Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 7 ดินเนอร์มื้อแรก (30%)

ชื่อตอน : บทที่ 7 ดินเนอร์มื้อแรก (30%)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2561 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 ดินเนอร์มื้อแรก (30%)
แบบอักษร

** **

บทที่เจ็ด


‘น้ำ…’

ความกระหายปลุกให้ผู้ป่วยลืมตาโพล่งขึ้นมากลางดึก ทว่าความมืดที่รายล้อมเป็นอุปสรรคต่อการมองหาสิ่งที่ต้องการ อาการปวดหัวและอ่อนเพลียที่ยังคงเหลืออยู่ทำให้หญิงสาวตัดสินใจไม่ลุกขึ้น ฝืนหลับตาข่มความแห้งผากในลำคอ ภาวนาในรุ่งเช้ามาเยือนโดยไว 

‘เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็ว เวลาแห่งความทุกข์เหมือนชั่วกาลนาน’ พิมพ์นาราคิดในใจ แค่คืนเดียวยังยาวนานขนาดนี้ แล้วอีก 29 วันที่เหลือ…เธอจะหนีแบบนี้ได้ทุกครั้งหรือ

ร่างบางพลิกกายหาท่าที่สบายที่สุด ขณะที่กำลังจะเคลิ้มหลับ ดวงตาที่เคยพล่ามัวพลันกระจ่างใส ตระหนักได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

นี่…ไม่ใช่อ่างอาบน้ำ!

เหมือนโดนกระแสไฟฟ้าช็อตเข้าร่าง ความอ่อนเพลียทั้งหมดหายไปในพริบตา ร่างบางเด้งตัวขึ้นพยายามกระโจนหนีออกจากเตียงกว้าง

“ว้าย!” เสียงแหบแห้งหวีดร้องเมื่อร่างถูกดึงเข้าไปโดยวงแขนแข็งแรงของใครบางคน ก่อนที่จะได้เอ่ยถามอะไรออกมา เสียงหายนะอันคุ้นเคยก็กระซิบเข้ามาที่ข้างหู

“เตียงดีๆมีไม่ชอบ จะกลับเข้าไปนอนในห้องน้ำเหรอไง”

“!!!”

คำตอบของเธอคือการดิ้นไปมาเหมือนปลาโดนน้ำเดือด นอกจากไม่ทำให้อีกฝ่ายสะทกสะท้านแล้ว ฝ่ายที่ได้ผลกระทบเต็มๆกลับเป็นเธอ เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาตามไรผมเหมือนพึ่งล้างหน้าเสร็จก็ไม่ปาน

“ถ้าไม่อยากนอนที่นี่ก็กลั้นใจตายไปซะสิ! คราวหน้าฉันจะได้พาไปสุสาน ไม่ต้องโทรตามหมอมาให้เสียเวลา!!” เสียงทุ้มตวาดลั่น

“ก็พาไปเดี๋ยวนี้เลยสิ! จะสุสานหรือข้างทางมันก็ดีกว่าที่นี่ทั้งนั้น!” หญิงสาวตวาดกลับ ดิ้นขลุกขลักอย่างไม่ยอมแพ้

“หึ! เกลียดที่นี่นักเหรอ งั้นก็อยู่ต่อไปซะเถอะ ตราบใดที่ฉันไม่ให้เธอไป เธอก็ไปไหนไม่ได้!!”

ร่างกำยำของบุรุษเพศขึ้นคร่อมอย่างถือสิทธิ์ แต่ด้วยความมืดทำให้ยากที่จะรวบแขนที่ปัดป่ายสะเปะสะปะของอีกฝ่ายได้ จังหวะที่กำลังลองผิดลองถูก ฝ่ามือร้อนฉ่าก็ฟาดเข้าที่แก้มสากเต็มแรง

เพี้ย*!*

ใบหน้าคมสันหันไปตามแรงปะทะ ความแสบปนชาแผ่ลามไปทั่วทั้งซีกหน้า นัยน์ตาสีครามเบิกกว้างก่อนจะเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะในชั่วพริบตา ความหวังดีที่ก่อเกิดในใจลึกๆมอดไหม้เป็นจุล เขาไม่ได้ต้องการที่จะทำอะไรหล่อนไปมากกว่าการบังคับให้หยุดโวยวายแล้วพักผ่อนต่อไปซะ แต่หล่อนนี่มัน...อสรพิษโดยแท้!!

มือหยาบรวบคออีกฝ่ายเพื่อกดให้สงบ คำพูด ‘ดีๆ’ ที่เตรียมไว้ถูกกลืนกลับไปที่เดิมเมื่อผิวเนื้อทั้งสองสัมผัสกัน ไอร้อนจากคนใต้ร่างทำให้เขาไม่แน่ใจว่านี่กำลังจับตัวคนหรือหินภูเขาไฟกันแน่

มิเกลผละไปเปิดโคมไฟข้างเตียง ดวงตาคมกริบกระพริบถี่ๆหลายครั้งเพื่อปรับการมองให้ชัดเจน หมอพวกนั้นบอกให้หล่อนพักผ่อน ทำร่างกายให้อบอุ่น และกินยาแล้วทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ทำไมจากสิ่งที่เห็น หล่อนไม่ได้เข้าใกล้คำว่าดีเลยแม้แต่เฉียด

ใบหน้าสวยยังคงซีดเซียวเหมือนเมื่อคืนก่อนไม่มีผิด ดวงตาที่กำลังจ้องเขม็งแดงก่ำเพราะพิษไข้ ชายหนุ่มย้ายฝ่ามือจากคอของอีกฝ่ายไปที่หน้าผากแทน เจ้าหล่อนยังมีความระแวดระวังพยายามถอยหนี แต่นั่น…เขาไม่เก็บมาใส่ใจ

“ออกไป!” หญิงสาวปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างไม่ใยดี

“ทำเป็นแตะนิดแตะหน่อยไม่ได้ กลั้นใจตายไปเลยสิ!” เสียงทุ้มตวาดกลับ

ภาพตรงหน้าพร่ามัว อยู่ๆเธอก็รู้สึกวิงเวียนขึ้นมา สาบานว่าเธอเห็นกับตาว่าอีกฝ่ายแยกร่างออกเป็นสามคน ให้ตายเถอะ…คนเดียวก็สร้างมลพิษให้เพื่อนร่วมโลกขนาดนี้ ถ้ามีสามคนแล้วนิสัยเดียวกัน หายนะแน่ๆ

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!”

ชายหนุ่มทำเหมือนไม่เข้าใจภาษาที่เธอกล่าว มือหยาบหนายังคงกลับมาที่เดิมของมันอีกครั้ง เธออยากจะลุกขึ้นแล้วผลักอีกฝ่ายออกไปให้ไกลๆ แต่น่าแปลกที่ร่างกายกลับทำไม่ได้อย่างที่ใจคิด

“เธอเจออากาศเย็นเกินไป ป่วยไม่ได้สติมาตั้งแต่เมื่อคืน” ชายหนุ่มตอบคำถามได้อย่างตรงจุด

“หึ ถ้าฉันไม่เข้าไปช่วย ป่านนี้ลืมตามาอีกทีคงตื่นมาในสุสานนู่น”

“ถ้าคุณไม่มายุ่งกับชีวิตฉัน ฉันก็คงสบายดีทั้งกายและใจอยู่ที่ไหนซักที่ แต่แน่นอน…ไม่ใช่ที่นี่” คำตอบที่แม้จะอ่อนระโหยโรยแรง แต่ก็ทำให้ผู้ฟังหงุดหงิดขึ้นมาได้ไม่ยาก

“ปากดีจริงนะ” มือหนาย้ายมาบีบคางมน บังคับหญิงสาวให้มาเผชิญหน้า

“กินยาไปอีกซักรอบ แล้วฉันจะเลิกยุ่งกับเธอ”

ชายหนุ่มลุกออกเพื่อให้อีกฝ่ายชันตัวขึ้นนั่งได้ถนัด ยาในแก้วใสหลายเม็ดและน้ำสะอาดถูกส่งให้ผู้ป่วยพร้อมกัน แม้หญิงสาวจะรู้สึกหวาดระแวงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่ายแต่ก็ยอมจรดแก้วเข้าปากอยู่ดี จากสภาพร่างกาย…เธอคงป่วยอย่างที่เขาว่า และที่สำคัญ คนตรงหน้าจะได้เลิกมาวุ่นวาย ให้เธออยู่อย่างสงบไปได้อีกคืน

“เดี๋ยว!” ชายหนุ่มรวบข้อมือบางที่กำลังจะดื่มน้ำตาม

พิมพ์นาราตวัดตามองอย่างเหลืออด เม็ดยาหลายเม็ดทำให้เธอไม่สามารถเปิดปากด่าอีกฝ่ายได้ หญิงสาวพยายามกลืนทุกอย่างลงไป แต่ลำคอแห้งผากจากความกระหายทำให้เธอไม่สามารถทำได้อย่างที่ใจคิด ความขมแปร่งที่กำลังละลายในปากทำให้เธอน้ำตาซึม

คนแบบนี้นี่นะจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศใต้เถอะ!

“คายออกมาก่อน” มิเกลกล่าวพร้อมกับแบมือตรงหน้า

“!!!”

“จะคายออกดีๆหรือจะให้ฉันง้างปากแล้วล้วงออกมา” ชายหนุ่มย้ำเมื่อเห็นหญิงสาวยังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดไม่ยอมทำตามคำสั่ง

ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายขู่ซ้ำ หญิงสาวคายของในปากทั้งหมดใส่มือของอีกฝ่ายทันที ไม่เพียงแค่เม็ดยา แต่น้ำลายทั้งหมดที่เจือรสขมก็ถูกเธอสำรอกออกมาด้วย

“แค่ก แค่ก” รสที่ยังหลงเหลือในปากทำให้เธอรู้สึกอยากจะอาเจียน ดวงตาแดงก่ำทั้งคู่ลอบช้อนมอง ‘กระโถน’ เขายังรักษาสีหน้าเดิมๆ กึ่งนิ่งกึ่งบึ้ง ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจหรือชักมือกลับ

ชายหนุ่มใช้มือสะอาดอีกข้างช่วยประคองให้อีกฝ่ายดื่มน้ำได้ถนัด ก่อนจะนำแก้วเปล่ากลับไปวางที่เดิม ร่างหนาก้าวลงจากเตียงเพื่อไปทำทำความสะอาดตนเองในห้องน้ำโดยมีสายตางุนงงมองตามไม่ห่าง

‘ผีเข้ารึไง’ หญิงสาวคิดในใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูเช็ดมืออีกผืน ปราศจากท่าทางเกรี้ยวกราดเช่นทุกครั้ง

“ฉันหิว” ร่างหน้ากอดอกพิงกำแพงออกคำสั่ง

01:30 a.m.

หญิงสาวเบนสายตากลับจากยังนาฬิกาดิจิตอลข้างเตียง ก่อนจะเลิกคิ้วถามอีกฝ่าย

“แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน”

“ออกไปหาอะไรกินกัน”

“ฉันไม่หิว” ร่างบางล้มตัวลงนอน หันหลังให้ผู้พูด

ชายหนุ่มนิ่งงันมองผู้ป่วยอย่างชั่งใจ หิวบ้าบออะไรกัน เขาพึ่งจะดินเนอร์ไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แต่หล่อนต่างหากที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาเป็นวันๆ ถ้าขืนปล่อยให้กินยาเข้าไปอีก คงได้ตามหมอมาเย็บกระเพาะอีกรอบ  

“ถ้าเธอไม่ลุกขึ้นมาดีๆ ฉันจะสั่งให้คนมาจัดโต๊ะอาหารในห้องนี้ ไม่ต้องนอนกันให้หมด”

“มารยาท…คำนี้เคยมีในพจนานุกรมสมองคุณบ้างไหม!” หญิงสาวลุกขึ้นมาประจันหน้ากับอีกฝ่าย ปาหมอนออกไปสุดแรง

เหมือนลูกธนูพุ่งออกด้วยความเร็วในตอนแรกแล้วหมดแรงตกลงกลางทาง อาวุธประทุษร้ายของเธอไม่สามารถเข้าใกล้อีกฝ่ายได้ถึงห้าเมตรด้วยซ้ำ

“พวกนั้นคือคนของฉัน ฉันสั่งอะไรก็ต้องทำ รวมถึงตัวเธอด้วย” ชายหนุ่มกระตุกยิ้ม หยักไหล่อย่างไม่หยี่ระ

“คุณจะไปกินที่สวรรค์นรกหรือดาวอังคารดาวศุกร์ก็เรื่องของคุณ ฉันจะพักผ่อน!”

หญิงสาวล้มตัวแสร้งหลับตาเพื่อตัดบทจากอีกฝ่าย แต่หูยังคงเงี่ยฟังเสียงฝีเท้าที่ยังเดินไปมาในห้อง เธอได้ยินเหมือนอีกฝ่ายกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะได้คำตอบเมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่เหวี่ยงมาคลุมตัวเธออย่างแม่นยำ

“ใส่เข้าไป” เสียงทุ้มออกคำสั่ง ขณะที่อีกฝ่ายยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติง

“เลือกเอาแล้วกัน จะแต่งตัวดีๆแล้วออกไปข้างนอกหรือจะให้ฉันจับเธอแก้ผ้า ‘กิน’ กันอยู่ในห้องนี้”


------------------------------------------------------

สวัสดีค่า ก่อนอื่นต้องขอโทษผู้อ่านทุกคนนะคะที่ทำให้รอ ช่วงก่อนจะปิดสงกรานต์นี่งานเยอะจริงๆค่ะ กี้หมดความสามารถที่จะแบ่งร่างออกมาได้เช่นกัน ขอโทษผู้อ่านจากใจด้วยนะคะ

​ขอบคุณที่ยังคงติดตามนะคะ มาลุ้นกันดีกว่าว่ามิเกลจะลากนาราไปดินเนอร์(ตอนตี 1?)ที่ไหน ตามิเกลนี่ก็แปลกคน เขาก็ยังไม่สบายอยู่ นอกจากหาเรื่องชวนให้เขาประสาทเสียเกลียดขี้หน้ามากกว่าเดิมแล้ว ยังจะบังคับกันอยู่นั่นแหละ เบื่อพวกปากไม่ตรงกับใจจริงๆ 55555

1 คอมเม้นต์ = 1 กำลังใจเนอะ

​ขอให้ผู้อ่านมีความสุขในวันหยุดที่จะถึงนะคะ :DD

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น