•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2560 16:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.7
แบบอักษร

Ep.7 ราเมง



"งืมๆ หิว..."


ยาโตะละเหมอออกมาเบาๆ นี่เขายังไม่ตื่นก็หิวแล้วเหรอ ฮ่าๆ


ผมว่าการที่เขานอนท่านี้ถ้าเขาตื่นขึ้นมาคงปวดคอแน่ ท่านอนของเขานอนก้มหน้า มือกอดอก ถ้าเขานอนแบบเอาหัวมาพิงที่หัวผม เขาจะนอนสบายกว่าแท้ๆ


ผมเหลือบไปมองนาฬิกาเรือนเล็กที่อยู่บนโต๊ะข้างหน้าผม มันบ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลา 6โมงครึ่งแล้ว ซึ่งเป็นเวลาปกติที่ผมต้องตื่นเป็นประจำ


ว่าแล้วผมก็พยายามลุกออกมาจากโซฟาอย่างเบาๆเพราะกลัวคนข้างๆจะตื่น เปิดไปสลัวๆเพราะกลัวที่หลับอยู่จะแสบตา ก่อนผมจะเดินเขาห้องน้ำไป


ผมเข้าไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวให้สะอาด เพราะเมื่อวานพอผมมาถึงผมก็เล่าเรื่องต่างๆให้เขาฟังจนหมดเปลือก ร้องไห้ฟูมฟายจนหลับไป ผมก็เลยไม่ได้อาบน้ำ


พออาบเสร็จผมก็แต่งตัวให้เรียยร้อยด้วยชุดนักเรียนสีดำแขนยาว


พอผมออกมาจากห้องน้ำมันก็เป็นเวลา7โมงพอดี ผมเข้าไปครึ่งชั่วโมงแต่ยาโตะก็ไม่ขยับไม่ไหนเลยแม้แต่นิดเดียว นี่เขานอนกี่โมงเนี่ย จะว่าไปผมแอบเห็นขอบตาของเขาคล้ำๆด้วยนะ ถึงอยากจะให้เขานอนต่อแต่ว่าโรงเรียนของพวกเราเข้า8โมงครึ่งมันจะไม่ทันเอาถ้าผมไม่ปลุกเขาตอนนี้


"ยาโตะๆ ตื่นได้แล้วนะ" ผมเขย่าร่างนั้นเบาๆ ไม่นานตาของเขาก็ค่อยๆลืม


"งืมๆ เช้าแล้วเหรอ" เขาพูดด้วยท่าทางที่งัวเงีย ตาที่ยังเปิดไม่สุด


"อื้ม เช้าแล้วนายรีบอาบน้ำเถอะ จะสายเอา ฉันวางผ้าเช็ดตัวไว้หน้าห้องน้ำแล้ว" ผมบอกเขา ยาโตะก็พยักหน้าเข้าใจพลางเอามือจับต้นคอของตัวเองไปมา ผมรู้เลยว่าเขาปวดต้องปวดคอแน่ๆ


"นายปวดคอเหรอ" ผมถาม


"อ้อ นิดหน่อยอ่ะ แต่เดี๋ยวก็หาย" เขาตอบด้วยท่าทางไม่ซีเรียสแต่มือก็ยังจับต้นคอตัวเองอยู่


"จริงๆนายนอนพิงหัวฉันก็ได้นะ"


"ฉันชอบนอนท่านี้อ่ะ" เขาพูดด้วยท่าทางสบายใจก่อนจะเดินเขาห้องน้ำไป


แต่ผมคิดว่าเขากลัวผมจะอึดอัดรึเปล่า? ดูแล้วเหมือนเขาโกหกผมอยู่ยังไงยังงั้น


ผมเดินเข้าครัวไปเพื่อจะไปทำอาหารเช้า ผมทำอาหารไม่เก่งหรอก ทำทีไรครัวไหม้ตลอด...นี่ผมจะตอบแทนหรือจะฆ่าเขาเนี่ยถ้าผมทำอาหารให้เขากิน แต่ถ้าราเมงที่เป็นอาหารแห้ง ผมว่าก็พอทำได้นะ


ว่าแล้วผมก็ไปหยิบซองราเมงมา2 ซอง ต้มน้ำให้เดือดใส่เส้นราเมงเข้าไป พอสุกก็แบ่งใส่ชาม วางแฮมวางไข่ต้มลงไปอีก เพื่อเพิ่มคุณประโยชน์ทางอาหาร



"กลิ่นไรหอมๆอ่ะ" ยาโตะออกมาจากห้องน้ำ ผมก็ทำเสร็จพอดี



"อ้อ ฉันทำราเมงอ่ะ ทำเผื่อนายด้วยนะ มานั่งกินด้วยกันสิ" ผมถือชามราเมงร้อนๆมาวางบนโต๊ะกินข้าว อื้ม..ผมวางครั้งนี้มันดูน่าอร่อยมากเลยนะ อาจจะเป็นครั้งแรกก็ได้ที่ผมทำแล้วมันกินได้


"หู้ โคตรน่าอร่อยเลยอ่ะ ขอบคุณนะ" เขามองราเมงตรงหน้า แล้วก็หันมายิ้มให้ผม นี่ผมต้องบ้าไปแล้วแน่เลยที่รอยยิ้มของเขามันทำให้ผมใจเต้น?!


ยาโตะนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เขาชื่นชมกับมันซักแปปก่อนนะหยิบตระเกียบมาซดเส้นราเมงซะเสียงดัง


"อื้ม อร่อยอ่ะ" เขาพูดขณะเส้นราเมงก็อยู่เต็มปาก


"มันก็แค่ราเมงธรรมดาน่า" ผมพูดเสร็จก็กินเองบ้าง อื้ม มันก็อร่อยจริงๆนะ แต่แปลกแหะ ทุกทีที่ผมทำเองมันจะไม่เค็มก็มีรสชาติแปลกใหม่ที่หาคำอธิบายไม่ได้ปนอยู่ด้วยแท้ๆ แต่นี่มันอร่อยมากจริงๆ



ที่อาจจะเป็นครั้งแรกก็ได้ที่ผมกินข้าวแบบไม่ต้องรักษามารยาทจะซดดังแค่ไหนก็ได้ พูดไปกินไปก็ไม่มีใครว่า และอาจจะเป็นครั้งแรกด้วยที่ผมกินอาหารแบบมีความสุข



ไม่นานนักพวกเราทั้งสองก็กินราเมงจนหมด ผมก็เก็บจานไปล้างเข้าที่เดิม


จากนั้นพวกเราก็เดินไปโรงเรียนพร้อมกัน

.

.

.

.

.

"มึงๆ ดูดิพวกมันเดินออกมาจากคอนโดพร้อมกันว่ะ กูว่าไอแว่นหน้าจืดกับไอเตี้ยนั้นต้องเป็นไรกันแน่เลยว่ะ"


"เออกูก็ว่างั้น มึงวันนี้สั่งสอนไอแว่นนั้นหน่อยเลยมั้ยที่มันทำกับพวกเราอ่ะ"


"เออเอาดิ เอาไอเตี้ยนั้นเล่นซะหน่อยจะได้ให้ไอแว่นมันทรมานช้าๆเห็นรักกันดี จะได้รู้ว่าใครเป็นใคร"


"ยิงนัดเดียวได้สองตัวเลยว่ะ ฮ่าๆ"






ความคิดเห็น