Batter

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณทุกคนน่ะค่ะ... จะปรับปรุงน้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2560 23:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14
แบบอักษร




ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงครึ่งไต้ยังไม่รู้สึกตัวทุกคนในห้องนั่งคุยกันไปเพื่อรอเวลาสมุทรยังคงมองไต้ฝุ่นตลอดสมุทรก็หันมาคุยกับเพื่อนบ้างจนอะตอมพี่สามไต้ฝุ่นเดินมาดูน้องที่เตียงเห็นน้องเริ่มกระพิบตา

"ม๊าป๊าไต้ฟื้นแล้ว"ทุกคนเดินมาที่เตียงอะตอมเดินไปกดออดเรียกพยาบาลไต้ฝุ่นกระพิบตาถี่ๆแล้วลืมตาขึ้นเต็มๆ

"หิวน้ำมั้ย"เต๋าถามน้องตัวเองไต้ฝุ่นเอาหน้ากากออกซิเจนลงแล้วพูด

"หิวข้าวมาก"ทุกคนขำออกมาตื่นมาก็กินเลย

"ม๊าสั่งข้าวให้แล้วค่ะ"ไต้ฝุ่นยิ้มออกมา

"มึงนี่น่ะคนอื่นนี่หิวน้ำมึงข้ามขั้นมากไอ้ไต้"ตรีบอกกับเพื่อนตัวเอง

"มึงเจ็บป้ะว่ะ"พิ้งถามเสียงเป็นห่วง

"มันชาว่ะเส้นเต้นตุบๆเลย"ไต้ตอบยิ้มๆแล้วสายตาก็หันไปเห็นสมุทรทันทีที่สบตาไต้ฝุ่นดีใจมากแต่ทำเป็นฟอร์มนิ่งๆไว้ซึ่งป๊าไต้ฝุ่นรู้นิสัยลูกคนแสบคนนี้ดี

"หมอมาแล้วค่ะ"ลุงหมอพร้อมพยาบาลเดินเข้ามาพยาบาลเข้ามาพร้อมรถเข็นใส่เข็มและถุงน้ำเกลือ

"ไงไอ้แสบมดกัดมั้ย"หมอตรวจดูไปด้วยแล้วก็ล้อหลานตัวเองไปด้วย

"ตอนนี้ยังชาอยู่เลย"

"เดี๋ยวหมดยาชาแล้วหนักแน่ให้น้ำเกลือหน่อยล่ะกันยังปวดขาอยู่มั้ย"ไต้ฝุ่นพยักหน้าแต่กลัวว่าจะฉีดยาอีก

"งั้นเพิ่มยาคลายกล้ามเนื้อหน่อยล่ะกันพยาบาลเพิ่มด้วยน่ะเดี๋ยวก็กลับบ้านได้แล้วแต่ต้องมาทำกายภาพด้วยน่ะ"ไต้ฝุ่นถอนหายใจทำไมมันดูหนักหนาจังเลยพยาบาลเจาะเส้นเลือดสายน้ำเกลือหลังให้เลือดเสร็จแล้ว

"ผมกินข้าวได้แล้วใช่มั้ยครับ"

"ได้แล้วแต่ห้ามของมันของทอดห้ามเด็ดขาด"ไต้ฝุ่นเริ่มอยากออกจากโรงบาลแล้ว

"อยากกินกล้วยทอด"ไต้ฝุ่นทำคนในห้องหัวเรอะอีกครั้ง

"กล้วยบวชชีแทนล่ะกันน่ะ"ยู่ยี่ตอบไต้ฝุ่นยิ่งหน้างอเข้าไปใหญ่เลย

"ลุงไปแล้วมีอะไรก็กดเรียกพยาบาลน่ะ"ไต้ฝุ่นยกมือสวัสดีไม่นานอาหารที่สั่งก็มาส่งไต้ฝุ่นนั่งกินบนเตียงอย่างอร่อยบาวครั้งก็เเอบมองสมุทรบ่อยๆแต่โอกาสที่จะได้คุยกันไม่มีเลย

"พวกกูกลับก่อนน่ะมันดึกแล้วหายไวๆน่ะมึง"ตรีบอกกับเพื่อนตัวเองเช่นเดียวกับยู่ยี่

"สวัสดีค่ะ!!กลับก่อนน่ะค่ะ!!สวัสดีครับ"ทั้งหมดสวัสดีพ่อแม่ไต้ฝุ่นแล้วทยอยกันออกำไปเหลือแต่ครอบครัวเท่านั้น

"มาเยี่ยมขนาดนี้แล้วหายงอลเค้าได้ยัง"อะตอมที่คอยมองไต้ฝุ่นอยูาก็รู้ว่าไต้ฝุ่นคิดยังไง

"ไม่!!"ไต้ฝุ่นพูดเสียงหนักแน่นแล้วกินข้าวต่อเต๋าเดินมาดูน้องที่น่ารักของครอบครัว

"แต่เขาซื้อนมเม็ดมาให้ด้วยน่ะ"สมุทรที่ซื้อนมอัดเม็ดให้ไต้ฝุ่นเป็นกล่องไต้ฝุ่นมองกล่องนั้นทันที

"ไม่หายหรอก"

"ไม่เอาหรอ"เต๋าชูกล่องนมอัดเม็ดไปมา

"เอาดิ่"ไต้ฝุ่นรับกล่องนัั้นมาแล้วถือไว้ตลอกการกินข้าวพอกินข้าวเสร็จตามด้วยยาแล้วก็นั่งกินนมเม็ดไปเรื่อยๆจนหลับไปเพราะริทธิ์ยา.....







ผ่านมา3วันไต้ออกจากโรงบาลไปอยู่บ้านแล้วคอยทำกายภาพอยู่เรื่อยๆส่วนดาวยังคงตามติดสมุทรจนเพื่อนสมุทรเริ่มเบื่อเเทนแล้ว

"สมุทรดาวยังเจ็บอยู่เลย"ดาวลูบข้อเท้าไปมาเพื่อนสมุทรมองปฏิกิริยาของดาว

"ยังไม่หายอีกหรอผ่านมาตั้งนานแล้ว"ตี๋พูดขึ้นรู้ว่าดาวไม่ได้เจ็บจริงๆมันหายตั้งแต่วันแรกแล้วหล่ะแต่ละครมันต้องแสดง

"นั่นสิ่..."สมุทรเห็นด้วยกับเพื่อน

"ก็ยังเจ็บอยู่ค่ะ"ดาวนั่งข้างๆสมุทรข่าวล่าสุดคือสมุทรกับดาวเป็นเเฟนกันซึ่งไม่ใช่เรืีองจริงแม้แต่น้อยคนที่ปล่อยข่าวออกไปมีแต่ดาวเท่านั้นแหล่ะ

"ขาหักหรือเปล่าเจ็บนานขนาดนี้"ก้องเริ่มเเขวะดาวเพราะทนดูละครไม่ได้

"เปล่าค่ะ...ดาวไปก่อนน่ะทุกคน"ดาวกระเพกขาออกไป

"ผู้หญิงน่ากลัว"บีมพูดออกมาเขาเริ่มกลัวความร้ายกาจของผู้หญิงแล้ว

"แล้วสมุทรมึงคุยกับน้องยัง"สมุทรส่ายหัวเขาไลน์ไปทุกวันแต่ไต้ไม่ตอบอะไรเลยอ่านก็ไม่อ่าน

"งานใหญ่แล้วมึง"ก้องมองหน้าสมุทรที่เเสนจะเครียดคิ้วขมวดขนาดนี้สมุทรถอนหายใจพอถึงเวลาเรียนก็เดินไปทันที....




ไต้ฝุ่นเดินทางมาโรงเรียนโดยมีลุงขับรถอย่างลุงพันมาส่งความจริงไต้จะมาตั้งแต่2วันที่แล้วแต่แม่ไต้ฝุ่นห้ามไว้ก่อนไต้มีหน้าที่ทำตามระหว่างรถติดเป็นอะไรที่ย่าเบื่อมากผมเลยชวนลุงพันคุย

"ลุงพันเคยขับไปไกลแค่ไหนครับ"ผมถามลุงแกลุงแกก็ตอบผม

"ลำปางครับ"

"โหว!!ไปทำไรครับ"ใครชั่งกล้าใช้ลุงขับไปไกลขนาดนั้นมันไกลมากๆแถมยังขึ้นเขาอีก

"ไปส่งคุณไต้ไปเข้าค่ายไงครับ"จริงด้วยผมมีเข้าค่ายลูกเสียแต่ตื่นสายไม่ทันรถบัสผมจองตั๋วเครื่งบินไม่ทันเลยให้ลุงพันไปส่ง

"ไต้ขอโต้ดด"ผมทำตาปริบๆลุงพันยิ้มให้ผมลุงแกใจดีมากๆแต่ไม่มีเมียหรอกครับลุงแกบอกว่าแก่แล้วอยู่อย่างนี้ดีกว่า

"คุณไต้จะไปเรียนจริงๆหรอครับยังไม่หายเลยน่ะเดี๋ยวกระดูกเคลื่อนหรอกครับ"ลุงพันมองผมเป็นหลานลุงแกจริงครับผมเคยเอาจักยานแกมาปั่นรอบบ้านมันสนุกน่ะ

"ผมต้องสตรองครับไม่งั้นสอบตกแน่ๆเลย"ผมคุยกับลุงไม่นายรถก็ขับเข้ามหาลัยลุงแกขับไปจอดหน้าคณะผมผมไหว้ลุงแกแล้วลงจากรถลุงพันขับรถออกไปผมเดินเข้ามาในคณะมีแต่คนถามผมว่าเป็นยังไงบ้างรู้สึกดีเหมือนกันน่ะเนี่ยแต่ผมยังไม่เห็นสองเทยเลยไปอยู่ไหนล่ะเนี่ย

"อีไต้!!!!!!"เสียงพิ้งดังมาแต่ไกลขานกับยู่ยี่มันสองคนวิ่งมาทางผมอย่างเร็วแสง

"เสียงดังพวกมึง"ผมมองคนรอบข้างที่มองมาแล้วยิ้มให้แก้เขินเกรงใจสุดๆ

"กูดีใจมึงหายไปหลายวันเลยกูคิดถึง"ไอ้ยู่ยี่กอดผมหัวผมอยู่ตรงท้องมันเต็ม

"ไม่มีใครด่ากูกูคิดถึง"พิ้งกอดผมทับยู่ยี่

"กูก็คิดถึงพวกมึง"ผมกอดกันแล้วมันก็มานั่งข้างๆแทน

"มึงใส่เหล็กหรอว่ะ"มีจำแขนข้างที่ผมใส่เฝือกขึ้นมาดูแล้วถามผม

"อืมเย็นกระดูกมาก"พวกมันพยักหน้าสีหน้าดูกังวลแปลกๆแหะมันเป็นห่วงขนาดนั้นเลย

"คราวนี้เทนนิสก็เล่นไม่ได้แล้วดิ่"พวกมันทำหน้าเศร้าแล้วก้มหน้ากันผมละอยากบอกว่า

"กูถนัดขวา"พวกมันเงยหน้ามองผมแล้วดูข้างที่เจ็บมันข้างซ้ายครับเพื่อนมึงลืมกันใช่มั้ย

"เออหว่ะกูลืม!!"พิ้งอุทานออกมาพวกมันยิ้มได้ซักทีมันบอกว่าจดแล็กเชอร์ให้แล้วถ้าไม่เข้าใจให้ถามผมนั่งติวกับพวกมันไปเรื่อยมันอธิบายได้เข้าใจมากถ้ามันไม่แต่งหน้าไปด้วยสอนผมไปด้วยอ่ะน่ะกลับมาสดใสอีกครั้งแก๊งผม

"ไต้มึงรู้ป๊ะพี่ถังเขาห่วงมึงมากเลยน่ะคอยมาถามพวกกูทุกวันว่ามึงเป็นยังไงหายหรือยังตอนนี้อยู่ไหนกูว่าเขาคิดกับมึงมากกว่าน้องแน่"ไอ้พิ้งบอกเรื่องราวที่ผมไม่อยู่ให้ฟังความจริงผมดูออกตั้งแต่แรกแล้วละแต่เขาเป็นรุ่นพี่น่ะซักวันพี่ถังคงเลิกไปเองมากกว่า

"รุ่นน้องป้ะว่ะกูต้องห่วงสิ่มึงนี่เน้อคิดมาก"ผมอ่านหนังสือต่อการบ้านก็เยอะเช่นกัน

"เห้ย!!สายแล้วไปเร็วมึง"พิ้งร้องอย่างตกใจพวกเรารีบเก็บของแต่ผมเก็บได้มือเดียวมันช่วยผมแล้วถือกระเป๋าให้พวกเราวิางเข้าห้องกันมาอาจารย์พึ่งเข้าสอนผมวิ่งเข้าที่ยั่งแล้วจดตามทันที

"Mission complete​"ยู่ยี่กระซิบบอกพวกผมยิ้มแล้วพูดอย่างมัน

"สำเร็จแต่เกือบน่ะมึง"พิ้งกระซิบบอกพออาจารย์หันมาพวกเรานั่งจดกันโดยไม่มีคำพูดใดออกจากปากเราสามคนสามัคคีมากปรบมือ!!!

การเรียนการสอนหมดไปนักศึกษาเริ่มทยอยกันออกจากห้องสายตาผมไปเห็นปลากับชมพู่ปลาใส่เฝือกที่ขาส่วนชมพู่หน้าซีดเลย

"ชมพู่ปลา"ผมเรียกสองคนนั้นไว้ไอ้สองเทยก็มองอยู่พวกเธอเดินมาแถวโต๊ะผมผมมีเรื่องจะถามจริงๆว่ามันเกิดอะไรกันแน่

"ชมพู่ที่ท้องเสียใช่มั้ย"พิ้งถามชมพู่

"นี่ก็ปลาที่รถล้มอะหรอ"ยู่ยี่ถามปลาทั้งสองสาวพยักหน้าเรื่องมันต้องมีมากกว่านี้สิ่

"มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆหรอ"ผมถามทั้งสองคนแต่พวกเขาทำหน้าลำบากใจ

"ถ้าเราบอกพวกนายพวกนายอย่าไปบอกใครน่ะเราไม่อยากเป็นมากกว่านี้"พวกผมพยักหน้าผมหันไปหาพิ้งพิ้งกดบันทึกเสียงทันทีไม่ให้ชมพูกับปลารู้

"มันไม่ใช่อุบัติเหตุหรอกที่เราท้องเสียอ่ะเพราะเราไปกินน้ำปั่นที่เพื่อนพี่ดาวเอามาให้เราไม่ได้เอะใจอะไรแต่หลังจากนั่นเราปวดท้องอย่างหนักเลยต้องเข้าโรงบาลส่วนปลาปลาที่รถล้มเพราะว่ามีหมามาตัดหน้าไม่สงสัยเลยถ้าหมาไม่ใช่หมาพี่ดาวใครจะปล่อยหมามาเดินเล่นตอนตี5หล่ะจริงมั้ย"ชมพู่ทำหน้าเหมือนเเค้นใครมาเป็นชาติผมมองหน้ากันทันทีอย่างที่สองเทยว่าจริงๆ

"พี่ดาวทำไปทำไมว่ะ"ผมถามขึ้นในห้องเงียบกริบก็มีแต่พวกผมเท่านั้น

"พี่ดาวชอบพี่สมุทรไงทำขนาดเนี้ยตอนแรกพี่ดาวนิสัยโครตดีแต่อยู่แมร่งนังมารร้ายเข้าสิงขนาดเพื่อนที่ร่วมทุกข์กันมายังไม่ทนนางเลย"ผมไม่คิดว่าพี่ดาวที่แสนจะน่ารักจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

"รายต่อไปคือไต้ฝุ่นน่ะพี่ดาวหน่ะร้ายกว่าที่เราคิดไต้ระวังตัวเองด้วยน่ะ"ปลาพูดกับผมผมพยักหน้าส่วนสองเทยน่ะหรอ

"นางมารร้ายเข้าสิงกูจะเป็นหมอผีเองจะสาดข้าวสารใส่ไม่ยั้งเลย"ยู่ยี่เริ่มทำหน้าน่ากลัวอีกแล้วเวลาโกรธชอบน่าโหด

"ผู้หญิงน่ะเว่ย"ผมบอกมัน

"แล้วดูที่เขาทำกับมึงดิ่ถ้านางไม่หยุดน่ะกูตอบโต้เเน่มึงอย่าห้ามค่ะ"มันพูดดักไว้เเล้วผมทำไรไม่ได้สิ่คราวนี้เเล้วแต่เวรแต่กรรมแล้วกัน....



















ความคิดเห็น