Batter

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณทุกคนน่ะค่ะ... จะปรับปรุงน้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2560 16:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13
แบบอักษร




ไต้เป็นยังไงบ้าง...

ทำไมไม่กลับหอ...

ไต้อยู่ไหนครับ....

ไต้ตอบไลน์พี่หน่อย....

คิดถึงน่ะ...


เสียงโทรศัพย์ผมสั่นไม่หยุดผมไม่ได้งอลหรือโกรธอะไรหรอกแต่ผมไม่อยากคุยไม่อยากเจอกับพี่สมุทรตอนนี้ผมอยากให้เขาคิดดีๆก่อนว่าพี่สมุทรชอบผมจริงๆหรือเปล่าหรือผมคิดไปเองตลอด  เช้านี้ผมยังนอนอยู่ที่โรงพยาบาลป๊ามีประชุมด่วนกับพี่เต๋าเลยมีแต่พี่อะตอมกับม๊าที่ดูแลผม

"ม๊าไต้หิวอ่ะ"ผมถูกงดอาหารก่อนผ่าตัดตอนนี้กินได้แต่น้ำเท่านั้น

"อดทนหน่อยน่ะลูก"ผมหิวจริงๆแต่กินไม่ได้มันทรหดมากๆ

"ไอ้แสบเอ้ยอดกิน"พี่อะตอมกินโชว์ผมหมอผมหิวอยากกินๆ

"เดี๋ยวก็ผ่าตัดแล้วหล่ะ"ม๊าเดินมานั่งกับผมบนเตียงเฮ้ออหายไวๆน่ะไตัฝุ่นผมให้กำลังใจตัวเองผมพยักหน้ายิ้มๆให้ม๊าผมดูทีวีไปเรื่อยๆจนจะถึงเวลาผ่าตัดอีก15นาทีไอ้พิ้งก็สไกด์มาหาผม




"ไต้!!เป็นไงบ้างมึง"ยู่ยี่พิ้งตรีอยู่ครบเลย

"เดี๋ยวก็ผ่าเเล้วหล่ะ"ผมยิ้มให้พวกมันแต่พวกมันดูเป็นห่วงผมมาก

"นี่มึงกินไรยังว่ะ"ตรีถามผมมันสีหน้ากังวล

"หมอไม่ให้กูกินหิวชิบหายเลย"ผมทำหน้าขมวดคิ้วโหดๆ

"อยากกินไรบอกมาเดี๋ยวให้ไอ้ตรีจ่าย"พิ้งพูดกับผมผ่านกล้อง

"กูยอมอยากกินไร"วันนี้ไอ้ตรีใจป๋ามากมันเลี้ยงผมด้วยปกติเค็มทะเลเรียกพ่อ

"อะไรก็ได้แต่กูหิวมึงเข้าใจกูมั้ย"ไอ้พวกนั้นหัวเราะกับความหิวของผม

"ฮ่าๆหิวจนหน้ามึดน่ะมึง"ไอ้ตรียังกวยผมต่อไปม๊าเดินมาบอกให้ไปได้เเล้วมันถึงเวลาแล้ว

"กูไปและน่ะเว้ย"ผมบอกพวกมัน

"โชคดีน่ะมึง"

"สู้ๆน่ะมึง"

"สู้ๆเว่ยเดี๋ยวพวกกูไปเยี่ยม"ไอ้ตรีบอกผมผมโบกมือให้มันเเล้วกดวางสายผมย้ายเตียงไปอีกเตียงธรรมดาม๊ากับพี่อะตอมตามมาที่ห้องผ่าตัดผมส่งตัวเข้ามาเจอหน้าลุงหมออีกแล้ว

"มันจะเจ็บมั้ยครับ"ผมถามขณะพยาบาลใล้ที่ครอบออกซิเจนครอบจมูกผมมันเป็นยาสลบ

"มดกัดนิดเดียว"

"ลุงหมอโกหกอีกล่ะตอนฉีดยาก็บอกมดกัดเจ็บกว่ากันตั้งเยอะ..."ลุงหมอหัวเราะไม่นานผมก็สลบไป...










"กูห่วงมันชิบหาย"พิ้งทำหน้าเครียดไม่มีกระจิตกระใจแต่งหน้าเลย

"นั่นดิ่...แล้วตกลงมันเป็นยังไงว่ะ"ตรีถามถึงสาเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องนี้

"ไต้มันจะถีบได้ไงขาสั้นขนาดนั้นแถมมันล้มยังหนักกว่าคนอื่นอีก"พิ้งเล่าสาเหตุให้ฟัง

"กูว่าเรื่องนี้แปลกๆล่ะ"ยู่ยี่อีกคนที่เห็นด้วยกับพิ้งไต้ไม่ใช่คนนิสัยเเบบนั้น ซักพักถังก็เดินมาทักรุ่นน้องตัวเอง

"สวัสดีค่ะพี่พี่ถัง/สวัสดีค่ะ/หวัดดีพี่"พิ้งยู่ยี่และตรีไหว้ถังถัวรับไหว้แล้วมองหาไต้ฝุ่น

"ไต้ฝุ่นไปไหนล่ะ"ถังถามเพื่อนไต้ฝุ่นพิ้งยู่ยี่ทำหน้ากังวลเข้าไปใหญ่

"ก็เมื่อวานแหล่ะพี่ที่ล้มกันหน่ะไอ้ไต้โดนเต็มๆข้อมือแตกต้องผ่าตัด"ถังอ้าปากตกใจทันที

"แล้วตอนนี้ไต้อยู่ไหน"ถังถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงอย่างเร่งรีบทำให้เพื่อนไต้ฝุ่นอย่างตรีมองหน้ากับสองเทยทันที

"ตอนนี้เข้าห้องผ่าตัดไปแล้วผมพึ่งคุยกับมันเมื่อกี้เอง"ตรีตอบแทนสองเทยที่ยังไม่เลิกสงสัย

"แล้วอยู่โรงบาลอะไร"คราวนี้ทำให้สองเทยสงสัยมากขึ้นไปอีก

"เดี๋ยวผมจะไปกันพี่จะไปด้วยมั้ย"

"พี่ติดเรียนยัน4โมงไม่ว่างเลยงั้นถ้าวันอื่นล่ะกันพี่ต้องไปเรียนเเล้วไปก่อนเดี๋ยวสาย"ถังก็เดินไปคราวนี้สองเทยรวมถึงตรีปรึกษากัน

"พี่ถังชอบไอ้ไต้หรอว่ะ"พิ้งพูดทันทีทั้งสามคนพยักหน้าพร้อมกัน

"กูว่าใช่"ยู่ยี่เห็นด้วยสองเทยมองหน้าตรีเพื่อรอคำตอบว่าคิดเหมือนกันหรือไม่

"กูไม่รู้!!ไปและไอ้พวกนี้"ตรีเดินไปคณะของตัวเองเหลือแต่สองคนซุบซุบกันต่อไป

ตรีที่เดินมาในคณะของตัวเองคณะวิศวะกรรมศาสตร์คณะที่ใหญ่ที่สุดในมหาลัยมีผู้คนทุกประเภทหล่อตี๋ขาวสวยเถื่อนมีทุกอย่างคนภายนอกอาจจะมองว่าวิศวะน่ากลัวแต่จริงๆแล้ววิศวะเป็นคณะที่ทำให้คนสามมัคคีกันมากกว่าคณะอื่นพี่น้องในคณะถือว่าเป็นพี่น้องกันจริงๆตรีเดินเข้ามาในตึกของโยธามีรุ่นพี่ใส่เสื้อช็อปนั่งกันอยู่ตรีเดินไปที่โต๊ะแก๊งสมุทร

"สวัสดีครับพี่ๆพี่บีมลืมชีทไว้ผมเอามาให้"ตรีคุยกับพี่ๆของเขาส่วนบีมกับตรีมีอะไรมากกว่าที่คิดตรีให้บีมมาให้ประจำจนบางครั้งก็นอนห้องเดียวกัน

"เออขอบใจ"บีมเอาชีทจากมือตรีสมุทรที่เห็นตรีก็ถามถึงเรื่องไต้ฝุ่นทันที

"ตรีเเล้วไต้ฝุ่นเป็นไงบ้าง"สมุทรถามเสียงรีบร้อนตรีขมวดคิ้วทำไมสมุทรไม่รู้เรื่องนี้

"อ้าวพี่ไม่รู้หรอไอ้ไต้มันกระดูกข้อมือแตก"

"ห๊ะ!!!!"ทั้งโต๊ะอุทานพร้อมกันส่วนสมุทรก็ร้อนใจเป็นห่วงอย่างมาก

"เฮ้ย!!สมุทรมึงจะไปไหน"ตี๋จับข้อมือเพื่อนเอาไว้ทันทีที่สมุทรลุกขึ้นยืน

"ไปหาไต้ดิ่"

"พี่ไปตอนนี้ก็ไม่เจอหรอกมันเข้าห้องผ่าตัดไปแล้วป่านนี้ยังไม่เสร็จหรอก"ตรีบอกสมุทรทันทีส่วนสมุทรที่ร้อนใจก็โดนดึงให้นั่งลงตามเดิม

"เดี๋ยวผมยู่ยี่พิ้งจะไปเยี่ยมมันตอนบ่ายๆพี่ไปด้วยกันดิ่"ตรีชักชวนเเก๊งสมุทรพยักหน้าตกลงจะไปกัน

"แล้วดาวเป็นไงบ้าง"ก้องถามสมุทรเพื่อนตัวเองหลังจากที่ตรีขึ้นไปเรียนแล้ว

"ข้อเท้าพลิก"

"ห้ะแค่ข้อเท้าพลิกร้องซะกูคิดว่าขาหักเหอะ"ตี๋บ่นออกมาตอนนั้นอยากจะช่วยดาวแต่สายตาของดาวอยากให้สมุทรช่วนคนเดียว

"เออแมร่งคนร้องยังกะไฟไหม้แค่พลิกแต่คนไม่ร้องเลยข้อมือแตกกูล่ะเชื่อเลย"สมุทรรู้สึกผิดมากๆที่ทิ้งไต้ไปแบบนั้น

"มึงระวังดาวไว้บ้างก็ดีน่ะกูรู้ว่าดาวไม่เหมือนตอนมัทยมเลยดูร้ายๆ"บีมพูดเตือนเพื่อนหลังสังเกตุดาวมาพอสมควร

"กูเห็นด้วยกับบีม"ตี๋เตือนอีกแรง

"น้องมันเงียบไม่ใช่ว่าจะไม่คิดน่ะเว่ยเป็นกูกูก็โกรธกูรู้มึงเห็นแก่เพื่อนแต่มึงก็ทำตามหัวใจมึงบ้างน้องมันเป็นหนักขนาดนี้เทนนิสก็ตรไม่ได้หลีดก็ไม่รู้จะเป็นได้หรือเปล่ากูล่ะเชื่อเลยมึงมองน้องตอนที่ดาวบอกว่าไต้ฝุ่นพลักเหมือนจะเชื่อดาวมากกว่ามึงรู้จักใครดีกว่ากันดาวที่มึงไม่เคยอยู่ในสายตากับไต้ฝุ่นที่แอบมองมา3ปีมึงอ่ะทำให้น้องเสียใจมากรู้หรือเปล่า"ก้องเข้าดราม่าที่เห็นเพื่อนทำไม่ถูกต้องเพื่อนทุกคนเห็นด้วยกับก้องรู้ว่าไจ้ไม่ใช่คนเเบบนั้นแล้วสาเหตุไต้จะทำไปเพื่ออะไร

"กูไม่รู้จะทำยังไงแล้วก็อยากคุยกับเค้าแต่เค้าไม่ตอบกูเลย"ไลน์ที่สมุทรส่งไปไต้ยังไม่เปิดอ่านเลย

"ใจเย็นๆล่ะกันมึงต้องแก้ปัญหาทีละเรื่อง"สมุทรพยักหน้าพอเข้าคาบเรียนพวกสมุทรก็ไปยังชั้นเรียนทันทีการเรียนในคาบนั้นทำให้สมุทรมีสมาธิน้อยมากที่จะจดจ่ออยู่กับเนื้อหา

หลังจากจบคาบประมาณบ่าย2แก๊งสมุทรลงมายังใต้ตึกเห็นตรีรุ่นน้องยืนอยู่พอดีสมุทรเดินเข้ามาทักตรีบอกว่าให้เอารถไปกัน2คันคือรถของตรีกับสมุทรแยกกันหลังจากตกลงเรียบร้อยตรีขับรถนำรถสมุทรมายังโรงบาลโดยไม่ลืมซื้อของฝากไปให้พอถึงโรงพยาบาลจอดรถเรียบร้อยก็เดินมายังตึกผู้ป่วยกลิ่นยายังอบอวนไปทั่วแต่นักศึกษากลุ่มนี้ก็เรียกสายตาจากพยาบาลได้ด้วยใบหน้าและหุ่นของนักศึกษากลุ่มนี้ทั้งหมดขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นที่ไต้อยู่พอลิฟท์มาถึงชั้นก็ไม่ต้องหาห้องนานชั้นนี้มีไม่กี่ห้องแต่ที่เด่นสุดมีบอดิการ์ด2คนยืนอยู่หน้าห้องตรีเดินนำมายังห้องไต้ฝุ่นบอดิการ์ดจำหน้าตรีได้เคยมาเที่ยวที่บ้านไต้ฝุ่นบ่อยๆก็เปิดประตูให้ในห้องมีป๊าม๊าของไต้ใุ่นเเล้วพี่น้องทั้งสอง

"สวัสดีครับ! สวัสดีครับ สวัสดีครับๆ"ทุกคนไหว้พาอแม่ไต้ฝุ่นแต่เตียงไต้ฝุ่นพึ่งย้ายมาจากห้องผ่าตัดพยาบาลลูดผ้าม่านปิดไว้ก่อนเพราะเตรียมอุปกรณ์

"สวัสดีค่ะนั่งๆกันก่อน"แม่ไต้ฝุ่นชวนทั้งหมดนั่งโซฟาที่โค้งขนาดใหญ่อยู่มุมห้อง

"ทำไมปิดม่านล่ะค่ะ"พิ้งที่ถามแม่ไต้ฝุ่นหลังจากสงสัยส่วนสมุทรยังคงใจเต้นถี่ๆไม่เคยเจอพ่อแม่ไต้ฝุ่นใกล้ๆขนาดนี้เเถมยังมีสายตาพ่อไต้ฝุ่นมองเขาอีกสมุทรเริ่มทำตัวไม่ถูก

"อ๋อพึ่งผ่าตัดเสร็จย้ายมาเมื่อกี้เอง"ทั้งห้องพยักหน้าไม่นานพยาบาลก็รูดม่านเก็บทำให้เห็นคนบนเตียงที่มีที่คลอบจมูกให้ออกซิเจนแถมข้อมือก็พันยังใส่อะไรไม่รู้มีถุงเลือดให้ตามสายอีกเสียงติ้ด ติ้ด ติ้ด ของเครื่องวัดหัวใจยังคงดังเรื่อยๆสมุทรถึงกับก้มหน้าที่ทำไมไม่อยู่กับไต้ตี๋ที่เห็นเพื่อนเป็นเเบบนี้ก็จับบ่าให้กำลังใจ

"ทำไมให้อ็อกซิเจนล่ะ"พ่อไต้ฝุ่นถามขึ้น

"กระดูกบริเวณข้อมือกดทับเส้นเลือดใหญ่ที่ลำเลียงเลือดสู่หัวใจมันทำให้การหายใจเบาลงและช้ามากเราต้องให้เครื่องช่วยหายใจก่อนแต่พอฟื้นแล้วคงเอาออกได้"ทุกคนเดินไปดูไต้ใกล้ที่นอนอยู่บนเตียงสมุทรยืนกำหมัดตัวเองโกรธตัวเองมากๆหลังจากที่ทุกคนยืนดูไต้เสร็จก็มานั่งคุยกับป๊าม๊ารอไต้ฝุ่นฟื้นหมอบอกแค่2ชั่วโมงยาสลบก็น่าจะหมดริทธิ์แล้ว

"สมุทรใช่มั้ยมาคุยกับป๊าหน่อย"สมุทรงงเหมือนกันทำไมพ่อไต้ฝุ่นถึงรู้จักเขาสมุทรเดินตามมาที่ระเบียงห้องแล้วปิดประตู

"คุณลุงรู้จักผมด้วยหรอครับ"

"ไต้มันเพ้อให้ฟังบ่อยๆแถมยังชอบให้ชะรอรถดูสมุทรกินหมูย่างหน้าโรงเรียนประจำทุกวัน"สมุทรยิ้มให้กับไต้ฝุ่นที่น่ารักของเขา

"ไต้มันเพ้อก่อนเข้าห้องผ่าว่าเราไปทำมันน้อยใจแถมยังจ้องโทรศัพย์ตลอดเราหน่ะง้อมันไม่ยากหรอกแต่ทำให้มันหายฟอร์มยากกว่า"สมุทรรู้ว่าไต้ฝุ่นคงไม่หายง่ายๆแน่คราวนี้

"ผมขอโทษน่ะครับ"

"ทีหลังก็ดูแลมันดีๆหล่ะป๊าไม่อยากให้มันมานั่งเสียใจเเบบนี้อีก"ป๊าบอกกัยบสมุทรเสียงโหด

"ครับผมจะดูแลไต้ด้วยชิวิต"สมุทรตอบด้วยน้ำเสียงแน่วแน่พ่อไต้ฝุ่นพยักหน้า

"เรียกว่าป๊าก็ได้ยังไงไอ้ไต้ก็คงรักใครไม่ได้แล้ว"พ่อไต้ฝุ่นจับบ่าสมุทรทั้งสองเดินเข้าห้องมาไต้ฝุ่นยังคงไม่รู้สึกตัวแต่พวกเขาจะรอจนกว่าจะฟื้น



















แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น