akikoneko17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ภาค 2 : บทที่ 40 ไปมาหาสู่

ชื่อตอน : ภาค 2 : บทที่ 40 ไปมาหาสู่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.2k

ความคิดเห็น : 219

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2560 17:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภาค 2 : บทที่ 40 ไปมาหาสู่
แบบอักษร

40

ไปมาหาสู่

                ตึง ตึง ตึง!

                เสียงเท้ากระแทกเท้าวิ่งไปมาบนพื้นห้อง เป็นนาฬิกาปลุกอย่างดีของวิรุจน์ ชายหนุ่มงัวเงียซุกหน้ากับหมอนใบใหญ่

                “อารุจน์ อารุจน์ค้าบ”

                เสียงของเด็กน้อยวัยสองขวบกว่าเข้ามาก่อกวน ไม่เพียงเท่านั้น ร่างเล็กป้อมยังพยายามป่ายปีนขึ้นมาบนเตียงอีกด้วย

                “โทระ อยู่ไหนลูก”

                กรณัฐแค่พาไทกะไปเข้าห้องน้ำแค่แปบเดียวเท่านั้น พอออกมา ฝาแฝด        คนน้องก็หายตัวไปเสียแล้ว

                โทระหันไปตามเสียงเรียก มารดากำลังตามตัวเขาอยู่ แต่โทระอยากเล่นกับคุณอาขี้เซามากกว่า

                “อารุจน์ค้าบ เล่นกาบโทระน้าค้าบ”

                ฝ่ามือเล็กพยายามดึงดันแก้มของคุณอา เมื่อคืนวิรุจน์นอนข้างดึก                เลยไม่อยากจะตื่นเช้า แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถนอนได้อย่างสงบสุข               สักเท่าไหร่นัก ในเมื่อคุณหลานตัวน้อยมาปลุกถึงเตียงแบบนี้

                “อืม…ใครเอ่ย”

                เขาถามอย่างงัวเงีย ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โทระเข้ามาปลุกเขาในตอนเช้า สาเหตุก็คงเป็นเพราะเจ้าตัวอยากจะหาเพื่อนเล่นเสียมากกว่า วิรุจน์

 พลิกกายนอนหงาย และนั่นทำให้เจ้าตัวเล็กได้ใจ ปีนป่ายขึ้นมานั่งบนตัวคุณอา

                “อะ โอ เจ้าหมูที่ไหนมาขึ้นทับบนตัวอากันนะ”

                คุณอาผู้ใจดีถามอย่างอารมณ์ดี แต่โทระทำหน้ายู่ใส่ พลางกอดอก

                “โทระม่ายช่ายหมู”

                “โอเคๆ ไหน มาให้อาหอมแก้มหน่อยสิ”

                พอคุณอาขอ มีหรือโทระจะไม่ให้ เขายื่นแก้มเข้าไปให้วิรุจน์หอม

                “อ๊า…ชื่นใจจังเลย”

                “อารุจน์แปรงฟัน ต้องแปรงฟัน”

                เพราะกรณัฐพร่ำสอนว่าต้องแปรงฟันตอนตื่นนอน เจ้าเด็กตัวน้อยเลยมาบอกคุณอาอยู่แทบทุกวัน วิรุจน์ยกมือแตะหางคิ้วประหนึ่งเป็นทหารรับคำสั่งจากเจ้านาย

                “รับทราบครับ จะไปแปรงฟันเดี๋ยวนี้เลยครับ”

                อดใจไม่ไหว เด้งกายรั้งเด็กตัวน้อยมากอดแล้วหอมแก้มไปฟอดใหญ่ โทระหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์

                “โทระ มาอยู่ที่นี่จริงๆด้วย”

                กรณัฐที่เห็นประตูห้องของน้องชายสามีเปิดอยู่แถมได้ยินเสียงหัวเราะ            ของลูกชาย เขาจึงเข้ามาดู

                “ขอโทษนะครับ ที่โทระมากวนแต่เช้า”

                “ไม่เป็นไรครับ เหมือนมีนาฬิกาปลุกแสนจ้ำม่ำ”

                วิรุจน์เอ็นดูหลานชายคนนี้มาก ถึงแม้โทระจะไม่ได้ตัวอ้วนกลม แต่น้ำหนักตัวก็ไม่ใช่น้อยๆเลย อีกอย่าง หลานชายของเขาเป็นเด็กกินจุ จนบางครั้งวิรุจน์ก็ไม่รู้ว่าโทระเอาอาหารที่ทานไปไว้ที่ไหนในร่างกาย

                “โทระ มานี่มาลูก”

                “ม่ายอาว โทระจาอยู่กาบอารุจน์ค้าบ”

                เด็กน้อยว่าพลางกอดเอวของคุณอา วิรุจน์มองยิ้มๆ

                “แต่โทระยังไม่ได้อาบน้ำตอนเช้าเลยนะลูก มาอาบน้ำก่อนสิครับ เดี๋ยวจะได้ลงไปทานข้าวกัน”

                “อาบกาบอารุจน์ด้ายม้ายค้าบ”

                โทระอ้อนวิรุจน์โดยการเงยหน้าแล้วส่งสายตาอย่างน่ารัก

                “โทระดื้อ”

                เสียงของพี่ชายที่ดังขึ้น ทำให้เด็กที่กำลังอ้อนคุณอาต้องหันขวับไปมองไทกะที่ยืนจับมือกับแม่กวางของเขา

                “แม่กวางค้าบ ไทกะว่าโทระดื้อ”

                แฝดน้องงอแง โวยวายเสียงดังลั่น พร้อมกับบิดกายไปมาอย่างแสดงความ         ไม่ชอบใจ

                “งั้นโทระก็มาหาแม่กวางสิครับ”

                คุณแม่ตัวเล็ก เรียกลูกชาย แต่โทระไม่ยอม เขากอดวิรุจน์แน่น

                “ไม่เป็นไรหรอกครับคุณกวาง เดี๋ยวผมช่วยอาบน้ำให้โทระเอง เสร็จแล้ว           จะรีบลงไปข้างล่างครับ”

                “ต้องรบกวนคุณรุจน์อีกแล้ว”

                คนตัวเล็กค่อนข้างจะเกรงใจเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โทระงอแง จนกรณัฐ          กลัวว่าจะทำให้วิรุจน์รำคาญ แต่ในความเป็นจริงนั้นกลับตรงกันข้าม เพราะวิรุจน์ทั้งรักทั้งหลงหลานชายตัวน้อย

                “ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะอาบน้ำเจ้าเสือน้อยให้สะอาดเอี่ยมเลย”

                ว่าพลางอุ้มหลานตัวน้อยขึ้นมา แล้วแกล้งไซ้หน้าไปกับพุงกลมๆ โทระหัวเราะเอิ๊กอ๊าก กรณัฐอมยิ้มแล้วจูงมือไทกะลงไปข้างล่าง

                ทางด้านวิรุจน์และหลานชายตัวน้อยก็เข้ามาอาบน้ำ ทั้งสองลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำด้วยกัน โดยที่โทระนั่งนั่งบนตักของชายหนุ่ม

                “อารุจน์ค้าบ อาพอลจามาบ้านเราเหรอค้าบ”

                เด็กตัวน้อยเงยหน้าถาม ใบหน้าและท่าทางดูเหมือนว่ากำลังไม่ค่อยพอใจ

วิรุจน์เลิกคิ้วมอง

                “หืม โทระมีอะไรหรือเปล่า”

                “อาพอลจายร้าย โทระม่ายชอบอาพอล”

                เด็กตัวน้อยยู่ปาก เพราะครั้งก่อนที่เจอกัน พอลก็ทำหน้ายักษ์ใส่เขา โทระรู้ข่าวจากมารดาว่าพอลจะมาเยี่ยมที่บ้าน เด็กตัวน้อยก็เลยเริ่มมาฟ้องอารุจน์

                “ไม่เอานะครับโทระ ไม่คิดกับอาพอลแบบนั้นนะครับ อาพอลน่ะ ใจดีนะครับ”

                พูดไปก็ไม่รู้ว่าพูดโกหกหรือเปล่า แต่เขาแค่ไม่อยากให้หลานชายต้องคิดมากและเกลียดพอล

                ตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้น ที่เขามีอาการปางตาย เขาก็ไม่ได้ทะเลาะกับพอลอีกสักเท่าไหร่นัก ส่วนเรื่องพันธะวิญญาณที่ทำร่วมกันก็ยังไม่ได้ยกเลิก วิรุจน์เองก็ไม่ได้คุยเรื่องนี้จริงจังกับพอลสักเท่าไหร่

                ทั้งเขาและพอล มักจะไม่ค่อยได้เจอกัน ได้เจอกันนานๆที ต่างคนก็ต่างมีเรื่องวุ่นวาย แต่ถึงกระนั้น ก็มักจะติดต่อกันผ่านโซเซียลเน็ตเวิร์คอยู่ตลอด ถึงในบทสนทนาจะไม่ค่อยมีเนื้อหามากมายก็ตาม

                “จริงน้าค้าบ”

                เด็กตัวน้อยคาดคั้น เขาทั้งรัก ทั้งหวงอารุจน์ของเขา โทระโอบกอดชายหนุ่ม ซบหน้ากับอกของคุณอา วิรุจน์ยกมือลูบผมนิ่มของหลานชาย

                “จริงสิครับ อาพอลใจดีม๊ากมาก โทระไม่ต้องกลัวอาพอลนะครับ ไม่ต้องเกลียดอาพอลด้วยนะ”

                “ค้าบ”

                โทระฉีกยิ้มกว้าง เขาเชื่อคุณอาที่แสนใจดีของเขา

-------+++++-------

                ครืน….

                ราวกับว่ามีเสียงพายุลมทะเลที่รุนแรงต่อหน้าโทระ ร่างกายสูงใหญ่                ตั้งตระหง่านอยู่หน้าเขา จะมองอีกฝ่ายทีต้องเงยหน้าขึ้นไปจนปวดคอกันเลยทีเดียว

                “อาพอลลลล”

                ดูเหมือนว่าคนที่ลั้ลลาและมีความสุขที่สุดจะเป็นไทกะ แฝดคนพี่รีบก้าวเท้า  กึ่งเดินกึ่งวิ่งถลาเข้ามากอดขาของพอล

                “อ่า…นายนี่เอง”

                “อุ้ม อุ้ม…”

                เด็กตัวน้อยกางแขนออก เงยหน้าขึ้น ส่งเสียงให้พอลอุ้มเขา พอลหรี่ตามองเจ้าเด็กแสบที่วิ่งเข้ามารับหน้าก่อนที่คนในบ้านจะมาเสียอีก

                “ไม่อยากอุ้ม”

                “ฮึก”

                ไทกะเริ่มเบะปาก เขายังเขย่งตัว เป็นเชิงให้พอลอุ้มอยู่ดี

                “อุ้มเขาหน่อยเถอะพอล”

                ศาลทูรเดินเข้ามาเห็นหลานชายกำลังวุ่นวายกับพอล จึงได้เอ่ยออกไป            พอลพยักหน้ารับรู้เบาๆ ก่อนจะย่อกายลงไปอุ้มเจ้าเด็กแสบ ไทกะกอดคอพอลเอาไว้แน่น หัวเราะชอบใจ

                …ร้ายจริงๆ…

                แทบไม่เหลือคราบเด็กที่ทำท่าจะร้องไห้อยู่เลย

                “แล้วนายไม่อยากให้ฉันอุ้มเหรอ”

                พอลหลุบตามองโทระ เด็กตัวน้อยขมวดคิ้วฉับ มองพี่ชายตัวเองที่กำลังดึงเล่นผมของพอลอย่างสนุกสนาน

                “อารุจน์”

                โทระหมุนกายหนีพอล เขาเข้าไปกอดวิรุจน์ที่เดินเข้ามา พอลมองหน้าวิรุจน์

                “มาแล้วเหรอ”

                “อืม”

                “เข้ามาทานมื้อเที่ยงด้วยก่อนสิ”

                ศาลทูรเอ่ยปากชวน พอลพยักหน้ารับเบาๆ เขาให้คนของเขาถือของฝากที่นำมาให้กับคนที่บ้าน

                “ไม่ได้เจอกันซะนาน สบายดีใช่ไหม”

                “ครับ”

                พอลตอบคำถามของศาลทูรตามมารยาท เขาได้ไปทานมื้อเที่ยงร่วมกับครอบครัวของศาลทูร โดยมีเจ้าแฝดคนพี่อย่างไทกะนั่งตักพอลอย่างไม่ยอมห่าง

                “ไทกะ มานั่งกับพ่อสิลูก”

                “ม่ายเอาค้าบ”

                พอโดนลูกชายปฏิเสธแบบตรงๆ พยัคฆ์ถึงกลับเซ็งหนัก ไม่คิดว่าลูกชายคนโตจะเลือกคนอื่นมากกว่าพ่อ

                พยัคฆ์เป็นคนติดลูกติดเมีย พอแฝดคนพี่ไม่สนใจ เขาจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปหาโทระที่นั่งอยู่บนตักของวิรุจน์แทน

                “โทระ”

                “ค้าบพ่อเสือ”

                เด็กตัวน้อยตอบเสียงน่ารัก ทั้งที่ในปากยังมีเนื้อไก่อยู่ วิรุจน์หยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดปากให้กับเจ้าตัวเล็ก

                “มานี่มาลูก”

                “โทระจะอยู่กาบอารุจน์”

                ทุกคนบนโต๊ะอาหารเริ่มจะเห็นใจคุณพ่อที่โดนลูกชายเมิน ทั้งไทกะและโทระ ต่างก็ไปติดคุณอากันเสียหมด กรณัฐวางมือลงบนหลังมือของสามีเป็นเชิงปลอบโยน พยัคฆ์มองหน้าภรรยา แล้วกระซิบข้างหู

                “มีลูกคนอีกคนเถอะกวาง”

                “คุณเสือ”

                คนตัวเล็กเอ็ดสามีเบาๆที่พูดจาเย้าแหย่เขาแบบนี้ ทั้งไทกะกับโทระยังเด็กขนาดนี้ จะให้เขามีลูกเพิ่มได้อย่างไร พยัคฆ์หน้าจ๋อยไปเล็กน้อยที่โดนดุ แต่ก็จับมือของภรรยามาจุมพิตอย่างแผ่วเบา

                “หวานกันจริงนะครับ ผมล่ะอิจฉาเลย”

                ภูมินทร์แซวพี่ชาย พยัคฆ์เหลือบตามองน้องชาย

                “อยากหวานบ้าง ก็หาเมียเร็วๆสิ แต่ดูเหมือนว่า…ไม่ต้องหาก็น่าจะมีคนที่เลือกแล้วสินะ”

                พอโดนสวนกลับแบบนี้ ร่างสูงก็ถึงกลับไปไม่เป็น ไม่คิดว่าพี่ชายจะกล้าเล่นแบบนี้กับเขาด้วย

                “เอาเถอะ ทานอาหารกันให้อร่อยดีกว่านะ”

                ศาลทูรอมยิ้มกับการคุยกันของพี่น้อง พยัคฆ์เหลือบตามองศาลทูรแค่เพียงครู่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร วิรุจน์สบตากับพอลพอดี เขาเผลอหลบสายตาอีกฝ่าย เพราะเริ่มรู้สึกแปลกๆกับสายตาที่ส่งมา

                หลังจากที่มื้อเที่ยงผ่านพ้นไป พยัคฆ์ก็พาภรรยาออกไปข้างนอก ในตอนแรกจะพาเจ้าเด็กแฝดทั้งสองไปด้วย แต่ดูเหมือนว่าทั้งไทกะและโทระจะดื้อไม่ยอมไป เพราะอยากเล่นกับคุณอา

                “ไม่ไปจริงเหรอไทกะ”

                “ม่ายค้าบ จาเล่นกาบอาพอล”

                ความตั้งใจแน่วแน่จนพยัคฆ์ลอบถอนหายใจ ไม่คิดว่าลูกชายจะไปสนิทสนมกับคนอย่างพอล หวาดกลัวจริงๆว่าโตขึ้นแล้วจะไปติดนิสัยของพอลมา

                “โทระจาเล่นกาบอารุจน์”

                นี่เองก็เช่นกัน แฝดคนน้องก็ดันไปติดวิรุจน์น้องชายของเขาอีก ยิ่งคิดก็ยิ่งกลุ้ม แต่ยังดีที่ข้างกายของเขายังมีภรรยาที่แสนน่ารัก

                …ทำไมหนอ ลูกชายเขาถึงไม่มาติดภรรยาเขา หรือว่าติดภูมินทร์น้องชายคนเล็กบ้าง…

                “แม่ไปแล้วนะ แล้วจะรีบกลับมานะครับ”

                “ค้าบ แม่กวาง”

                โทระตอบรับอย่างขันแข็ง ไทกะเข้าไปกอดเอวคุณแม่ตัวเล็ก พยัคฆ์อมยิ้ม         ก้มลงไปลูบศีรษะเล็กอย่างแผ่วเบา

                “อย่าซนนะลูก”

                “ค้าบผม”

                “ฝากดูแลไทกะกับโทระด้วยนะครับ”

                กรณัฐบอกกล่าวกับวิรุจน์และพอล ทั้งสองพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะมองพยัคฆ์และกรณัฐที่เดินออกจากบ้านไป

                “อารุจน์ค้าบ โทระหิว”

                “อะไรกัน…หิวอีกแล้วเหรอหืม”

                เล่นกันไม่เท่าไหร่ เจ้าเด็กตัวน้อยก็เริ่มหิวอีกแล้ว

                “กินขนม ส่ายนมเยอะๆ ส่ายนมเยอะๆ”

                ถึงการสื่อสารของโทระจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่วิรุจน์ก็พอจะรับรู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร

                “งั้นเดี๋ยวอาไปเอามาให้นะครับ”

                “สั่งแม่บ้านก็ได้นี่”

                พอลเอ่ยขึ้น วิรุจน์ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย

                “ไม่ได้หรอก ฉันน่ะรู้ใจโทระที่สุด เดี๋ยวอามานะค้าบ”

                เขาพูดประโยคแรกกับพอล แล้วพูดอีกประโยคกับโทระ ชายหนุ่มกดหอมแก้มของหลานชายก่อนจะออกจากห้อง

                “เรื่องมากจริง”

                คำพูดของพอลทำให้โทระหน้ามุ่ย เขามองพอลอย่างไม่พอใจ

                “อาพอลว่าโทระ”

                “ใช่…แล้วจะทำไม”

                พอลไม่คิดจะถนอมน้ำใจของเด็กตัวน้อย เขามองหน้าโทระอย่างไม่คิดจะ        ผูกมิตร โทระกอดอก ทำหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก

                “อาพอลนิสัยม่ายดี จะฟ้องอารุจน์”

                “ก็เอาสิ…คิดว่านายจะสู้ฉันได้เหรอ…เจ้านั่นน่ะ…เป็นของฉัน…อย่ามาตีสนิทกับเจ้านั่นให้มันมากนัก”

                ไทกะกำลังต่อหุ่นยนต์อย่างตั้งอกตั้งใจ พอได้ยินเสียงโวยวายของน้องชายก็ต้องละสายตาออกมาจากของเล่น

                “ของโทระ!”

                “ของฉันต่างหาก”

                พอลแสยะยิ้ม แล้วยันกายลุกขึ้น โทระนั่งดิ้นไปมาอย่างไม่พอใจ เขาเริ่มหยิบของปาใส่พอล แต่พอลก็หลบได้ทัน

                “อาพอลจาไปหนายค้าบ”

                ไทกะยันกายลุกขึ้น มองคุณอาที่กำลังจะเดินออกจากห้อง ส่วนโทระก็ยังโวยวายอยู่ที่เดิม พอลหันมาตอบเสียงเรียบ

                “ไปหาคนของฉัน”

100%


ท่านใดที่ต้องการซื้อเล่มนิยายภาค 2 สามารถติดต่อสอบถามได้ทางอินบอกที่เพจค่ะ

ถ้าหนังสือยังมีในสต๊อกก็สามารถสั่งได้ค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น