Rabbitaa

อยากขอแรงสนับสนุนจากนักอ่านที่น่ารัก ช่วยสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้ Rabbitaa ด้วยน่ะครับ <3

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น : นิยายวาย,มหาลัย,วิศวะ,วินพีม,วาย,yaoi,พีีวินน้องพีม,วายโหด,วายน่ารัก,มาเฟีย,วายหื่นๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 11:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

ตอนที่ 3




“ก้มหน้าลงไป!!”เสียงตะคอกที่ดังก้องหอประชุมทำให้เด็กปีหนึ่งก้มหน้าลงไป ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วสำหรับการรับน้องโหด ที่พวกเขาต้องโดนทำโทษ ร้องเพลงเชียร์ บูม และอีกต่างๆนานา แถมยังต้องเรียนหนัก ทำรายงาน การบ้านอีกบานเบอะแทบไม่ได้นอน เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีเวลาให้เด็กปีหนึ่งอย่างพวกเขาได้พักหายใจกันเลยทีเดียวและแม้จะผ่านไปสองอาทิตย์แล้วแต่ความโหดและความน่ากลัวของเหล่าพี่ว้ากปีสามก็ไม่ได้น่ากลัวน้อยลงเลยสักนิด

“วันนี้พวกผมมีเรื่องจะต้องแจ้งให้พวกคุณทราบ!! การรับน้องของเราจะหยุดพักเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์” เมื่อจบประโยคของเฮดว้าก ก็ทำเอาเกิดเสียงอื้ออึงขึ้นในหอประชุม เด็กปีหนึ่งพากันดีใจ แต่ก็ต้องเงียบลงอีกครั้งเพราะเสียงที่ทั้งดังและน่าเกรงขาม

“คุยอะไรกันครับ ไม่มีมารยาท!! ใครสั่งให้คุณพูด!”โอตะโกนเสียงดัง หน้าตาเคร่งขรึม ถึงโดยปกติจะเป็นคนขี้เล่น แต่ตั้งแต่รับน้องมา โอก็รักษามาดเคร่งขรึมตลอดเวลาที่อยู่ข้างนอก

“สอนไม่เคยจำ!! หรือพวกคุณไม่คิดจะจำที่พวกผมสอน!!”ซันพูดขึ้นเรียบๆ ซันจัดเป็นพี่ว้ากที่พูดน้อยมาก แต่พูดทีนี่เจ็บได้ใจ เพราะงั้นสำหรับปีหนึ่งการที่พี่เค้ายืนเงียบๆนั้นอาจจะดีกว่า

“เค้าไม่ฟังที่มึงบอกหรอก น้องเค้าโตแล้ว คงคิดว่าไม่จะเป็นต้องให้เกียรติเรา”เซนพูดขึ้นบ้าง อีกแล้ว เป็นแบบนี้อีกแล้ว เด็กปีหนึ่งได้แต่คิดในใจ ทุกครั้งที่พวกเขาพลาด พี่ๆมักจะพูดให้เขาเจ็บปวดได้เสมอ ทั้งคำพูดที่ไม่ใส่ใจเหมือนไม่ยอมรับว่าพวกเขาเป็นน้อง ทั้งสายตาที่มองเหมือนเป็นธาตุอากาศ จนหลายๆครั้งน้องบางคนถึงกับร้องไห้เลยทีเดียว

“ปล่อยเค้าไปเถอะ เค้าโตแล้ว ไม่จำเป็นต้องฟังพวกเราหรอก”พี่ว้ากอีกคนพูด และตามด้วยเสียงจากพี่ว้ากคนอื่นๆที่อยู่ในหอประชุม เด็กปีหนึ่งได้แต่นั่งเงียบรับฟัง โดยไม่สามารถทำอะไรได้เลย  และเพราะน้องก้มหน้าอยู่ จึงไม่ทันได้เห็น แววตาที่อบอุ่น และเสียใจในสิ่งที่ทำอยู่ของคณะพี่ว้าก แต่ก็เพียงแปบเดียวเท่านั้น สายตาเหล่านั้นก็กลับไปเรียบเฉยอีกครั้ง เมื่อวินสั่งให้น้องเงยหน้า

“ปีหนึ่งเงยหน้า!! ผมไม่สนว่าพวกคุณจะคิดยังไง! ผมแค่จะมาแจ้งให้พวกคุณทราบ วันศุกร์หน้าจะมีการจัดงานเฟรชชี่เกมส์ เฟรชชี่ไนท์ และถึงผมจะไม่เคยหวังอะไรจากพวกคุณ แต่ผมจะขอบอกพวกคุณไว้เลย ว่าวิศวะของผมไม่เคยแพ้ ปีที่แล้ว รุ่นน้องของผม ก็ทำมันออกมาได้ดีมาก และผมหวังว่า สิ่งที่พวกผมทำมาจะไม่มาเสียในรุ่นพวกคุณ” พูดจบคณะพี่ว้ากก็พากันเดินออกไป แล้วปล่อยให้พวกพี่สันทนาการเข้ามาคุยกับน้องเรื่องงานที่กำลังจะมาถึงเพราะวันนี้ก็วันศุกร์แล้วเลยเหลือเวลาเตรียมการอีกไม่ถึงสัปดาห์แล้ว



***********************



วันต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้า

หลังจากเมื่อวานที่พี่ๆสันทนาการปีสองแจ้งเรื่องพี่พวกเราต้องทำในงานเฟรชชี่เกม เฟรชชี่ไนท์ และแบ่งหน้าที่คัดตัวนักกีฬาแล้ว พวกเด็กปีหนึ่งก็ยังอยู่ประชุมกันต่อจนดึกถึงเรื่องป้ายคัตเอาท์และสแตนด์ที่ต้องทำ โดยสรุปให้พีมที่เพื่อนทุกคนต่างก็ไว้ใจเป็นคนออกแบบและวางแผนเรื่องตารางการทำงานให้ และไม่น่าเชื่อว่าเพียงแค่คืนเดียวพีมจะออกแบบทุกอย่างจนเสร็จทั้งๆที่เมื่อคืนกว่าจะเลิกประชุมกันก็เกือบห้าทุ่มแล้ว และนั่นเป็นเหตุผลที่ตอนนี้มีนักศึกษาชาย-หญิงกลุ่มใหญ่กำลังยืนรวมตัวกันอยู่ที่นี่

“มึงนัดมาทำไมแต่เช้าเนี่ยไอ้ลม” เปรมบ่นเพื่อนแบบไม่จริงจังนัก เพราะพวกเขาอยากทำออกมาให้ดีที่สุดไม่ให้คนอื่นมาดูถูกได้ เลยตั้งใจกับงานนี้กันมาก

“ขอโทษนะเปรม พอดีพีมอยากเลือกของเอง แต่ว่ามีธุระต้องไปต่อ เลยนัดทุกคนมาแต่เช้า ขอโทษทุกคนด้วยนะ” พีมตอบคำถามเปรมแทนลม หน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะรู้ศึกว่าตัวเองรบกวนเพื่อน

ป้าบ///

“ไอ้เปรม มึงกล้าว่าพีมหรอฮ่ะ!!” สินเพื่อนร่วมสาขาที่ยืนอยู่ใกล้ๆตบหัวเปรมไป จนเปรมได้แต่ทำหน้ายู่

“ไม่ใช่นะพีม เปรมไม่ได้ว่าพีมนะ ขอโทษๆ”เปรมว่าพร้อมกับจับมือพีมเขย่าไปมา กลัวพีมจะร้องไห้ก็กลัว แต่ที่น่ากลัวกว่าก็คือไอ้พวกเพื่อนๆร่วมสาขานี่แหละ ถึงเจ้าตัวจะยังไม่รู้สึกตัว แต่ตอนนี้พีมก็ได้ฉายาสมบัติล้ำค่าของสาขาไปเรียบร้อยแล้ว เพราะพีมทั้งน่ารัก ทั้งใจดี แถมยังเก่งมากๆ แต่ก็ไม่เคยหยิ่งช่วยเหลือเพื่อนทุกอย่าง จนทุกคนต่างก็รักก็เอ็นดู ไหนจะท่าทางน่ารักแบบเด็กๆนี่อีก

เพี๊ยะ///

“โอ๊ยแกตีฉันทำไมเนี่ยยัยนก”เปรมรีบปล่อยมือพีมราวกับเป็นของร้อนทันที เพราะโดนเพื่อนฟาดลงมาซ่ะแรง ผู้หญิงแต่ละคนในสาขานี้เรียบร้อยน้อยกว่าพีมซ่ะอีก

“บังอาจมาแตะต้องพีมของฉันก็ต้องโดนแบบนี้แหละย่ะ ไปกับเจ้ค่ะน้องพีม เดี๋ยวเจ้จะดูแลเอง” นกว่าพร้อมลากพีมเดินนำไปและโดนตามประกบด้วยเพื่อนผู้หญิงที่เหลือทันที เพื่อนผู้ชายก็ได้แต่มองอย่างขำๆ ก่อนจะเดินตามไปช่วยถือของ ปล่อยหน้าที่เลือกของให้เป็นของพวกผู้หญิงและพีม ส่วนลม เหนือ และใต้ก็คอยเดินตามประกบพีมแบบไม่คลาดสายตา

“โอ๊ย//เฮ้ย//พีม”ระหว่างที่เดินเลือกของกันอยู่ พวกผู้หญิงที่เล่นกับพีมจนไม่ทันดูทาง ทำให้พีมเดินไปชนใครบางคนจนแก้วน้ำที่อีกฝ่ายถือมาหกใส่พีมเต็มๆ

“ขอโทษครับ”พีมเอ่ยขอโทษทันทีที่เพื่อนพยุงขึ้นโดยยังไม่ได้มองหน้าคู่กรณี

“พวกคุณมาทำอะไรที่นี่”เสียงดุดัน เรียบนิ่งที่คุ้นเคยถามขึ้น ทำให้พีมเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เจอกับแก๊งค์พี่ว้ากสี่คนกำลังยืนมองพวกเขาอยู่ ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ ยืนอึ้งแล้ว พากันยกมือไหว้ คิดในใจว่างานนี้ไม่รอดแน่

“คะ คือ ผมมาซื้อของทำคัตเอาท์กันครับ”เปรมตอบเสียงตะกุกตะกัก ถึงจะเกรงพี่ว้ากแต่ถ้าพีมมีเรื่อง พวกเขาก็พร้อมชาร์ตเหมือนกัน

“แล้วคุณมีแบบแล้วรึไงถึงได้มาซื้อของ คงไม่ใช่ก๊อปเอามาจากเน็ตหรอกน่ะ” เซนถามเสียงเรียบนิ่ง ถึงในใจเขารู้ดีว่าเด็กพวกนี้มีศักยภาพ แต่ก็ไม่คิดว่าจะทำเสร็จได้ในคืนเดียว

“มะนาวมากค่ะ”นกพึมพำเบาๆ แต่โอที่ยืนอยู่ใกล้กันได้ยิน

“คุณว่าอะไรนะครับ”โอถามเสียงนิ่งทำเอานกหน้าเสียเล็กน้อย

“คือเพื่อนผมมันอยากกินมะนาวน่ะครับ เห็นบ่นตั้งแต่เช้าล่ะ ใช่มั้ย” เจนที่ยืนอยู่ใกล้ๆรีบช่วยแก้ต่างให้

“ผมขอดูแบบหน่อย”ซันบอกหน้านิ่ง เพราะเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าน้องจะทำได้ดีมั้ย ที่พวกเขามาที่นี่เพราะรุ่นน้องปีสองบอกว่าปีหนึ่งจะมาซื้อของเลยนัดกับพวกปีสองไว้ว่าจะมาตามดูน้องเผื่อมีอะไรให้ช่วย แต่ยังไม่ทันเจอปีสอง ก็ดันเจอพวกนี้ซ่ะก่อน

“นี่ครับ”พีมยื่นแบบที่ตัวเองถืออยู่ให้ซัน พร้อมก้มหน้าอย่างกังวล กลัวว่าแบบตัวเองจะไม่ดี ลมที่ยืนอยู่ด้านหลังเอื้อมมือมาจับไหล่เพื่อนอย่างให้กำลังใจ พอหันไปมองก็เห็นเพื่อนๆพากันส่งยิ้มมาให้ ทำให้รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก พีมยืนยืดตัวเลิกก้มหน้าทันที

“สวยมากมึง คืองานละเอียดสัสอ่ะ”โอซุบซิบกับเพื่อนเบาๆหลังจากได้ดูแบบ

“เบาๆมึง เดี๋ยวค่อยคุย”เซนว่าเพื่อนเสียงเบา เพราะเกรงว่าน้องมันจะได้ยิน เดี๋ยวจะได้ใจจนเสียงานหมด

“ก็ดี แล้วนี้คุณมีเสื้อเปลี่ยนรึเปล่า”วินหันมาคุยกับพีมพร้อมยื่นแบบคืนให้ ถึงจะไม่ได้รับคำชม แต่ก็ไม่ถูกติ ทำเอาเด็กปีหนึ่งพากันยิ้มกว้างทันที

“คะ คือ...”พีมตะกุกตะกักไม่รู้จะบอกยังไง

“ผมมีครับ เดี๋ยวผมพามันไปเปลี่ยนเอง”เหนือพูดพร้อมดึงพีมมายืนตรงกลางระหว่างตัวเองและใต้ ทั้งเขาและใต้รู้สึกไม่ชอบพี่วินอะไรนี่เป็นพิเศษ เพราะผู้ชายคนนี้ชอบมองพีมด้วยสายตาแปลกๆตลอด

“อ้าวน้องๆ”เสียงของพี่ตัง เฮดสันปีสองเรียกทำให้ปีหนึ่งยิ้มกว้างที่เจอพี่ๆที่นี่ หวังจะให้พี่เขาช่วยให้หลุดพ้นจากสถานการณ์น่าอึดอัดนี่ พี่สันมากันครบกลุ่มเลยทีเดียว ทั้งพี่ตัง พี่เจน พี่ฝน  พี่ม่า และพี่มดแดง

“ต๊ายยยยยยยย น้องพีมของเจ๊ เป็นอะไรคะลูก ใครทำอะไรหนู บอกมา เดี๋ยวเจ๊จะไปจัดการมัน” มดแดง สาวประเพศสองในกลุ่มพี่สันร้องเสียงหลง ที่เห็นน้องสุดรักสุดหวงว่าที่เดือนคณะ ที่เธอกำลังจะทาบทามให้ลงแข่งตัวเปียกเหมือนแมวตกน้ำ

“คือผมเดินชนกับพี่วินน่ะครับ”พีมตอบพาซื่อ แต่ทำเอาชายไทยใจหญิงชะงักกึก หน้าเหวอไปนิดหน่อย เด็กปีหนึ่งพากันกลั้นขำตัวเกร็ง

“ไม่เป็นไรนะคะคุณน้อง อะไรผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป ไปค่ะไป เดี๋ยวคุณพี่จะพาไปซื้อเสื้อใหม่เอง น้องๆตามมานะคะ เดี๋ยวพวกพี่เลี้ยงข้าวเอง อิอิ”พูดเสร็จก็จูงมือพีมเข้าร้านเสื้อแบรนด์หรู แต่พีมก็ส่ายหัวพรืด ลากพี่ๆไปที่ร้านธรรมดา ตัวละร้อยเก้าสิบเก้าแทน เรียกคะแนนความเอ็นดูจากพี่ๆไปอีกเป็นกระบุง ที่น้องน้อยไม่เรื่องมาก แถมยังรู้จักประหยัดอีก

“ป่ะค่ะน้องพีม  เดี๋ยวพี่พาไปเลี้ยงข้าว”เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ และซื้อของจนเสร็จก็ปาไปเที่ยงกว่าแล้ว ฝนก็ชวนน้องไปทานข้าว เพื่อนๆเธอก็หันไปบอกน้องคนอื่นๆ และชวนพวกพี่ปีสามที่ตังเป็นคนลากให้เดินมาด้วยกันไปด้วย เพราะหวังให้เป็นเจ้ามือ วันนี้พวกเธอตั้งใจจะมาทาบทามน้องพีมเป็นเดือนให้ได้ เพราะต้องส่งชื่อแล้ว

“คือพีมไม่ไปได้มั้ยครับ” พีมทำเสียงอ่อย แต่พี่ๆช่างหูดีได้ยินกันทุกคน รีบทำตาโตร้องลั่นทันที

“ไม่ได้ค่ะ!!”พีมและเพื่อนสะดุ้งกับเสียงพวกพี่สัน แม้แต่พวกพี่ว้ากก็แอบสะดุ้งน้อยๆเหมือนกัน

“อะ เอ่อ...”พีมงง ทำตัวไม่ถูกในสถานการณ์แบบนี้ ตังที่ได้สติก่อนรีบเดินเข้าไปหาพีมพร้อมจับมือน้องไว้ แล้วควบคุมสติตัวเอง

“ทำไม่น้องพีมไม่ไปล่ะคะ” ทำเสียงออดอ้อนพร้อมตีหน้าเศร้าทันที  รุ่นพี่ปีสามที่ยืนอยู่ด้วยทำหน้าระอาปนสงสาร เพราะพอจะรู้ว่าพวกนี้มาทำอะไรที่นี่ วินเลยอดที่จะช่วยน้องๆไม่ได้

“น้องผมจะเลี้ยงข้าว แต่คุณกับปฏิเสธ แบบนี้มันไม่เป็นการไม่ให้เกียรติกันเกินไปหน่อยรึไง” วินตีหน้าขรึมถามเสียงเข้ม  แต่ก็ไปปล่อยให้พีมได้มีโอกาสอธิบาย

“เค้าอาจจะไม่ได้อยากเป็นน้องพวกเราก็ได้นะมึง” โอเอาบ้าง

“หรือไม่เขาก็ไม่อยากร่วมโต๊ะกับพวกเรา” เซนว่าขึ้นบ้าง ส่วนซันก็มองด้วยสายตากดดันจนน้องๆทำตัวไม่ถูก

“คือไม่ใช่นะครับ แต่คือวันนี้แม่จะมาหา ผมเลยต้องรีบกลับบ้านจริงๆ”พีมรีบอธิบายก่อนที่เรื่องมันจะไปกันใหญ่  ทำเอาพี่ๆหน้าเสียนิดหน่อยที่ไปว่าน้องมันรุนแรง

“ผมก็ต้องไปด้วย”เหนือกับใต้พูดขึ้นพร้อมกัน ทำเอาเพื่อนกับพี่ๆพากันหันไปมองอย่างสงสัย

“แต่...”มดแดงทำท่าจะไม่ยอม เพราะถ้าไม่ได้วันนี้พวกเธอคงต้องหาคนอื่น

“เอาอย่างนี้นะครับ ทุกคนเลย ไปบ้านพีม ซื้อของไปทำกินกัน ถ้าพี่ๆไม่รังเกียจเด็กแบบพวกผมก็เชิญไปด้วยกันนะครับ”ลมหาทางแก้ไข เพราะพอจะดูออกว่าพวกพี่สันน่าจะมีเรื่องอะไรบางอย่าง พีมยิ้มกว้างดีดนิ้วอย่างถูกใจ  รีบสนับสนุนเพื่อนทันที

“ก็ดีนะครับพี่มดแดง เราจะได้ประหยัดเงินด้วย อีกอย่างบ้านผมมีสนามหญ้าอยู่ ปูเสื่อเปลี่ยนบรรยากาศบ้างไงครับ นะครับพี่ๆ”พีมพูดพร้อมทำสายตาอ้อนๆส่งไปให้พี่ๆ มือที่ตังกุมอยู่ก็เขย่าน้อยๆเหมือนเด็กอ้อนพ่อแม่ เล่นเอาทุกคนอึ้งไปสักพักกับมุมแบบนี้ของรุ่นน้อง วินถึงกับใจกระตุกอย่างไม่ทราบสาเหตุไปชั่วขณะหนึ่ง ส่วนเพื่อนๆที่เริ่มชินแล้ว ก็ยังปกติดี

“กะ ก็ได้ค่ะ ถ้าน้องไม่คิดว่าพวกพี่จะไปรบกวนอ่ะนะ”ตังตอบตกลงเสียงสะดุด หน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ ไม่ใช่ว่าชอบน้อง แต่คือน้องน่ารักเกินไปจนเธอเขินเลยทีเดียว


Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

“สวัสดีครับ”เหนือกรอกเสียงไปตามโทรศัพท์เมื่อกดรับ พูดจาเรียบร้อยน่าฟังผิดจากปกติลิบลับ

(ฮาโหล เหนือใต้อยู่ไหนลูก แล้วน้องพีมล่ะคะ แม่ถึงบ้านแล้วไม่เจอใครเลย”เสียงปลายสายหวานหยดย้อย แต่ทำเอาคนฟังขนหัวลุกเลยทีเดียว

“ขอโทษครับแม่ พอดีพวกผมพาพีมมาซื้อของที่ห้างใกล้ๆ เดี๋ยวจะรีบกลับนะครับ....ครับ....ครับ”คุยอีกสักพัก เหนือก็กดวาง ทุกคนพากันมองอย่างสนใจ  แต่เหนือไม่สน รีบหันไปจับพีมเขย่าจนหัวคลอน

“พีม แม่โทรมาทำไมไม่รับ!!”พีมทำหน้าตกใจทันทีพร้อมควานหาโทรศัพท์ตัวเองก่อนจะทำหน้าซีดหันจอไปให้เหนือกับใต้ดู พบว่ามี สามสิบสายที่ไม่ได้รับ

“แม่พูดเสียงหวานพีม แม่พูดเสียงหวานมาก”เหนือพูดต่อพร้อมเอามือขยี้หัวเดินไปเดินมา หมดมาดหนุ่มหล่อทันที

“ตายๆๆๆๆๆ ตายแน่ๆ”ใต้เองก็ไม่ต่างกัน จนพี่คนอื่นๆงง

“รีบกลับกันไปก่อนเลย เดี๋ยวกูพาทุกคนไปเอง”ลมเสนอ และก็ได้รับการสนองเป็นอย่างดี เหนือกับใต้ยัดถุงใส่ของที่ถืออยู่ใส่มือลมและเพื่อนที่อยู่ใกล้ๆ จากนั้นกระชากตัวพีมไปคนละข้างแล้ววิ่งออกไปทันที ทิ้งให้ทุกคนมองตามไปงงๆ

“สามคนนั้นเป็นพี่น้องกันหรอ”เปรมถามออกมางงๆ เพราะทั้งสามคนหน้าตาแตกต่างกันมาก แถมยังอายุเท่ากันอีก

“ไปกันบ้างเถอะครับ เดี๋ยวผมแชร์โลเคชั่นไปให้”ลมไม่ตอบ แต่เดินออกไปกับทุกคนยิ้มๆ นึกถึงเรื่องทีจะเกิดขึ้นวันนี้ คงจะชุลมุนน่าดูเลยล่ะ

หลังจากช่วยกันซื้อของสด น้ำ และขนมต่างๆแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันขึ้นรถขับไปตามที่ที่ลมแชร์ไว้ให้ทันที




Talk

Engineer พี่วิศวะตัวร้าย จะทำให้คุณหลงรัก

มีจำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้วนะครับ

โดยในเล่ม E-Book จะมีการรีไรท์เนื้อหาบางส่วน

นักอ่านท่านใดสนใจ สามารถดูได้ที่หน้าแรกของนิยายเลยครับ

*ขอบคุณทุกการติดตา กำลังใจ และแรงสนับสนุนครับ*

** **

ความคิดเห็น