•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2560 23:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.9
แบบอักษร

Ep. 9 ถ้าเป็นนาย..


"แม่งโคตรแน่นเลยว่ะ กูใส่เข้าไม่ได้" ชายที่จ่อลำแท่งร้อนที่ปากทางของคนตัวเล็กบ่นออกมาอย่างหัวเสีย เนื่องจากปากทางที่ไม่เคยก็ปิดสนิทแถมคนตัวเล็กตอนนี้ก็หมดสติลงไปแล้ว เพราะการโดนซกที่ท้องซ้ำๆ 3 ที ก็ทำให้ร่างกายอันบอกบางนั้นไม่ไหว


"มึงก็กระแทกเลย เห้ย!มันสลบไปแล้วว่ะ" คราวนี้คนที่อยู่ส่วนหัวร้องบ้าง


"เห้ย! ตื่นสิวะ" คนที่ชื่อชินตบที่หน้าของจิฮารุหลายรอบ จนทำให้คนตัวเล็กที่สลบอยู่ฟื้นขึ้นมา แล้วก็จับหัวของร่างบางนั้นปลุกเร้าให้ตัวเองต่อไป


"ดี ถ้ามันหลับคงน่าเบื่อแย่" ชายที่ชื่อทาคิ ดันแทงร้อนเข้ามาแต่มันก็ได้แค่ส่วนหัวคนที่ไม่ชินต้องร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด มันคับแน่เกินไปจนต้องถอดออก เลยต้องเปลี่ยนแผนมาใช้นิ้วทำให้ชินเสียก่อน


"อ่อย!(ปล่อย) ฮือๆ อัน(ฉัน) ฮือ อึก" ร่างบางที่นอนแน่นิ่งทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่เพียงร้องให้และอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น ให้ส่งใครสักคนมาช่วย


ปัง!


ปัง!!


ผัวะ!


ผัวะ !


ผัวะ!!


เสียงของใครบางคนที่เข้ามาพังประตูแล้วอัดพวกมันจนเละก่อนจะโยนออกนอกประตูไปด้วยสภาพที่ดูไม่ได้


"จิฮารุ! จิฮารุ!" เสียงของชายร่างสูงร้องเรียกให้ร่างเล็กที่นอนแน่นิ่งตอบสนอง


"ยาโตะ..." คนตัวเล็กร้องไห้จนตาบวมเขาเห็นอะไรไม่ได้มากแต่ก็รับรู้ถึงเสียงและความอบอุ่นที่เขาได้รับ


"ไม่เป็นใช่ไหม ฉันมาช่วยแล้ว" ยาโตะอุ้มจิฮารุเอาไว้ในอ้อมอก


กางเกงที่ถูกขว้างทิ้ง เสื้อที่หลุดลุ่ย ทำให้ยาโตะยิ่งแค้นพวกนั้นมากขึ้นเขาอยากจะไปซ้ำมันให้ตาย แต่ว่าคนตัวเล็กกับเกาะเกี่ยวเขาไว้แน่น


"ยาโตะ..ฉันกลัว กลัว..ฉัน...ฮือออ" คนตัวเล็กที่กลัวจนตัวสั่นร้องไห้โฮออกมาอย่างสุดจะทน เขาเจ็บช้ำกับเรื่องร้ายๆมามากพอแล้ว


นี่เป็นครั้งที่สองที่ยาโตะช่วยเขาไว้ ทำให้ร่างเล็กไว้ใจเกาะยาโตะไม่ไปไหน


"มันทำอะไรนายบ้าง" เสียงยาโตะมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่เขาไม่รังเกียจแม้แต่น้อยที่คนตัวเล็กโดนกระทำแบบนี้


"มัน..มันบังคับฉัน...ฮือๆ อึก" ร่างเล็กทำสีหน้าเจ็บปวดทันทีที่นึกไปนึกภาพที่เขาถูกผู้ชายสองคนกำลังจะข่นขืนเขา จนยาโตะทนไม่ไหวเลยต้องให้ร่างบางไม่ต้องพูด เพราะยิ่งพูดก็เหมือนจะทำให้ยิ่งร้อง


"ฉันอยู่นี่นะ ไม่เป็นไรแล้ว" ร่างสูงกอดคนตัวเล็กอย่างแนบแน่น คนตัวเล็กก็ไม่แพ้กันเขาทั้งเกาะทั้งเกี่ยวยาโตะไว้เหมือนกลัวร่างสูงจะหนีจากเขาไป


เฮือก!


แต่แล้วจู่ๆร่างกายของคนตัวเล็กก็ร้อนรุ่ม ปล่อยกินกลิ่นหอมที่สุดจะกลั่นออกมาฟุ่งไปทั้วโรงเรียน เหล่าอัลฟ่าพากันตื่นตัวและเริ่มคุมตัวเองไม่อยู่


"มะ..ไม่จริง" ร่างเล็กผลักยาโตะออกทันที


"อึก...ฮีทงั้นเหรอ" คนตัวใหญ่พยายามกลั้นหายใจเพื่อไม่ให้สูดกลิ่นอันยั่วยัวนั้นเข้าไปแต่ว่าระยะนี้เขาอยู่ใกล้เกินไปถ้าไม่ออกมาจากตรงนั้นเขาอาจจะขย่ำคนตัวเล็กได้ทุกเมื่อ แต่ยาโตะไม่อาจจะทิ้งให้คนตัวเล็กอยู่ลำพังได้เขาจะได้รับอันตรายมากกว่านี้


ว่าแล้วยาโตะก็ไปอุ้มคนตัวเล็กที่นั่งคดชิดพนังมา ร่างบางที่กำลังเข้าสู่ช่วงฮีทก็หวาดกลัว เขารู้ดีว่าจะอยู่กับอับฟ่านานๆตอนเข้าฮีทไม่ได้


"สะ..สบายใจได้..ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรนาย อึก" แม้ร่างบางจะหวาดกลัวแต่คนตัวใหญ่ก็หวาดกลัวไม่แพ้กัน กลัวว่าเขาจะทำอะไรคนที่เขารักต้องเจ็บปวด กลัวว่าร่างบางจะแตกสลายไป สิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้คืออุ้มร่างเล็กไปยังที่ปลอดภัยแล้วหายามาฉีดให้กับคนตัวเล็กให้ได้


ว่าแล้วยาโตะก็อุ้มร่างบางวิ่งออกไป แต่วิ่งไปไม่เท่าไรก็เจออัลฟ่าหลายคนตามกลิ่นหอมนั้นออกมาเต็มไปหมด แม้โรงเรียนนี้จะมีอัลฟ่าน้อย แต่พอมารวมกันแบบนี้ยาโตะแค่คนเดียวก็สู้ไม่ได้ แถมอัลฟ่าเหล่านั้นยังปิดทางไปห้องพยาบาลอีกต่างหาก ตอนนี้เขาไม่สามารถไปเอายาได้แล้ว


ไม่มีทางเลือกยาโตะจึงเลือกที่จะกลับไปที่เดิมแล้วล็อกประตูซะ


"แฮกๆ" เสียงหอบของยาโตะที่กำลังสู้กับกลิ่นในหัวเขาเพื่อไม่ให้ทำร้ายร่างบางที่สั่นตรงหน้า


"ยะ..ยาโตะ.." ร่างบางร้องเรียก


"นายควรออกไปห่างๆ..ฉัน" ยาโตะพูดพลางก้มหน้า


"ยาโตะ..ถ้าเป็นนายฉันก็ไม่เป็นไร..." ร่างบางพูดขึ้น


ช่วงฮีทถ้าไม่ฉีดยาก็ต้องมีอะไรกันเท่านั้นกลิ่นถึงจะหายไป


"แต่ฉันไม่อยาก อึก ทำร้ายนาย" ยาโตะพูดทั้งๆที่ตัวเองก็กำลังจะถึงขีดจำกัดเต็มทน


"ถ้าเป็นนาย.." พูดไม่ทันขาดคำยาโตะก็พุ่งเขาไปหาร่างบางอย่างหื่นกระหายเสียแล้ว....


"ฉันขอโทษ ฉันยั้งตัวเองไม่อยู่แล้ว ขอโทษ"





ไรท์ลงให้เลย5555

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามไรท์และคอยให้กำลังใจนะคะ


จุ๊บรีดเดอร์1 ทีเป็นการขอบคุณ5555

รักนะคะ

さよなら〜 เจอกันพรุ่งนี้ค่าาา

ความคิดเห็น