ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พ่อเธออยู่ไหน? (ต่อ)

ชื่อตอน : พ่อเธออยู่ไหน? (ต่อ)

คำค้น : ซาตานชำระแค้น, ความแค้น, สาวน้อย, มาเฟีย, อีโรติก, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2560 07:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พ่อเธออยู่ไหน? (ต่อ)
แบบอักษร

​            ตื๊ดดดด..ตื๊ดดดด..ตื๊ดดดด..ตื๊ดดดด สัญญาณเรียกสายดังต่อเนื่องอยู่นานจนตัดไปโดยที่ไม่มีคนรับสาย เป็นเช่นนี้อยู่สามสี่รอบ จนทำให้ชายหนุ่มถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างรู้สึกผิดหวัง

            “คุณก็เห็นแล้วใช่ไหมล่ะว่าฉันไม่ได้โกหก ฉันบอกแล้วว่าฉันเองก็ติดต่อพ่อไม่ได้ ทีนี้พวกคุณก็ปล่อยฉันไปเถอะนะ” เอลล่าได้จังหวะ พูดย้ำให้ปล่อยตัวเธอ

            “เสียใจด้วยนะ ที่มันคงจะไม่ง่ายอย่างที่เธอคิด ถึงแม้ว่าจะไม่มีหลักฐานว่าพ่อเธอติดต่อเข้ามาก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ติดต่อเข้ามาเลย ยังไงเธอก็เป็นลูก เพราะฉะนั้นทั้งเธอและโทรศัพท์เครื่องนี้ก็ยังคงต้องอยู่ที่นี่ต่อไป จนกว่าฉันจะได้ตัวพ่อของเธอมาแลกกันเสียก่อนนะแม่กวางน้อย” ชายหนุ่มพูดจบก็หย่อนโทรศัพท์ของหญิงสาวลงกระเป๋าเสื้อของตัวเอง

            “ในระหว่างนี้เรามาทำอะไรสนุก ๆ กันดีกว่า” ชายหนุ่มพูดจบก็ส่งหลังนิ้วมือยาวไปสัมผัสกับใบหน้าของหญิงสาวอีกครั้ง เริ่มจากหน้าผากมนไล้ลากผ่านดั้งจมูกโด่งลงมาถึงกลีบปาก ก่อนจะออกข้างมาที่แก้มนิ่มแล้วเลื่อนต่ำลงมาที่ลำคอระหงแล้วลงมาตามแนวคอเสื้อคอวีอีกครั้ง ท่ามกลางความลุ้นระทึกจนเกือบลืมหายใจของหญิงสาว อย่างไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

            “คุณจะทำอะไรน่ะ อย่านะ..เอามือสกปรกของคุณออกไปจากตัวฉัน” คำพูดจากหญิงสาวเหมือนจะไม่ได้เข้าหูของชายหนุ่มแม้แต่อย่างใด แดเนียลยังคงไล้นิ้วของเขาต่อไปอย่างสบายใจ หลังนิ้วร้ายเลื่อนสัมผัสผ่านเนินเนื้อหน้าอกอวบ แล้วเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยจนถึงขอบกระโปรงจึงได้เลื่อนออกข้างไปทางเอวคอด ซึ่งนั่นทำเอาเอลล่าลุ้นจนตัวเกร็ง ก่อนจะพบว่าเป้าหมายที่แท้จริงของชายหนุ่มคือปุ่มกดเล็ก ๆ ที่อยู่บนแท่นด้านข้างตัวเธอนั่นเอง

            “ผมก็จะทำเป็นตัวอย่างให้คุณดูยังไงล่ะ ว่าไอ้แท่นที่คุณนอนทับมันอยู่นี่จะสามารถทำอะไรได้บ้าง” ชายหนุ่มส่งยิ้มให้หญิงสาว พร้อมตอบคำถามของเธอให้หายคล่องใจ

            แท่นสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่มีร่างของหญิงสาวติดอยู่เริ่มขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว ในขณะที่แม่กวางน้อยของแดเนียลเริ่มดิ้นรนอีกครั้งเช่นกัน

            “ไม่นะ คุณจะทำอะไรน่ะ ฮือออ แต่ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ช่วยปล่อยฉันก่อนเถอะ ได้โปรด ฮืออออ” หญิงสาวไม่อาจสะกดกลั้นความกลัวไว้ภายในได้อีกต่อไป คำพูดอ้อนวอนพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ดังออกมาจากปากบางราวกับกลีบกุหลาบแรกแย้มที่น่าทะนุถนอมอีกครั้ง น้ำตาเริ่มแข่งกันไหลรินออกมาแปดเปื้อนใบหน้าเนียนของหญิงสาว

            “ไม่ต้องกลัวแม่กวางน้อยของฉัน เพราะวันนี้ฉันยังไม่คิดจะทำอะไรเธอมากไปกว่าการทักทายหรอก” แดเนียลพูดไปพร้อมกับยืนดูการทำงานของกลไกที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้นมา

            คำพูดของชายหนุ่มพอจะทำให้เอลล่ารู้สึกโล่งใจขึ้นมาได้นิดหน่อย อย่างน้อยวันนี้เธอก็จะยังปลอดภัย

            จากแท่นกระเบื้องที่วางนอนอยู่ กลายเป็นเหมือนกำแพงหนาที่กักขังและพันธนาการหญิงสาว จากร่างบางที่นอนอยู่เปลี่ยนมาเป็นยืนได้ภายในไม่กี่นาที โดยที่เจ้าของร่างไม่จำเป็นต้องเคลื่อนไหวเอง แต่สิ่งที่ยังเหมือนเดิมนั่นคือ ทั้งข้อมือและข้อเท้าของหญิงสาวก็ยังคงถูกพันธนาการอยู่เช่นเดิม

            แดเนียลเดินยิ้มเข้ามาหาหญิงสาว รู้สึกพอใจกับผลงานการประดิษฐ์ของเขา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาถ่ายรูปหญิงสาว แล้วกดส่งไปให้คนทรยศ

            “ฉันจะให้โอกาสพ่อของเธอหนึ่งวัน ถ้ามันยังไม่คิดจะกลับมาทวงลูกสาวของมันคืนล่ะก็ เท่ากับว่ามันยกเธอให้กับฉันแล้วนะ..แม่กวางน้อย” ชายหนุ่มเชยคางตัวประกันสาวอย่างต้องการจะเย้าหยอก

            “ไม่!..ไม่มีวัน!..” เอลล่าตอบกลับเสียงดัง จนเกือบจะกลายเป็นตวาดด้วยความตกใจ ก่อนที่สติของเธอจะบอกว่าต้องเจรจาต่อรอง ใช้วิธีทางการฑูตน่าจะดีกว่า “ฉันว่าเรามาคุยกันดี ๆ ดีกว่านะ ตกลงว่าพวกคุณเป็นใคร แล้วต้องการอะไรจากพ่อของฉันกันแน่ ถ้าเป็นเรื่องเงินละก็..เท่าไหร่? พ่อฉันเป็นหนี้พวกคุณเท่าไหร่ ฉันจะเป็นคนหามาคืนให้เอง ฉันรับรองว่าจะไม่หนี พวกคุณสามารถส่งคนไปตามฉันก็ได้..ขอแค่ให้ปล่อยฉันไปแล้วก็เลิกตามหาพ่อของฉันเสียที”

            “คิดดีแล้วเหรอสาวน้อย ที่พูดออกมาอย่างนั้นน่ะ เธอมั่นใจแล้วเหรอว่าจะเป็นคนหาเงินมาชดใช้ให้ฉัน ไหนลองบอกฉันมาหน่อยสิว่าเธอจะหาเงินมาใช้ฉันด้วยวิธีไหน” แดเนียลยืนกอดอกส่งคำถามให้หญิงสาวตรงหน้าอย่างนึกสนุก

            “ฉันเรียนจบแล้ว ฉันจะหางานทำทั้งงานประจำ งานพาร์ทไทม์ หรืองานอะไรก็ได้ รับรองว่าฉันจะหาเงินมาคืนคุณจนครบ บอกฉันมาสิว่าเท่าไหร่?”

            “หึหึ ร้อยห้าสิบล้านเหรียญ เธอคิดว่าต้องใช้เวลาเท่าไหร่ล่ะ” เสียงหัวเราะจากในลำคอของชายหนุ่มเย้ยหยันข้อเสนอของหญิงสาวเต็มที่

            “ฮ้า!!! อะไรนะ” เสียงอุทานของหญิงสาวดังขึ้นด้วยความตกใจ ดวงตากลมเบิกโต ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นถูกต้อง

            “เธอได้ยินไม่ผิดหรอกสาวน้อย พ่อเธอทำให้ฉันเสียหายไปร้อยห้าสิบล้านเหรียญ ว่ายังไงล่ะ..เธอคิดว่าจะใช้เวลานานเท่าไหร่ถึงจะชดใช้ให้ฉันหมด”

            “ไม่จริง! ไหนล่ะหลักฐาน? ฉันไม่เชื่อว่าพ่อจะไปเอาเงินของพวกคุณมาตั้งมากมายขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้ และพ่อของฉันก็ไม่เคยทำให้ใครต้องเดือดร้อนด้วย” เอลล่าส่ายหัวไปมา อย่างไม่คิดจะเชื่อคำที่ผู้ชายตรงหน้าพูดมา

            แดเนียลยกมือขึ้นบีบปากของคนที่ส่งคำพูดไม่เข้าหูเขาเอาไว้แน่น บังคับให้หันมามองหน้าและฟังเขา​ ก่อนจะส่งเสียงลอดไรฟันออกมา 

            “อย่างนั้นเหรอสาวน้อย เมื่อก่อนฉันก็เชื่ออยู่นะ ว่าพ่อของเธอไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อน ฉันก็เลยไว้ใจให้เขาร่วมทำโปรเจคสำคัญด้วย แต่สุดท้ายพ่อเธอมันก็ทรยศหักหลังฉัน อย่างนี้เหรอคนที่ไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อน”  คำพูดน้ำเสียง การกระทำ รวมทั้งแววตาของชายหนุ่ม ทำให้เอลล่ารับรู้ถึงความโกรธแค้นที่คนตรงหน้ามีต่อพ่อของเธอ

            หญิงสาวถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่คนตรงหน้าพูดมาจะเป็นความจริง

ความคิดเห็น