Rabbitaa

อยากขอแรงสนับสนุนจากนักอ่านที่น่ารัก ช่วยสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้ Rabbitaa ด้วยน่ะครับ <3

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : นิยายวาย,มหาลัย,วิศวะ,วินพีม,วาย,yaoi,พีีวินน้องพีม,วายโหด,วายน่ารัก,มาเฟีย,วายหื่นๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 11:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

บทนำ



ที่ผับ S ชื่อดังใจกลางเมือง ซึ่งผับนี้จะเปิดทำการเวลาสองทุ่มถึงห้าทุ่มครึ่งเท่านั้น  และเนื่องจากผับนี้มีของดี ที่ใครๆต่างก็อยากจะมาดู ทำให้ตอนนี้มีผู้คนจำนวนมากมารออยู่หน้าผับตั้งแต่ผับยังไม่เปิด รวมถึงนักศึกษามหาลัยกลุ่มหนึ่งด้วยเช่นกัน

“นี่มึงลากกูมาทำไมตอนทุ่มนึงว่ะไอ้โอ ผับมันยังไม่เปิดเลยนะเว้ย” วิน หนุ่มหล่อ นักศึกษาปีสอง คณะวิศวกรรมศาสตร์ บ่นอย่างหัวเสีย เนื่องจากเขาโดนเพื่อนลากมาที่ผับแห่งนี้ตั้งแต่หนึ่งทุ่ม และตอนนี้ก็ต้องมายืนรอเป็นอาหารตาให้ผู้หญิงหลายคนที่ต่างก็มายืนรอหน้าผับเหมือนกัน

“ก็กูกลัวไม่ทันคิวนี่หว่ามึง ผับนี้เค้าเปิดให้เข้าแค่วันละสองร้อยคนเองนะมึง” โอ เพื่อนสนิทของวินพูด พร้อมทำท่าตื่นเต้นไปด้วย ทำเอาเพื่อนที่เหลือได้แต่ส่ายหัว

“แต่กูได้ยินมาว่า ถ้าเป็นบัตรวีไอพีก็เข้าได้ตลอดไม่ใช่หรอมึง” ซันพูดขัดขึ้น เพราะเขาก็พอจะได้ยินชื่อผับนี้มาบ้างเหมือนกัน

“ไหวหรอมึง ค่าต่ออายุบัตรเดือนละแสนเลยนะเว้ย” โอบอกอย่างหัวเสีย

“ฮ่ะ!! เดือนละแสน ไปๆมึง ไม่ต้องดูแล้ว ไปนั่งกินเหล้าที่ผับไอ้วินน่ะดีแล้ว” เซน เพื่อนคนสุดท้ายของกลุ่มที่เพื่อนทุกคนต่างรู้ดีว่ารวยมาก แต่ก็ขี้งกมากเช่นกัน อะไรที่ทำแล้วไม่ได้ผลประโยชน์ เซนไม่ทำ

“ใจเย็นมึง อันนี้เราเข้าแบบคนธรรมดา ไม่เสียค่าเข้าเว้ย” โอรีบอธิบายให้เพื่อนฟัง ก่อนที่จะโดนลากกลับบ้านแล้วอดดูของดีที่เค้าว่ากัน

“อยู่ก่อนก็ได้ ไหนๆก็มาแล้ว เผื่อไอ้วินมันจะได้อะไรดีๆไปทำที่ร้านมันบ้าง” ซันเสนอ ทำให้เซนและวินหยุดโวยวาย

“มันจะดีสักแค่ไหนกันเชียว” วินพึมพำแล้วมองไปรอบๆอย่างพิจารณา ด้านนอกนี้ก็ไม่ได้แตกต่างจากผับทั่วไปเท่าไหร่ แต่ไอ้โอก็ยังคะยั้นคะยอให้พวกเขามาดูของดีที่ใครๆก็พูดถึงกัน แถมลูกค้าหลายคนที่มาที่ผับเขาก็เคยพูดถึงผับนี้บ่อยๆ ว่าชอบมาก แต่ก็เพราะจำกัดจำนวนคน แถมค่าบัตรวีไอพียังสูงลิบลิ่ว ทำให้สู้ราคาไม่ไหว ทำให้เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าไอ้ผับนี้มันมีอะไรดีนักหนา

“เฮ้ยๆมึง เค้าเปิดแล้ว ไปเข้าคิวเร็ว” โอเรียกเพื่อนในกลุ่มทันที เมื่อมีการ์ดชุดดำสี่คนออกมายืนที่หน้าประตูพร้อมกับคนเริ่มทยอยเดินเข้าไป เนื่องจากการ์ดจะทำการเปิดให้ผู้คนเข้าก่อนเวลาเปิดผับจริงสิบนาที เพราะผับนี้มีการตรวจตราเข้มมาก คนที่จะเข้ามาเที่ยวที่นี่ต้องมีอายุตั้งแต่ 21 ปีขึ้นไป  ทั้งๆที่ผับอื่นแค่ 18 ก็เข้าได้สบาย และห้ามพกพาอาวุธเด็ดขาด จึงต้องใช้เวลาในการตรวจมากกว่าปกติ

เมื่อเดินเข้ามาในผับก็ทำเอาชายหนุ่มทั้งสี่ อึ้งไปไม่น้อย โดยเฉพาะวิน ที่เป็นเจ้าของผับ แต่กลับรู้สึกว่าผับแห่งนี้ให้ความรู้สึกแตกต่างไปจากผับของเขาอย่างสิ้นเชิง บางทีมันไม่สมควรจะเรียกว่าผับด้วยซ้ำ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเปิดทำการ ไฟในผับจึงยังเปิดสว่างจ้าทุกดวง ทำให้มองเห็นโดยรอบได้ชัดเจน ผับนี้แบ่งเป็นสองชั้น โดยผนังผับทั้งหมดเป็นสีขาวสะอาดตา ตามผนังชั้นล่างมีรูปถ่ายซึ่งส่วนใหญ่เป็นรูปถ่ายธรรมชาติ และคน ติดอยู่เต็มไปหมด ซึ่งถ้าไม่ติดว่ามีบาร์ขนาดกว้างอยู่ที่มุมหนึ่งของผับ และเวทีขนาดกว้างที่ตั้งอยู่ตรงกลาง พวกเขาอาจจะเข้าใจว่านี้เป็นแกลลอรี่ภาพถ่ายของใครสักคน  ตามมุมต่างๆมีโซฟาสีดำ ตัดกับสีผนังวางอยู่ และโต๊ะชุดอีกจำนวนหนึ่งตั้งอยู่โดยรอบ ซึ่งทุกอย่างให้ความรู้สึกสบายตา มากกว่าอารมณ์อยากเที่ยวซ่ะอีก ด้านบนของผับเป็นห้องกระจกสีทึบ แบ่งเป็นห้องๆ และไม่สามารถมองเขาไปในห้องได้

“ไงล่ะมึง ตะลึงล่ะซิ คนอะไรว่ะ ถ่ายรูปสวยชะมัด” โอพูดขึ้นยิ้มๆ เมื่อเห็นเพื่อนทั้งสามเอาแต่ตะลึง มองดูรอบผับเหมือนคนเหม่อลอย

“ใครถ่ายว่ะมึง”เซนถามแบบคนได้สติก่อน รูปพวกนี้ทำเอาเขาอึ้งไม่น้อย มันทั้งให้ความรู้สึก และให้ชีวิตชีวา ราวกับเขาได้ไปอยู่ในสถานที่นั้นเองด้วยซ้ำ

“เค้าว่ากันว่าทุกภาพเจ้าของผับเป็นคนถ่ายเองทั้งหมด แถมรูปที่นี่ยังมีการเปลี่ยนทุกสัปดาห์อีกนะมึง ตอนแรกกูก็คิดว่าเป็นอะไรไก่กา แต่พอเห็นเองนี่อึ้งไปเลย”โอว่าอย่างชื่นชม ตอนแรกที่มีคนมาเล่าให้ฟัง เขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่ามันจะมีผับแบบนี้อยู่จริงๆ

“กูอยากดูรูปอื่นว่ะมึง”วินพูดขึ้นแบบคนยังไม่หายเหม่อ เขารู้สึกเหมือนตัวเองโดนดูดเข้าไปในรูป ทุกรูปมันชวนให้จ้องมองแบบไม่อยากละสายตาไปไหน

“ไปหาที่นั่งก่อนมึง จะได้มุมดีๆดูของดีที่ว่ากัน”โอพูดพร้อมกับมองหาที่นั่งมุมดีๆ ที่ตอนนี้เริ่มโดนจับจองไปบ้างแล้ว แต่คำพูดของโอ ทำเอาเพื่อนที่เหลือหันมามองหน้าโอแทบจะพร้อมกัน

“ของดีที่ว่าไม่ใช่รูปนี่หรอมึง”ซันถามขึ้นก่อน

“ไม่ใช่เว้ยมึง ไปๆตามกูมา” โอบอกปัดๆ แล้วพาเพื่อนไปหาที่นั่ง ทำให้เพื่อนที่เหลือต้องเดินตามกันไปแบบงงๆ

ผ่านไปสักพัก ไฟในผับทุกดวงค่อยหรี่ลงจนดับไป และถูกไฟเทค สลัวๆ ให้ความรู้สึกเหมือนผับทั่วไป วินหันไปมองรูปข้างผนังอย่างนึกเสียดาย ที่ไฟดับแล้วขาก็คงไปดูรูปที่เหลือไม่ได้ แต่ก็ต้องยิ้มอ่อนๆออกมา เพราะรูปทุกรูปยังส่องสว่างอยู่ในความมืด เนื่องจากมีไฟสีนวลส่องอยู่ ถึงแม้ไฟจะไม่ได้สว่างเท่าตอนแรก แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสวยของรูปลดน้อยลงเลย

“สวัสดีคร้าบบบบบบบบบบบบ ก่อนอื่นผมต้องขอขอบคุณทุกท่านที่มาเที่ยวที่ผับของเราในวันนี้”หลังจากไฟดับได้ไม่นาน เสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มที่มีหน้ากากสิงโตปิดหน้าไว้จนมิด คนในผับต่างส่งเสียงโห่แซวไม่หยุด

“ใจเย็นๆครับ ใจเย็นๆ ขอเชิญอาร์เธน่า ได้เลยคร้าบบบบ” เสียงนั้นยังคงพูดต่อ ชื่อของใครอีกคนถูกเอ่ย พร้อมกับการปรากฏตัวของใครอีกคน ภายใต้หน้ากากนกฮูก

“หึหึอาร์เธน่างั้นหรอ” วินพึมพำอย่างพอใจ จ้องมองคนบนเวทีที่ถูกเรียกว่าอาร์เธน่า อาร์เธน่า เป็นเทพีแห่งความเฉลียวฉลาด ผู้ซึ่งเชี่ยวชาญศิลปศาสตร์ทุกแขนง และ มีสัตว์ประจำตัวเป็น นกฮูก แต่คนตรงหน้านี้ ถึงจะมีรูปร่างเพรียว เอวคอด และสะโพกเล็กราวกับผู้หญิง แต่หน้าอกที่แบนราบนั่นก็ทำให้รู้ได้ไม่ยากเลยว่าเป็นผู้ชาย

“วันนี้ ทุกคนจะได้ฟังอาร์เธน่าร้องเพลงกันอีกเช่นเคย เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ขอเชิญรับชมได้เลยครับ” หนุ่มหน้ากากสิงโตโค้งเล็กน้อยก่อนจะเดินหลบไป ไฟสปอตไลท์ส่องมาที่ชายหนุ่มหนึ่งเดียวบนเวที เสียงดนตรีดังขึ้นเบาๆ ตาด้วยเสียงร้องชวนฟัง ทุกเสียงในผับเงียบลงราวกับถูกมนต์สะกด

ยังเจ็บไม่พอใช่ไหม ใจฉัน

ยังเหนื่อยไม่พอใช่ไหม ใจเอ๋ย

ไปรักแต่คนใจร้าย ไม่รักตัวเองบ้างเลย

อ่อนหัดกับความซับซ้อน ของคน

สับสนกับความซับซ้อน ของใจ

อยากถามดวงดาวบนฟ้า

ความรักต้องแลกด้วยน้ำตา หรือไร

ถ้าความรักคือต้องทน

ถ้ามันต้องเหนื่อย แล้วไม่ได้อะไร

ทำแล้ว ฉันทำทุกทาง ไม่มีค่าใด

ถ้าการรักใครสักคน

มันทำให้เจ็บ เจ็บจนไม่เข้าใจ

ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันยอม ไม่รักใคร

วินจ้องคนบนเวทีไม่ละสายตาไปไหน ริมฝีปากของร่างสูงคลี่ยิ้มบางๆอย่างพอใจจนถึงตอนนี้เขารู้แล้ว ว่าทำไม ใครๆถึงยอมเสียงเงินเข้ามาที่นี่กัน เขารู้แล้ว

อยากเหนื่อยอีกนานแค่ไหน ใจฉัน

บอกกับตัวเองได้ไหม ให้พอ

ก็รู้ไม่มีความหมาย

ไม่รู้ว่ามัวมาเฝ้ารออะไร

ถ้าความรักคือต้องทน

ถ้ามันต้องเหนื่อย แล้วไม่ได้อะไร

ทำแล้ว ฉันทำทุกทาง ไม่มีค่าใด

ถ้าการรักใครสักคน

มันทำให้เจ็บ เจ็บจนไม่เข้าใจ

ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันยอม*...*

ปัง///

“นายน้อย!!”

เสียงตะโกนดังลั่นพร้อมกับการ์ดชุดดำจำนวนมากรีบขึ้นไปบนเวที ร่างของชายหนุ่มบนเวทีล้มลงพร้อมเลือดสีแดงสดไหลออกมา เกิดความโกลาหลวุ่นวายในผับ ผู้คนต่างวิ่งออกไป ที่ประตู โดยมีการ์ดคอยดูแล วินอยากจะวิ่งเข้าไปดูคนที่นอนอยู่บนเวที แต่ก็ติดที่การ์ดคอยกั้นและต้อนพวกเขาออกไป…



                      Talk

Engineer พี่วิศวะตัวร้าย จะทำให้คุณหลงรัก

มีจำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้วนะครับ

โดยในเล่ม E-Book จะมีการรีไรท์เนื้อหาบางส่วน

นักอ่านท่านใดสนใจ สามารถดูได้ที่หน้าแรกของนิยายเลยครับ

*ขอบคุณทุกการติดตา กำลังใจ และแรงสนับสนุนครับ*

** **


ความคิดเห็น