Rabbitaa

อยากขอแรงสนับสนุนจากนักอ่านที่น่ารัก ช่วยสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้ Rabbitaa ด้วยน่ะครับ <3

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 2

คำค้น : นิยายวาย,มหาลัย,วิศวะ,วินพีม,วาย,yaoi,พีีวินน้องพีม,วายโหด,วายน่ารัก,มาเฟีย,วายหื่นๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 11:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 2
แบบอักษร

​ตอนที่ 2


วันที่สองของการเปิดภาคการศึกษา นักศึกษาปีหนึ่งในชุดเครื่องแบบถูกระเรียบทุกระเบียบนิ้วกำลังนั่งจับกลุ่มกันอยู่มุมต่างๆ รวมถึงที่โรงอาหารคณะวิศวะนี้เช่นกัน

“พีมกินไรดี”ลมถาม หลังจากที่พวกเขานั่งลงที่โต๊ะม้าหินใต้ต้นดอกปีบใกล้ๆโรงอาหาร

“เอาข้าวต้มแล้วกัน แล้วนี่เหนือกับใต้ยังไม่มาอีกหรอ” พีมถามพร้อมกับมองหาเพื่อนสนิทอีกสองคนที่เมื่อวานไม่ได้มาปฐมนิเทศ เพราะอยู่ที่ต่างประเทศ

“เห็นว่าน่าจะเข้าสาย งั้นพีมอยู่นี่นะ เดี๋ยวลมไปซื้อข้าวแปบ” ลมว่าพร้อมวิ่งออกไป โดยระหว่างทางก็กดโทรศัพท์ โทตามเพื่อนอีกสองคนไปด้วย

(ฮาโหล ว่าไงไอ้ลม) เสียงเหนือตะโกนแข่งกับเสียงลมที่เกิดจากรถมอเตอร์ไซค์ที่วิ่งอยู่ดังมาตามสาย

“อยู่ไหนกันแล้ว”ลมว่าแบบเซ็งๆ เมื่อต้องมาต่อแถวยาวเหยียดซื้ออาหาร

(ประตูมหาลัยแล้วมึง มึงอยู่ไหน)

“ใต้ต้นดอกปีบ ใกล้ๆโรงอาหารคณะ มึงรีบมา พีมนั่งอยู่คนเดียว”

(เออๆ กูจะรีบไป// ไอ้เชี่ยใต้ ขับเร็วๆ พีมนั่งอยู่คนเดียวมึง)

ติ๊ด///

ลมกดตัดสายพร้อมกับยืนต่อแถวซื้อข้าวต่อ

อีกด้านหนึ่ง วินที่กำลังเดินมาโรงอาหารกับเพื่อนก็ต้องหยุดและเปลี่ยนทิศทางไปทางด้านข้างโรงอาหารแทน เพราะโอชวนพวกเขาให้เดินไปหาเด็กปีหนึ่งคนเมื่อวานที่ตอนนี้นั่งอยู่คนเดียว

“เป็นยังไงบ้างคุณ”โอทักขึ้นก่อน ทำให้น้องเงยหน้าขึ้นมาจากโทศัพท์ และตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็หยิบแมสที่อยู่ในกระเป๋าขึ้นมาปิดปาก

“สวัสดีครับพี่ ผมไม่เป็นอะไรแล้วครับ”น้องตอบพร้อมยิ้มตาปิดมาให้พวกเขา

“แล้วแบบนี้คุณจะรับน้องได้หรอ”วินถามบ้าง เพราะคนส่วนใหญ่เค้าก็ฉีดน้ำหอมกันทั้งนั้น

“ได้ครับ ถ้าไม่ได้กลิ่นในระยะใกล้ หรือกลิ่นแรงมากๆก็ไม่เป็นไรครับ”น้องตอบพร้อมหันมองซ้ายมองขวา

“พีมมมมมมมมมมมมม!!”เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลังทำให้พวกเขาหันไปมอง เห็นผู้ชายวิ่งผ่านพวกเขาสองคนอ้อมไปทางด้านที่เด็กคนนั้นนั่งอยู่ แล้วพุ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

“โอ้ย ปล่อยนะๆ พีมหายใจไม่ออก” พีมพูดพร้อมพยามผลักเพื่อนสองคนที่กำลังรุมขยี้หัวเขาอยู่ให้ออกห่าง แต่ก็ไม่เป็นผลเลยเมื่อแรงเขาน้อยกว่ามาก

“ไอ้ลมบอกว่าเมื่อวานเป็นลม ไหนบอกมาซิใครมันทำ”ใต้พูดพร้อมหยุดขยี้หัวเพื่อน ทำเอาคนต้นเหตุสะดุ้งเล็กน้อย แต่ยังคงรักษามาดอยู่

“อะ เอ่อ...” พีมไม่รู้จะบอกเพื่อนยังไง ถ้าเป็นเวลาปกติเขาคงฟ้องไปแล้ว แต่ต้องไม่ใช่เวลาที่เจ้าของเรื่องอยู่ด้วยแบบนี้ซิ

“ผมทำเอง” โอพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าน้องคงไม่กล้าบอกเพื่อน เหนือกับใต้หันไปมองคนพูดทันที

“อ้าว สวัสดีครับพี่ แล้วมึงสองคน มาได้แล้วรึไง”ลมที่ซื้อข้าวเสร็จทักทายรุ่นพี่ที่เจอเมื่อวาน ก่อนจะหันไปพูดกับเพื่อน พร้อมกับวางจานข้าวของตัวเองและของพีมลง

“มึงเห็นกูมั้ยล่ะ แล้วนี่ใครอ่ะมึง”เหนือทักทายเพื่อนกลับ ก่อนจะกระซิบถามเพื่อนเมื่อสังเกตเหนว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย

“รุ่นพี่ที่กูเล่าว่าช่วยพวกกูเมื่อวานไง ต้องขอบคุณพี่อีกทีนะครับ”ลมอธิบายให้เพื่อนฟัง แล้วหันไปขอบคุณรุ่นพี่ ซึ่งทำให้โอรู้สึกดีไม่น้อย ที่อย่างน้อยน้องก็ไม่ได้พูดถึงพวกเขาในทางไม่ดี

“สวัสดีครับพี่”เหนือกับใต้ยกมือสวัสดีรุ่นพี่ทั้งสี่คน

“พวกคุณควรไหว้พวกผมให้เร็วกว่านี้นะครับ พวกผมมายืนตั้งนานแล้ว เป็นเด็กก็ควรจะมีมารยาท ไม่ใช่ต้องให้มาคอยสอน โตๆกันแล้ว พวกมึง ไปกันเถอะ” วินบอกพร้อมเดินนำเพื่อนออกไป ทิ้งให้รุ่นน้องที่เหลืองอึ้งไปตามๆกัน

“เฮ้ยไอ้วิน มึงเป็นอะไรว่ะ องค์เฮดว้ากลงแต่เช้าเลยหรอมึง”เซนแซวเพื่อนที่เดินเก็บมาดไม่มีหลุด เรียกเสียงฮาจากเพื่อนในกลุ่มได้เป็นอย่างมาก

“เงียบน่ามึง ปีหนึ่งอยู่เต็มโรงอาหาร ทำตัวดีๆหน่อย” วินว่าพร้อมทำหน้าเรียบขรึมตลอดเวลา เมื่อกี้เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะว่าน้องพวกนั้นแรงๆหรอก แต่จู่ๆก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแบบไม่ทราบสาเหตุ ซึ่งเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกัน



******************



“แล้วตกลงเราจะพาน้องไปเข้าค่ายรับน้องที่ไหนกันดีว่ะมึง”ซันถามขึ้น หลังจากที่พวกเขาทานอาหารเสร็จ ตอนนี้จึงมารวมตัวกันอยู่ที่ห้องสโมพร้อมกับพี่ว้ากคนอื่นๆ เพราะมีเรียนบ่าย  มหาลัยนี้อนุญาตให้รับน้องได้หนึ่งเดือน โดยสองวันสุดท้ายจะเป็นการรับน้องนอกสถานที่

“กูว่าคงเป็นทะเลอ่ะมึง ไปชลบุรีมั้ย หาดบ้านกูก็ได้” โอเสนอความคิดเห็น

“ก็ดีนะมึง จะได้ประหยัดงบด้วย” พี่ว้ากคนหนึ่งเอ่ยสนับสนุน  และอีกหลายๆคนก็สนับสนุนเช่นเดียวกัน

“ตกลง งั้นเดี๋ยวกูจะลองเสนออาจารย์ดู”หลังจากนั้นพวกเขาก็คุยกันเรื่องอื่นๆ มีสาระบ้าง ไร้สาระบ้าง จนได้เวลาอาหารกลางวันก็แยกย้ายกันไป



*******************



“เฮ้ยมึง ดูโน่นๆ”หลังจากที่เดินเข้ามาในโรงอาหาร เซนก็เรียกให้เพื่อนดู สิ่งที่ตอนนี้คนทั้งโรงอาหารกำลังให้ความสนใจกันอยู่ ซึ่งก็คือกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งสี่คนที่กำลังคุยอยู่กับรุ่นน้องพวกเขาที่เป็นเด็กปีสอง และมันคงไม่น่าสนใจเท่าไหร่ถ้าไอ้เด็กปีสองคนนั้นไม่ได้กำลังยื่นดอกกุหลาบช่อบะเริ่มให้เด็กปีหนึ่งอยู่

“ไปดูกันมึง”โอว่าอย่างนึกสนุกพร้อมกับลากเพื่อนเดินเข้าไปใกล้กลุ่มดังกล่าวทันที

“คือ ผมรับไม่ได้จริงๆครับพี่” พีมที่กำลังเจอกับสถานการณ์ที่ไม่ว่าจะเจอกี่ทีก็ยังไม่ชิน กำลังกระอักกระอ่วนใจอย่างถึงที่สุดที่มีผู้ชายหอบช่อดอกไม้ มาสารภาพรักแบบนี้ และนี่ก็เป็นช่อที่ห้าของวันแล้วด้วย

“เฮ้ยน้อง เพื่อนพี่ให้ก็อย่าเล่นตัวดิวะ” เพื่อนของรุ่นพี่ปีสองตะคอกใส่พีมอย่างโมโห พร้อมทั้งทำท่าจะเข้ามาหาเรื่อง

“ทำอะไรกัน!!”เสียงเรียบนิ่ง แต่เต็มไปด้วยความดุดันทำให้ทุกคนตกใจหันไปมองทันที เหล่านักศึกษามุงทั้งหลายต่างแยกย้ายกันไปเหลือเพียงคนสองกลุ่มที่ยังยืนเงียบกันอยู่ ทำให้วินหงุดหงิดไม่น้อย

“ผมถามว่าคุณทำอะไรกันอยู่ครับปีสอง”เมื่อไม่ได้รับคำตอบ เขาเลยเลือกที่จะเจาะจงเอากับเด็กปีสองแทน

“คะ คือผมเอาดอกไม้มาให้น้องเค้าครับ”เด็กปีสองที่เป็นคนถือดอกไม้ตอบ

“แต่เมื่อกี้ผมเห็นว่าคุณกำลังจะทำร้ายเค้า”ซันพูดกับปีสองอีกคนที่ทำท่าจะเข้าไปหาเรื่องเด็กปีหนึ่ง ทำเอาคนถูกถามหน้าซีดไปไม่เป็น

“ปีสองลุก!!”วินตะโกนเสียงดังลั่นโรงอาหารทำให้เด็กปีสองที่นั่งอยู่ที่นี่รีบลุกจากที่นั่งทันที ใครที่ยืนซื้อข้าวอยู่ก็แทบจะโยนจานข้าวทิ้งกันเลยทีเดียว

“จัดแถว!!”คำสั่งที่สองดังขึ้น ทำให้เด็กปีสองรีบวิ่งมารวมกันตั้งแถวทันที ตอนนี้พี่ว้าก และปี่สามปีสี่ที่อยู่ในเหตุการณ์เข้ามายืนรวมกลุ่มกับพวกวิน และเมื่อฟังสถานการณ์คร่าวๆจากโอแล้ว ทุกคนก็มีสีหน้าเรียบตึงทันที ส่วนเด็กปีหนึ่งก็พากันมองดูอย่างหวาดกลัว เพราะยังไม่เคยเข้าเชียร์เลยตกใจกับอะไรแบบนี้

“พวกคุณเป็นรุ่นน้องผม! แต่พวกคุณกับไม่มีระเบียบ! คิดแต่จะใช้กำลัง! แรงพวกคุณมันมีเยอะเกินไปใช่มั้ยครับ!!”พี่เจมส์ อดีตเฮดว้ากปีสี่ กำลังยืนตะคอกใส่รุ่นน้อง วันนี้เขาเผอิญเข้ามาคุยเรื่องโปรเจคกับอาจารย์พอดี ถือว่าน้องซวยไปที่มาทำอะไรแบบนี้ในวันที่เขาอยู่ เพราะถ้าเทียบกันแล้ว เรื่องความโหดในการว้ากน้อง วินเทียบเขาไม่ติดด้วยซ้ำ

“ปีสองลุกนั่งสี่ร้อย!!”เกิดเสียงอื้ออึงชั่วคณะจากรุ่นน้องปีหนึ่งกับคำสั่งลงโทษของรุ่นพี่ ต่างจากปีสองที่ก้มหน้าอย่างสงบรับคำรุ่นพี่

“ลุกนั่งสี่ร้อย”

“เสียงไม่ดัง! ปีสองลุกนั่งห้าร้อย!”เจมส์ ตะโกนกลับไปอีก

“ลุกนั่งห้าร้อย!!”ปีสองรับคำเสียงดังก้องโรงอาหาร ทำเอาปีหนึ่งที่อยู่ในเหตุการณ์พากันขนลุก

“ปฏิบัติ!!”

“หนึ่ง!! สอง!! สาม!! สี่!!...”ปีสองเริ่มกอดคอกันลุกนั่งไปเรื่อย พีมและเพื่อนที่ยืนมองภาพนั้นอยู่รู้สึกทำตัวไม่ถูก เป็นเพราะพีม รุ่นพี่ที่ไม่รู้เรื่องถึงได้โดนทำโทษไปด้วย และความคิดแบบนั้นของพีมทำให้เขาตัดสินใจทำบางอย่าง

“ขออนุญาตครับ!”พีมยกมือตะโกนขึ้นสุดเสียงทำให้ปีสามและปีสี่หันไปมอง ปีสองที่กำลังลุกนั่งอยู่ก็หยุดลุกนั่งไปด้วย

“คุณมีอะไรไม่ทราบ” เจมส์ถามสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะหันไปตะคอกใส่ปีสองที่หยุดลุกนั่ง

“ใครสั่งให้พวกคุณหยุดครับ!! ทำต่อไป”สิ้นเสียงคำสั่งรุ่นพี่ ปีสองก็ลุกนั่งต่อทันที พี่ปีสามและปีสี่ก็เลิกสนใจพีม เจ้าตัวที่โดนเมินตัดสินใจวิ่งไปยืนอยู่หน้ารุ่นพี่ ทำให้เพื่อนอีกสามคนต้องรีบวิ่งตามไป

“ขออนุญาตครับ!!”พีมบอกอีกครั้ง ทำให้เจมส์รู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นทุกที

“ปีสองหยุด!!” ปีสองหยุดลุกนั่งทันทีที่ได้ยิน ถึงจะลุกนั่งยังไม่ถึงร้อย แต่ผู้หญิงปีสองบางคนก็แทบจะทรุดลงไปกับพื้น ถ้าไม่ได้เพื่อนพยุงไว้

“ผมขอรับผิดแทนรุ่นพี่เองครับ!!”

“พีม!!”เพื่อนอีกสามคนตะโกนเรียกเพื่อนตัวเองที่ทำตัวบ้าระห่ำอย่างหวังเตือนสติ แต่ก็คงไม่ทันแล้ว

“แล้วคุณเป็นใครครับ!!” เจมส์ตะคอกสุดเสียง วินที่ยืนอยู่ใกล้ๆเข้าไปกระซิบอะไรบางอย่างกับเจมส์ ซึ่งเจมส์ก็หันมามองกลุ่มของพีมเล็กน้อย ก่อนจะตีหน้าขรึมมองเมินเด็กปีหนึ่งที่ยืนอยู่ไปหาเด็กปีสองแทน

“ปีสองฟัง!! คุณเป็นรุ่นน้องของผม! ผมสอนคุณแล้วทั้งเรื่องระเบียบ!! วินัย!! แต่ดูเหมือนว่าพวกคุณบางคนจะลืมไปแล้ว!! และเพื่อนคุณบางคน ก็ยังเกือบจะมีเรื่องกับ คนอื่น อีก!! พวกคุณยังจำสิ่งที่ผมสอนได้มั้ยครับ!!” พีมและเพื่อนรวมถึงเด็กปีหนึ่งคนอื่นๆที่ยังอยู่ในเหตุการณ์สะอึกไปทันทีกับคำว่า คนอื่น ที่ดูเหมือนรุ่นพี่จะเน้นเป็นพิเศษ

“จำได้ครับ/ค่ะ”ปีสองตอบพร้อมกันเสียงดัง

“ที่ผมทำโทษพวกคุณ เพราะคุณเป็นน้องผม!! ผมอยากให้คุณมีระเบียบ!! ผมลงโทษพวกคุณได้มั้ยครับ!” เจมส์ถามอีกด้วยเสียงที่ยังคงดุดันเหมือนเดิม แต่เด็กปีสองที่ผ่านทุกอย่างมาแล้วรู้ดี ว่าจริงๆแล้วพี่หวังดีขนาดไหน

“ได้ครับ/ค่ะ”เสียงตอบรับดังก้องจากปีสอง  เมื่อได้รับคำตอบจากรุ่นน้อง เจมส์ก็หันไปหากลุ่มพีมพร้อมคำพูดที่ทำเอาคนฟังเจ็บปวด

“ผมจะทำโทษรุ่นน้องผม ส่วนพวกคุณเป็นคนอื่น ผมไม่มีสิทธิจะลงโทษอะไรพวกคุณครับ เชิญ!!” พูดจบเจมส์และรุ่นพี่ก็เลิกสนใจเด็กปีหนึ่ง และทำราวกับเป็นธาตุอากาศทันที

“ปีสองทุกคน ไปพบผมที่หอประชุมครับ” เจมส์พูดจบก็เดินนำออกไปพร้อมกับปีสามและปีสี่ ปีสองที่เหลือรีบเดินตามทันที

“พีม” ลมเรียกเพื่อนที่ดูเหมือนจะยังไม่ได้สติเสียงอ่อนโยน พีมสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้เพื่อน ทั้งที่ในหัวใจยังรู้สึกหนักอึ้งไม่น้อย

“แมร่งไม่เกินไปหรอว่ะ ดูเค้าพูดดิ”เหนือว่าอย่างหัวเสีย

“กูก็ว่างั้น แมร่งแรงชิบ”ใต้เสนอความเห็นอย่างเห็นด้วย

“ไม่เป็นไรหรอก พีมโอเค ไปกันเถอะ”พีมว่าเมื่อเห็นเพื่อนเริ่มอารมณ์ร้อน

“ไปไหนพีม เรายังไม่ไก้กินข้าวเลยนะ”เหนือเอ่ยถามงงๆ

“พีมไม่หิวแล้ว อยากไปห้องสมุด ไปกันเถอะ”พีมว่าอย่างคนเหม่อลอยพร้อมกับเดินนำออกไป ทำให้เพื่อนที่เหลือต้องรีบเดินตามอย่างเป็นห่วง

“งั้นเดี๋ยวกูซื้อของกินไว้ไปรองท้องแปบ ตอนเย็นต้องรับน้อง เดี๋ยวพีมจะปวดท้อง”ลมว่าก่อนจะเดินแยกออกไปทางร้านขนมที่เดินผ่าน เหนือกับใต้พยักหน้าเข้าใจแล้วเดินตามพีมไป....




Talk

Engineer พี่วิศวะตัวร้าย จะทำให้คุณหลงรัก

มีจำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้วนะครับ

โดยในเล่ม E-Book จะมีการรีไรท์เนื้อหาบางส่วน

นักอ่านท่านใดสนใจ สามารถดูได้ที่หน้าแรกของนิยายเลยครับ

*ขอบคุณทุกการติดตา กำลังใจ และแรงสนับสนุนครับ*

** **

ความคิดเห็น