•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2560 11:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.11
แบบอักษร

Ep.11 กลัว


กึก!


เลือดผมไหลหยดลงพื้น...ใช่ครับผมถูกกัดแล้วแต่ว่ามันกลับไม่เจ็บเลยแม้แต่น้อยหรือว่าถ้าถูกกัดแล้วมันจะไม่เจ็บ?


"ฉันไม่กัดนายหรอก..ฉันรู้ว่านายไม่อยากถูกกัด"

เสียงของยาโตะทำให้ผมต้องหันไปดู ภาพตรงหน้าทำให้ผมไม่เข้าใจ เขากัดมือตัวเองเป็นรอยฟัน กัดจนเลือดไหลนองเต็มพื้นไปหมด..


เขาถอดถอนร่างอันใหญ่โตออกที่ผสมน้ำรักกับเลือดปนออกมาก่อนเขาจะนั่งลงกับพื้น


"นาย...ทำไม" ผมถามด้วยไม่เข้าใจคนตรงหน้า เขาเอาแต่ยิ้มอย่างอ่อนโยนแต่ดวงตาของเขากลับเศร้าสร้อย


"ฉันขอโทษนะที่ทำกับนาย ครั้งแรกของนายแท้ๆ แต่ฉัน...กลับทำรุนแรงกับนาย" น้ำตาของคนตรงหน้า ไหลรินออกมาด้วยความเจ็บปวด


ผมเอื้อมมือไปจะจับมือของเขาเพื่อดึงสติ แต่เขาก็ผลักผมออกเพื่อไม่ให้เข้าใกล้


"นาย..ควรอยู่ห่างๆฉัน...ฉันอาจจะทำร้ายนายอีก ฉันขอโทษที่ทำร้ายนาย"เขาพูดพลางเอามือมากั้นผมไว้ เขาไม่แม้จะเงยหน้ามามองผม แต่ผมเห็นน้ำตาของเขายังคงไหลริน


"ฉันไม่กลัว แล้วนายไม่จำเป็นต้องขอโทษ นายไม่ผิด"


"แต่.."


"นายช่วยฉันไว้นะ นายอุ้มฉันหนีจากพวกอัลฟ่า ช่วยฉันที่กำลังโดนข่มขืน นายช่วยฉันไว้" ผมบอกด้วยสีหน้าที่จริงจัง


เขาค่อยๆลดมือที่กั้นผมออกเงยหน้ามองผมยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนจนผมแอบบหวั่นไหวในรอยยิ้มนั้น ก่อนจะถอดเสื้อนอกมาคลุมให้ผมใส่


"นายควรใส่ไว้นะเดี๋ยวจะเป็นหวัด ขอโทษที่ฉีกเสื้อของนายนะ เดี๋ยวฉันจะซื้อคืนให้ใหม่นะ" เขาบอกพลางยิ้มให้


ผมรับเสื้อมาคลุมกายอันเปลือยเปล่า โชคดีที่เสื้อเขาตัวใหญ่มากมันเลยคลุมผมได้ทั้งตัว แต่มันก็น่าอายนะ เสื้อตัวนี้มันมีกลิ่นของเขาแล้วมันทำให้ผมเขินแปลกๆเหมือนมีเขาโอบกอดตลอดเวลาเลย


"นายลุกไหวไหม" เขาถามแล้วยื่นมือมาช่วยให้ผมลุกขึ้น


"อื้ม" ผมค่อยๆลุกขึ้น ขามันไม่ค่อยมีแรงแต่จู่ก็มีน้ำอะไรสักอย่างไรออกจากขาผมเป็นทาง


"เออ...ขอโทษที่ปล่อยข้างในนะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปซื้อยามาให้" เขาบอกผมพร้อมกับหน้าแดงๆเหมือนอายที่เห็นภาพตรงหน้า


ผมพยักหน้าแต่หน้าของผมก็คงแดงไม่ต่างจากเขาเท่าไร ไม่อยากจะเชื่อว่าผมมีอะไรกับเขาไปแล้วแถมมันยังเป็นครั้งแรกของผมด้วย


ว่าแล้วผมก็แล้วค่อยๆก้าวเดินช้าๆ ที่ละก้าวสองก้าว ไม่นานก็ถึงหน้าประตู


ประตูที่เปิดออกเผยให้เห็นท้องฟ้าที่บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว ท้องฟ้าสีส้มมันสวยมากแต่ว่าตอนนี้ผมกลับลืมตาไม่ไหวตา ภาพเริ่มค่อยๆมืดไปช้าๆก่อนจะดับสนิท



•yato•


"เห้ยๆ จิฮารุ?!" คนตัวเล็กล้มลงนอนกับพื้นอย่างสบายใจ


ผมรู้สึกผิดจริงๆที่ทำกับเขาแบบนั้น ทั้งๆที่เมื่อคืนเขาเพิ่งเล่าให้ผมฟังแท้ๆว่า ถ้าเขาโดนทำแบบนั้นเขาคงอยู่ต่อไปไม่ได้เขารังเกียจตัวเอง แต่ผมน่ะเกลียดตัวเองยิ่งกว่า ที่ผมไม่สามารถยั้งตัวเองได้ ผมรักเขาผมเห็นน้ำตาที่ไหลตอนนั้นที่ไรผมก็ยิ่งเกลียดตัวเอง ผมทำให้เขาร้องไห้ด้วยตัวผมเอง


ผมหยิบโทรศัพท์ออกมา ก่อนจะโทรหาคนขับรถให้มารับ


ผมอุ้มร่างบางนั้นเบาๆ ร่างบางตาแดงก่ำทั้งสองข้างที่มาจากการร้องไห้


ถามว่าผมดีใจไหมที่ทำกับเขา ผมตอบว่าผมเสียใจมากกว่าที่ทำแบบนั้น ทำเพราะแค่อารมณ์ไม่ได้เกิดจากความรักและความเต็มใจเลยด้วยซ้ำ


ไม่นานรถก็มารับ ผมอุ้มร่างนั้นพาเข้าไปนอนในรถก่อนจะนั่งข้างๆ แล้วสั่งให้คนขับ ขับกลับบ้านทันที



___________________________________________________________________


ก็เรียบร้อยยยแล้วนะฮะ

ถ้าถามว่ายาโตะจะจัดการพวกนั้นมั้ย จัดการแน่แต่ยังไงต้องคอยติดตามน่าาา><

จะพัฒนาฝีมือเรื่อยๆค่ะ

ละก็ขอบคุณทุกคนที่คอยให้กำลังใจนะคะ ❤️❤️


ความคิดเห็น