ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พ่อเธออยู่ไหน?

ชื่อตอน : พ่อเธออยู่ไหน?

คำค้น : ซาตานชำระแค้น, ความแค้น, สาวน้อย, มาเฟีย, อีโรติก, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2560 08:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พ่อเธออยู่ไหน?
แบบอักษร

            ภายในห้องใต้ดินมีร่างบางของสาวน้อยในชุดเสื้อยืดรัดรูปกระโปรงยีนส์สั้นเหนือเข่า นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนแท่นสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ซึ่งทำจากกระเบื้องใสอย่างหนา มือและขาถูกจับกางมัดเอาไว้ทั้งสี่มุม ผมยาวสลวยปกคลุมใบหน้าเอาไว้ แดเนียลเดินตรงเข้าไปใช้นิ้วยาว ๆ เขี่ยบรรดาเส้นผมออก อยากรู้ว่าหน้าตาลูกสาวของคนทรยศนั้นจะเป็นเช่นไร

            และเมื่อใบหน้าเรียวปรากฏสู่สายตาของชายหนุ่ม ก็ทำให้แดเนียลถึงกับชะงักมือ ตะลึงในความงามของใบหน้าที่ฉาบไปด้วยความเนียน ขาว ใส ไร้ตำหนิ ราวเด็กน้อยไร้เดียงสา ขนตางอนยาวเรียงตัวติดกันเป็นแพปกปิดดวงตา ที่ชายหนุ่มก็ไม่รู้ว่าจะแฝงไปด้วยความหลอกลวง ทรยศ หักหลัง เหมือนพฤติกรรมของพ่อเธอหรือไม่

            ชายหนุ่มใช้หลังนิ้ิวชี้ไล้ไปตามแก้มนุ่มที่น่าลุ่มหลง หากหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่ลูกของคนทรยศ แดเนียลอาจจะให้คนติดต่อขอไปใช้บริการเหมือนกับสาว ๆ ข้างกายคนอื่น ๆ ของเขาก็เป็นได้

            ขนตายาวงอนกะพริบปริบ ๆ ขึ้นลงถี่ ๆ อย่างคนที่เริ่มจะรู้สึกตัว เอลล่าลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนแท่นสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่ทำจากกระเบื้องใสอย่างหนา มือและขาถูกจับกางมัดเอาไว้ทั้งสี่มุม หญิงสาวพยายามกระตุกมือ ขยับขา เพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากพันธนาการทั้งหมด

            “หึหึ อย่าพยายามเลยสาวน้อย มันไม่มีประโยชน์หรอก” แดเนียลส่งเสียงบอกจำเลยของเขา

            “ที่นี่ที่ไหน? คุณเป็นใคร? แล้วจับฉันมาทำไม? ฉันไม่ได้มีเงินเยอะแยะที่จะให้คุณเรียกค่าไถ่ได้หรอกนะ” เอลล่าส่งเสียงสั่นเครือบอกชายหนุ่ม แววตาที่ตื่นตระหนกและเต็มไปด้วยความสงสัยดั่งลูกกวางน้อยที่กำลังตื่นกลัว

            “เธอไม่จำเป็นต้องรู้อะไรทั้งนั้นสาวน้อย แค่เธอบอกมาว่าพ่อของเธออยู่ที่ไหน แล้วเธอก็จะปลอดภัย” แดเนียลยังคงไม่อาจละนิ้วมือออกจากใบหน้าเนียนนุ่มของหญิงสาวได้  เขายังคงไล้นิ้วไปเรื่อยในขณะที่พูด แม้ว่าหญิงสาวจะพยายามบิดหน้าหนีแล้วก็ตาม

            “ฉันไม่รู้... คุณรู้จักพ่อของฉันด้วยเหรอ พวกคุณเป็นใครกันแน่” เอลล่าตอบไปตามจริง และถามกลับด้วยความสงสัยที่กำลังเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี สายตาของหญิงสาวจับจ้องไปที่ชายหนุ่มตัวสูงที่ยืนก้มหน้ามองดูเธออยู่ พร้อมกับมือไม้ของเขาที่กำลังเลื่อนไล้เล่นสนุกอยู่บนใบหน้าของเธอ สลับกับเหลือบตามองดูผู้ชายอีกคนที่ยืนอย่างสงบเสงี่ยมอยู่ข้างหลังนั่นด้วย

            “หึหึ ฉันว่านั่นไม่ใช่คำตอบที่ดีนะสาวน้อย เธอควรจะรักตัวเองมากกว่านี้นะ” เสียงหัวเราะจากในลำคอของชายหนุ่มดังขึ้นอย่างนึกหยัน ก่อนจะเอ่ยเตือนแม่กวางน้อยในกำมือ “หรือว่าเธอยังไม่รู้ว่าจะต้องเจออะไรบ้าง ถ้าฉันไม่ได้คำตอบที่ดีในวันนี้”

            “ฉันไม่รู้จริง ๆ พวกคุณอย่าทำอะไรฉันเลยนะ ถึงคุณจะฆ่าฉันให้ตายฉันก็ไม่มีคำตอบให้อยู่ดี เพราะว่าฉันไม่รู้” ในภาวะคับขันเช่นนี้ เอลล่าทำได้อย่างดีที่สุดคือการพูดอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน พร้อมทั้งส่งสายตาไปขอความเห็นใจ

            แววตาแห่งความหวาดกลัวและตื่นตระหนกยังคงฉายชัด อีกทั้งยังปนมากับความใสซื่อไร้เดียงสา ราวกับว่าเธอไม่รู้จริง ๆ อย่างที่พูด แต่ในความรู้สึกของชายหนุ่มมันยังคงค้านกับสิ่งที่แม่กวางน้อยพยายามจะบอก ก็ในเมื่อเธอเป็นลูกสาวคนเดียว มีหรือจะไม่รู้ว่าพ่อของตัวเองอยู่ที่ไหน

            “ฉันเตือนเธอแล้วนะสาวน้อย เธอคงยังไม่รู้ว่าไอ้แท่นที่เธอนอนทับอยู่นี่ มันสามารถทำอะไรได้บ้าง” เสียงอันเย็นยะเยือกออกจากปากของชายหนุ่ม นิ้วยาวเริ่มไล้เลื่อนลงมาตามลำคองามระหง ตรงมาตามแนวของคอวีของเสื้อยืด

            “อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันไม่รู้จริง ๆ ฉันเองก็ติดต่อพ่อไม่ได้เหมือนกัน ฉันกำลังจะกลับไปดูที่บ้านว่าพ่อกลับมาหรือยัง แต่ว่าพวกคุณก็จับฉันมานี่เสียก่อน” หญิงสาวดิ้นรนหนักขึ้นต้องการให้มือและเท้าของตัวเองหลุดพ้นจากเครื่องพันธนาการ ส่งเสียงอ้อนวอนชายหนุ่ม อธิบายทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ด้วยหวังว่าจะหยุดการกระทำของเขาเอาไว้ได้

            “ติดต่อไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?” แดเนียลถามกลับด้วยความสงสัย ในขณะที่หลังนิ้วชี้ของเขายังคงเลื่อนไล้สัมผัสไปมากับเนินเนื้อนุ่มนิ่มสองก้อนที่ใหญ่โตจนโผล่พ้นล้นออกมาจากขอบของคอเสื้อกว้าง

            “ใช่..ฉันเองก็ติดต่อพ่อไม่ได้เหมือนกัน” หญิงสาวรีบส่งเสียงยืนยันหนักแน่น เหมือนว่าจะเริ่มเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ทางรอดหนึ่งเดียวสำหรับเธอ

            “เอียน...ไปเอาโทรศัพท์ของแม่กวางน้อยนี่มาให้ฉัน”  แดเนียลส่งเสียงบอกลูกน้อง ในขณะที่สายตาก็ยังคงไม่ละออกจากร่างบาง มือไม้ก็ยังคงขยับไปมาอยู่เช่นเดิม ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจเอาเสียแล้ว

            คำสั่งของเจ้านาย ทำให้เอียนต้องเดินไปค้นในกระเป๋าเป้ใบเล็กที่ติดตัวหญิงสาวมาด้วย ซึ่งบัดนี้มันถูกวางเอาไว้บนเก้าอี้ที่ติดอยู่กับประตูทางเข้า ก่อนจะเดินกลับมาหาเจ้านายอีกครั้งเมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว

            “นี่ครับนาย” เอียนส่งโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าที่ไปค้นมาได้ให้กับเจ้านายหนุ่ม

            แดเนียลยอมละมือจากเนินเนื้อเนียนนุ่มเป็นครั้งแรก เพื่อมารับโทรศัพท์เครื่องนั้น แล้วจัดการเปิดเช็คข้อมูลการโทรและข้อความ ซึ่งก็พบเพียงข้อมูลการโทรออกถึงเบอร์ของอัลเฟรด ไม่มีสายไม่ได้รับหรือข้อมูลการโทรเข้าหรือข้อความจากคนที่เขาต้องการตัวแต่อย่างใด ชายหนุ่มตัดสินใจกดโทรออกถึงเบอร์ของคนทรยศโดยเปิดลำโพงเอาไว้ 


ความคิดเห็น