•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 10 เม.ย. 2560 13:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.15
แบบอักษร

Ep.15 ชวน


ผมนอนที่บ้านของยาโตะมา2วันแล้ว เขาไม่ให้ผมไปโรงเรียนเลยในช่วง2วันที่ผ่านมา เขาบอกว่าให้ผมพักผ่อนก่อน


ไม่รู้ว่าคุณจะเชื่อผมรึเปล่านะแต่บางครั้งผมก็แอบหวั่นไหวกับเขา เขาคอยดูแลผมเป็นอย่างดีทำให้ผมสนุกแบบที่ไม่เคยมาก่อน แม้บางครั้งเขาจะชอบลวนลามผมจนเกินเหตุก็เถอะนะ แต่ก็จะมีมาเรียมาค่อยดุอยู่ตลอดเวลาที่เขาเข้ามาใกล้ผม  มันสนุกมากเลย


วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมอยู่บ้านยาโตะ ตอนนี้ผมย้ายมานอนอีกห้องนึงเพราะห้องนั้นป็นของมาเรีย จริงๆผมจึงขอให้ยาโตะย้ายผมมาที่คอนโดผมแล้วแต่เขากลับย้ายผมมาที่นี่แทนน่ะสิ 


ผมนั่งจิบชากับอ่านหนังสือไปพลางๆเพื่อฆ่าเวลา ผมถูกยาโตะสั่งว่าห้ามลุกจากเตียงเด็ดขาดถ้าลุกเขาจะจับผมทายาอีก รู้ไหมครับยานั้นมันทำให้ผมรู้สึกสยิวกิ้วยังไงไม่รู้แถมคนที่ทาดันเป็นยาโตะอีก ผมยังจับความรู้สึกที่โดนยาเย็นๆทาแล้วนิ้วก็ยาโตะของไล่เลี่ยเป็นวงกลมกับปากทางขอกผมช้าๆอย่างสนุกสนาน ผมล่ะอายจริงๆ  แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วครับสำหรับยาทานั้น


แต่แล้วแขกไม่คาดคิดก็มา


“จี้!” เสียงที่ผมคุ้นเคยดังมากแต่ใกล้แล้วโผกอดผมอย่างแนบแน่น


“ริงโกะ?” ริงโกะที่กอดผมแล้วร้องไห้ใหญ่


“เขาอยากเจอนายอ่ะ ทั้งร้องไห้เดินตามฉันตลอด2วัน จนฉันต้องพามาเยี่ยม”ยาโตะที่เดินเข้ามาด้วยชุดนักเรียนแบบเดิมก่อนจะเดินมานั่งข้างๆผม


“จี้อ่ะ ฉันเป็นห่วงมากเลยนายหายตัวไปตั้งแต่ตอนไปหาครูอ่ะ แล้วก็ไม่มีใครเห็นนายอีกเลย ฮือออออ” ริงโกะร้องไห้ออกมา


“มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมนายถึงต้องมานอนที่บ้านเจ้าสี่ตานี่ด้วย”ริงโกะพูดเสร็จก็จิกตาไปหายาโตะทันที


“รู้ไหมหมอนี่นะไม่ฉันมาเยี่ยมจี้อ่ะ กว่าจะให้ฉันมาแทบจะเอาแผ่นดินใส่พานมาถวาย”ริงโกะบอกน้ำเสียงที่อารมณ์เสียพอควร


“ก็ฉันแค่ไม่อยากให้รบกวนคนป่วยอ่ะ เขาใจไหมเจ้าเตี้ย”ยาโตะก็ไม่แพ้กันตอบกวนๆใส่ริงโกะ


“เห็นไหมจี้ มันเป็นคนไม่ดี ย้ายไปพักที่บ้านฉันมีกว่า” ริงโกะที่พูดก็จับมือผมมากุมไว้อย่างขอร้อง   


“เดี๋ยวฉันก็หายแล้วริงโกะ ถ้าฉันหายฉันคงจะกลับคอนโดของฉัน” ผมบอก


“นายอยู่นี่เลยก็ได้นะ อยู่ที่นู่นเดี๋ยวนายก็เหงาหรอก” ยาโตะบอก


“เอ๊ะ!  นายสี่ตาฉันจะคุยกับจี้ ออกไปเลยนะ” ริงโกะเหวียงใส่ยาโตะที่นั่งทำคิ้วขมวด


“นี่บ้านฉันนะ” ยาโตะบอก


“นี่เพื่อนฉัน” ริงโกะบอกพลางกอดผม สุดท้ายยาโตะทำหน้าไม่พอนิดๆแต่ก็ต้องออกไปง่ายๆเพราะคงเถียงกับเสียงใสของริงโกะไม่ไหว


“มาจี้เล่าให้ฉันฟังที่สิ หมอนั้นทำอะไรนายบ้าง” ริงโกะทำหน้าจริงจังแม้ผมไม่อยากจะบอกเขา แต่ริงโกะก็อุส่าห์มาถึงที่นี่เผื่อเยี่ยมผมถ้าผมเล่าไปมันคงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง


ผมเล่าทุกอย่างให้ริงโกะฟัง เล่าไปเขาก็ร้องไห้ไปเหมือนเขาไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ


“อึก ฉันน่าจะไปกับจี้ด้วย” ริงโกะร้องไห้สะอื้นออกมา


“พวกมันสองคนรุมพวกเราแปปเดียวก็ได้แล้ว นายไปไม่น่ะดีแล้วนะ” ผมบอก


“แล้วนายกับหมอนั้นเป็นไงบ้าง ได้กัดคอกันไหม” ริงโกะถามพลางเช็คน้ำตา


“เขาไม่กัด แต่เขากัดมือตัวเองแทน”  ผมบอกเรียบๆ


“ถึงว่าทำไมมือขวาถึงพันผ้าซะหนาขนาดนั้น” ริงโกะบอกผม นั้นสิเขาคงเจ็บพอดูที่เขาต้องเจ็บตัวเพื่อผม


“หมอนั้นดูปกป้องนายดีนะ เขาอาจจะรักได้อยู่ก็ได้”


คำพูดของริงโกะทำเอาผมใจเต้น รัก งั้นเหรอ...


“ฮ่าๆ ฉันเห็นจี้สบายดีงั้นฉันไปละ ไม่อยากเป็น กขค ระหว่างพวกนาย แต่ถ้าหมอนั้นทำอะไรนายก็บอกฉันได้เลยนะ”  พอริงโกะพูดเสร็จเราสองคนก็ล้ำลากันแล้วริงโกะก็เดินออกไป


ไม่นานยาโตะก็เข้ามาแทน


“ฉันให้คนขับรถไปส่งเขาแล้วนะ”


“ขอบคุณนะ” ผมขอบคุณเรียบๆแต่ก็ไม่กล้าสบตาเขา คำพูดของริงโกะยังคงวนเวียนในหัวผม


“นี่วันหยุดนี้ไปเที่ยวกันไหม” ยาโตะถามขึ้น


“เที่ยวเหรอ” ผมถาม


“ก็อยากให้นายสนุกบ้างอ่ะ” เขาพูดแบบเขินๆ


“เอาสิ” ผมบอกไปเรียบๆ แต่สีหน้าของยาโตะกลับดีใจอย่างเห็นได้ชัด


“เย้! งั้นแค่นี้พักผ่อนให้สบายบาย” เขาพูดเสร็จก็รีบวิ่งออกประตูไป


“ฉันจะตั้งตารอคอยนะ”


_______________________________________________________________________________________________________________


ตอนนี้ขอชิวๆ555 


ที่บ้านไรท์ร้อนมากแทบละลาย =0=


ทุกคอมเม้นเป็นกำลังใจให้นักเขียนมือใหม่อย่างไรท์เสมอ จุ๊ฟฟฟฟฟ

ความคิดเห็น