Rabbitaa

อยากขอแรงสนับสนุนจากนักอ่านที่น่ารัก ช่วยสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้ Rabbitaa ด้วยน่ะครับ <3

ชื่อตอน : ตอนที่ 5

คำค้น : นิยายวาย,มหาลัย,วิศวะ,วินพีม,วาย,yaoi,พีีวินน้องพีม,วายโหด,วายน่ารัก,มาเฟีย,วายหื่นๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 11:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5
แบบอักษร

ตอนที่ 5




วันนี้วันอาทิตย์แต่เด็กวิศวกรรมปีหนึ่งต่างก็มารวมตัวกันที่มหาลัยแต่เช้า หลังจากเมื่อวานไปกินเลี้ยงบ้านพีมมา เพื่อนที่ไม่ได้อยู่ฝ่ายคัตเอาท์เลยไม่ได้ไปต่างก็พากันโอดโอย จนพีมต้องออกปากชวนเพื่อนทุกคนทั้งเพื่อในสาขา และเพื่อนในคณะคนอื่นๆไปกินเลี้ยงที่บ้านหลังจบมหกรรมกีฬา ทำเอาเพื่อนเฮกันลั่น

“สวัสดีครับ/ค่ะ”เด็กปีหนึ่งยกมือไหว้คณะพี่ว้ากที่เหมือนจะเดินผ่านมา ทำเอาเสียงเฮฮาเงียบกริบไปทันที

“พวกคุณมาทำอะไรกันครับ”เซนถามเสียงเรียบ

“พวกผมมาทำคัตเอาท์ครับ”ประธานรุ่นเป็นคนตอบคำถามของรุ่นพี่

“แล้วคุณ รุ่นน้องผมนัดคุณไว้ไม่ใช่รึไงครับ ทำไมยังไม่ไปอีก”วินหันไปถามพีมที่ยืนหลบๆอยู่หลังเพื่อน คนโดนถามสะดุ้งน้อยๆก่อนจะเดินออกมาแล้วตอบคำถามรุ่นพี่

“คือผมมาช่วยเพื่อนขนของครับ กำลังจะไป”พีมตอบไม่ยอมสบตารุ่นพี่

“งั้นก็ไปกับพวกผมนี่แหละ ไปซิครับ”โอว่า ก่อนจะเร่งเมื่อเห็นน้องไม่ขยับ ทำให้พีมจำใจต้องหันไปลาเพื่อน พอลมจะไปส่งก็ถูกสั่งห้าม เลยต้องไปช่วยเพื่อนทำงานแทน

“แล้วคุณยู่กับเพื่อนไม่ได้กลิ่นน้ำหอมหรอ”ซันถามอย่างสงสัย เพราะตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่เขาเห็นเด็กคนนี้ก็อยู่กับเพื่อนได้ปกติ แต่ไม่ค่อยเข้าใกล้พวกเขาที่เป็นปีสามเพราะใส่น้ำหอม ส่วนพวกปีสองเห็นเล่าว่าไม่มีใครใส่เลยเพราะจะไปหาน้อง

“คือพวกเพื่อนๆเค้าเปลี่ยนไปใช้น้ำหอมกลิ่นอ่อนๆแทนน่ะครับ บางคนก็ไม่ใส่ ผมเลยไม่มีปัญหาอะไรมาก”

“นี่เพื่อนคุณเปลี่ยนนน้ำหอมกันหมดเลยหรอ”โอถามอึ้งๆ

“ใช่ครับ”พีมตอบ จากนั้นก็ไม่มีบทสนทนาใดอีก วินแอบมองด้านข้างของพีมเงียบๆตลอดเวลาที่เดินไปห้องสโมที่รุ่นน้องนัดเด็กนี่ไว้

“เฮ้ยมึง  เดี๋ยวพวกกูไปซื้อของให้ไอ้น้องตังแปบ”เซนพูดพร้อมลากเพื่อนไปซื้อของ  ในโรงอาหาร เหลือแค่วินและพีมที่ยังยืนงงอยู่

“รอพี่เค้าก่อนมั้ยครับ”พีมถามเกรงๆ เขารู้สึกกลัวรุ่นพี่คนนี้สุดๆ

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวคุณไปหารุ่นน้องผมสาย ไปเถอะ”วินว่าเสียงเรียบแล้วเดินออกไป ทำให้พีมต้องเดินตามไป

“ขอโทษอีกทีนะครับเรื่องเมื่อวาน”พีมเอ่ยทำลายความเงียบ

“นี่คุณขอโทษผมเป็นสิบรอบแล้วนะ”วินหยุดยืนพร้อมกับหันหน้าไปหาพีม ทำให้คนเดินตามหลังมาหยุดไม่ทัน กระแทกเข้ากับอกแกร่งจนเซเกือบล้ม ดีที่วินคว้าร่างเล็กได้ทัน

“ขอโทษครับ”พีมว่าพร้อมจะขยับออก

“อย่าดิ้นซิคุณเดี๋ยวก็ล้มทั้งคู่หรอก”วินดุเสียงไม่จริงจัง แต่ทำเอาพีมหยุดนิ่งทันที วินไล่มองพีมที่หันหน้าไปทางอื่นอย่างสำรวจ ผิวขาว ตัวเล็ก ปากแดงเป็นกระจับ แถมเอวยังคอด และเนื้อตัวก็นุ่มนิ่มน่าสัมผัส ทำเอาวินเผลอลูบไล้อย่างลืมตัว

“รุ่นพี่ครับ”พีมเรียกวินเสียงแหบ รู้สึกมวนๆในท้องอย่างบอกไม่ถูก

“ไหนคุณบอกว่าแพ้น้ำหอม แล้วทำไมตัวคุณหอมจัง”วินว่าพร้อมก้มลงไปสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวของพีม ไม่สนใจเสียงเรียกของพีม ทำเอาพีมขนลุก แทบหาเสียงตัวเองไม่เจอ

“รุ่นพี่ ปล่อยก่อนครับ”พีมเรียกเสียงแหบพร่า แต่วินก็ยอมปล่อยออกแต่โดยดี ทั้งๆที่อยากอยู่ใกล้มากกว่านี้ เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทั้งๆที่พีมก็เป็นผู้ชาย

“เดินดีๆหน่อยครับ”วินว่าเสียงนิ่งกลบเกลื่อน ก่อนจะเดินเงียบๆกันไปจนถึงห้องสโม

“น้องพีมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม” มดแดงส่งเสียงดีใจลั่นที่เห็นพีม

“สวัสดีครับพี่ๆ” พีมยกมือไหว้พี่ๆที่อยู่ในห้องสโม บางคนเขาก็รู้จัก แต่บางคนก็ไม่

“โอ๊ยแก  งานดีมากค่ะ ปีนี้วิศวะเราลอยลำแน่ๆ” แนนซี่ เพื่อนชายใจสาวของมดแดงพูดขึ้นพร้อมหมุนตัวน้องอย่างสำรวจ

“ฉันบอกแกแล้วก็ไม่เชื่อ ไปค่ะน้องพีมวันนี้ไม่มีอะไรมากค่ะ แค่ถ่ายรูปลงเพจมหาลัยอย่างเดียว ส่วนเรื่องอื่นไว้คุยพรุ่งนี้เนอะ”มดแดงว่าพร้อมพาน้องเดินมาหาช่างแต่งหน้าทำผม ซึ่งก็เป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกัน

หลังจากนั้นพีมก็ถูกจับแต่งตัวถ่ายรูปคู่กับดาวคณะ ซึ่งก็คือเพื่อนในสาขานั่นเอง จนเวลาผ่านไปถึงช่วงเที่ยง การถ่ายรูปจึงหยุดลง

“น้องพีม ที่จริงพวกพี่ก็อยากจะพาไปเลี้ยงข้าวนะคะ แต่ต้องไปช่วยน้องฝ่ายสแตนเดินซื้อของอ่ะค่ะ ไว้โอกาสหน้าเนอะ”เจนเดินเข้ามาหาพร้อมลูบหัวน้องอย่างเอ็นดู

“ไม่เป็นไรครับ”พีมยิ้มร่าแล้วกล่าวลาพี่ๆพร้อมเดินออกจากห้องสโม 

“กลับแล้วหรอคุณ” โอถามน้องพีมที่เดินออกมาจากห้องทำงานของพวกเขาที่รุ่นน้องยืมใช้ถ่ายรูป

“ครับผม สวัสดีครับ” พีมกล่าวลาพี่ๆพร้อมเดินออกมาอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ย กูมีธุระ ไปก่อนนะ” วินที่นั่งอยู่กับเพื่อนบอก ก่อนจะลุกแล้วเดินตามพีมออกไป เพื่อนคนอื่นได้แต่มองตามไปอย่างงงๆ

“ฮัลโหลลม อยู่ไหนอ่ะ...อ้าวหรอ...ไม่เป็นไรๆ...เดี๋ยวพีมว่าจะกลับบ้านไปอาบน้ำก่อน...ได้ซิ แค่นั่งแท็กซี่เองนะ...โอเค...เดี๋ยวเจอกัน” พีมว่าจบก็วางสายจากเพื่อน วินที่เดินมาทันได้ยินพอดีก็ยกยิ้มพอใจ แล้วเอ่ยทักรุ่นน้อง

“เดี๋ยวคุณ”วินเรียกพีมที่กำลังจะเดินออกไป

“ว่าไงครับพี่” พีมหันไปหารุ่นพี่ที่เรียกตน

“กลับยังไง”วินถามพร้อมเดินเข้าไปใกล้พีมเรื่อยๆ พีมเผลอถอยหลังออกอัตโนมัติ ทำเอาวินหัวเราะในลำคอกับความน่ารักของคนตรงหน้า

“แท็กซี่ครับ”พีมตอบพลางหลบสายตารุ่นพี่

“เดี๋ยวผมไปส่ง ตามมา”วินว่าพร้อมจูงมือพีมเดินไปทางที่รถจอดอยู่

“คุณจะกลับบ้านหรือไปไหน”วินถามเมื่อทั้งคู่ขึ้นรถแล้ว

“ผมว่าจะกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วกลับมาช่วยเพื่อนตอนบ่ายน่ะครับ”  วินยิ้มหลังได้ฟังคำตอบ เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าจะต้องดีใจอะไรกับแค่จะได้อยู่กับเด็กคนนี้

“งั้นแวะกินข้าวก่อนล่ะกัน ผมหิวแล้ว”วินว่าพร้อมออกรถ

“คะ คือ ไปกินที่บ้านผมมั้ยครับ” พีมถามเสียงอ้อมแอ้ม แต่วินก็ได้ยินชัดเจน แต่ก็ยังแกล้งถาม

“คุณว่าอะไรนะ”วินถามเสียงนิ่ง พยามกลั้นหัวเราะ กับอาการลนลานของพีม

“คือผมว่าไปกินที่บ้านผมก็ได้ครับ ถ้าพี่ไม่รังเกียจฝีมือผม คือผมว่าทานข้างนอกมันแพง กับข้าวก็น้อยด้วย แต่ถ้าพี่ไม่อยากไปก็ไม่เป็นไรครับ ขอโทษครับที่เสนออะไรไม่เข้าท่า” พีมว่าลนๆ มือชี้มั่วไปหมด ทำเอาวินหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ส่วนพีมก็อึ้งไปเลยที่เห็นเฮดว้ากหัวเราะ เพราะมันทำให้พี่เค้าดูหล่อขึ้นเป็นกองเลย

“ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรคุณสักหน่อย แล้วคุณทำเป็นรึไง”วินถาม เหลือบมองคนข้างกายที่เอาแต่ก้มหน้าเป็นระยะ

“พอได้บ้างครับ ดูตามเค้ามาอีกที”พีมว่าอย่างไม่ค่อยมั่นใจ ถึงครอบครัวกับลมจะชอบให้เขาทำให้กิน แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจในฝีมือตัวเองอยู่ดี

“แล้วผมจะไม่ท้องเสียใช่มั้ย”วินแหย่พีมอีก ทำเอาคนฟังเบ้ปาก ทำหน้ามุ่ย หันไปมองนอกรถแทน ลืมความกลัวไปสนิท

“งั้นแวะกินแถวนี้ก็ได้นะครับ” วินไม่ได้ตอบอะไรนอกจากหัวเราะในลำคอน้อยๆ หลังจากนั้นก็ไม่มีการสนทนาใดเกิดขึ้นอีก จนถึงบ้านพีม

“เชิญครับ บ้านรกหน่อยนะครับ” พีมออกตัวก่อน เมื่อพาวินเข้ามาในบ้าน

ภายในตกแต่งด้วยสีขาวเช่นเดียวกับข้างนอก แบ่งเป็นสองชั้น ชั้นล่างมีส่วนของห้องนั่งเล่นที่เดินเข้ามาก็เจอเลย พอเดินเข้าไปก็จะเจอกับห้องครัวพร้อมอุปกรณ์ครบชุด ถัดไปก็เป็นห้องน้ำ เป็นบ้านที่ดูธรรมดาเหมือนบ้านทั่วไป ตามผนังเต็มไปด้วยรูปถ่ายมากมาย ในตู้โชว์ก็มีโมเดลแบบต่างๆวางเรียงรายอยู่ ซึ่งถ้าดูจากโมเดลที่ยังประกอบไม่เสร็จกับชิ้นส่วนที่ใช้ทำโมเดลที่เกลื่อนห้องนั่งเล่นอยู่นี่ ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าใครเป็นคนทำโมเดลพวกนี้

“นี่คุณทำเองหมดเลยหรอ” วินถามเพื่อความแน่ใจ

“ครับ เดี๋ยวพี่นั่งรอก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปทำอาหารให้”พีมว่าหลังจากนำน้ำมาเสริฟให้รุ่นพี่ จากนั้นจึงเดินเข้าไปในครัว เพื่อทำอาหาร

วินเดินดูรูปต่างๆที่แขวนอยู่เต็มผนัง พาลนึกไปถึงใครอีกคนที่เขาเจอเมื่อหลายเดือนก่อน

“อาร์เธน่าหรอ เป็นไปไม่ได้” วินพึมพำกับตัวเองเบาๆพร้อมเดินดูรูปต่อ ยิ่งดูวินยิ่งคิดว่ารูปพวกนี้ช่างดึงดูด และให้อารมณ์เดียวกับรูปที่เขาเคยเห็นเมื่อหลายเดือนก่อน แต่ก็ต้องปฏิเสธตัวเองว่าไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะหลังจากเหตุการณ์ยิงกันวันนั้น ข่าวหน้าหนึ่งก็ประโคมกันอยู่พักใหญ่เรื่องการตายของอาร์เธน่า ที่คนส่วนใหญ่ต่างก็รู้จัก ส่วนผับก็ถูกปรับปรุงใหม่จนกลายเป็นผับธรรมดา และดูเหมือนว่าเจ้าของจะถูกเปลี่ยนมือไปแล้วด้วย

“รุ่นพี่ครับ เชิญครับ”พีมเรียกวินที่ยืนอยู่หน้ารูปหนึ่ง แล้ววางถาดที่ใส่จานกับข้าวลงที่โต๊ะในห้องนั่งเล่น ก่อนจะเดินกลับเข้าครัวอีกครั้งเพื่อยกของที่เหลือ

วินตักข้าวใส่จานให้ตัวเองและรุ่นน้อง ในใจยังคิดไม่ตกเกี่ยวกับเรื่องเมื่อกี้ จนพีมเดินถือแก้วน้ำออกมา วินก็ตัดสินใจถามพีม

“คุณรู้จักอาร์เธน่ารึเปล่า”

เพล้ง///

แก้วน้ำสองใบในมือร่างบางหล่นกระแทกพื้นแตกกระจาย ทำเอาวินรีบวางจานข้าวแล้ววิ่งเข้ามาดูรุ่นน้องทันที

“เดี๋ยวผมเก็บเองครับ โอ๊ย!!”พีมว่าเสียงสั่นรีบลนลานเก็บแก้ว จนโดนเศษแก้วบาด

“เฮ้ยคุณ ไปล้างแผลแล้วหยิบกล่องยามา เดี๋ยวผมเก็บเอง” วินว่าเสียงดุ ใจเขากระตุกวูบตอนที่น้องโดนแก้วบาด ส่วนพีมก็ลุกขึ้นแล้วไปหยิบกล่องพยาบาลมานั่งที่โซฟาอย่างเหม่อๆจนวินเก็บแก้วเสร็จแล้วกลับมานั่งด้วยเจ้าตัวก็ยังคงเหม่ออยู่

“คุณ นี่คุณ!”วินเพิ่มเสียงเรียกให้ดังจนกลายเป็นตะโกน เมื่อรุ่นน้องเขาเอาแต่เงียบ เรียกก็ไม่ตอบ

“คะ ครับ”พีมสะดุ้งพร้อมตอบรับรุ่นพี่

“ทำแผลก่อน เสร็จแล้วเดี๋ยวกินข้าว จะได้กินยาแก้ปวด มาผมทำให้”วินว่าพร้อมลงมือทำแผลให้คนตัวเล็กทันที พีมอยู่นิ่งยอมให้รุ่นพี่ทำแผลให้ แต่ก็ลอบแอบมองหน้าคนด้านข้างตลอด

“ขอบคุณครับ"พีมยกมือไหว้รุ่นพี่ที่กำลังเก็บของลงกล่อง วินพยักหน้าน้อยๆก่อนจะนำของไปวางไว้ด้านข้างแล้วหันมาหาพีม

“ซุ่มซ่ามจังนะคุณเนี่ย ยังไม่โตรึไง กินข้าวได้แล้วจะได้กินยา” วินว่าเสียงไม่จริงจัง พร้อมยื่นจานข้าวให้พีม หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ลงมือทานข้าวกันทันที วินเอ่ยชมกับข้าวของพีมเป็นระยะทำเอาคนฟังยิ้มแก้มปริ

“ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ” พีมเอ่ยออกมาระหว่างกินข้าว

“ถามมาซิ ถ้าตอบได้ผมจะตอบ” วินว่าพร้อมวางช้อนหลังจากกินข้าวหมดจานที่สอง และหันมองหน้าพีม

“คือพี่ไม่ได้ใส่น้ำหอมหรอครับ คือผมอยู่ใกล้พี่ขนาดนี้แต่กลับไม่เป็นไรเลย” พีมถาม เพราะวันนี้เค้าอยู่ใกล้รุ่นพี่หลายครั้งแล้วแต่ก็ยังปกติดีอยู่ เมื่อวานตอนที่ชนกันก็ด้วย ถึงจะใส่แมสแต่แม้แต่กลิ่นอ่อนๆก็ยังไม่ได้กลิ่นเลย

“ผมลืมน่ะ” วินตอบปัดๆ จะให้เขาบอกรึไงว่าที่ไม่ใส่มาเพราะน้องมันแพ้น้ำหอม มีหวังน้องมันต้องมองเขาแปลกๆแน่ๆ

“อ่อครับ แล้วเอ่อ...พี่รู้จักอาร์เธน่าด้วยหรอครับ”วินจ้องหน้าพีมทันทีอย่างสงสัย

“ใช่ ผมเคยไปผับนั้นมา เป็นวันเดียวกับที่เค้าโดนยิงนั่นแหละ แล้วคุณล่ะรู้จักด้วยหรอ” วินถามอย่างจับผิด

“คือผมเห็นผ่านข่าวน่ะครับ” พีมว่าพร้อมเก็บจานเตรียมไปล้าง

วินเดินตามพีมเข้ามาในครัว เห็นร่างบางกำลังจะล้างจานก็รีบห้ามไว้ทันที

“คุณจะบ้ารึไง มือเป็นแผลอยู่นะ”วินว่าพร้อมดึงพีมออกมายืนข้างๆอ่าง ส่วนตัวเองก็ไปยืนแทนที่

“ไม่เป็นไรครับพี่ ผมล้างได้”พีมขัดแล้วยื้อแย่งจะเข้าไปยืนแทน จนวินเริ่มหงุดหงิดกับเด็กดื้อ เลยดึงพีมเข้าหาตัว กอดเอวบางแน่นไม่ให้ดิ้น พร้อมส่งสายตาดุไปให้

“ผมจะล้างเอง คุณยืนเช็ดจานไป เข้าใจมั้ยครับ”วินยื่นหน้าไปใกล้พีม พร้อมสูดดมกลิ่นหอมที่ยิ่งได้กลิ่นก็รู้สึกยิ่งอยากดม

“ครับ” พีมว่าเสียงสั่น วินปล่อยพีมให้เป็นอิสระโดยมีพีมเป็นคนเก็บจาน

หลังจากล้างจานเสร็จ พีมก็รีบขึ้นไปอาบน้ำ เพราะวินยืนยันว่าจะรอไปมหาลัยพร้อมกัน เลยรีบอาบน้ำแต่งตัวเพราะไม่อยากให้พี่ต้องรอนาน

“ทำไมคุณถึงไม่เรียนนิเทศ หรือสถาปัตย์ล่ะ ทำไมถึงเลือกเรียนวิศวะ”วินถามหลังจากที่รถติดไฟแดงอยู่

“บางอย่างเราควรปล่อยให้มันเป็นความชอบต่อไปครับ เพราะผมชอบทำเป็นงานอดิเรก แต่ถ้าต้องอยู่กับมันทุกวัน บางทีจากสิ่งที่ชอบ เราอาจจะเบื่อมันได้ง่ายๆนะครับ” พีมว่ายิ้มๆ วินไม่ใช่คนแรกที่ถามแบบนี้หรอก

“แล้วทำไมถึงเป็นวิศวะละ”วินถามต่ออย่างสนใจ

“พี่รู้แล้วจะว่าผมมั้ย”พีมถาม

“ไม่หรอก บอกผมหน่อย” วินตอบเสียงอ่อน ทำให้พีมรู้สึกกล้าเล่ามากขึ้น

“คือตอนแรกผมไม่รู้จะเรียนอะไรระหว่างวิศวะ แพทย์ หรือนิติ สุดท้ายเลยหลับตาจิ้มเอา” พีมว่าพร้อมก้มหน้าอายๆกับวีรกรรมของตนเอง

“เอาจริงดิ” วินถามอย่าทึ่งๆ ไม่คิดว่าจะมีอะไรแบบนี้ด้วย เขาควรดีใจมั้ยที่น้องมันหลับตาจิ้มได้วิศวะ “แล้วเพื่อนคุณล่ะ” วินถามต่อ

“เพราะผมเลือกวิศวะ พวกนั้นเลยมาด้วยน่ะครับ”

“คุณนี่มีอิทธิพลกับคนรอบตัวจริงๆนะ”วินเอ่ยเบาๆ หลังจากส่งพีมที่คณะ วินก็กลับไปทำงานของตัวเองต่อ ส่วนพีมก็ไปช่วยเพื่อนทำงานจนดึก จากนั้นจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน...




Talk

Engineer พี่วิศวะตัวร้าย จะทำให้คุณหลงรัก

มีจำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้วนะครับ

โดยในเล่ม E-Book จะมีการรีไรท์เนื้อหาบางส่วน

นักอ่านท่านใดสนใจ สามารถดูได้ที่หน้าแรกของนิยายเลยครับ

*ขอบคุณทุกการติดตา กำลังใจ และแรงสนับสนุนครับ*

** **

ความคิดเห็น