Rabbitaa

อยากขอแรงสนับสนุนจากนักอ่านที่น่ารัก ช่วยสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้ Rabbitaa ด้วยน่ะครับ <3

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น : นิยายวาย,มหาลัย,วิศวะ,วินพีม,วาย,yaoi,พีีวินน้องพีม,วายโหด,วายน่ารัก,มาเฟีย,วายหื่นๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 11:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

ตอนที่ 4



รถหลายคันขับเข้ามาจอดหน้าบ้านรั้วสีขาว ในซอยนี้มีเพียงบ้านหลังนี้หลังเดียวจึงไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะหา และเนื่องจากเป็นพื้นที่ใหญ่พอสมควรจึงมีที่จอดรถพอสำหรับทุกคน

“โอ๊ยยยยย แม่ปล่อยผมก่อน โอ๊ยๆๆๆ”เสียงเหนือกับใต้ร้องโอดโอยวิ่งอยู่ที่สนามหน้าบ้านพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งไล่อยู่  ตัวเล็ก ผิวขาว ปากสีแดงน่ารัก ผมตรงสีม่วงปล่อยยาวจนถึงเอว ส่วนสูงที่ไม่มากนักบวกกับชุดที่ใส่อยู่ ยิ่งทำเอาความน่ารักพุ่งกระฉูด ทำเอาผู้ชายมองกันตาค้าง เลือดกำดาวแทบไหล

“โอ๊ะ เพื่อนน้องพีมมาแล้ว”เสียงเล็กๆน่ารักดังขึ้นพร้อมกับวิ่งมาเปิดประตูให้ ยิ่งมองใกล้ๆยิ่งทำทุกคนใจสั่น

“สวัสดีครับ/ค่ะ”ทุกคนพากันสวัสดี ตามด้วยลมที่เดินเข้ามาทีหลัง

“สวัสดีครับแม่” ลมทักทายแม่เพื่อน ก่อนจะมองเลยเข้าไปข้างในเห็นเหนือกับใต้กำลังยืนหอบกันอยู่ ก็ขำน้อยๆ ก่อนจะตกใจเพราะโดนสวมกอดแบบไม่ทันตั้งตัว

“กรี๊ดดด น้องลมมมมม ขุ่นแม่คิดถึงมากรู้มั้ยคะ เมื่อกี้เหนือกับใต้ก็ไม่ยอมให้แม่กอด ขุ่นแม่เสียใจ” หญิงสาวปล่อยลมแล้วบีบน้ำตาเรียกคะแนนสงสาร เหนือกับใต้ที่เดินมาพร้อมพีมรีบขัดแม่ทันที

“พอก่อนครับแม่ เดี๋ยวน้องพีมยืนนานจะเมื่อยเอานะ” เหนือว่า เล่นเอาพีมทำหน้าเอ๋อๆที่โดนโยนมาให้แบบนี้ แต่ก็ยอมเออออ จนแม่ยอมหยุด แล้วแนะนำคนมาใหม่ให้แม่รู้จัก

“เอ่อ แม่ครับ นี่รุ่นพี่ที่มหาลัยพีมครับ ส่วนนี่เพื่อนๆในสาขา” พีมแนะนำคณะผู้มาใหม่ซึ่งเรียกความสนใจจากคนเป็นแม่ได้ดี แอลลินรีบย้ายจากตัวลม ไปสำรวจเพื่อนและรุ่นพี่ของลูกชายทันที ไล่มองทีละคนจนคนโดนมองยืนตัวเกร็ง เพราะความใกล้ที่มีมากเกินไป จนใต้ต้องเข้าไปดึงแม่ออกมายืนข้างๆ

“สวัสดีค่ะ แม่ชื่อ แอลลินนะคะ เป็นแม่น้องพีม แล้วก็เจ้าเหนือกับเจ้าใต้มัน” แอลลินแนะนำตัวพอเป็นพิธี จนคนปากไวอย่างเปรมห้ามปากไม่อยู่

“ยังดูอายุน้อยอยู่เลยนะครับ แถมสวยด้วย”เปรมพูดจบ ลม เหนือ ใต้ และพีมก็หันไปมองหน้าทันที...

“กรี๊ดดดดดดดดด น่ารักจังเลยเพื่อนน้องพีมคนนี้ ไปๆ เข้าไปข้างในดีกว่า อ้อมไปด้านหลังนะลูก แม่ให้คนเตรียมของไว้แล้ว” แอลลินหยิกแก้มเปรม ทำเอาเปรมหน้าแดง จากนั้นก็ยืนคุยเมาท์เรื่องวิธีรักษาความสวยของตัวเองให้เพื่อนลูกฟัง จนลูกๆต้องช่วยกันห้าม เพราะคนเป็นแม่มักจะเป็นแบบนี้เสมอที่มีคนชมว่าสวย มันเหมือนเป็นคำต้องห้ามในชั่วโมงเร่งรีบเลยล่ะ พอห้ามแม่เพื่อนได้แล้วลมก็พาทุกคนช่วยกันถือของเดินอ้อมไปด้านหลัง ส่วนคุณแม่คุณลูกพากันเข้าไปในบ้านเพราะต้องช่วยแม่เก็บของก่อน

“ตกลงว่าเหนือ ใต้ กับพีม เป็นพี่น้องกันหรอคะน้องลม” มดแดงถามขึ้นอย่างที่หลายๆคนก็คงอยากรู้ แต่ยังไม่มีใครกล้าเปิดประเด็น

“นั่นซิคะ หน้าตาไม่เห็นเหมือนกันเลย” ม่าถามต่อ ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย มีแต่เพียงพวกพี่ว้ากที่ฟังด้วยหน้าเรียบนิ่ง

“หน้าตาน้องพีมก็เหมือนคุณแม่นะคะ  แต่อีกสองคนนี่ไม่เลย” เจนว่าบาง สาวๆคนอื่นก็เริ่มช่วยกันวิเคราะห์ แต่ลมก็ยังไม่ได้อธิบายอะไร จนทุกคนเดินมาถึงสนามหลังบ้าน

“อกมดแดงจะแตก! นี่มันอะไรกันคะน้องล๊มมมม”มดแดงร้องลั่นกับภาพที่เห็นไม่รู้ว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันที่พวกพีม ทำให้พวกเขาอึ้งได้ขนาดนี้

สนามหลังบ้านเป็นสนามหญ้ากว้าง มีต้นไม้ใหญ่สองต้นโค้งเข้าหากันคอยบังแดด ริมรั้วเต็มไปด้วยดอกกุหลาบ เสื่อถูกปูเป็นบริเวณกว้าง พร้อมโต๊ะญี่ปุ่นวางเรียงไว้

“สวัสดีครับคุณลม” การ์ดชุดดำสองคนเดินเข้ามาพร้อมก้มหัวให้ลมเล็กน้อย ผู้หญิงในชุดเมดเจ็ดแปดคนเข้ามาหิ้วของที่พวกเขาซื้อมาเข้าไปในบ้าน จากนั้นก็มีเมดอีกสี่ห้าคนถือถาดน้ำมาให้

“อลังการดาวล้านดวงมากค่ะคุณน้อง”ฝนอุทานในขณะที่คนอื่นยังยืนนิ่ง ทุกคนลืมเรื่องที่อยากรู้ไปชั่วขณะ เพราะมัวตะลึงกับความเวอร์วังของบ้านหลังนี้ นี่คือที่น้องบอกว่าให้ซื้ออะไรมาทำกินกันงั้นหรอ ไม่ได้ปาร์ตี้วันเกิดใช่มั้ย ฝนคิดในใจ

“พี่ทัน พี่แทน ผมบอกกี่ทีแล้วว่าไม่ต้องก้มหัวให้ผม แล้วก็ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณด้วย”ลมเอ่ยเสียงหน่ายๆ การ์ดสองคนนี้เค้าก็คุ้นเคย เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ให้มาเรียกแบบนี้มันขนลุกนะ

“โทษทีพี่ลืม ป่ะครับ พาเพื่อนไปนั่งก่อน  คุณแอลลินบอกว่าเพื่อนน้องพีมจะมาเลยเรียกคนที่บ้านมาช่วยเตรียมงานให้จะได้ไม่ต้องเหนื่อยกัน”ทันอธิบายพร้อมพาทุกคนไปนั่ง

“พีมไม่โวยวายแย่หรอ”ลมถามขำๆ เพื่อนเขาคนนี้ไม่ชอบความอลังการอะไรแบบนี้ซักเท่าไหร่

“มีหรือจะสู้คุณแอลลินได้ครับ”แทนว่าบ้าง เพราะเขาไม่เคยเห็นลูกๆขัดใจผู้เป็นแม่ได้สักคนเลยทีเดียว

“อะแฮ่ม!! นินทาอะไรกันคะ เกรงใจสุภาพสตรีด้วย”แอลลินที่เดินเข้ามาพร้อมลูกสามคนเอ่ยแซวแบบไม่จริงจังนัก

“ขอโทษครับ”ทันกับแทนก้มหัวขอโทษผู้เป็นนายทันที

“ฮ่าๆๆ ฉันก็พูดเล่นมั้ยล่ะไม่ต้องเครียดๆ มาๆมากินด้วยกัน”แอลลินว่าเมื่อพวกเมดยกของออกมาแล้วนำขึ้นเตาย่าง

“ไม่เป็นไรครับ วันนี้พวกผมต้องตามคุณชายไปทำงาน”แทนกล่าวพร้อมยิ้มให้พีมที่เดินเข้ามาทักทาย

“พี่แทน พี่ทัน แม่แกล้งพีม”พีมพุ่งเข้าไปกอดทันและแทนจนเกือบล้ม ดีสองคนเจอมาบ่อยแล้วเลยตั้งรับทัน

“งั้นทันกับแทนพาพวกเมดกับเถอะ เด็กๆเค้าอยากทำกินกันเอง เอาของฝากที่ฉันซื้อกลับไปแจกเด็กที่บ้านด้วยนะ มีของทุกคนเลย”แอลลินว่า ทำเอาพวกเมดดีใจกันใหญ่ เพราะคุณผู้หญิงมักมีของฝากดีๆมาให้พวกเธอเสมอที่กลับมาไทย

“ครับ”สองหนุ่มรับคำพร้อมหันไปบอกให้เมดกลับ พีมไม่วายหยิบของกินที่ซื้อมาใส่ทุกให้ทุกคนกลับไปกินที่บ้านด้วย โดยให้เหตุผลว่าเยอะขนาดนี้คงกินไม่หมด หลังจากนั้นทุกคนก็นั่งกินอาหารกันอย่างสนุกสนาน โดยพีม ลม เหนือ และใต้อาสาเป็นคนหน้าเตา มีคนอื่นผลัดเปลี่ยนบ้างเป็นระยะ  เปรมยืมกีตาร์ลมมาเล่นดนตรีให้เพื่อนฟังโดยมีหลายๆคนช่วยกันร้อง ขนาดพี่ว้ากที่ว่าโหด ยังขำไปกับมุกตลกๆที่เด็กปีหนึ่งขนมาเล่นกัน  ส่วนแม่ของพีมขอตัวออกไปข้างนอกได้สักพักแล้ว

“มึงกับไอ้เหนือไอ้ใต้นี่เป็นพี่น้องกันจริงๆหรอว่ะ โครตจะไม่เหมือนกันเลย”เพื่อนในสาขาคนนึงจุดประเด็นที่ทุกคนหลงลืมไปขึ้นมาอีกครั้ง ทำเอางานที่รื่นเริงเงียบไปทันที หลายคนอยากฟังคำตอบ ส่วนพีมทำหน้าไม่ถูก

“ไม่ใช่หรอก พ่อแม่กูกับไอ้ใต้เสียพร้อมกันในอุบัติเหตุตั้งแต่พวกกูพึ่งเกิด พ่อแม่พีมที่เป็นเพื่อนสนิทกับพ่อแม่กูเลยรับพวกกูมาเลี้ยง”เหนือเล่าเรื่อยๆ พร้อมย่างของบนเตาไปด้วย โดยไม่เห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออกของคนถาม

“คือ กูขอโทษนะมึงที่ถาม”เพื่อนที่ถามเอ่ยอย่างรู้สึกผิด ที่ถามคำถามไม่เข้าท่ากับเพื่อน

“เฮ้ยๆๆ อะไรกัน ไม่ต้องเครียด พวกกูไม่คิดอะไรมากหรอก คนเราเกิดมาก็ต้องตาย อีกอย่างพ่อแม่พีมก็รักพวกกูมากๆ จนพวกกูไม่เคยรู้สึกขาดอะไรเลย” ใต้อธิบายยิ้มๆเมื่อคิดไปถึงเรื่องราวในอดีต พ่อแม่พีมดูแลพวกเขาดีเหมือนพีม พวกเขาไม่เคยรู้สึกขาดเลย ถึงจะมีคิดถึงพ่อแม่บ้าง แต่พ่อของพีมก็มักจะเล่าเรื่องพ่อแม่ของพวกเขาให้ฟังบ่อยๆ จนพวกเขารู้สึกว่าท่านเองก็ยังอยู่

เพื่อนและรุ่นพี่ที่เห็นเหนือกับใต้ยิ้มได้ก็สบายใจ เลยเริ่มถามต่อเกี่ยวกับสิ่งที่ตนเองสงสัยบ้าง

“แล้วนี่อยู่บ้านนี้กันหมดเลยหรอคะ คือพี่ว่าเมดเยอะขนาดนั้นไม่น่าจะอัดได้หมด”เจนถามออกพร้อมมองไปรอบๆ ถึงที่นี่จะกว้างแต่คงไม่พอรับคนขนาดนั้นหรอก

“ไม่ใช่หรอกครับ ที่นี่มีแค่พีม ส่วนคนอื่นๆอยู่บ้านใหญ่หมด ถัดไปอีกซอยนึง”ลมเป็นคนตอบให้ พร้อมวางจานอาหารที่สุกแล้วที่โต๊ะของพวกพี่ๆปีสาม

“แล้วทำไมออกมาอยู่คนเดียวล่ะ”โอถามขึ้นบ้าง หลังจากอยู่ด้วยกันสักพัก พวกเขาก็เริ่มเลิกวางมาดพี่ว้าก เพราะน้องแมร่งพาขำกันจนหลุด

“โหพี่ ไม่อยากจะเล่า...”เมื่อเจอคำถามถูกใจใต้ถึงกับทิ้งเตาแล้วลงมานั่งกลางวงอย่างพร้อมแฉเต็มที่

“ใต้ อย่าเล่านะ”พีมว่าพร้อมทำหน้ายู่ใส่เพื่อน

“นิดนึงน่า วันนั้นครับพีมมันเดินไปบอกแม่ว่า แม่ครับพีมว่าบ้านหลังนี้มันใหญ่ไป คนก็เยอะไป ไฟก็เยอะ นู่นนี่นั่นเยอะไปพีมไม่ชอบ”ใต้เริ่มต้นเล่าอย่างออกรสส่วนคนอื่นๆก็ตั้งใจฟัง

“วันต่อมานะ แม่เล่นให้คนงานมาช่วยกันจะย้ายของออกจากบ้านเอาไปขาย แถมจะย้ายพวกเมดไปทำงานโรงแรม ไม่ให้การ์ดมาเฝ้าที่บ้าน พ่อนี่ห้ามแทบไม่ทัน ฮ่าๆๆๆ” เหนือเล่าเสริมอย่างขำๆเมื่อนึกไปถึงเรื่องวันนั้น

“ใช่ๆ จนพ่อต้องเรียกพีมไปคุย หาเหตุผลร้อยแปดให้แม่ไม่เอาของใช้ในบ้านไปขายทอดตลาด แต่แม่ก็ไม่ยอมเอาแต่บอกว่าน้องพีมไม่ชอบๆ จนพ่อต้องบอกว่าจะสร้างบ้านหลังใหม่ให้พีมอยู่คนเดียว  พีมก็ตกลงทันที”ใต้เล่าต่อ ตอนนี้ทุกคนพากันเหวอ ไม่รู้จะเอาอะไรมาบรรยายเหตุการณ์นี้ดี

“ตอนแรกแม่ก็โวยวายเพราะให้พีมมาอยู่คนเดียว แต่พอพีมบอกว่าอยากมาอยู่น่ะครับ แม่นี่โทรหาวิศวกรให้ออกแบบกันวุ่นวายไปหมด”เหนือเสริมอีก

“สุดท้ายจบยังไงรู้มั้ยครับ”ใต้ตั้งคำถามทำเอาคนฟังพากันส่ายหัว และตั้งใจฟัง

“ผมก็ไม่รู้ เพราะผมอยู่ไม่จบ ฮ่าๆๆๆ”

ผลั๊ก///ป้าบ///

ใต้โดนเพื่อนและรุ่นพี่รุมทันทีที่หลอกให้ลุ้น เจ้าตัวก็เอาแต่หัวเราะร่าสนุกสนาน

“สรุปจบยังไงคะน้องพีม”มดแดงหันไปถามเอากับพีมแทน เจ้าตัวก็มองยิ้มๆก่อนจะเล่าให้ฟัง

“พีมก็บอกแม่ว่าไม่อยากให้เปลืองเงิน เลยของออกแบบบ้านเองน่ะครับ เลยเสียแค่ค่าช่าง”

“นี่ออกแบบเองหรอ”ตังว่าอึ้งๆ มองไปรอบๆ ถึงจะยังไม่ได้เห็นตัวบ้าน แต่แค่ข้างนอกนี่ก็บอกได้เลยว่าคนออกแบบฝีมือดีขนาดไหน

“นี่ถ้าสร้างเองได้คงสร้างเองใช่มั้ย” วินถามขึ้นขำๆ รู้สึกชอบพีมไม่น้อยกับความไม่ติดอะไรหรูหราแบบวัยรุ่นทั่วไปสมัยนี้

“รู้ได้ไงพี่ ตอนแรกมันชวนพวกผม บอกว่าอยากสร้างบ้านเองให้มาช่วยกัน ผมนี่ต้องรีบเบรกเลยครับ ขืนมันเอาจริงพวกผมเหนื่อยตายเลย”ลมเล่ายิ้มๆ ส่วนพีมหันไปทำหน้าย่นใส่เพื่อนที่ยังไม่เลิกเผาตัวเองสักที

หลังจากนั้นทั้งสามคนก็พากันเล่าเรื่องของพีมให้เพื่อนฟัง รวมถึงเรื่องที่ทำไมพีมถึงแพ้น้ำหอมด้วย ทำเอาทุกคนฮาไปตามๆกัน จนถึงเวลาสามทุ่ม ทุกคนก็ช่วยกันเก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน

“น้องพีมคะ พี่มีเรื่องอยากขอร้องให้ช่วย” ตังพูดกับพีมในขณะที่น้องเดินออกมส่ง ตอนนี้เด็กปีหนึ่งกลับกันหมดแล้ว เหลือแค่กลุ่มเธอ พี่ปีสาม และพีมกับเพื่อนสามคน

“ว่าแล้วเชียว”ลมพูดออกมา ทำเอาพี่ๆหันไปยิ้มแห้งๆใส่

“ก็ว่าอยู่จะบังเอิญอะไรขนาดนั้น”เหนือกับใต้หันไปพูดกัน ทำเอาพีมยิ่งงงไปใหญ่

“อะไรกันครับ”พีมถามงงๆ

“คือพีมช่วยประกวดเดือนให้พี่หน่อยได้มั้ย”มดแดงเป็นคนถาม พีมหน้าเหวอทำท่าคิดหนักทันที ต่างจากเพื่อนสามคนที่ตอบได้ทันทีแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด

“ไม่ได้!!” คำตอบที่เล่นเอาพี่ๆหน้าเสีย ถึงจะเตรียมใจไว้แล้วว่าอาจโดนปฏิเสธแต่ก็แอบคิดว่าน้องจะตกลง

“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นพวกพี่กลับนะ” ตังว่าพร้อมหันหลังเตรียมเดินกลับ

“แล้วพี่จะเอาใครประกวดล่ะครับ”พีมถามขึ้น เพราะเขาพอรู้อยู่ว่าต้องส่งชื่อภายในพรุ่งนี้เช้า แล้วพี่ก็มาคลุกอยู่บ้านเขาทั้งวัน จะเอาเวลาที่ไหนไปหาคนอื่น

“อาจจะต้องสละสิทธิอ่ะค่ะ”มดแดงว่าหน้าเศร้ายกมือทำท่าปาดน้ำตา ที่ดูก็รู่ว่าไม่จริง พี่ปีสามยืนมองขำๆกับแอคติ้งรุ่นน้อง ต่างกับพีมที่รู้สึกเห็นใจพี่จริงๆ

“ผมประกวดให้ก็ได้ครับ”

“พีม!!”เสียงตะโกนพร้อมกันสามเสียงดังขึ้น พีมรีบลากเพื่อนหลบไปคุยสักพักแล้วกับมาบอกพวกพี่ว่าตกลง พวกพี่ๆดีใจกันใหญ่ ถึงแม้จะรับรู้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากเพื่อนๆน้อง แต่ก็ดีใจจนทำเป็นมองไม่เห็น

“หึ” วินหัวเราะในลำคอน้อยๆหลังจากแยกย้ายกันกลับ รู้สึกสนใจพีมมากขึ้นไปอีก ราวกับมีอะไรบางอย่างดึงดูดสายตาของเขาให้หยุดที่เด็กคนนี้ ไหนจะท่าทางน่ารักซื่อๆนั่น แต่ทำให้ทุกคนยอมสยบ ใจอ่อนและศิโรราบให้โดยง่ายอีก เขาอยากจะรู้จริงๆ...


Talk

Engineer พี่วิศวะตัวร้าย จะทำให้คุณหลงรัก

มีจำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้วนะครับ

โดยในเล่ม E-Book จะมีการรีไรท์เนื้อหาบางส่วน

นักอ่านท่านใดสนใจ สามารถดูได้ที่หน้าแรกของนิยายเลยครับ

*ขอบคุณทุกการติดตา กำลังใจ และแรงสนับสนุนครับ*

** **

ความคิดเห็น