l-mine

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : XXXVI

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2557 22:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : XXXVI
แบบอักษร









CHAPTER : XXXVI






เมื่อรู้สึกตกใจได้ไม่ถึงสิบวิ ผมก็ต้องค่อยๆระบายยิ้มออกมาเมื่อได้อ่านข้อความบนกระดาษของทั้งพี่กรีนและของไอ่กัสนั่น

มันเป็นกระดาษที่มีข้อความขีดเขียนอวยพรวันเกิดให้ ส่วนบนเป็นลายมือตวัดสวยงามคล้ายลายมือในจดหมายขู่ แต่ส่วนล่างเป็นลายมือเด็กๆอนุบาลที่ขีดเขียนไว้สองประโยค ซึ่งถ้าผมเดาไม่ผิด อันหนึ่งก็น่าจะเป็นของกิลล์และอีกข้อความก็คงเป็นของพี่กรีน

มีความสุขมากๆนะครับพี่ชาย

โตเร็วๆนะ

“เล่นแบบนี้ แสดงว่าตั้งใจจะกัดไม่ปล่อยแน่ มึงจะเอาไงต่อ”

“คนพรรคนั้นกูเคยสนที่ไหนกัน แต่ถ้ายังกล้ามาทำร้ายเมียกูอีก กูไม่ทนแน่!!

“แล้วมึงจะทำอะไรได้”

“...”

“พ่อไม่ใช่คนที่เล่นด้วยง่ายๆนะเว้ย  มึงก็เคยเจอฤทธิ์พ่อแล้วไม่ใช่รึไง ร้ายขนาดไหนมึงก็รู้”

“งั้นมึงจะให้กูทำไง!? ให้กูยอมเลิกกับปลาวาฬเพื่อความปลอดภัยของปลาวาฬงั้นสิ!! กูทำไม่ได้”

บทสนทนาเริ่มตึงเครียดมากขึ้น ผมมองพวกเขาทั้งคู่ที่กำลังรวมหัวช่วยกันคิดหาทางเอง นี่พ่อของไอ่กัสเขาแรงขนาดนั้นเลยเหรอวะ?

“งั้นมีทางเดียว”

“?”

“มึงของเข้าไปคุยกับพ่อดู”

“เหอะ! กูเนี่ยนะ!? เขาตัดขาดกูอย่างกับหมูกับหมา มึงยังจะให้กูไปคุยกับเขาในฐานะอะไรวะ!

“. ..ถึงมึงจะคิดแบบนั้น แต่พ่อไม่ได้คิดเหมือนมึงหรอก พ่อยังคิดถึงมึงทุกวัน”

“มึงเอาอะไรมาพูด!

“กัส ใจเย็นๆหน่อย”

ผมเอื้อมมือไปสัมผัสมือหนานั่นแล้วกุมไว้

“พูดไปมึงก็ไม่เชื่อ ถึงภายนอกเขาจะดูกระด้าง แต่ข้างในมันไม่ใช่เว้ย ก็เหมือนมึง.. .กับกู”

“...”

“งั้นเดี๋ยวกูจะลองคุยให้ก่อน กูจะช่วยมึงเอง”

“เพื่ออะไรวะ? มึงทำแบบนี้มึงอยากได้อะไรจากกูอีก”

“กูไม่ได้หวังอะไร!

“หน้าอยากมึงเนี่ยนะไม่หวังตั้งแต่เด็กมึงก็แยกของกูไปซะทุกอย่าง ขนาดแฟนกูมึงก็ยังไม่เว้น แล้วคิดจะมาช่วยกูตอนนี้ เพื่อ!?!

“ขอโทษ!

กึก

สิ้นสุดคำพูดสั้นๆของพี่กรีน ไอ่กัสก็ชะงักนิ่ง

“กูขอโทษที่แอบคบเอมซ้อนมึง กูยอมรับว่ากูรู้กูตั้งใจ แต่เอมของมึงไม่ใช่คนดีเด่อะไรอยากที่มึงคิด ตอนที่เธอคบมึง เธอก็ยังมีใครอีกหลายๆคนที่ไม่ใช่กูอีก พอตอนมึงจะโดนพี่ตัดหาง เธอก็อ้างชื่อกูเพื่อเป็นเหตุผลในการเลิกกับมึงคิดดูเอง ถ้าเอมดีจริง เอมจะคบกูอีกทำไม!

“มึงใส่ร้ายเอม!

“นั่นไง พูดไปมึงก็ไม่เชื่อกูอยู่ดี กูทำอะไรมันก็ไม่ถูกในสายตามึงไปหมดความผิดของกูครั้งนั้นมันคงลบล้างไม่ได้เลยใช่ไหมวะ!?!

พี่กรีนตะคอกกลับมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด

“ก็รู้ตัวนิ!!

ฟึ่บ

จู่ๆไอ่กัสก็ผุดตัวลุกขึ้นไปเลย มันเลยนำออกไปนอกบ้าน ผมหันมองพี่กรีนทีหนึ่ง ก็พบว่าพี่มันกำลังอยู่ในสภาวะที่เครียดจัด มือสองข้างนั่นกุมขมับนั่น

“เชี่ย ผมไม่น่าเอามันมาด้วยเลย เป็นไรเปล่าวะพี่?”

“ไม่ มึงรีบตามมันไปเถอะ”

“ครับ”

 

 

 

ทันทีที่ผมออกมาจากตัวบ้าน ผมก็ไล่ตามหามันไปทั่ว จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่ที่ลอยฉุนมาแต่ไกล ผมเดินตามกลิ่นควันนั่นไป จนในที่สุดก็เจอไอ่กัสกำลังยืนพิงต้นไม้อยู่พร้อมบุหรี่ที่คีบอยู่ในปาก 2 มวน

มันสูบที่ละสองมวน!

ฟึบ

ผมเดินมุ่งตรงเข้าไปก่อนจะกระชากบุหรี่นั่นออกอย่างเร็ว ทำเอามันหัยควับกลับมาด้วยความหงุดหงิดหมายจะตบ แต่พอรู้ว่าผมเป็นใคร มันลดมือลงแล้วหยิบบุหรี่อีกมวนขึ้นมา

ฮู่ว์... .เกือบตายแล้วไหมล่ะกู

“กัส มึงจะสูบไปทำไม? สูบแล้วมันได้อะไรขึ้นมารึไง? สูบแล้วจะทำให้มึงหายบ้าใช่ไหม!?

“อย่างน้อยมันก็ทำให้กูเลิกเครียดได้นิวะ!

“อย่าสูบเลย ถึงหายได้ก็หายได้แค่ชั่วคราว ปัญหามันก็คือปัญหา ถ้ามึงไม่แก้วันนี้ วันหน้ามึงก็ยังต้องเจออีกอยู่ดี”

“...”

ไอ่กัสมันเงียบไปสักพัก ก่อนจะทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วเหยียบซ้ำด้วยเท้า

“แล้วกูควรทำยังไงวะ? กูสับสน”

เสียงเหนื่อยอ่อนโพล่งออกมา

“กูจะไม่บอกหรือบังคับให้มึงเชื่อพี่กรีน เพราะนั่นมันอยู่ที่มึง แต่กูรู้ในใจมึง มึงยังอยากกลับไปเหมือนเดิมกับพี่กรีนอยู่ กูก็ไม่รู้อะไรมากหรอก แต่.. .กูก็อยากให้พวกมึงดีกัน”

“...”

“ลองคุยกันดูด้วยอารมณ์เย็นๆ”

“...”

“นะกัส”

“ไม่”

:(

“ไม่ใช่วันนี้ กูขอเวลาคิดก่อน”

“อื้อ :)


 


 

“แว่น”

ผมเรียกไอ่คนที่แปลงร่างเป็นเด็กแว่นไปชั่วขณะเมื่ออยู่ต่อหน้าหนังสือ ตอนนี้พวกผมกำลังอยู่ในร้านหนังสือในห้างแถวๆคอนโดไอ่กัสมัน ไม่รู้วันนี้ถึงยังไงถึงได้ลากผมมาดูหนังสือด้วย แถมยังใส่แว่นแล้วก็แต่งตัวเชยต่างหาก ครบสูตรไอ้แว่นฉบับเดิมเป๊ะ

. ..เอาจริงๆผมก็เคยรู้จักมันในสภาพนี้มาก่อนนี่หว่า.. .

“อะไร”

“กูซื้อหนังสือการ์ตูนอีกเล่มนะ”

“อือ”

ไอ่กัสตอบแบบส่งๆกลับมา ขณะที่สายตามันยังจดจ้องไปที่หนังสือที่กางอยู่ในมือนั่นอยู่ตลอด ผมเลยอดไม่ได้ที่จะชะโงกเข้าไปดูซะหน่อย

“มึงสนเรื่องรถแข่งด้วยเหรอวะ?”

“จริงๆก็เล่นมานานแล้ว แต่หายไปพักใหญ่เลยว่ะ เลยกะว่าจะแวะไปสนามสักหน่อย”

“ไม่ได้!

ผมรีบตะโกนใส่หน้ามันทันที ก่อนจะใช้มือตะปบหนังสือลงจนมันร่วงลงตกพื้น เล่นเอาคนแถวนั้นหันมามองผมเป็นตาเดียว

“มึงทำอะไรของมึงเนี่ย? -*-!

ไอ่กัสก้มลงไปเก็บหนังสือนั่นก่อนจะจัดๆรูปให้มันเข้าทรง ผมเลยรีบไปกระชากหนังสือออกจากมือมันก่อนที่มันจะเริ่มอ่านเปิดอีกรอบ

“เฮ้ย! ปลาวาฬ ทำไมทำแบบนี้วะ”

“แล้วมึงจะไปแข่งอีกทำไม? มันอันตรายไม่ใช่รึไง!?”

“เชี่ย เบาๆหน่อยจะได้ไหม คนอื่นเขามองกันหมดแล้ว”

“ช่างหัวมันสิ มึงไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย กูไม่ให้ไป! มึงอยากสนุกอะไรนักหนาฮะ? ไม่คิดจะห่วงชีวิตตัวเองเลยใช่ไหม? ฮึ้! :(

“ก็แค่เล่นลงพนันเงินขำๆ มึงจะจริงจังอะไรนักหนาล่ะ”

“งั้นต้องรอให้มึงเป็นอะไรไปก่อนงั้นสิ กูถึงจะมีสิทธิคิดจริงจังได้ กัส... มึงจำเป็นอะไรนักหนาวะที่จะต้องไปแข่งแลกเงิน:(

“จำเป็นดิ ก็เมียกูกินเก่งขนาดนี้~

ไอ่กัสว่าเสียงระรื่นก่อนจะยื่นมือมาหยิกหน้าท้องผมเล่น

“ไม่ตลก :( !

“โห่แม่ง ไม่น่าบอกมึงเลย”

“งั้นถ้ากูทำให้มึงเปลืองเงินมากถึงขนาดต้องไปแข่งรถบ้าๆนั่น กูก็ไม่เอาแล้วก็ได้ไอ่ของพวกนี้น่ะ”

ปึ่ก

ผมว่าก่อนจะวางหนังสือการ์ตูนลงชั้นวางแล้วก็กอดอกเดินออกมาจากร้านหนังสือ โดยมีสายตาอีกกว่าสิบคู่ที่จับตามองผมเป็นแถว

ทั้งๆที่ผมเดินออกมาได้พักใหญ่แล้วแต่ก็ไม่เห็นว่าร่างสูงนั่นจะตามมาแต่อย่างใด แม่งนี่มึงเอาอะไรคิดฮะถึงคิดจะเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงกับเงินแค่ไม่กี่บาท! ไม่คิดรึไงถ้ามันเป็นอะไรไปแล้วจะมีใครเสียใจบ้าง? สนามที่ว่าจะเถื่อนรึเปล่าก็ไม่รู้!

“โว้ยแม่งงงงง!!

ผมหยุดเดินแล้วสบถคนเดียวอย่างหัวเสียอยู่กลางลานจอดรถ

“ไปกินรังแตนที่ไหนมาครับ?”

เสียงนุ้มทุ่มที่คุ้นหูดังหู พอหันไปผมก็แจอไอ่กัสกำลังยืนฉีกยิ้มหน้าทะเล้นพร้อมไอศครีมในมือและถุงหนังสือการ์ตูนที่ผมเลือกไว้ก่อนหน้านี้

“กูบอกแล้วไงว่ากูไม่เอา”

“ไอติมอะเหรอ?”

“ใช่ที่ไหน! หนังสือต่างหาก”

ผมว่าก่อนจะรีบเข้าไปคว้าไอติมมาถือไว้อย่างรวดเร็ว นี่ไม่ได้งกนะ แต่ของมันซื้อมาแล้ว ผมไม่กินไอ่กัสมันก็จะปล่อยให้ละลายอยู่ดี ก็มันชอบแดกไอติมซะที่ไหน -^-

“แต่กูซื้อมาแล้วนะ มึงจะไม่เอาจริงอะ?”

มันพูดพร้อมทำหน้าหงอยๆ ผมเองก็เพ่งมองไปยังถุงหนังสือนั่น ที่เลือกไว้มีแต่เรื่องเด็ดๆทั้งนั้น ไหนๆมันก็ซื้อมาล่ะ.. . ไม่ๆ! ฟอร์มไว้ก่อนเว้ย

ผมเชิดหน้าสะบัดใส่ถุงหนังสือนั่นก่อนจะก้มลงกินไอติมในมือ

“เออ กูไม่เอา”

“จริง?”

“ก็จริงสิ”

“แต่กูซื้อมาแล้วนะ”

“กูก็ไม่ได้บอกให้มึงซื้อซะหน่อย”

“งั้นกูก็คงต้องทิ้ง”

“...” <<เริ่มเสียดาย แต่ฟอร์มไว้

“มึงไม่เอาแน่นะ?”

“...” <<สายตาเริ่มจับจ้องหนังสือพร้อมกลืนน้ำลาย

“งั้นกู.. .”

ฟึ่บ!

“นี่ไม่ใช่เพราะอยากได้นะ แต่เสียดายเหอะ”

ผมพูดก่อนจะเดินนำไปทางที่รถมันจอดไว้ แต่ก็ยังไม่วายได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มๆดังขึ้นไล่หลังมา ว่าจะไม่เอาแล้วนะกู TT~

ฟึ่บ

สักพักท่อนแขนหนักๆก็พาดคล้องคอผม ผมรีบหันตีหน้าบึ้งใส่มันทันที เพราะถ้าทุกคนยังไม่ลืม มันยังติดเรื่องหนึ่งกับผมไว้อยู่

“กูไม่แข่งแล้วก็ได้”

ไอ่กัสยื่นหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะเอ่ยกระซิบเสียงเบา แล้วก็กดจมูกลงบนแก้มผม แล้วก็ผละออกมาด้วยใบหน้ายิ้มๆ ผมเลยจัดศอกใส่ท้องมันเล่นๆไปหนึ่งที เล่นเอาร่างสูงนั่นจุกไปสักพัก แต่ก็รีบเดินขึ้นมาวางแขนคล้องคอผมอย่างเดิม

“มึงจะยิ้มอะไรนักหนาเนี่ย!

“อ้าว กูยิ้มก็ผิด”

“เออผิด”

“หงุดหงิดตลอด ประจำเดือนใกล้หมดแล้วรึไง”

“ผู้ชายบ้านมึงมีประจำเดือนเหรอครับ กูเพิ่งรู้”

ผมตอบออกไปด้วยหน้าตากวนส้นสุดๆ

“หึๆ มึงเนี่ยนะ”

มันว่าอย่างยิ้มๆก่อนจะหยีหัวผมจนฟูฟ่อง เหอๆ ดีนะที่วันนี้กูไม่ได้เซตมา ไม่งั้นมีเรื่อง -*-!

“ว่าแต่มึงจะไม่แข่งจริงๆนะ”

“ครับ”

“สัญญา”

“สาบานเลย :)

“งั้นก็ดี”

“เอ... แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่น้า~ ที่มึงห่วงกูถึงขนาดนี้ :)

“ห่ะ ห่วงอะไร? กูก็แค่ทำหน้าที่ของกูก็เท่านั้น”

“หน้าที่เมียอะนะ”

“แค่แฟนเหอะ”

“แต่กูได้มึงแล้วนะ”

กึก

สัด เถียงไม่ออกว่ะ ผมเงียบแล้วก็เดินต่อไปเรื่อยๆ โดยมีไอ่กัสเดินคล้องคอเคียงข้างผมไปด้วย จน
ในที่สุดก็ถึงที่ที่รถมันจอดไว้


“กัส”

ผมเรียกชื่อมันขึ้น ก่อนที่มันจะเปิดประตูขึ้นรถ

“หือ?”

“เรื่องพี่กรีนล่ะ?”

ตั้งแต่วันนั้นมันก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องพี่กรีนอีก ผมรู้ว่ามันคงสับสนมาก แต่จะให้ปล่อยไว้ต่อไปแบบนี้ มันก็คงหนีไม่พ้นอีรอบเดิมที่ว่าทั้งสองคนจะเริ่มค่อยๆห่างกันไป และห่างกันไปเรื่อยๆ ผมไม่อยากให้พวกเขาเป็นแบบนั้นอีก ในเมื่อตอนนี้พวกเขากำลังได้คุยกัน

และพี่กรีนก็สารภาพออกไปหมดแล้ว เหลือก็แต่แค่ให้มันยอมให้อภัย

“เออ”

“?”

“พรุ่งนี้กูจะไปหามัน”





________________________________________________________________________________
# มาต่อแล้วน้าาา ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะจ๊ะ หายไปนาน กูนึกว่าคนอ่านจะหายกันไปหมดละ TT~ 



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น