Rabbitaa

อยากขอแรงสนับสนุนจากนักอ่านที่น่ารัก ช่วยสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้ Rabbitaa ด้วยน่ะครับ <3

ชื่อตอน : ตอนที่ 6

คำค้น : นิยายวาย,มหาลัย,วิศวะ,วินพีม,วาย,yaoi,พีีวินน้องพีม,วายโหด,วายน่ารัก,มาเฟีย,วายหื่นๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 11:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6
แบบอักษร

ตอนที่ 6



ผ่านมาสามวันแล้วสำหรับการทำป้ายคัตเอาท์ และสแตนเชียร์ เด็กวิศวะปีหนึ่งแทบจะขนของมากินนอนกันที่มหาลัยเลยด้วยซ้ำ เพราะหลังจากเรียนเสร็จก็ต้องรีบทำป้ายกันต่อ เนื่องจากป้ายที่พีมเป็นคนออกแบบนั้นค่อนข้างมีความละเอียดสูงมากๆ ส่วนมากเพื่อนจะทำกันแบบคร่าวๆ แล้วปล่อยรายละเอียดเล็กน้อยให้ลม เหนือ ใต้ และเพื่อนผู้หญิงที่ดูจะเข้าใจงานเป็นคนเก็บรายละเอียด ส่วนรายละเอียดยิบย่อย ต้องปล่อยให้พีมเป็นคนจัดการ

“ไหวแน่นะพีม” เหนือถามพีมที่กำลังลงรายละเอียดในคัตเอาท์อยู่อย่างเป็นห่วง เพราะดูเหมือนว่าวันนี้เจ้าตัวจะไม่สบาย

“นั่นซิพีม พักหน่อยมั้ย เจ้เห็นพีมซ้อมเดือนทุกวัน แถมกลางคืนยังต้องมาช่วยงานอีก ไหนจะรายงาน การบ้าน ได้นอนบ้างรึเปล่าเนี่ย” นกบ่นอย่างเป็นห่วง ตอนนี้นกกลายเป็นเพื่อนสนิทกับพีมไปอีกคนหนึ่งแล้ว ไปไหนไปกันตลอด

“ยังไหว ไม่เป็นไรๆ”พีมโบกมือ พร้อมยังส่งยิ้มน้อยๆให้เพื่อนสบายใจ ถึงแม้ตอนนี้จะรู้สึกหน้ามืดหน่อยๆก็เถอะ

“พีม มากินข้าวก่อน”ลมตะโกนเรียกพีม พร้อมเดินเข้ามาใกล้ เพราะพี่มดแดงโทรมาบอกว่าเจ้าตัวยังไม่ได้กินข้าวกลางวัน  หลังจากซ้อมเสร็จก็บอกว่าจะมาช่วยเพื่อน แต่พอมาถึงก็อุบเงียบทำป้ายต่อเฉยเลย

“นี่ยังไม่ได้กินข้าวอีกหรอพีม” เหนือพูดเสียงดุ หยุดงานที่ทำอยู่เดินมายืนค้ำหัวพีมที่นั่งทำงานอยู่ จนเจ้าตัวได้แต่เงยหน้ามาส่งยิ้มแหยๆให้

“คือ กะว่าเดี๋ยวค่อยกินน่ะ” พีมว่าเสียงอ่อย กลัวจะโดนเพื่อนดุ

“ไปกินเดี๋ยวนี้เลยนะ”ใต้ที่ยืนอยู่ไม่ไกลตะโกนเสียงโหด ตามด้วยเสียงของเพื่อนในสาขาแข่งกันบอกให้ไปกินข้าว จนในที่สุดเจ้าตัวต้องยอมลุกไปหาลม แต่ก็ไม่วายทำหน้ามุ่ยใส่

“พีมโดนดุเลย”พีมว่าพร้อมนั่งลงที่โต๊ะม้าหินอ่อนใกล้ๆ ลมก็ตามลงมานั่งด้วย

“ก็พีมดื้อ”ลมว่ายิ้มๆลูบหัวพีม ก่อนแกะข้าวกล่องส่งให้ แล้วนั่งฟังพีมเล่าเรื่องที่ซ้อมวันนี้ให้ฟัง ระหว่างที่เจ้าตัวกินข้าวอยู่

“โอ๊ยยยยย  มีความมุ้งมิ้งโว้ย กูอิจฉา”เปรมตะโกนแซวเพื่อนตัวเองเสียงดังลั่น ทำเอาลมและพีมตกเป็นเป้าสายตาทันที

“อีเปรม มึงกล้าขัดคนเค้าหนุงหนิงกันหรอ เดี๋ยวกูตบ” นกว่าพร้อมไล่ตีเปรม จนเพื่อนๆพากันหัวเราะชอบใจ

“อย่าสนใจเลย กินข้าวเถอะ”ลมว่าพร้อมเช็ดมุมปากให้พีมเพราะมีเศษอาหารติดอยู่  เป็นจังหวะเดียวกับที่พี่ๆปีสามและปีสองเดินเข้ามาพอดี ทำเอาบรรยากาศดีๆเงียบไปถนัดตา เพราะรังสีบางอย่างจากเฮดว้ากที่แผ่ออกมา

“สวัสดีครับ/ค่ะ”รุ่นน้องพากันยกมือไหว้รุ่นพี่ตัวลีบ

“เป็นไงบ้างน้องๆ ไปถึงไหนกันแล้ว”ตังถามรุ่นน้องที่ทำงานกันอยู่

“ใกล้เสร็จแล้วครับพี่ เย็นนี้คงขึ้นคัตเอาท์ได้ แล้วพรุ่งนี้ก็จะมาตกแต่งเพิ่มอีกทีครับ”ใต้เป็นคนตอบแทนเพื่อน

“แล้วนี่กินข้าวกันรึยัง”มดแดงถามบ้าง

“กินหมดแล้วครับพี่ เหลือแต่เจ้าตัววุ่นนี่แหละ นี่ถ้าพี่ไม่โทรมาบอกผม ก็คงจะเนียนทำงานไม่สนใจข้าวปลาเลย”ลมว่าพร้อมแอบเหน็บพีมเบาๆ ทำเอาคนโดนว่าทำหน้ามุ่ยทันที

“ฮ่าๆๆๆ พี่ก็ว่าแล้ว เลยแอบโทรมาบอกน้องลมนี่ไงคะ”มดแดงว่าพร้อมเดินเข้าไปหาน้องลม ที่ตอนนี้เธอยกตำแหน่งสามีในมโนให้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ที่แท้ก็พี่มดแดงนี่เอง ที่ฟ้องลมอ่า”พีมว่าพร้อมกอดอกทำแก้มพองลมใส่ ทำเอามดแดงรีบออกจากลมมางอนง้อน้องรักแทน

“โอ๋ๆๆ พี่เป็นห่วงหนูนะคะลูก พี่ไม่ได้อยากจะหาเรื่องคุยกับสามี เอ้ย น้องลมเลยนะคะ” มดแดงว่าพร้อมทำหน้าเอียงอาย

“เหรออออ”เพื่อนที่เหลือพากันทำเสียงสามแดกดันเพื่อนตัวเองทันที ทำเอาเด็กปีหนึ่งที่เครียดๆอยู่พากันหลุดหัวเราะ

“เออซิย่ะ แล้วนี้น้องพีมเป็นอะไรหรือป่าวคะ หน้าซีดจัง”มดแดงเปลี่ยนเรื่องแบบเนียนๆ แต่ก็ทำเอาปีสามบางคนที่กำลังทำท่าดูงานน้อง แต่ก็ฟังการสนทนาอยู่ตลอดถึงกับหยุดชะงักทันที

“คือมึนหัวนิดหน่อยอ่ะครับ”พีมตอบพร้อมส่งยิ้มให้รุ่นพี่

“ไม่นิดแล้วมั้งคะน้อง หน้าซีดเชียว”ม่าพูดพร้อมเดินเข้ามาดูอาการน้อง

“จริงนะพีม พักก่อนมั้ย”ฝนออกความเห็นบ้าง คนอื่นๆก็พยักหน้าเห็นด้วย เพื่อนๆที่ไม่ทันสังเกตพอเห็นหน้าเพื่อนชัดๆก็รู้สึกเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรครับ แล้วนี่พวกพี่มีอะไรรึเปล่าครับ”พีมเปลี่ยนเรื่อง จนพี่ๆใจอ่อน แต่ก็ยังเป็นห่วงอยู่

“พี่ว่าจะมาชวนน้องไปรับชุดที่ร้านอ่ะค่ะ”เจนตอบ เพราะที่ร้านโทรมาตามให้ไปรับชุดที่น้องจะใช้ใส่แสดงตอนประกวดแล้ว เป็นเพราะของพีมมีแก้แบบเล็กน้อย เลยได้ช้ากว่าของดาว

“พีมไปเถอะ รายละเอียดตรงนี้ลมพอเข้าใจ เดี๋ยวลมทำเองนะครับ ยังไงเสร็จแล้วรบกวนพี่ๆไปส่งพีมทีนะครับ ผมคงอยู่กันดึก ไว้เดี๋ยวผมจะโทรบอกแม่ว่าให้ส่งคนมาดูแลพีมที่บ้านเองครับ” ลมว่าพร้อมลูบหัวพีม ก่อนจะหันไปพูดกับรุ่นพี่ปีสอง

“แต่พีมอยากช่วย...”พีมกำลังจะอ้อนขออยู่ต่อ แต่ก็โดนนกที่พึ่งไล่ตีกับเปรมเสร็จขัดซ่ะก่อน

“ทำตามที่ลมบอกอ่ะดีแล้วพีม เดี๋ยวเจ้บงการอีพวกนี้เอง” นกว่าพร้อมชี้ไปที่เพื่อนที่เหลือ

“เดี๋ยวนี้เลยพีม”ใต้เดินมาทำหน้าโหดใส่ตามด้วยเหนืออีกที

“ถ้าดื้อ เหนือจะโทรฟ้องแม่นะ” และเป็นคำขู่ที่ทำเอาพีมต้องยอมแพ้เลยทีเดียว เพราะถ้าเกิดแม่รู้เรื่อง เขาคงโดนดุแน่ๆ

“รู้แล้วๆ ไปครับพี่ เพื่อนพากันไล่ผมหมดแล้ว”พีมว่าพร้อมทำแก้มพองแบบโกรธๆ แต่สำหรับคนมอง มันดูน่ารักมากกว่าน่ากลัวซ่ะอีก

“อย่ามางอแงพีม ไปได้แล้ว”เหนือว่าพร้อมดันหลังพีม เพื่อนๆพากันหัวเราะตามหลังให้กับความน่ารักของเพื่อนตัวเอง

พีมเดินออกมาพร้อมพี่ปีสองและปีสามซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่าพี่เค้าจะขนกันมาทำไมเยอะแบบนี้

“เออ นี่ไอ้ตัง แกทำงบกิจกรรมเดือนนี้ให้พี่รึยัง”เซนถามน้องรหัสระหว่างที่เดินกันอยู่

“ยังเลยพี่มึง ไว้เย็นๆ ตอนนี้ขี้เกียจ” ตังว่าพร้อมทำหน้าเบื่อ เพราะพี่รหัสเธอดันงกเข้าเส้น เลยไม่ไว้ใจให้ใครมาทำบัญชี ภาระเลยตกมาอยู่ที่รุ่นน้องแบบเธอนี่แหละ

“ถ้าจะเรียกมึง ก็ไม่ต้องเรียกพี่ก็ได้นะ” เซนประชดเสียงไม่จริงจังนัก เพราะอยู่กันมานาน เลยสนิทกันเป็นพิเศษ ถึงจะเล่นๆ แต่น้องมันก็ให้ความเคารพเขาดีเลยไม่ถือสาอะไร

“ได้หรอพี่”ตังถามพร้อมทำตาโตเอามือทาบอก

ป้าบ///

“อย่าเยอะๆ ไปทำเดี๋ยวนี้เลยพวกแกด้วย ไปช่วยมันทำให้เสร็จภายในวันนี้ ส่วนคุณ ไปร้านชุดกับเพื่อนผมแทน ได้ใช่มั้ยครับ”เซนว่ากับรุ่นน้องตัวเอง ก่อนจะหันไปพูดกับปีหนึ่งหน้าเรียบนิ่ง

“อะไรอ่ะพี่ หนูไปเอาน้องมันมานะ ต้องไปส่งที่บ้านอีก”มดแดงเถียง เพราะพีมเคยเล่าว่ากลัวพี่ๆ ถึงจะรู้ว่าพี่มันใจดี แต่ยังไม่พ้นรับน้องแบบนี้ น้องมันคงไม่มีทางได้รู้แน่

“เพื่อนพี่ก็ไปส่งได้มั้ยล่ะ ไปเลยๆ เดี๋ยวจะไปคุม เผื่อแอบอู้” โอว่าพร้อมดันหลังน้องๆให้ออกเดินไปอีกทาง ยื้อแย่งกันอยู่สักพัก พี่ๆเลยงัดไม้เด็ดขู่จะตัดสายรหัสออกมาใช้ เท่านั้นน้องๆที่น่ารักก็รีบมาสั่งลาพีม แล้ววิ่งไปห้องสโมทันที

“แล้วตกลงคุณไปกับเพื่อนผมได้รึเปล่า”เซนหันมาถามพีมที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่

“ดะ ได้ครับ” ต้องตอบรับอย่างไม่มีสิทธิเลือก ในเมื่อพวกพี่ๆทิ้งเขาแล้ว เขาจะทำอะไรได้อีก พีมได้แต่กู้ร้องฟ้องตัวเองในใจ จนไม่ทันเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของพวกพี่ๆปีสาม



ย้อนไปยี่สิบนาทีก่อนหน้านี้

“แก เดี๋ยวไปรับน้องพีมกัน”ตังบอกกับเพื่อนหลังจากประชุมเรื่องการรับน้องนอกสถานที่เสร็จ ทำเอาวินสนใจทันที

“จะไปไหนกัน”วินถามน้อง

“จะไปดูน้องทำคัตเอาท์กับสแตนอ่ะค่ะ แล้วก็จะรับพีมไปเอาชุดที่ร้านด้วย” เจนตอบพี่รหัสตัวเอง พร้อมสะพายกระเป๋าเตรียมออกจากห้อง

“พวกพี่ไปด้วย อยากดูเหมือนกันว่าน้องมันทำถึงไหนแล้ว”ซันบอก เพราะเป็นห่วงน้องปีหนึ่ง

“นั่นซิ เห็นว่าทำกันหามรุ่งหามค่ำเลยนี่”เซนว่าบ้าง

“แบบที่ทำก็โครตยากเลยอ่ะมึง”โอว่าพร้อมเดินออกไปพร้อมรุ่นน้อง ตามด้วยวิน

หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินไปที่ใต้หอประชุมที่เด็กปีหนึ่งนั่งทำงานกันอยู่ ทุกคนดูตั้งใจทำงานกันสุดๆ

“แกดูสามีฉันซิ มีความมุ้งมิ้งกับน้องพีมสุดๆ”มดแดงว่าพร้อมหยุดเดินชี้ให้เพื่อนดู

“น้องเค้าไปเป็นสามีแกตอนไหนย่ะ”ตังแขวะเพื่อน

“มะนาวมากค่ะ”เจนซ้ำเพื่อนอีกดอก

“ลำไย!! เป็นตอนไหนก็เรื่องของฉันย่ะ แต่ถ้าน้องพีมกับน้องลมจะได้กันฉันก็จะยอมถอย กระซิกๆ”มดแดงพูดทำหน้าเศร้า ยกมือปาดน้ำตา

ทางด้านหลัง ปีสามที่ยืนฟังรุ่นน้องคุยกันอยู่ก็หันไปมองหน้าวิน และก็เป็นไปอย่างที่คิด เจ้าตัวทำหน้ายุ่งแผ่รังสีออกมาเต็มที่

“ฮั่นน้อววววววววววว มีความหึงหรอครับคุณวิน”โอเอ่ยแซวเพื่อนตัวเอง พวกเขาสังเกตมาสักพักแล้วว่าเพื่อนเขามักจะดูแลเด็กคนนี้เป็นพิเศษ ถึงจะยังไม่เลิกตีหน้าขรึมก็เถอะ พอจับเจ้าตัวมาเค้น ก็ยอมสารภาพแต่โดยดีว่าสนใจน้อง แรกๆพวกเขาก็ตกใจที่เพื่อนชอบผู้ชาย เลยคิดว่ามันกะเล่นๆ แต่เห็นแบบนี้แล้วคงต้องคิดใหม่

“น้อวบ้านมึงซิ ใครหึงมึงพูดดีๆ”วินเถียงพร้อมตบหัวเพื่อนไปที

“อิจฉาเค้าหรอมึง”ซันถามนิ่งๆ แต่ทำเอาวินหันขวับไปมอง ซันยกมือทำท่ายอมแพ้ทันที

“ก็อย่างว่าแหละนร้า เป็นรุ่นพี่ แถมสวมบทเฮดว้าก จะไปทำคะแนนก็ลำบาก เฮ้อ น่าสงสารๆ”เซนว่าพร้อมมองหน้าเพื่อนด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกระซิบต่อเสียงเบา “แต่กูมีแผนนะมึง”

“แผนอะไรมึง”วินว่าอย่างไม่ใส่ใจ แต่ในใจนี่อยากรู้เต็มที่

“มึงต้องเลี้ยงเหล้ากูด้วย”เซนไม่ตอบแต่เปลี่ยนเรื่องแทน

“เออๆ”วินตอบปัดๆ

“เดี๋ยวๆ กูขอเบอร์สาวสามคน แล้วก็ชาบูฟรีด้วย”เซนว่าอย่างเป็นต่อ

“เออ มึงรีบพูด ก่อนที่จะกินตีนกูแทน”วินว่าอย่างร้อนรนเมื่อเห็นเด็กที่ชื่อลมกำลังนั่งลูบหัวพีมอยู่

หลังจากฟังแผนที่จะช่วยให้วินได้อยู่กับพีมเสร็จ เขาก็รีบลากปีสองเข้าไปขัดจังหวะสองคนนั้นทันที เห็นแล้วหงุดหงิดจนอยากจะกระทืบใครสักคน แต่แน่นอนว่าคนๆนั้นต้องเป็นคนที่บังอาจมายุ่งกับคนของเขา(**?) อย่างแน่นอน


กลับมาปัจจุบัน

“งั้นคุณไปกับเพื่อนผมเถอะ ผมจะไปดูรุ่นน้องผมทำงาน”เซนว่าพร้อมกับเดินออกไปพร้อมซัน งานนี้คุ้มยิ่งกว่าคุ้มซ่ะอีก เซนคิดแล้วเดินยิ้มออกไป

“คุณไหวรึเปล่า เดี๋ยวมาเป็นอะไรบนรถผม ผมไม่ไหวรับผิดชอบนะคุณ” วินถามออกไปอย่างเป็นห่วง แต่เพราะมาดเฮดว้ากที่เป็นอยู่บังคับให้ต้องพูดจาห่างเหินแบบนี้

“งั้นผมไปเองก็ได้นะครับ”พีมพูดเสียงอ่อน เพราะน้อยใจที่รุ่นพี่ยังไม่ยอมรับเขากับเพื่อนเป็นรุ่นน้องซักที

“ไม่ได้หรอก ผมรับปากรุ่นน้องผมไว้แล้ว ตามผมมา”วินว่าพร้อมเดินนำออกไป พีมได้แต่ก้มหน้าเดินตามไปแบบไม่มีทางเลือก

ที่ร้านลองชุด

“นี่ค่ะชุดคุณน้อง” พนักงานร้านเดินเอาชุดของพีมมาให้ พร้อมกับใบเสร็จชำระเงิน

“ขอบคุณครับ”พีมว่าพร้อมรับชุดมาถือ แต่เพราะแรงที่หายหมดจากอาการไข้รุมเร้า ทำให้ชุดที่รับมาล่วงไปกองกับพื้นทันที

“เป็นอะไรรึเปล่าคุณ”วินที่นั่งรออยู่ที่โซฟารีบลุกมาพยุงพีมที่เดินเซๆทันที

“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณครับ”พีมว่าพร้อมจะก้มลงเก็บชุด แต่วินก็ดึงไว้ก่อน

“เดี๋ยวผมถือเอง ไปเถอะ” วินเก็บชุดแล้วพยุงพีมเดินออกไปที่รถ พีมก็ยอมอย่างว่าง่ายเพราะเริ่มมึนหัวหนักขึ้นเรื่อยๆ

“คุณนอนพักก่อนเถอะ ถึงบ้านแล้วเดี๋ยวผมปลุก”วินพูดพร้อมคาดเบลให้พีม หลังจากที่ทั้งพูดทั้งบังคับ แต่เจ้าตัวก็ดื้อไม่ยอมไปหาหมอลูกเดียวเลย

“ครับ”พีมว่าพร้อมเอนตัวลงกับเบาะแล้วหลับไปทันที

วินขับรถไปบ้านพีมอย่างรวดเร็วพร้อมกับสังเกตอาการคนข้างกายเป็นระยะ ใช้เวลาไม่นาน ก็มาถึงบ้านพีมอย่างปลอดภัย

“คุณๆ ถึงแล้ว เฮ้ย!”วินขยับตัวเข้าไปเรียกพีม แต่ก็ต้องตกใจกับอุณหภูมิในร่างกายที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของคนตัวเล็ก วินรีบลงจากลงไปฝั่งด้านข้างคนขับก่อนจะเปิดประตูแล้วอุ้มพีมในท่าเจ้าสาวเดินไปกดออด เพราะจำได้ว่าเด็กชื่อลมบอกว่าจะตามคนที่บ้านมาดูแลพีม

“ตายแล้ว นายน้อยเป็นอะไรไปคะ”เมดสาววิ่งออกมาเปิดประตูท่าทางตกใจ

“พีมไม่สบายน่ะครับ ตอนนี้แค่หลับอยู่ ห้องพีมอยู่ไหนครับ”วินว่าพร้อมรีบเดินเข้าไปในบ้าน ส่วนเมดได้ยินดังนั้นก็รีบเดินนำไปทันที เพราะคุณทันคุณแทนมาส่งเธอไว้คนเดียว จะให้แบกนายน้อยขึ้นไปเธอก็คงไม่ไหว

“วางนายน้อยบนเตียงเลยค่ะ”เมดสาวว่าหลังจากเปิดประตูห้องนอนให้ วินวางพีมลงก่อนจะหันไปบอกกับเมดสาว

“พีมตัวร้อนมากนะครับ ต้องเช็ดตัว”วินว่าสีหน้าเครียด ในใจกังวลและเป็นห่วงพีมอย่างมาก จนลืมรักษามาดไปสนิท

“เดี๋ยวดิฉันไปเตรียมของให้นะคะ แต่รบกวนคุณผู้ชายช่วยเช็ดตัวให้นายน้อยที นายน้อยห้ามไม่ให้เมดผู้หญิงเช็ดตัวให้น่ะค่ะ”เมดสาวว่าสีหน้างเกรงใจ แต่จะให้โทรตามคุณทันกับคุณแทนตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว

“ได้ครับ งั้นช่วยเตรียมของให้ผมที”วินพูดเสร็จก็หันไปสนใจพีมที่อยู่บนเตียง จนเมดสาวออกไปและเดินกลับเข้ามาพร้อมอุปกรณ์ก่อนจะเดินออกไปอีกเพื่อไปเตรียมข้าวต้มและยาตามที่วินสั่ง

เมื่อเมดสามเดินออกไปวินก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าพีมแล้วหยิบเสื้อบางๆและกางเกงขาสั้นออกมา จากนั้นก็กลับมาที่เตียงแล้วลงมือเช็ดตัวให้พีมทันที

“อึก!” วินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อปลดเสื้อนักศึกษาและเสื้อกล้ามของพีมออก เผยให้เห็นผิวขาว เรียบเนียน สัมผัสลื่นมือของคนป่วย กลิ่นหอมอ่อนๆที่ดมกี่ครั้งก็ชวนหลงใหล ทำให้วินลืมตัวเผลอขยับเข้าไปใกล้พีม ฝังจมูกลงที่ซอกคอคนป่วย มือแกร่งลูบไล้ไปตามผิวเนียน ริมฝีปากไล่พรมจูบตั้งแต่ซอกคอ ติ่งหู ใบหน้า จนมาหยุดที่ริมฝีปากวินก้มลงประกบริมฝีปากลงที่ปากบางอย่างลงไหล ลิ้นของร่างสูงละเลียดเลียริมฝีปากบาง ก่อนจะแทรกลิ้นเปิดริมฝีปากบาง ใช้ลิ้นดูดดุนความหวานจนพอใจ ก่อนจะไล่ลิ้นลงมาที่ยอดอก ใช้ลิ้นชกชิมยอดอกของร่างบาง อีกข้างก็ใช้มือปรนเปรอให้ไม่น้อยหน้ากัน ทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเกิดรอยแดงที่ยอดอก มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื้อยต่ำลงไปด้านล่างขยำเอวบางอย่างมันมือ ก่อนจะเลื้อยลงไปจนแตะขอบกางเกงนักศึกษาของร่างบาง

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูเรียกสติของวินให้กลับเข้าที่ ตอนนี้วินกำลังค่อมร่างบางอยู่บนเตียง ที่หน้าอกร่างบางมีรอยแดงเล็กน้อยจากฝีมือของเขา 

"นี่มึงทำอะไรของมึงเนี่ยไอ้วิน...พี่ขอโทษจริงๆนะครับคนดี"วินตบหน้าตัวเองเรียกสติ ก่อนจะจัดท่าทางตัวเองให้เข้าที่ กลับมานั่งที่ คลุมผ้าให้พีมแล้วตอบรับคนด้านนอก

“เชิญครับ”เมดสาวเดินเข้ามาในห้องหลังจากได้รับอนุญาต

“คือดิฉันจะมาถามว่าคุณผู้ชายแพ้อาหารอะไรรึเปล่าคะ พอดีดิฉันจะทำอาหารเผื่อ”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวเช็ดตัวให้พีมเสร็จผมก็จะกลับแล้ว พอดีมีธุระต่อ” ขืนอยู่ต่อเขาอาจจะได้รังแกคนป่วยก็เป็นได้ วินพูดต่อในใจ

“ค่ะ”เมดรับคำพร้อมเดินกลับออกไป วินหันไปหาพีม จากนั้นก็ตั้งสมาธิ รีบเช็ดและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้พีมจนเสร็จ

“พี่ไปก่อนนะคนดี หายเร็วๆนะครับน้องพีม”วินว่าพร้อมก้มลงจูบหน้าผากน้องแล้วเดินออกจากห้องไป คุยกับเมดเรื่องพีมสักพักก็ขับรถไปผับตัวเองต่อ เพราะมีนัดต้องเลี้ยงเหล้าเพื่อนตัวเองต่อ พอคิดถึงเรื่องวันนี้เจ้าตัวก็ยิ้มกว้างและเผลอยกมือแตะริมฝีปากตัวเองบ่อยครั้งแบบไม่รู้ตัว...



Talk

Engineer พี่วิศวะตัวร้าย จะทำให้คุณหลงรัก

มีจำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้วนะครับ

โดยในเล่ม E-Book จะมีการรีไรท์เนื้อหาบางส่วน

นักอ่านท่านใดสนใจ สามารถดูได้ที่หน้าแรกของนิยายเลยครับ

*ขอบคุณทุกการติดตา กำลังใจ และแรงสนับสนุนครับ*

** **

ความคิดเห็น