่ได้ช่วยเรียกความอยากอาหารให้เลย แทนรักเบือนหน้าหนีไปอีกทางก่อนจะค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นจากเตียง แม้ว่าร่างกายจะยังปวดระบมไม่หายแต่เด็กหนุ่มกลับไม่ได้ให้ความสนใจกับมันนัก มันเหมือนเป็นความเคยชินที่ถูกทำให้เจ็บซ้ำๆจนมันชาไปเอง

แกร๊ก

ร่างเล็กเปิดประตูออกมาจากห้องนอนก็เห็นแต่ความว่างเปล่า ทั่วทั้งห้องเงียบกริบเหมือนทุกวัน ตากลมเสมองที่ประตูห้อง ในใจอยากจะเดินไปเปิดแล้วหนีออกไปจากที่นี่หากว่าเขาไม่เคยลองแล้วและพบว่ามันเป็นการกระทำที่เปล่าประโยชน์ จะออกจากห้องนี้ได้ต้องสแกนลายนิ้วมือเจ้าของห้องหรือต้องมีคีย์การ์ดพิเศษที่เขาเคยเห็นคนที่มาดูแลเขาหลังจากเสร็จกิจกับร่างสูงใช้ ตอนนี้ร่างเล็กก็ไม่ต่างอะไรจากถูกกักขัง ออกจากห้องไม่ได้ โทรศัพท์ถูกตัด ทำได้แค่ใช้ชีวิตไปวันๆ ฝืนทานอาหารบ้างเพื่อให้ยังมีชีวิตต่อ เฝ้ารอวันที่ปลายฝนจะกลับมา วันที่เด็กหนุ่มจะได้เป็นอิสระจากคนใจร้ายคนนั้นเสียที

“พี่ฝน แทนคิดถึงพี่ ฮึก”

น้ำตาหยดใสไหลลงหยดแล้วหยดเล่า แทนรักทรุดตัวลงนั่งพิงด้านข้างกับผนังห้องที่เป็นกระจกใสทำให้สามารถมองออกไปเห็นวิวทิวทัศน์ของทั้งเมือง พระอาทิตย์ดวงโตกำลังจะลาลับขอบฟ้าไป แสงสีส้มที่ฉาบไปทั่วดูสวยงามแต่ก็ไม่อาจเข้ามาถึงใจของแทนรักได้ ร่างเล็กหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า ยกแขนขึ้นมากอดเข่าแล้วปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปในความเงียบ

วธัณยูกลับมาถึงห้องอีกครั้งตอนกลางดึก การประชุมยืดเยื้อกว่าที่คิดซึ่งกว่าจะตกลงทำสัญญากันได้ก็ล่วงเลยมาหลายชั่วโมง ร่างสูงถอดเสื้อสูทตัวหรูออกแล้ววางพาดไว้บนพนักโซฟาพลางคลายเนคไทออกก่อนจะเข้าไปในส่วนของครัวเพื่อหาน้ำดื่ม แต่พอเปิดตู้เย็นออกมาก็เห็นอาหารที่คงจะเป็นของร่างเล็กในสภาพที่ยังไม่มีการแตะต้องใดๆ วธัณยูขมวดคิ้ว ปิดตู้เย็นลงแล้วหมุนตัวกลับเพื่อเดินไปทางห้องนอน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นอีกคนนั่งหลับพิงกระจกอยู่ในความมืดซึ่งตอนเข้ามาเขาก็ไม่ทันสังเกตเห็น

ขาแกร่งเดินมาหยุดอยู่หน้าเด็กหนุ่มก่อนจะนั่งยองๆเพื่อมองอีกคนให้ชัดขึ้น สายตาคมไล่สำรวจใบหน้าสวยที่ดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายที่เล็กอยู่แล้วตอนนี้กลับยิ่งดูซูบผอมลงไปอีก ที่ผ่านมาเขาไม่เคยได้สังเกตเลย เขาคิดว่าการที่เขาให้สิ่งดีๆกับแทนรักจะทำให้ร่างบางมีความสุขและรู้สึกผ่อนคลายที่จะอยู่กับเขา แต่เขาคงคิดตื้นเกินไปหน่อย สิ่งที่เขาทำมันคงจะฝังลึกลงไปในใจของอีกคนจนทำให้ยากจะลืมเลือน หรือบางทีมันอาจจะไม่มีวันเลือนหายไปเลยก็ได้

พรึบ

วธัณยูช้อนร่างเล็กเบาหวิวขึ้นในท่าเจ้าสาว ก่อนจะพาเข้าไปในห้องนอนแล้ววางลงกับเตียงอย่างแผ่วเบาแล้วนั่งลงบนเตียงข้างๆเฝ้ามองอีกคนนานหลายสิบนาที เขาเริ่มฉุกคิดขึ้นมาว่าสำหรับเขา แทนรักเป็นอะไรกันแน่ เป็นแค่เด็กที่เขาต้องการเพียงแค่ร่างกาย หรือเป็นอะไรที่มากกว่านั้น

ไร้คำตอบที่ต้องการ.. เขาตอบตัวเองไม่ได้ สิ่งที่เขารู้ตอนนี้มีเพียงแค่เขาไม่ต้องการเห็นสีหน้าอมทุกข์แบบนี้อีก บางทีเขาคงต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อสลัดความรู้สึกนี้ออกไป

“คุณมีน ขอโทษที่โทรมากลางดึก แต่ช่วยยกเลิกประชุมและส่งเอกสารทั้งหมดเข้าอีเมลผมด้วย ผมจะไปพักผ่อนซักสามสี่วัน และห้ามโทรมารบกวน” วธัณยูกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ที่ต่อสายหาเลขาอย่างมีนาวัลย์ ไม่รอให้เธอรับคำท่านประธานก็ชิงวางสายก่อนแล้วต่อสายหาลูกน้องอีกคนทันที “เตรียมเครื่องบินด้วย ฉันจะไปถึงในอีกสามสิบนาที”

ร่างสูงเก็บมือถือเข้ากางเกงตามเดิม ช้อนตัวร่างเล็กขึ้นอีกครั้งแล้วลงลิฟท์ที่ต่อสายตรงไปยังลานจอดรถทันที แทนรักถูกวางลงบนเบาะข้างคนขับที่ถูกปรับให้เอนลงตามด้วยเสื้อคลุมวางบนตัวอีกที เวลาเที่ยงคืนกว่าทำให้ถนนค่อนข้างโล่ง วธัณยูเลยสามารถเร่งความเร็วได้เต็มที่แต่ก็ไม่เร็วเกินไปเพราะเขาก็ห่วงความปลอดภัยเช่นเดียวกัน

แทนรักพลิกตัวไปมาเพราะนอนไม่สบาย ตากลมค่อยๆลืมขึ้นก่อนจะเบิกตากว้างหายง่วงเป็นปลิดทิ้งทะลึ่งพรวดขึ้นมาจากเบาะ เขากำลังอยู่ในรถที่กำลังแล่นด้วยความเร็วสูง แถมยังออกห่างจากตัวเมืองขึ้นเรื่อยๆจนร่างเล็กมึนงงไปหมด หันไปมองทางคนขับก็เห็นวธัณยูกำลังขับรถอย่างตั้งใจ

“คะ คุณธัณย์ เรากำลังจะไปไหนครับ”

“เดี๋ยวก็รู้”

ไม่นานนักรถสปอร์ตคันหรูก็ขับมาจอดในพื้นที่กว้างซึ่งมีลานบินส่วนตัวของบริษัทใหญ่ เครื่องบินขนาดเล็กแต่แข็งแรงถูกนำมาจอดเตรียมไว้เรียบร้อย วธัณยูลงมาจากรถทำให้เด็กหนุ่มต้องเดินตามลงมาด้วยแม้จะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ก็ตาม

“เครื่องพร้อมแล้วใช่มั้ย ติดต่อบนเกาะไว้ด้วยว่าเราจะขอลง”

“ได้ครับคุณธัณย์”

แทนรักยืนมองร่างสูงคุยกับผู้ชายอีกคนสลับกันไปมาด้วยความสับสน เขาจำได้ว่าเขานั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่ในห้องจากนั้นก็หลับไป ตื่นขึ้นมาอีกทีก็มาอยู่ในรถแล้ว แล้วตอนนี้เขากำลังจะขึ้นเครื่องบินอีก นี่มันเรื่องอะไรกัน!

“คุณธัณย์…”

“อย่าเพิ่งถาม เอาเป็นว่าขึ้นเครื่องก่อนแล้วฉันจะตอบเธอทุกอย่าง” วธัณยูตัดบทก่อนจะดันแผ่นหลังบางให้ขึ้นไปบนเครื่อง

ภายในตัวเครื่องถูกออกแบบมาให้มีที่นั่งแค่หกที่เพื่อความสะดวกสบายในการเดินทาง ตัวเบาะนั่งกว้างขวางและสามารถปรับให้เอนลงเป็นที่นอนได้ สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆก็ครบครัน แทนรักถูกกดให้นั่งลงติดริมหน้าต่างก่อนที่วธัณยูจะนั่งลงเบาะข้างๆ มือหนารัดเข็มขัดให้ตัวเองโดยไม่ลืมทำแบบเดียวกันให้ร่างเล็ก ไม่นานเครื่องบินก็เทคออฟขึ้นสู่ฟ้ามุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางทันที

“คุณธัณย์ จะตอบผมได้หรือยังครับ” แทนรักหันมาถามอีกคนเมื่อรอให้ตัวเครื่องบินคงที่แล้ว ถึงปกติเขาจะไม่ค่อยถามอะไรร่างสูงแต่เรื่องนี้เป็นข้อยกเว้น เขาจะมาทำเป็นกลัวดอกพิกุลจะร่วงตอนนี้ไม่ได้

“หืม เรากำลังไปภูเก็ตไง” วธัณยูหันมาตอบอีกคนอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ก่อนจะเอนหัวพิงกับพนักพิงแล้วหลับตาลงเพื่อพักสายตา แต่แทนรักที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกก็เผลอเอื้อมมือไปเขย่าแขนอีกคนให้ลุกมาตอบคำถามเขาต่อ

“ภูเก็ต! ปะ ไปทำไมครับ”

“พาเธอไปเที่ยว” วธัณยูเปิดตาข้างหนึ่งขึ้นมองอีกคน เสียงทุ้มตอบออกมานิ่งๆแต่เหมือนคำตอบจะไม่ได้คลายความสงสัยอะไรให้ร่างเล็กเลย

“ครับ?”

“ฉันจะพาเธอไปเที่ยว อยากไปหรือเปล่าล่ะ” ตาคมมองลึกเข้าไปในตาแทนรักเหมือนไม่ได้ถามไปอย่างนั้น แต่ถามเพราะอยากรู้จริงๆ แต่ถึงคำตอบจะเป็นอยากไปหรือไม่อยากไปเด็กหนุ่มก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีในเมื่อตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ในเครื่องบินที่กำลังบินอยู่บนฟ้า เขาเองก็ไม่ได้บ้าจะให้จอดลงตอนนี้หรอก

ชั่วโมงต่อมาเครื่องบินเล็กก็แลนด์ดิ้งลงที่เกาะส่วนตัวของธนาจินตวัฒน์ซึ่งจะมีแค่คนในตระกูลและผู้ได้รับอนุญาตเท่านั้นที่มาได้ ถัดออกไปไม่ไกลมากนักมีรถลีมูซีนคันหรูสลักชื่อบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศจอดรออยู่แล้ว แทนรักนั่งสัปหงกขณะที่รถกำลังแล่นไปยังบ้านพักเนื่องจากตอนนี้ก็ปาเข้าไปเกือบตีสองแล้ว ด้านวธัณยูเองก็รู้สึกเพลียและอยากพักผ่อนเต็มทน ไม่นานรถก็มาจอดเทียบหน้าบ้านพักหลังใหญ่ที่หันหน้าเข้าชายหาด ที่นี่จะมีแม่บ้านประจำคอยดูแลทำความสะอาดและดูเรื่องอาหารการกินเวลามีคนมาพัก ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นวธัณยูที่มักจะหลบมาพักผ่อนคนเดียวบ่อยๆ แต่คราวนี้แปลกออกไปตรงที่ข้างกายเขามีเด็กหนุ่มหน้าใสมาด้วย

“คุณธัณย์ ป้าจัดห้องให้แล้วนะคะ ไม่คิดว่าจะมาปุบปับแบบนี้เลยจัดได้แค่ห้องเดียว” ป้าจันทร์ซึ่งเป็นคนดูแลบ้านพักออกมาทักทายเจ้านายหนุ่มของเธอด้วยสีหน้ายินดีก่อนจะมองเลยไปที่คนตัวเล็กที่ตาปรือด้วยความเอ็นดู เธอเคยดูแลร่างสูงตอนเด็กๆมาก่อนเลยไม่ปฏิเสธตอนที่วธัณยูขอให้เธอช่วยมาดูแลที่นี่ และเธอก็ชอบที่จะอยู่กับธรรมชาติแบบนี้แม้บางทีจะเหงาไปบ้างก็ตาม

“ไม่เป็นไรครับ ขอโทษด้วยที่รบกวนดึกๆ ป้าไปพักผ่อนเถอะ ผมก็จะขึ้นห้องแล้ว” วธัณยูให้หญิงสูงวัยกลับไปพักที่บ้านเล็กใกล้ๆกันก่อนจะพาเด็กหนุ่มเข้าไปในบ้าน ตรงไปที่ห้องนอนซึ่งอยู่ชั้นสองแล้วให้แทนรักไปนอนก่อนส่วนตัวเองเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย เมื่อเสร็จแล้วจึงหยิบเอาเสื้อผ้าที่มีอยู่ในตู้มาสวมแล้วขึ้นเตียงไปนอนข้างๆร่างเล็กทันที ไม่รู้อะไรดลใจแต่กว่าจะรู้ตัววธัณยูก็จูบเบาๆลงที่หน้าผากมนของคนที่หลับไปแล้ว แขนแกร่งรั้งร่างเล็กให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดก่อนจะหลับตามอีกคนไป

วธัณยูรู้สึกตัวตื่นอีกทีก็ตอนที่แดดแยงตาแล้ว มือหนาควานหาร่างนุ่มนิ่มที่กอดมาทั้งคืนแต่ก็ไม่พบจนต้องลุกขึ้นจากที่นอนอย่างหัวเสีย เมื่อไม่ได้ดั่งใจจึงพาตัวเองเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำก่อนจะเดินลงบันไดไปข้างล่างเพื่อตามหาคนตัวเล็ก แต่เหมือนจะไม่ต้องหาแล้วเพราะเสียงใสๆที่ดังออกมาจากห้องครัวก็บอกได้อย่างดีว่าเจ้าตัวอยู่ไหน

“แล้วคุณธัณย์ของป้าเป็นอย่างไรบ้างคะ”

“คุณธัณย์หรอครับ เค้าใจร้ายมากเลย เอาแต่ใจตัวเองด้วย”

“นินทาอะไรฉันอยู่”

เฮือก!

แทนรักสะดุ้งโหยงเมื่อเสียงทุ้มที่ถูกดัดให้ต่ำลงดังขึ้นด้านหลัง ร่างเล็กค่อยๆหันไปมองก่อนจะหันกลับมาแทบไม่ทันเมื่อโดนจ้องเขม็งอย่างไม่พอใจ มือเล็กกำขากางเกงแน่นก้มหน้าลงแทบติดอกจนป้าจันทร์จะช่วยพูดให้แต่ก็เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของวธัณยูซะก่อน ร่างสูงกระตุกยิ้มขำกับท่าทางของเด็กปากกล้าที่ตอนนี้ทำหน้าหงอจนดูน่าสงสารก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้างๆ

“เดี๋ยวป้าไปตักข้าวต้มมาให้นะคะ” ป้าจันทร์เดินแยกออกไปในส่วนครัว ทำให้ตอนนี้เหลือแค่ท่านประธานจอมเจ้าเล่ห์กับเด็กน้อยที่นั่งตัวลีบกันสองคน

“ว่าไง เมื่อกี้ฉันได้ยินว่าใครใจร้ายนะ” วธัณยูจี้ร่างเล็กไม่จริงจังนัก แต่กับอีกฝ่ายกลับกลัวจนตัวสั่นเพราะคิดว่าร่างสูงจะเอาเรื่องตน ยิ่งทำให้ดูน่าแกล้งจนท่านประธานอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปวางบนไหล่บางที่เกร็งจนรู้สึกได้

“ผม ขอโทษครับ” แทนรักว่าเสียงแผ่ว ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกรอบเมื่อสัมผัสอุ่นที่อยู่บนไหล่ย้ายไปวางที่ศีรษะเล็กแทน

“หึ ฉันก็ยังไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย” วธัณยูขยี้กลุ่มผมนุ่มเบาๆก่อนจะละมือออกแล้วหันมาสนใจป้าจันทร์ที่ยกข้าวต้มมาให้แทน โดยไม่สังเกตเห็นเด็กหนุ่มที่ชำเลืองมองตนด้วยความงุนงงด้วยว่าไม่เคยเห็นอีกคนเป็นแบบนี้

เมื่อทานข้าวเช้ากันเสร็จ วธัณยูก็ให้ร่างเล็กขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ให้ลูกน้องเอามาให้ตามหลังส่วนตัวเองก็เอาเสื้อผ้าลงมาอาบที่ห้องด้านล่าง เด็กหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อยืดสีสดใสกับกางเกงสั้นเสมอเข่าสีครีม ดูน่ารักสมวัยในขณะที่ท่านประธานเองก็แต่งตัวสบายๆอย่างเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงผ้ายืดที่เหมาะกับการมาทะเล

“อยากไปดำน้ำไหม” วธัณยูเอ่ยถามร่างเล็กที่ออกมายืนรับลมทะเลอยู่หน้าบ้าน แทนรักหันขวับมาหาก่อนจะพยักหน้ารัวๆอย่างลืมตัวเพราะไม่เคยดำน้ำมาก่อน

“อยากครับ!” เสียงใสว่าอย่างตื่นเต้นจนวธัณยูยกยิ้มหันไปสั่งลูกน้องที่อยู่แถวนั้นให้ไปเตรียมเรือและอุปกรณ์ดำน้ำให้พร้อม

วันนั้นทั้งวันท่านประธานตามใจแทนรักทุกอย่าง ไม่ว่าร่างบางจะเอ่ยปากขออะไรท่านประธานก็จัดหามาให้จนแทนรักเองยังอดแปลกใจไม่ได้ แต่ก็ได้แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้เพราะแบบนี้ก็ยังดีกว่าโดนร่างสูงบังคับอย่างที่ผ่านๆมา เด็กหนุ่มยิ้มออกมาจากใจเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดเรื่องและวธัณยูก็ไม่ลืมที่จะบันทึกภาพนั้นไว้ทั้งในมือถือและความทรงจำ

ซึ่งตอนนี้ภาพนั้นก็ได้กลายมาเป็นภาพหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรูของท่านประธานไปเรียบร้อยแล้ว



_______________________

To be continued

มาแล้วค่า ไหนใครรอท่านประธานอยู่บ้างงง

ตอนนี้จะขอฟาสต์ฟอร์เวิร์ดไปตอนที่ท่านประธานเริ่มมีใจให้น้องแล้วนะคะ สงสารน้องไม่อยากให้ท่านใจร้ายแล้ว

แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ ท่านประธานยังคงคอนเซ็ปต์เซ็กส์อันดุเดือดอยู่ มีมาอีกแน่นอนค่า

สำหรับคนที่รอน้องท้องนะคะ อีกประมาณสองตอนมาแน่นอน ต้องรอพี่ฝนกลับมาก่อนเนอะ


ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}