Rabbitaa

อยากขอแรงสนับสนุนจากนักอ่านที่น่ารัก ช่วยสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้ Rabbitaa ด้วยน่ะครับ <3

ชื่อตอน : ตอนที่ 8

คำค้น : นิยายวาย,มหาลัย,วิศวะ,วินพีม,วาย,yaoi,พีีวินน้องพีม,วายโหด,วายน่ารัก,มาเฟีย,วายหื่นๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 11:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8
แบบอักษร

​ตอนที่ 8




และแล้วก็มาถึงงานเฟรชชี่เกมส์ เฟรชชี่ไนท์  ที่เด็กปีหนึ่งทุกคณะต่างรอคอย เพราะมันเป็นงานใหญ่ครั้งแรกที่พวกเขาได้มีโอกาสแสดงฝีมือในฐานะเด็กมหาลัย             

“ลม เหนือ ใต้แข่งบาสรอบชิงช่วงไหนหรอ” พีมถามเพื่อนทั้งสามคนระหว่างที่นั่งทานอาหารเช้าอยู่ที่บ้านของพีม เพราะมหาลัยทยอยแข่งกีฬาไปจนหมดแล้วเหลือเพียงรอบชิงเท่านั้นที่เก็บมาจัดในวันจริง และเพื่อนของเขาก็ลงแข่งบาสด้วย เลยตั้งใจว่าถ้าแข่งช่วงเช้าก็อยากจะไปเชียร์ เพราะช่วงบ่ายเขาต้องไปเตรียมตัวประกวดแล้ว

“ช่วงเช้านี่แหละ รับรองช่วงบ่ายจะไปเป็นกำลังใจให้พีมแน่นอน”ใต้ว่าพร้อมตักโจ๊กเข้าปากอีกคำโต จนลมที่คอยเตือนว่าจะทำให้จุกตอนแข่งเหนื่อยที่จะเตือนแล้ว

“หยุดกินได้แล้วใต้ ยื่นขามา ใส่สนับเข่าก่อน”เหนือว่าพร้อมคุกเข่าลงตรงหน้าใต้ที่ยอมหยุดกินแล้วยื่นขาให้เขาแต่โดยดี เพื่อใส่สนับเข่าให้ แต่พอเหนือใส่ให้เสร็จ ใต้ก็กลับไปกินโจ๊กต่อหน้าตายเฉย ทำเอาพีมหัวเราะน้อยๆให้กับความกินเก่งของเพื่อนตัวเอง

“พีมอยากไปเชียร์”พีมบอกจุดประสงค์หลักของเรื่องที่ชวนคุย

“ได้พีม เดี๋ยวไปอยู่กับพวกนกพวกเปรมแล้วกัน แต่จำไว้นะ อย่าไปไหนคนเดียว ใครชวนไปไหนก็ห้ามไป มันไม่ปลอดภัยรู้รึป่าว”ลมร่ายยาวอย่างเป็นห่วง เป็นเพราะพวกเขาต้องลงแข่งกันหมดเลยไม่มีใครคอยตามพีมเลย

“พีมสิบเก้าแล้วนะลม ทำอย่างกับพีมเป็นเด็กไปได้”พีมกอดอก เบ้หน้า เพราะเพื่อนเขาชอบทำเหมือนเขาเป็นเด็กอยู่เรื่อย ทั้งๆที่ไม่เห็นมีเรื่องอะไรเลย

“เถียงหรอครับ นี่แน่ะๆ”ลมว่าพร้อมขยี้หัวพีมอย่างหมั่นเขี้ยว ที่พีมยังไม่เจออะไร เพราะพวกเขาคอยจัดการปัญหาให้ก่อนที่มันจะถึงตัวพีมต่างหากล่ะ

“ไปกันเถอะ ใกล้เวลาแล้ว อ่ะพีม สวมนี่ไว้”เหนือบอกเมื่อเห็นว่าใกล้เวลารายงานตัวแล้ว จากนั้นก็สวมสร้อยคอสีเงินเกลี้ยงให้พีม ก่อนจะไปมหาลัยกัน



“พีมมมม มาอยู่กับเจ้ เดี๋ยวเจ้จะจัดการพวกมดพวกปลวกที่มันจะมายุ่งกับพีมเอง”นกว่าเสียงดัง หลังจากที่เพื่อนทั้งสามคนมาส่งเขาไว้ก็ไปเตรียมตัวแข่ง พอขึ้นมานั่งบนสแตน นกก็พาเขาไปนั่งโดยมีเปรมและนกประกบสองข้าง แถมนกยังพูดเสียงดัง จิกตามองคนรอบข้างไปทั่ว ทำเอาคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆพากันย้ายที่นั่งไปจนหมด

“เบาๆก็ได้นก คนเขากลัวหมดแล้ว”พีมว่าพร้อมหันไปก้มหัวขอโทษเพื่อนที่อยู่รอบๆข้าง

“และต่อไปนี้ จะเป็นการแข่งขันบาสเกตบอลรอบชิงชนะเลิศ ระหว่างงงงงงง...คณะแพทย์ศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ ขอเสียงชาวแพทย์กับวิศวะหน่อยเร็ว”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” เสียงประกาศของโฆษกเรียกเสียงกรี๊ดให้ดังลั่นไปทั่วทั้งสนาม ไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างเขาตอนนี้

“ปี๊ดดดดดดดดดด”การแข่งขันเริ่มขึ้น วิศวะเป็นฝ่ายได้ลูกไปก่อน

การแข่งขันดำเนินไปอย่างดุเดือด ทั้งแพทย์และวิศวะผลัดกันรุก ผลัดกันรับไม่หยุด คะแนนสูสีกันจนทำเอาคนเชียร์ลุ้นกันจนตัวเกร็ง จนในที่สุดเวลาการแข่งขันก็หมดลง ชัยชนะในครั้งนี้ตกเป็นของคณะวิศวกรรมศาสตร์ไปแบบเฉียดฉิว ห่างกันเพียงแค่สองคะแนนเท่านั้น

“เย้ เก่งสุดๆเลย”พีมว่าพร้อมวิ่งเข้าไปกอดเพื่อนสามคนที่ตัวชุ่มไปด้วยเหงื่ออย่างดีใจ โดยไม่สนใจสายตายหลายคู่ที่มองมาเลย

“โอ๊ยๆ ใจเย็นๆ เหนือเจ็บอยู่นะพีม”เหนือร้องออกมาเบาๆ เพราะพีมกอดโดนตรงที่เขาเจ็บเพราะโดนกระแทกระหว่างแข่งพอดี แต่เขาคงไม่เท่าไหร่ ที่พูดนี่ก็เพราะเป็นห่วงลมที่โดนเล่นแรงๆจนตัวมีแต่รอยช้ำ แต่ก็ยอมให้พีมกอดซ่ะแน่นแบบไม่บ่น ทั้งๆที่หน้าเสียขนาดนั้นต่างหาก

“ขอโทษ แหะๆ ดีใจไปหน่อย”พีมว่าพร้อมยิ้มแห้งๆ รีบถอยออกจากเพื่อน เพราะไม่รู้ว่าคนอื่นเจ็บตรงไหนกันรึเปล่า

“ช่างมันเถอะพีม แค่นี้ทำสำออย ไปหาไรกินฉลองกันเถอะ”ใต้ว่าแกมเหน็บๆเหนือ เพราะหมั่นไส้ที่เหนือเอาแต่คอยกันนักเล่นที่เข้าใกล้เขา ทั้งยังป้องกันคนที่ตัวเองประกบอีก ทำให้เกือบเสียแผนแล้วเชียว แถมยังต้องมาเจ็บตัวแบบไม่จำเป็นอีก

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเลย มานี่”เหนือว่าเสียงหงุดหงิดพลางลากใต้ออกไปที่ห้องแต่งตัว ทำให้ตอนนี้เหลือแค่ลมกับพีมเท่านั้น

“เจ็บตรงไหนรึเปล่าลม”พีมว่าพร้อมจับนู่นจับนี่สำรวจลมอย่างเบามือ ทำเอาลมยิ้มน้อยๆกับความน่ารักของคนตัวเล็ก

“ไม่หรอก งั้นรอก่อนนะ ลมไปเปลี่ยนเสื้อก่อน”ลมว่าพร้อมส่งยิ้มอ่อนโยนให้ พีมพยักหน้ารับก่อนจะเดินกลับไปหาพวกนกที่ยืนรออยู่



อีกด้าหนึ่งบนสแตนเชียร์นอกจากเหล่าแฟนคลับนักบาสวิศวะที่จับตาดูเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่ ก็ยังมีกลุ่มปีสามที่มาดูการแข่งนี้มองเหตุการณ์ดังกล่าวอยู่เช่นกัน

“พี่หรือจะสู้เพื่อน เพื่อนกูจะนกมั้ยล่ะคราวนี้”โอแซวเพื่อนที่ตอนนี้นั่งทำหน้าโหดแผ่รังสีอำมหิตออกมาไม่หยุด

“เงียบไปเลยมึง ก่อนที่จะได้กินตีน”วินว่าเสียงเรียบพร้อมทำหน้าโหดกว่าเดิม

“โอ๊ะโอ งานนี้พี่วินเค้าไม่ได้มาเล่นๆนะมึง ระวังได้ไม่คุ้มเสีย” เซนบอกทีเล่นทีจริง ก่อนจะยอมเงียบแต่โดยดีเพราะเจอสายตาอาฆาตจากเพื่อนสนิท

วินเดินออกไปจากสนามแข่งอย่างหัวเสียทันที จนเพื่อนๆต้องพากันวิ่งตามออกไป 



ช่วงพักเที่ยงโรงอาหารแต่ละคณะเนืองแน่นไปด้วยนักศึกษาที่พากันมาทานข้าว ก่อนที่ช่วงบ่ายจะแข่งกีฬากันต่อ ส่วนในช่วงเย็นยาวไปจนถึงสี่ทุ่มก็จะเป็นการประกวดดาวเดือนและคอนเสิร์ตจากรุ่นพี่ปีสูง

“น้องลม พี่ขอถ่ายรูปด้วยได้มั้ยคะ/เหนือขอถ่ายรูปหน่อย/น้องใต้เท่จัง/น้องพีมน่าร้ากกกกกกกกก”

ระหว่างทางเดินมาโรงอาหาร ลม เหนือ ใต้ และพีม ก็กลายเป็นหนุ่มป๊อบ จากที่ป๊อบอยู่แล้ว ก็ยิ่งมีแต่คนสนใจ เพราะความน่ารักของพีม กับความเก่งในการเล่นบาสของทำสามคน ทำเอาคนพากันมาขอถ่ายรูปไม่หยุด ทำให้ทั้งสามคนต้องเดินล้อมหน้าล้อมหลังพีมไม่ให้คนอื่นเข้ามาใกล้

“พีมนั่งรออยู่นี่นะ ส่วนใต้มึงเฝ้าพีมไว้ เดี๋ยวพวกกูไปซื้อของกินแปบ” เหนือบอกหลังจากทุกคนมานั่งที่โต๊ะม้าหินใกล้โรงอาหาร

“เออ”ใต้ว่าเสียงแข็งจากนั้นก็เลิกสนใจเพื่อนสองคนแล้วหันไปคุยเล่นกับพีมแทน จากนั้นลมและเหนือก็เดินออกไปซื้อของในโรงอาหาร แต่ระหว่างทางก็เจอกับสาวแท้สาวเทียมมากมายมาขอถ่ายรูปไม่หยุดจนปวดหัวไปหมด

“ลม เรื่องรับน้องนอกสถานที่ กูไม่ไว้ใจยัยนั่นเลยว่ะ”เหนือพูดขึ้นในระหว่างที่ทั้งสองคนต่อแถวรอซื้อของอยู่

“กูรู้ แต่ถ้าเขายังไม่ทำอะไร เราก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน ยังไงนั่นก็ผู้หญิง”ลมว่าเสียงเครียดทันที

“ผู้หญิงโรคจิตซ่ะด้วย”เหนือเอ่ยต่อ พร้อมทำเสียงเหยียดๆ

“ยังไงก็ดูไว้ให้ดี อย่าให้เข้าใกล้พีมได้”ลมบอก และการสนทนาของทั้งสองก็จบลงพร้อมกับของที่สั่งไว้ได้พอดี ลมกับเหนือถือของเดินกลับไปที่โต๊ะซึ่งตอนนี้แทบจะกลายเป็นโต๊ะประจำของพวกเขาไปแล้ว แต่แตกต่างกันที่ตอนนี้มีผู้หญิงสองคนและผู้ชายอีกหนึ่งนั่งอยู่ที่นั่นด้วย

“เมื่อกี้นะฉันจับไอ้เปรมทุ่มลงกับพื้นซ่ะตัวงอเลย โทษฐานที่กล้าด่าฉัน ฮ่าๆๆๆ”นกเล่าอย่างภาคภูมิใจจนเพื่อนๆพากันหัวเราะตาม ส่วนเปรมก็ได้แต่ทำหน้าไม่พอใจ แต่ก็ไม่คิดขัด เพราะยังไม่อยากได้แผลเพิ่ม

“ไงมึง”เปรมทักเหนือกับลมที่เดินมาใหม่ ทั้งสองคนพยักหน้าเชิงทักทายก่อนจะเอาข้าวมาวางให้ใต้กับพีม

“โอ๊ยยยย! มีความดูแลเอาใจใส่ เจ้ล่ะอิจฉาพีมจริงๆ อยากมีสามีดีๆแบบลมบ้างจัง”นกว่าเสียงเล็กเสียงน้อยแซวเพื่อนตัวเองที่ตอนนี้โดนคนทั้งมหาลัยจับจิ้นกันไปเรียบร้อยแล้ว พีมที่โดนเพื่อนแซวก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ส่วนลมก็หัวเราะน้อยๆ แต่ก็ไม่ได้ขัดอะไร

“นี่พีมกับลมเป็นแบบที่เขาว่ากันจริงๆหรอ”จินที่นั่งอยู่ด้วยเพราะรอไปแต่งตัวพร้อมพีมเอ่ยถาม มองหน้าลมกับพีมสลับไปมา

“ไม่ใช่นะจิน พีมกับลมเป็นแค่เพื่อนกัน”พีมรีบอธิบายเพราะกลัวเพื่อนจะเข้าใจผิดไปไกล เพราะปกตินกก็แซวพวกเขาแบบนี้แต่ก็รู้ๆกันว่าไม่จริง แต่ดันลืมไปว่าตอนนี้มีคนอื่นอยู่ด้วย

“อ้อหรอ”จินว่าพร้อมยิ้มให้ จากนั้นทั้งสี่คนก็ทานข้าว โดยมีนกคอยเล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้ให้ฟังไม่หยุด

“อิ่มแล้วใช่มั้ยพีม งั้นไปแต่งตัวกันเถอะเดี๋ยวพี่ๆเค้าจะรอนาน”จินว่าหลังจากเห็นเพื่อนวางช้อนและดื่มน้ำเรียบร้อยแล้ว พีมก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือเมื่อเห็นว่าใกล้เวลาที่พี่ๆนัดไว้ก็หันไปพยักหน้าให้เพื่อนสาว

“เดี๋ยวพีมไปก่อนนะ ไว้ทุกคนค่อยตามไปทีหลังก็ได้”พีมหันไปบอกเพื่อนที่เหลือพร้อมลุกขึ้น แต่ก็ถูกลมที่นั่งข้างๆดึงมือไว้

“รอก่อนพีม เดี๋ยวพวกลมไปด้วย”ลมว่าพร้อมดึงพีมให้นั่งลงรอเหนือกับใต้ที่เอาจานไปเก็บ จินเห็นดังนั้นเลยต้องนั่งลงเหมือนเดิม

“แล้วพวกลมไม่ไปดูกีฬาหรอ ไปรอพีมแต่งตัวมันน่าเบื่อออก”พีมบอก ถึงจะอยากให้เพื่อนไปอยู่ด้วยเพราะตอนนี้รู้สึกตื่นเต้นมากๆ แต่ก็รู้สึกเกรงใจไม่น้อยที่ต้องให้เพื่อนไปนั่งรอ

“ไม่เป็นไรครับ ลมรอพีมได้เสมอ”ลมพูดพร้อมลูบหัวพีมไปด้วย แต่ประโยคดังกล่าวเล่นเอาเพื่อนที่เหลืออีกสามคนตีความกันไปต่างๆนาๆ ส่วนพีมที่ไม่ได้คิดอะไร พอเพื่อนบอกว่าจะไปด้วยก็ดีใจพุ่งตัวเข้าไปกอดลมอย่างแรง ดีที่ลมตั้งหลักทันไม่งั้นคงตกเก้าอี้ทั้งคู่

“แกคิดเหมือนที่ฉันคิดมั้ยบีหนึ่ง”นกหันไปกระซิบกับเปรม ตาจ้องมองเพื่อนสองคนตรงหน้า

“ฉันก็คิดเหมือนแกเลยบีสอง”เปรมตอบกลับ เสียงกระซิบกระซาบไม่แพ้กัน

“ใช่ซิ เดี๋ยวนี้อะไรๆก็กอดแต่ลม ใต้คนนี้คงไม่สำคัญแล้ว”ใต้ที่พึ่งเดินกลับมาพูดเสียงน้อยอกน้อยใจ จนพีมที่กอดกับลมอยู่รีบถอยออกแล้วหันไปคุยกับใต้แทน

“พูดอะไรแบบนั้น เหนือกับใต้ต้องสำคัญอยู่แล้ว อย่าคิดแบบนั้นซิ”พีมว่าเสียงเครียดเพราะกลัวเพื่อนจะน้อยใจ

“มึงก็แกล้งพีม”ลมหันไปว่าใต้เสียงดุ เพราะพีมมักจะใส่ใจคนสำคัญของตัวเองเสมอ เรื่องเล็กน้อยก็พาลเอาเก็บไปคิดซ่ะหมด

“ก็พีมน่าแกล้ง มาขยี้หัวทีเร็วไอ้หนู”ใต้ว่าพร้อมวิ่งเข้าหาพีม ส่วนพีมก็รีบลุกขึ้นวิ่งหนีเพื่อนไปทางหอประชุมที่ใช้ประกวด เพื่อนที่เหลือก็พากันหัวเราะแล้วเดินตามทั้งคู่ไป



ที่หอประชุมกลางที่ใช้เป็นที่สำหรับจัดการประกวด ด้านหลังเวทีดาวและเดือนของคณะต่างๆพากันทยอยเข้ามาในห้องแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวแล้ว โดยแต่ละคณะจะถูกแบ่งโซนแยกกันชัดเจน

“หยุดเดียวนี้เลยนะพีมมมมมมม”เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายพร้อมด้วยเสียงฝีเท้าทำให้คนในห้องหันไปสนใจที่ประตูทางเข้า

“ต๊ายน้องพีม ไปฟัดกับหมาที่ไหนมาคะเนี่ย”มดแดงทักรุ่นน้องที่วิ่งเข้ามาแล้วมาหลบอยู่หลังเขา สภาพหัวฟู เหงื่อซกไปหมด

“พี่มดแดง ช่วยด้วย ใต้จะแกล้ง”พีมว่าเสียงปนหอบเพราะหายใจไม่ทันเนื่องจากวิ่งมาไกล

“น้องใต้แกล้งอะไรน้องพีมคะเนี่ย”มดแดงหันไปถามใต้ที่วิ่งตามเข้ามาทีหลัง

“ผมป่าวนะครับพี่”ใต้ยืนกอดอกพลางทำหน้าซื่อ ยิ้มหวานจนพี่ๆพากันเคลิ้ม เพราะเขาเล่นกีฬาและออกกำลังกายประจำเลยไม่เหนื่อยหอบแบบพีมที่นานๆจะออกกำลังกายสักที

“เลิกเล่นได้แล้วใต้ พีมมาเช็ดหน้าหน่อยเร็ว”ลมที่เดินตามมาทีหลังพร้อมเพื่อนที่เหลือ พูดเสียงเรียบ พีมยอมเดินออกจากรุ่นพี่ไปหาลมที่ยืนอยู่ใกล้ใต้ ส่วนใต้ก็ยอมเลิกเล่นแต่โดยดี

“เห็นมั้ย เหงื่อออกหมดแล้ว เล่นเป็นเด็กไปได้”เหนือว่าเสียงติดดุ พีมหน้ายู่ แก้มพองลมทันทีที่โดนดุ ส่วนใต้ก็หัวเราะร่วน จนลมต้องหันไปปราม

“มึงก็พอกันใต้ ชอบแกล้งพีมจัง ต้องให้เหนือดัดนิสัยหน่อยแล้ว”ใต้หุบยิ้มทันที เหนือหัวเราะในลำคอรับคำเพื่อน

หลังจากเช็ดเหงื่อนั่งพักเรียบร้อย พีมก็ไปอาบน้ำในห้องน้ำของหอประชุม จากนั้นก็มานั่งให้พี่ๆแต่งหน้าทำผมให้ โดยมีเพื่อนๆคอยตามดูแลตลอดเวลา

“โอ๊ยยยย งานดีมากค่ะคุณน้อง งานดี งานละเอียด พี่ละปลื้ม”มดแดงว่าเสียงภูมิใจหลังจากที่แต่งหน้าให้พีมเสร็จ สำหรับมดแดงและเพื่อนแล้วคิดว่าพีมเหมาะจะเป็นดาวมากกว่าเดือนซ่ะอีก

“น่ารักมากเลยพีม”ตังออกความเห็น

“สวยจัง”นกที่เห็นเพื่อนหลังแต่งหน้าแต่งตัวเสร็จก็เอ่ยชมออกมาอย่างอายๆ เพราะพีมน่ารักกว่าผู้หญิงอย่างเธอซ่ะอีก

“พีมเป็นผู้ชายนะ สวยมันต้องเก็บไว้ชมจินซิ”พีมว่าพร้อมทำแก้มพองลม ส่งผลให้ร่างบางดูน่ารักขึ้นเป็นกอง

“ไม่เอา จะชมพีม พีมสวยจนน่าจะเป็นดาวเลย”นกพูด จินที่ได้ฟังก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“แล้วนี่แสดงอะไรกันหรอ”เปรมที่นั่งกินขนมอยู่ถามขึ้นบ้าง

“ร้องเพลงน่ะ จินร้องเพลง เราเล่นคีย์บอร์ด”พีมว่าพร้อมบีบมือตัวเองแน่น   ยิ่งใกล้เวลาก็ยิ่งตื่นเต้น นี่เป็นครั้งแรกที่พีมจะได้ขึ้นแสดงบนเวที

“ทำไมพีมไม่ร้องเพลงล่ะ”นกถามอย่างสงสัย แต่เล่นทำเอาเพื่อนอีกสามคนพากันร้องเสียงดัง

“ร้องไม่ได้”ลม เหนือ และใต้ตะโกนพร้อมกัน ก่อนจะยิ้มแห้งๆรีบหาข้อแก้ตัวเพราะคนในห้องพากันจ้องพวกเขาอย่างสงสัย

“พีมร้องเพลงเสียงห่วยแตกมาก เสียงแหลมบาดหูสุดๆ”ใต้พูดขึ้นก่อน ทำเอาพี่ๆและเพื่อนๆพากันสงสัยหนักกว่าเดิม

“เสียงหวานๆแบบน้องพีมเนี่ยนะ”ม่าพูดขึ้นก่อน

“ตอนพูดก็เสียงหวานดีนี่นา”เจนว่าอย่างเห็นด้วยกับเพื่อน

“ใช่ๆ คิดว่าตอนร้องเพลงจะเพราะมากๆซ่ะอีก”มดแดงว่าอีก จนใต้ต้องรีบแย้ง

“ไม่จริงหรอกพี่ เอาเป็นว่าถ้าให้พีมร้องได้อายกันทั้งคณะแน่”ใต้ว่าเสียงจริงจัง  หน้าตาน่ากลัว ทำเอาคนอื่นเลิกเถียงทันที

พีมได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆไปให้รุ่นพี่ หลังจากแต่งหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ พีมและเพื่อนก็มานั่งรอกันอยู่ที่โซฟา จินก็มานั่งรวมอยู่กับพวกเขาด้วย เพราะจินอยู่คนละสาขาเลยไม่ค่อยสนิทกัน แต่นกก็ชวนคุยบ่อยๆ จะได้ไม่รู้สึกอึดอัด

“ใกล้เวลาแล้วนะคะน้อง เตรียมตัวได้แล้ว”สตาร์ฟจัดงานเข้ามาแจ้ง ทำเอาพีมเริ่มตื่นเต้นเดินไปเดินมาไม่หยุด จนเพื่อนต้องพากันปลอบแล้วจับให้หยุดเดิน

“งั้นเดี๋ยวพวกเราไปรอหน้าเวทีนะ ไปพวกแก เจ้จองที่ดีๆไว้แล้ว”นกบอกกับเพื่อนตัวเอง เพื่อนๆพากันให้กำลังใจพีมและจินก่อนจะเดินออกไป

“สวัสดีค่ะพี่ภพ สวัสดีค่ะน้องๆพี่ๆที่น่าร้ากกก”แซน ดาวมหาลัยปีที่แล้ว รับหน้าที่เป็นพิธีกรพูดใส่ไมค์ทักทายพิธีกรร่วมและผู้ชม ซึ่งก็ได้รับเสียงตอบรับเป็นอย่างดี

“สวัสดีครับน้องแซน สวัสดีครับผู้ชม”ภพ เดือนมหาลัยปีเดียวกับแซนทักตอบ ทำเอาสาวๆกรี๊ดเสียงดังกับความหล่อของพิธีกร

“โอ๊ย แซนละตื่นเต้นจริงๆค่ะพี่ภพ เห็นว่าปีนี้เดือนดาวแต่ละคณะนี่ทั้งเผ็ดทั้งแซ่บเลยค่ะ” แซนพูดต่อ โดยมีภพคอยเป็นลูกคู่ให้

“จริงครับน้องแซน เมื่อกี้พี่แอบไปดูหลังเวทีมาแล้ว เล่นเอาตาค้างกันเลยทีเดียว”

“และอย่าลืมนะคะ นอกจากจะมีรางวัลดาวกับเดือนมหาลัยแล้ว เรายังมีรางวัลขวัญใจมหาชนอีกด้วย”

“ใช่แล้วครับ กติกาง่ายๆ เพียงส่งข้อความมาที่ 4888888 พิม V ตามด้วยชื่อของผู้เข้าประกวด ไม่จำกัดจำนวนโหวตนะครับ ปิดโหวตหลังจากการแสดงชุดสุดท้ายของผู้เข้าประกวดหมดลง”

“ซึ่งใครชนะนะคะปีนี้ รับไปเลย รางวัลที่พักฟรีที่กระบี่ สามคืนสี่วันฟรี พร้อมคูปองเงินสดห้าพันบาทททททท”

“และยังไม่หมดเท่านั้นนะครับ คนที่โหวตให้ผู้ที่ชนะสูงที่สุดสิบคนแรก รับไปเลย บัตรเติมเงินมูลค่าห้าร้อยบาททททท”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด/ฮิ้วววววววววววววววววววววววววววว”เสียงคนทั้งหอประชุมพากันโห่กรี๊ดอย่างดีใจ กับของรางวัลที่ปีนี้ดูจะมากกว่าทุกปี

“พร้อมกันรึยังคร้า”แซนถาม ซึ่งก็ได้รับเสียงตอบรับอย่างดีจากผู้ชม

“พร้อมแล้ววววววววววววววววววววววว”

“ถ้าพร้อมแล้วขอเชิญพบกับผู้เข้าประกวดกันเลยค่า”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

การประกวดเริ่มขึ้นโดยรอบแรกเป็นการแนะนำตัวของผู้เข้าประกวด จากนั้นก็ทำการพักเบรกสิบนาที จนมาถึงรอบสองที่ให้ผู้เข้าประกวดแสดงความสามารถพิเศษ

“พร้อมนะคะน้อง ทำให้เต็มที่ สู้ๆค่ะ”มดแดงเดินมาให้กำลังใจน้องด้านข้างเวที เพราะหลังจากจบการแสดงของคณะเกษตร ต่อไปก็ถึงคิววิศวะแล้ว

“จบลงไปแล้วนะคะกับการแสดงของคณะเกษตร แหมๆๆ เป็นการโชว์ที่อลังการงานสร้างมากจริงๆ ขอเสียงชาวเกษตรหน่อยเร็วววววววววววววว”เสียงพิธีกรสาวจบลง พร้อมเสียงกรี๊ดที่ดังลั่นไปทั่วหอประชุม

“และต่อไป เป็นการแสดงที่เชื่อว่าหลายๆคนคงเฝ้ารอกันเลยทีเดียว”

“ใช้แล้วค่ะพี่ภพ ขอเสียงกรี๊ดให้คนรักวิศวะหน่อยเร็วววววววววว”แซนพูดต่อ เสียงกรี๊ดดังลั่นไปทั่วหอประชุม

“ระหว่างรอฝ่ายอุปกรณ์เตรียมของ เรามาสรุปคะแนนโหวตตอนนี้กันหน่อยดีว่าครับน้องแซน”ภพว่าพร้อมรับซองผลโหวตล่าสุดจากสตาร์ฟมาเปิดดู

“คะแนนตอนนี้นะครับ แพทย์นำไปก่อนเป็นอันดับหนึ่ง ตามติดมาด้วยนิเทศศาสตร์ และเกษตร อันดับที่สี่คือวิศวะ ส่วนที่เหลือคะแนนสูสีกันมากครับ”

“เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลานะคะ ขอเชิญรับชมการแสดงชุดสุดท้ายจากคณะวิศวะกรรมศาสตร์ได้เลยคร้า”แซนพูดพร้อมไฟบนเวทีดับลง ก่อนจะเปิดขึ้นอีกครั้ง พีมและจินนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงกลางเวที ตรงหน้าพีมมีคีบอร์ดตั้งอยู่ เสียงในหอประชุมค่อยๆเบาลงจนเงียบไปในที่สุด พีมเห็นดังนั้นจึงวางนิ้วลงบนคีย์บอร์ด และเริ่มเล่นเพลงที่ซ้อมไว้

รู้ไหมว่ามันดียังไง

และรู้ไหมว่าสุขใจเพียงใด

รู้ไหมว่าชีวิตเก่าๆ

ของฉันนั้นเปลี่ยนไปเท่าไร

รู้ไหมว่าก่อนจะเจอเธอ

รู้ไหมฉันเคยเป็นยังไง

รู้ไหมการที่ได้เจอเธอ

นั้นช่างยิ่งใหญ่ซักเท่าไร

เสียงหวานๆของจินดังเข้าจังหวะกับเสียงคีย์บอร์ดของพีม ทำให้เพลงดูเพราะไปทันที แต่ก็ยังธรรมดาไปสำหรับหลายๆคน พีมมองไปด้านล่างเวทีเพื่อมองหาเพื่อนตัวเองอย่างต้องการกำลังใจ เพราะตอนนี้เขารู้สึกตื่นเต้นสุดๆ แต่ก็แทบชะงักนิ้วที่กดคีย์บอร์ดอยู่ เมื่อเผลอไปสบสายตากับดวงตาคู่คมของพี่ปีสามที่มองจ้องเขาอยู่ พีมก้มหน้าลงคีย์บอร์ด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้งโดยไม่หันกลับไปมองทางเดิมอีก

เธอ เธอทั้งนั้น ที่ทำ

ให้ช่วงชีวิตของฉันน่าจดจำ

ตั้งแต่ได้เจอเธอ

โลกที่เคยมองดูซึมเซา

โลกที่มีแต่ความว่างเปล่า

ฟ้าทึมๆ และวันเศร้าๆ

ไม่คิดว่าจะมีวันนี้ได้

เธอ เธอทั้งนั้น ที่ทำ

ให้ช่วงชีวิตของฉันน่าจดจำ

ตั้งแต่ได้เจอเธอ

เพลงดำเนินมาจนถึงท่อนฮุค แต่กลับมีแต่เสียงดนตรีที่เล่น ไม่มีเสียงเพลงจากจิน พีมตกใจหันไปมองด้านข้าง เห็นจินนั่งร้องไห้อยู่ พีมหยุดเล่นคีย์บอร์ดไปทันที เกิดเสียงฮือฮาดังไปทั่วหอประชุม และไฟบนเวทีก็ดับลง

“จินเป็นอะไร”พีมกระซิบถามจินที่นั่งร้องไห้อยู่  หลังจากปิดไมค์แล้ว

“พีม จินจำเนื้อไม่ได้ พีมร้องแทนจินที”จินว่าเสียงสะอื้นเขย่าแขนพีม

“แต่ว่า...”พีมหน้าเสียคิดหาทางปฏิเสธ

“ขอร้องนะพีม เสียงไม่ดีก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวจินเล่นคีย์บอร์ดให้เอง”จินว่าเสียงเว้าวอน พีมหน้าเครียดมีสีหน้าคิดหนัก เพราะรู้ดีว่าจินเล่นคีย์บอร์ดได้ เหมือนที่รู้ดีว่าเขาไม่ควรร้องเพลง แต่เพราะไม่มีเวลาคิดแล้วร่างบางจึงพยักหน้าตกลง และสลับที่กับเพื่อนสาว…




ด้านล่างเวทีผู้คนยังส่งเสียงฮือฮากับไฟบนเวทีที่ดับไป ลมและเพื่อนพากันหน้าเสีย สีหน้าวิตกอย่างเห็นได้ชัด ลมชวนเหนือและใต้เดินไปหลังเวทีทันที เพราะรู้สึกไม่ดีแปลกๆจนอยากจะไปพาพีมลงจากเวที ไม่ต่างจากพี่ปีสามที่พากันทำหน้างง และเครียดจัดเพราะจู่ๆการแสดงของน้องปีหนึ่งก็หยุดลง

“เอาไงวิน” ซันถามเพื่อนเพราะเห็นท่าไม่ดี

“พวกนั้นไปดูแล้ว เรารออยู่นี่ก่อนเถอะ”วินว่าพร้อมพยักหน้าไปทางพวกลมที่เดินฝ่าผู้คนจะอ้อมไปทางด้านหลังเวที

แต่ยังไม่ทันที่พวกลมจะเดินไปพ้น ไฟบนเวทีก็สว่างขึ้นอีกครั้ง พร้อมการเปลี่ยนตำแหน่งกันของดาวและเดือน เสียงคีย์บอร์ดดังขึ้นอีกครั้งโดยฝีมือของจิน และเสียงเพลงต่อจากท่อนเมื่อกี้ก็ดังขึ้นจาก...พีม

ขอบคุณสรวงสวรรค์ ให้เราได้เจอกัน

ขอบคุณคนบนนั้นที่ทำให้ฉันได้พบเธอ

ขอบคุณทุกเรื่องราว

ต้นเหตุที่ในวันนี้ฉันนั้นได้เจอ

เธอ สุดที่รัก

เสียงร้องทุ้มหวานชวนฟัง เพียงแค่เสียงร้องท่อนแรกก็ทำเอาคนในหอประชุมเงียบไปทันที สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่นักร้องที่ถูกเปลี่ยนตัว จ้องมองและนิ่งฟังเสียงเพลงที่ยังคงดังต่อไปราวกับต้องมนต์สะกด

รู้ไหมว่ามันดียังไง

และรู้ไหมว่าสุขใจเพียงใด

รู้ไหมว่าชีวิตเก่าๆ

ของฉันนั้นเปลี่ยนไปเท่าไร

รู้ไหมว่าก่อนจะเจอเธอ

รู้ไหมฉันเคยเป็นยังไง

รู้ไหมการที่ได้เจอเธอ

นั้นช่างยิ่งใหญ่ซักเท่าไร

เธอ เธอทั้งนั้น ที่ทำ

ให้ช่วงชีวิตของฉันน่าจดจำ

ตั้งแต่ได้เจอเธอ

ขอบคุณสรวงสวรรค์ ให้เราได้เจอกัน

ขอบคุณคนบนนั้นที่ทำให้ฉันได้พบเธอ

ขอบคุณทุกเรื่องราว

ต้นเหตุที่ในวันนี้ฉันนั้นได้เจอ

เธอ สุดที่รัก

ขอบคุณสรวงสวรรค์ ให้เราได้เจอกัน

ขอบคุณคนบนนั้นที่ทำให้ฉันได้พบเธอ

ขอบคุณทุกเรื่องราว

ต้นเหตุที่ในวันนี้ฉันนั้นได้เจอ

เธอ สุดที่รัก

ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากคนในหอประชุม เสียงเพลงยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เสียงเพลงที่สื่อถึงความหมายของเพลงได้อย่างชัดเจน จนหลายคนเผลอคิดเพ้อไปว่าตัวเองกำลังถูกบอกรักโดยนักร้องบนเวที เป็นแบบนี้จนเสียงเพลงจบลง

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!”เสียงกรี๊ด เสียงร้องของทั้งหญิงและชายดังกระหึ่มไปทั่วหอประชุม ดังกว่าครั้งไหนๆที่เคยมีมา เรียกสติของหลายคนที่กำลังเหม่อลอยให้กลับเข้าตัว


“ไอ้วิน นั่นมัน...”โอเอ่ยเรียกชื่อเพื่อนพร้อมชี้นิ้วสั่นๆของตัวเองไปบนเวที ราวกับว่าเขาเห็นภาพของใครอีกคนซ้อนอยู่กับภาพของนักร้องบนเวที

“แต่เธอตายไปแล้ว”ซันพูดอย่างอึ้งๆเช่นกัน เพราะรู้ดีว่าโอหมายถึงใคร

“วิน ไอ้วิน”เซนเรียกเพื่อนตัวเองที่ดูจะเหม่อลอย แต่วินก็ยังนิ่งอึ้ง และค้างอยู่แบบนั้น ภาพในหัวไหลย้อนเข้ามาถึงวันที่ไปบ้านของร่างเล็ก ก่อนจะพึมพำออกมาเสียงเบา

“อาร์เธน่า”วินพึมพำพร้อมวิ่งแหวกฝูงชนออกไปเพื่ออ้อมไปด้านหลังเวที ตามด้วยเพื่อนๆ แต่เมื่อไปถึงด้านหลังเวที พีมก็หายตัวไปแล้ว...




เกิดความชุลมุนวุ่นวายที่ด้านหน้าเวที เมื่อทุกคนต่างพากันโหวตให้พีมอย่างถล่มทลาย จนระบบโหวตของมหาลัยล่ม การประกาศผลออกมาว่าพีมได้ทั้งรางวัลขวัญใจมหาชนและรางวัลเดือนมหาลัย แต่เจ้าตัวกลับหายไปไม่อยู่รับรางวัล และแม้คอนเสิร์ตจะเริ่มไปแล้ว แต่ก็มีหลายเสียงในหอประชุมที่เรียกร้องจะฟังเพลงของพีม จนผ่านไปสักพัก เสียงประท้วงเหล่านั้นก็เงียบลง เหลือเพียงความสนุกจากเพลงที่รุ่นพี่มอบให้



วินตามไปหาพีมที่บ้านพักพร้อมเพื่อนทั้งสามคน แต่ปรากฏว่าบ้านเงียบสนิท ไฟปิดมืด จนทั้งหมดต้องพากันกลับ เพราะนอกจากที่นี่ ก็ไม่มีใครรู้ที่อยู่พีมหรือเพื่อนคนอื่นของพีมเลย

“ฉันจะไม่ให้นายหนีฉันไปอีกพีม”วินพึมพำหลังจากขึ้นรถกลับคอนโดโดยเซนเป็นคนขับรถ เพราะวินไม่มีสมาธิพอจะขับ

“แต่จะใช่หรอมึง” ซันถามเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างกัน เพราะเขาเองก็เห็นกับตาว่าอาร์เธน่าถูกยิงร่วงไปวันนั้น วินไม่ฟังเสียงเพื่อน หยิบโทรศัพท์โทรออกหาลูกน้องคนสนิททันที

“สืบประวัติคนๆนึงให้ฉันที...” วินว่าเสียงเรียบ แต่ในใจกลับว้าวุ่น ใจหนึ่งอยากให้ทั้งสองเป็นคนเดียวกัน แต่อีกใจกลับต่อต้านด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง

“เดี๋ยวคงได้รู้กันสักที”โอพูดหลังจากที่เพื่อนโทรสั่งให้ลูกน้องสืบประวัติร่างบาง จากนั้นทั้งรถก็ตกอยู่ในความเงียบไปตลอดทาง...




Talk

Engineer พี่วิศวะตัวร้าย จะทำให้คุณหลงรัก

มีจำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้วนะครับ

โดยในเล่ม E-Book จะมีการรีไรท์เนื้อหาบางส่วน

นักอ่านท่านใดสนใจ สามารถดูได้ที่หน้าแรกของนิยายเลยครับ

*ขอบคุณทุกการติดตา กำลังใจ และแรงสนับสนุนครับ*

** **

ความคิดเห็น