Rabbitaa

อยากขอแรงสนับสนุนจากนักอ่านที่น่ารัก ช่วยสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้ Rabbitaa ด้วยน่ะครับ <3

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น : นิยายวาย,มหาลัย,วิศวะ,วินพีม,วาย,yaoi,พีีวินน้องพีม,วายโหด,วายน่ารัก,มาเฟีย,วายหื่นๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.2k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 11:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

ตอนที่ 7



เช้าวันนี้พีมและเพื่อนมีเข้ามหาลัยช่วงบ่ายเพราะวันนี้อาจารย์ยกคลาส และป้ายคัตเอาท์กับสแตนก็ใกล้เสร็จแล้ว ทุกคนเลยพักเอาแรงกันเต็มที่ เพราะพรุ่งนี้ต้องแข่งกีฬากันด้วย เลยลงความเห็นกันว่าควรพักผ่อนบ้าง และเพราะตอนนี้พึ่งเจ็ดโมง พีมและเพื่อนๆเลยเลือกที่จะนั่งดูหนังที่ห้องนั่งเล่นเพื่อรอทานอาหารเช้าที่เหนือเป็นคนทำแทนที่จะนอน

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

“ฮัลโหลครับ” พีมกดรับโทรศัพท์ทำเอาเพื่อนที่มานั่งเฝ้าไข้อยู่ตั้งแต่เมื่อคืนพากันมองอย่างสนใจ และกดดัน จนเจ้าตัวต้องเปิดลำโพงและตั้งลงตรงกลางแทน

(น้องพีมเป็นยังไงบ้างคะ) เสียงของพี่มดแดงดังมาตามสาย ทำเอาพีมโล่งใจที่ไม่ใช่คนแปลกๆโทรมา

“ดีขึ้นแล้วครับ เมื่อวานได้พักเต็มที่แล้ว”พีมตอบเสียงใส

(งั้นถ้าพี่จะรบกวนให้น้องเข้ามาซ้อมอีกสักรอบจะได้มั้ยคะ คือตอนเย็นน้องจินเค้ามีธุระน่ะค่ะเลยขอซ้อมก่อน)  เสียงพี่ตังดังมาตามสาย จินคือเพื่อนร่วมคณะของพีมที่ได้รับเลือกให้เป็นดาว อันที่จริงวันนี้พวกเขามีซ้อมใหญ่กันช่วงเย็นอีกรอบหนึ่ง

“ได้ครับพี่ อีกสักครึ่งชั่วโมงเดี๋ยวผมเข้าไปนะครับ” พีมตอมหลังจากปรึกษากับเพื่อนๆแล้ว

(ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวเจอกันค่ะ)

“เดี๋ยวเหนือไปอยู่เป็นเพื่อนนะ” เหนือพูดพร้อมวางชามข้าวต้มที่พึ่งทำเสร็จตรงหน้าพีม และแจกจ่ายให้เพื่อนที่เหลือ

“แต่วันนี้เหนือกับใต้จะไปดูหนังกันไม่ใช่หรอ”พีมค้าน เพราะเมื่อเช้าสองคนนี้บอกกับเขาเองเลยว่าจะไปดูหนังกันสองคน

“ไม่เป็นไรหรอกพีม ใต้ก็ไม่ได้อยากไปกับไอ้บ้านี่เท่าไหร่หรอก” ใต้ว่าเสียงประชด เพราะถูกบังคับหรอก ถึงต้องไป

“แต่กูอยากไปกับมึง และมึงต้องไปเฝ้าพีมกับกู น้องมันไปซ้อมคนเดียว ปล่อยไว้ได้ไง” เหนือเถียง ถึงจะอายุเท่ากัน แต่เพราะถูกเลี้ยงมาอย่างคนครอบครัวเดียวกัน พอลำดับเดือนเกิดกันดีๆแล้ว พีมก็เป็นน้องเล็กสุดของบ้านที่พวกเค้าต้องคอยดูแลอย่างดี

“ไม่เป็นไร พวกมึงไปเถอะ เดี๋ยวกูไปกับพีมเอง”ลมว่าแบบตัดปัญหา เพราะเขาเองก็ตั้งใจจะไปกับพีมอยู่แล้ว

“งั้นดี มึงไปเฝ้าพีม ส่วนมึงมากับกู ไม่ต้องกินมันแล้วข้าวเนี่ย” เหนือพูดกับลมก่อนจะหันไปฉุดใต้ให้ลุกขึ้นแล้วลากออกจากบ้าน

“เฮ้ย ปล่อยนะเว้ย กูจะไปกับพีม ไอ้บ้าเหนือ...” ใต้โวยวายไปตลอดทางเป็นเพราะสู้แรงเหนือไม่ได้ เลยได้แต่โวยวาย สองคนที่เหลือได้แต่มองตามไปขำๆ

“กินข้าวเถอะพีม เดี๋ยวจะได้ไปกัน”ลมว่า จากนั้นทั้งสองคนก็กินข้าว และแยกย้ายกันไปอาบน้ำ โดยลม เหนือ และใต้มักจะอาศัยห้องนอนแขกของบ้านนี้ประจำจนกลายเป็นห้องตัวเองไปแล้ว


***************************   


“รอพีมแปบนึงนะลม” พีมว่าหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จและกำลังจะออกไปขึ้นรถ แล้ววิ่งหายเข้าไปในครัว ก่อนจะออกมาพร้อมกับถุงใส่โหลคุกกี้ในมือ

“เอาไปไหนหรอพีม” ลมถามอย่างสงสัย พลางเปิดประตูรถให้คนตัวเล็ก

“เอาไปขอบคุณรุ่นพี่ที่เค้าช่วยดูแลเมื่อวานน่ะ” พีมว่าเสียงใส พลางนึกไปถึงเรื่องที่เมดเล่าให้ฟัง ทั้งเรื่องที่เขากลับมาอยู่ที่บ้านได้ยังไง และเรื่องที่ใครเป็นคนเช็ดตัวให้

“อ้อ โอเค”ลมตอบหลังจากนั้นก็เดินไปขึ้นรถ ประจำตำแหน่ง และขับรถไปมหาลัย

ใช้เวลาไม่นานพีมและลมก็มาถึงคณะ หลังจากจอดรถแล้วพีมและลมก็เดินไปที่ห้องสโมที่ตอนนี้กลายเป็นที่ซ้อมหลักไปแล้ว เพราะพวกพี่ๆบอกว่ากลัวคนอื่นจะมาแอบดู เลยไม่ไปใช้ห้องดนตรีของมหาลัยซ้อมแบบคณะอื่นๆ

“อ้าว น้องพีม มาแล้วหรอคะ”เจนที่กำลังจะเปิดประตูออกไปซื้อของกินทักน้องที่เดินเข้ามาพอดี ทำให้ทุกคนหันมาสนใจผู้มาใหม่

“อ้าวลม หวัดดี มาด้วยหรอ ดีจัง”จินทักทายลมพร้อมส่งยิ้มหวาน ชวนลมคุย

“หวัดดีจิน เรามาดูพีมซ้อมน่ะ”ลมพูดพร้อมยิ้มมารยาทให้จิน ก่อนจะหันไปสนใจพีมแทน ทำเอาจินหน้าเจื่อนเล็กน้อย แต่แค่แปบเดียวก็กลับมายิ้มแบบเดิม

“สวัสดีครับพี่ๆ”พีมและลมยกมือไหว้พี่ๆปีสองและปีสามที่นั่งก้มหน้าก้มตาทำงานกันอยู่ แต่ก็มีแค่พี่ปีสองเท่านั้นที่ตอบรับพวกเขา ส่วนพี่ปีสามก็เงยหน้ามามองพักหนึ่งก่อนจะก้มหน้าลงไปทำงานต่อแบบไม่ใส่ใจ

“เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำแปบ”วินที่นั่งอยู่หัวโต๊ะประชุมที่ตอนนี้กลายเป็นโต๊ะทำรายงานบอกเสียงเรียบ พร้อมเดินออกจากห้องไปอย่างหงุดหงิด พีมเห็นดังนั้นก็ขอลมไปเข้าห้องน้ำ แล้วเดินตามวินออกไป

*********************


“ทำไมต้องเอามันมาด้วยเนี่ย”วินว่าเสียงหงุดหงิดพร้อมเอาน้ำล้างหน้าดับอารมณ์หงุดหงิดของตัวเอง เพราะหงุดหงิดมากที่เห็นลมมากับพีมด้วย จนไม่ทันสังเกตเห็นว่าตอนนี้มีใครอีกคนเข้ามาในห้องน้ำด้วย

“เอ่อ พี่วินครับ”พีมเรียกเสียงกลัวๆ เพราะดูเหมือนรุ่นพี่จะอารมณ์ไม่ดีเท่าที่ควร วินพอเห็นว่าเป็นพีมก็รู้สึกดีใจไม่น้อย แต่ก็ยังทำหน้าขรึมเพราะความหงุดหงิดยังเหลืออยู่

“มีอะไรครับ” พีมสะดุ้งเล็กน้อยกับคำถามเรียบๆของรุ่นพี่ จู่ๆก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมา เพราะกลัวจะพูดอะไรไม่เข้าหูแล้วโดนลงโทษเข้า

“คะ คือ ถ้าไม่รังเกียจ ช่วยรับนี่ไว้ด้วยครับ”พีมก้มหน้าก้มตาพูดพร้อมยื่นถุงใส่โหลคุกกี้ไปข้างหน้า วินยิ้มกว้างทันทีกับท่าทางน่ารักๆของพีม ความโกรธที่มีปลิวหายไปจนหมด อดไม่ได้ที่จะแหย่พีมเล่น

“คุกกี้สารภาพรักรึไงคุณ”

“เฮ้ย! ไม่ใช่นะครับ!”พีมตะโกนดังลั่น พร้อมเงยหน้าโบกไม้โบกมือปฏิเสธ

“เบาๆซิครับ กลัวคนเค้าไม่รู้รึไง” วินว่าเสียงขรึม ทั้งที่ใจจริงอยากจะหัวเราะดังๆมากกว่า

“คะ คือ ขอโทษครับพี่ คือผมอยากขอบคุณที่พี่ช่วยพาผมไปส่งที่บ้านเมื่อวาน แถมยังเช็ดตัวให้ผมอีก ตอนแรกว่าจะทำเค้กมาให้ แต่คือพี่เค้าเปลี่ยนเวลาซ้อมกระทันหันเลยเตรียมอะไรไม่ทันเลย ผมเลยเอาคุกกี้ที่ทำไว้มาให้พี่แทน คือถ้าพี่ไม่รังเกียจช่วยรับไว้จะได้มั้ยครับ หรือพี่ไม่กินคุกกี้รึเปล่า หรือ....”พีมพูดด้วยความเร็ว ราวกับกลัวว่าวินจะแย่งพูด จนวินต้องปราม เพราะกลัวน้องจะหายใจไม่ทัน

“หยุดพูดแล้วหายใจก่อนก็ได้คุณ ผมไม่แย่งพูดหรอก” วินพูด ทำเอาพีมที่รวนๆอยู่ได้สติ นิ่งไปทันที

“ครับ”พีมพูดพร้อมก้มหน้า  เบะปากเหมือนจะร้องไห้เพราะคิดว่ารุ่นพี่คงจะโกรธเข้าให้แล้ว ส่วนวินพอเห็นน้องจะร้องไห้ก็ใจไม่ดี จนต้องรีบปลอบ

“ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลย คุณจะรีบพูดทำไม แล้วอีกอย่างผมก็ชอบคุกกี้มากด้วย” วินว่าเสียงเรียบ เอื้อมมือออกไปหวังจะลูบหัวน้องที่ก้มหน้าอยู่  แต่ก็ต้องชะงักและดึงมือกลับเพราะคิดได้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่

“จริงหรอครับ”หลังจากประมวลผลสิ่งที่รุ่นพี่บอกอยู่สักพัก พีมก็เงยหน้าพร้อมยิ้มกว้าง ตาใส จนวินแอบใจกระตุก

“จริง เอามาซิ ผมอยากกินแล้ว”วินว่าพร้อมยื่นมือไปข้างหน้ารอรับคุกกี้ แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นคนตัวเล็กที่พุ่งเข้ามากอดเอวเขาแน่นอย่างลืมตัว

“ดีใจจังที่พี่รับคุกกี้ของพีม ดีใจสุดๆเลย” พีมพูดเสียงอู้อี้เพราะหน้าฝังอยู่กับอกแกร่งของวิน เขาดีใจมากที่รุ่นพี่รับคุกกี้เขา เพราะหมายความว่ารุ่นพี่อาจจะเริ่มยอมรับเขาบ้างแล้วก็ได้ ส่วนวินตอนนี้ยืนค้างทำตัวไม่ถูก แถมหัวใจยังเต้นแรงจนกลัวว่าคนที่กอดเขาอยู่จะได้ยิน

“เอ่อ...”วินอ้ำอึ้ง อยากกอดกับน้องไปนานๆ แต่ก็กลัวคนอื่นจะเข้ามาเห็นแล้วมองน้องไม่ดี

“ขอโทษครับ” พีมสะดุ้งเด้งออกจากวิน ก้มหน้าก้มตาขอโทษรุ่นพี่ แทบอยากจะกลั้นใจตาย เพราะความลืมตัวเลยเผลอทำอะไรไม่เข้าท่าไป

“ไม่เป็นไร ไหนล่ะคุกกี้ผม”วินถามยิ้มๆพร้อมยื่นมือไปรับคุกกี้ ที่รอบนี้เป็นคุกกี้จริงๆ จากนั้นพีมก็กล่าวลาและวิ่งออกไปทันที

“น่ารักขนาดนี้ น่าจับฟัดให้จมเตียงจริงๆเลย”วินว่า แล้วเดินกลับเข้าห้องอย่างอารมณ์ดีต่างกับตอนออกไปลิบลับ

“อาร๊ายยยยยยย อะไรกันครับคุณวิน เดินยิ้มมาแบบนี้ พวกผมพลาดอะไรกันไปรึเปล่า” โอเอ่ยปากแซวเพื่อนทันที ทำไมพวกเขาจะไม่เห็นว่าคุกกี้ที่น้องพีมเดินถือเข้ามาตอนแรกนั้น ในตอนนี้มันมาอยู่ในมือเพื่อนเขาเรียบร้อยแล้ว

“หึ” วินไม่ด่าเพื่อนเหมือนอย่างเคย เดินมานั่งโต๊ะตัวเองพร้อมวางคุกกี้ไว้ใกล้ตัว ส่วนรุ่นน้องตอนนี้แยกกันไปซ้อมในอีกห้องแล้ว

“โอ๊ยยยย กูอยากกินคุกกี้จังครับ” เพื่อนอีกคนเอ่ยแซว

“เพื่อนกูจะมีเมียแล้วคร้าบ” เซนว่าบ้าง ทำเอาเพื่อนเป่าปากแซวทันที

“ไม่แคร์ครับ มีเมียน่ารัก แถมเป็นแม่บ้านด้วย ไม่เอาๆ ไม่อิจฉานะครับเพื่อนๆ ฮ่าๆๆๆ” วินว่ากลับสีหน้ายิ้มแย้ม ทำเอาเพื่อนๆพากันเหวอกับความมั่นหน้า มั่นใจของเพื่อนตัวเองไปสักพัก ก่อนจะพากันรุมเพื่อนตัวเองอย่างหมั่นไส้

“มั่นใจให้ห้า มั่นหน้าให้ล้านเลยมึง”โอว่าเพื่อนไม่จริงจัง และเรื่องของวินก็กลายเป็นประเด็นร้อนในหมู่ปีสามทันที เพราะเจ้าตัวเล่นประกาศเป็นเจ้าของขนาดนี้ ทำเอาเพื่อนคนอื่นประกาศยอมแพ้ทันที เพราะคงไม่มีใครคิดอยากจะมีเรื่องกับวินหรอก เชื่อเถอะ...





Talk

Engineer พี่วิศวะตัวร้าย จะทำให้คุณหลงรัก

มีจำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้วนะครับ

โดยในเล่ม E-Book จะมีการรีไรท์เนื้อหาบางส่วน

นักอ่านท่านใดสนใจ สามารถดูได้ที่หน้าแรกของนิยายเลยครับ

*ขอบคุณทุกการติดตา กำลังใจ และแรงสนับสนุนครับ*

** **

ความคิดเห็น