mirror on! on!

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Older Brother ตอนที่.......48

ชื่อตอน : Older Brother ตอนที่.......48

คำค้น : Older Brother , โชตะคอน, Shotacon,Yaoi, Boy's Love, Y,Boy Love, ชายรักชาย, วาย, Romance, NC18+, Thai Yaoi, Boy love boy, Sexy,ขี้หึง, โหด, หื่น วายร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 42.5k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2557 17:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Older Brother ตอนที่.......48
แบบอักษร

 

 

Older Brother.....48

 

“ปล่อยฉันไอ้ธาร แฮ่กๆๆ  ปล่อย โอ้ย!!!” ผมผลักร่างบางล้มลงกับพื้น ก่อนจะตามไปกระชากแขนขึ้นมาบีบแรงๆ

 

“แค่นี้มันยังน้อยไปกับสิ่งที่เธอทำ ทิ้งมันไว้ยังไม่พอใช่มั้ย ห๊ะ!!!!

 

“ไอ้ธาร!!!!” ยัยน้ำตวาดเสียงใส่ผม เพราะเธอโกรธเมื่อผมพูดออกมาเช่นนั้น

 

“พอที ลีวายส์ร้องใหญ่แล้ว”เสียงของแม่ ทำให้ผมหันไปมองลีวายส์ที่ยืนอยู่ไม่ห่างกัน มันกำลังร้องไห้จนแม่ต้องเข้าไปกอดปลอบ

 

“นี่แม่รู้........หรือว่า.....มึงบอกแม่แล้วงั้นหรอ!!!!

 

“ทำไม ไม่อยากให้แม่เสียใจ หรือไม่อยากให้รู้ถึงสิ่งเลวๆที่ตัวเองทำไว้ล่ะ” ยัยน้ำยันตัวลุกขึ้นมาประจันหน้ากับผม

 

“ก็ใช่สิ กูมันไม่ดีนี่! ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง ไม่เหมือนมึงกับพี่ฝน ที่ทำอะไรก็ดีไปหมด กูมันเป็นลูกคนกลางจะทิ้งจะขว้างยังก็ได้ ไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว ถึงแม่จะรู้ ถึงกูจะทำตัวยังไง มันก็ไม่มีใครสนใจอยู่แล้วนี่!!!

 

“น้ำ ทำไมพูดอย่างนี้ล่ะลูก”

 

“ก็มันจริงนี่ ตั้งเล็กจนโต หนูมันไม่ดี เรียนก็ไม่เก่ง ทำงานก็ไม่ได้เรื่อง พ่อกับแม่ถึงไล่หนูไปเรียนต่างประเทศ ไม่สนใจใยดีว่าจะอยู่ที่นั่นยังไง หนูผิดหรอที่หนูทำตัวแบบนี้ ก็มันชีวิตหนูนี่ ถ้าจะผิดก็ผิดตอนที่แม่คลอดหนูออกมา!!!

 

เพี้ย!!!!! ผมฟาดมือใส่หน้ายัยน้ำอย่างเหลืออด เพราะทนฟังสิ่งที่เธอพูดไม่ได้

 

“อย่างโทษพ่อแม่ว่าผิด เพราะถ้าไม่มีพ่อแม่เธอคงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ มองสาระรูปตัวเองดูซะบ้าง ว่า ณ ตอนนี้เธอยังมีคนเป็นคนอยู่หรือเปล่า!!! ไม่มีใครทำอะไรแล้วออกมาดีไปซะหมด ทุกคนล้วนแล้วแต่ต้องเรียนรู้และพยายาม สิ่งที่เธอพูดมา ว่าเธอเรียนไม่เก่ง ทำไม่ได้ เธอทำมัน พยายามกับมัน จนถึงที่สุดแล้วหรอ ถ้าคิดไม่ได้ก็ไปตายซะ!!!!

 

“ธาร!......อึกๆ พอเถอะลูก  อึกๆ”

 

“ยังน้อยไปสิ ที่จริงเธอไม่ควรมาอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ!!! ถ้าดูถูกตัวเองแบบนี้ ประชดชีวิตด้วยการทำสิ่งเลวๆ ก็ออกไปจากชีวิตทุกคนซะ อย่ามาทำให้คนอื่นเดือนร้อน และอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก ออกไป!!!!

 

“ธารพอลูก!!!! อึกๆ......น้ำ......แม่ขอโทษ แม่ขอโทษที่ทำให้ลูกคิดแบบนั้น แต่แม่ไม่เคยทิ้งลูกนะ.......ไม่เคยเลยสักครั้ง อึกๆ” แม่ร้องไห้ออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปกอดยัยน้ำ ที่ตอนนี้ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพร้อมกับร้องไห้ออกมาจนตัวสั่น

 

“อึกๆ...พี่ธาร....อึกๆ อือออ......” ลีวายส์ไม่ควรจะมาเจอเหตุการณ์แบบนี้แต่มันก็ช่วยไม่ได้ คนเราต้องมีจิตสำนึกในตัวเอง ผมหวังว่ายัยน้ำจะคิดอะไรได้บ้าง

 

 

 

“ตกใจหรอ ไหนมาดูซิ ตาบวมหมดแล้ว....หยุดร้อง ฟอด!!!” ผมพาลีวายส์มายังห้องพัก กอดคอยปลอมมันอยู่พักใหญ่จนหยุดร้อง

 

“แม่.......จะเป็นยังไงบ้างฮะ”

 

“นี่ยังจะเรียกยัยนั่นว่าแม่อีกหรอ เหอะ! ยัยนั่นทำถึงขนาดนั้นเนี่ยนะ”

 

“ก็.....ช่วงเวลาหนึ่ง แม่เคยดูแลลีวายส์นี่ฮะ พอเห็นแม่ร้องไห้ลีวายส์ว่า....แม่น่าสงสารนะฮะ ลีวายส์สงสาร” ลีวายส์พูดบอก

 

“โอเค แต่ถึงจะน่าสงสาร ตอนนี้ก็ยังไว้ใจไม่ได้ เข้าใจนะ” ลีวายส์เม้มปากนิดๆ ก่อนจะซุกหน้าเข้าหาแผงอกผม

 

“พี่ธารฮะ ถ้าวันนั้น วันที่แม่พาลีวายส์หายไปจริงๆ พี่ธารจะทำยังไงฮะ” อยู่ๆลีวายส์ก็ถามผมขึ้นมา

 

“ไม่รู้สิ รู้แค่ว่ายังไงก็ต้องหาให้เจอ....ถามทำไม” ผมยกมือขึ้นทัดผมนุ่มๆของมันไว้กับหูก่อนจะจูบมุมปากบางเบาๆด้วยความเคยชิน

 

“ก็....วันนั้นลีวายส์กลัวมากเลยฮะ ถ้าเกิดแม่พาลีวายส์ไปจริง แล้วพี่ธารจะหาไม่เจอ....”

 

“หึ! กูก็กลัว กลัวว่าจะเสียมึงไป.......พอเถอะ อยากนอนพักต่อหรือจะไปเดินเล่นดี วันนี้ตามใจหนึ่งวัน” ถือว่าเพิ่งเจอเรื่องบ้าๆมา ผมก็อยากจะเอาใจมันหน่อย เห็นมันไม่ยิ้มแล้วรู้สึกหดหู่

 

“จริงๆหรอฮะ คึคึ”

 

“ยิ้มออกเชียวนะ ตกลงจะทำอะไร”

 

 

 

บ้างทีผมก็คิดว่าตัวเองพาลูกมาเที่ยวยังไงยังงั้น ผมมองลีวายส์ผ่านแว่นกันแดดสีชา ร่างเล็กใส่เสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงยีนขาสั้นที่ผมยอมให้มันใส่ เพราะคำว่าตามใจค้ำคอ ร่างเล็กกำลังวิ่งไปเก็บลูกบอลตรงชายหาด ผิวขาวๆของมันดูออร่าจนคนที่เดินไปผ่านมันต้องมอง ชิท์!

 

“พี่ธาร ลีวายส์อยากขี่เจ็ตสกีฮะ พี่ธารสอนหน่อย นะๆ นะฮะ”

 

“แดดร้อน ไว้เล่นช่วงบ่ายๆ ไปหาอะไรกินก่อนดีมั้ย หิวแล้วเนี่ย” ลีวายส์ทำปากยืนใส่ผมแบบงอนๆ แต่ก็ยอมพยักหน้ารับ ผมจึงดึงร่างเล็กเข้าหาและโอบเอวบางไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ เดินไปตามริมหาดมาหาร้านอาหารทะเลใกล้ๆทาน

 

“ลีวายส์อยากกินกุ้ง พี่ธารสั่งกุ้งเยอะๆเลยฮะ” ตามใจเค้าล่ะครับ กุ้งก็กุ้ง

 

“ธาร....หวัดดีค่ะ”

 

“เอมี่.....” ผมพูดชื่อผู้หญิงที่เข้ามาทักเมื่อเห็นว่าเป็นใคร เอมี่เธอมากับเพื่อนกลุ่มหนึ่งที่ผมไม่รู้จัก ทำไมต้องเจอเธอที่นี่ด้วยก็ไม่รู้

 

“คิดถึงจังเลยค่ะ มากันสองคนหรอ ร่วมโต๊ะด้วยได้ป่ะ” ผมมองหน้าลีวายสิ์นิดๆ สีหน้าของมันแบบ อย่างกะหมาหวงเจ้าแหนะ?!

 

“ผมไม่สะดวก คุณไปนั่งกับเพื่อนเถอะ!” เอมี่ มองลีวายส์ด้วยหางตาก่อนจะเบะปากใส่และเดินไปนั่งกับกลุ่มเพื่อนของเธอ

 

“เป็นอะไรอีกล่ะ หน้าหยิกทำไม” ผมถามเมื่อเห็นว่าลีวายส์ไม่ยอมกินต่อ

 

“โกรธพี่ธารแล้ว” อ้าว กูผิดอะไรอีกวะ ผมก็ไล่เธอไปแล้วนี่ ผมขมวดคิ้วมองลีวายส์อย่างไม่เข้าใจ “ก็พี่ธารอ่ะ คุยกับผู้หญิงคนนั้นทำไม ทีกับลีวายส์ พี่ธารยังห้ามคุยกับคนอื่นเลย”

 

“ก็ถ้าไม่คุยแล้วเค้าจะไปหรอ อีกอย่างที่กูห้ามน่ะ มันเป็นไอ้พวกที่ไว้ใจไม่ได้ทั้งนั้น”

 

“พี่ธารรู้ได้ไงอ่ะ”

 

“ผู้ชายด้วยกันมองกันออก มึงมองไม่ออกหรอก ว่าไอ้พวกนั้นมันคิดอะไรอยู่”

 

“ลีวายส์ก็ผู้ชายนะฮะ ไม่ใช่ผู้หญิงซะหน่อยอ่ะ” ร่างเล็กทำหน้างอพร้อมกับกอดอกมองผม

 

“มันเหมือนกันที่ไหนเล่า พอเลยเลิกพูด รีบกินจะได้รีบกลับ หรืออยากอยู่ที่นี่นานๆ” ผมป้อนกุ้งตัวโตให้ลีวายส์ มันถึงได้อ้าปากรับ พร้อมกับบ่นอุบอิบไม่รู้เรื่อง

 

“กลับแล้วหรอคะธาร” ตอนเดินออกจากร้อนเอมี่ก็ยังไม่วายจะทักผมอีก  ลีวายส์ที่ยื่นอยู่ใกล้ๆเลยยกมือขึ้นเกาะแขนผม ทำให้ผมแอบขำนิดๆ หึๆ ผมพยักหน้าตอบเอมี่ เพราะถ้าพูดกับเธอเดี๋ยวไอ้เด็กข้างๆมันจะไม่พอใจเอา ไม่ได้กลัวแต่ไม่อยากให้มันงอแงน่ะ=_=

 

“แล้วธารพักที่รีสอร์ทหรือเปล่า ไว้เอมี่จะไปหานะคะ”

 

“ไม่จำเป็นหรอก ผมมาพักผ่อนแบบส่วนตัว” เอมี่หุบยิ้มลงก่อนจะปลายตามองลีวายส์อีกครั้งและสะบัดหน้าเดินจากไป

 

“อมยิ้มอะไร”

 

“ก็เปล่าฮะ พี่ธารนี่แอบปากร้ายนะฮะเนี่ย........ไปฮะไปเล่นเจ็ตสกีกัน”

 

“เดี๋ยว อาหารยังไม่ทันจะย่อยเลย อีกสามสิบนาทีเดี๋ยวพาไป โอเค๊! อย่างอแงนะ ไม่งั้นจับโยนลงทะเลเลยนี่”

 

“ก็ได้ๆ งั้นไปเดินดูของฝากให้บุ๊คกับเรเนสนะฮะ ลีวายส์เห็นตอนเดินมาเมื่อกี้ มีเยอะแยะเลย จะซื้ออะไรดีนะ.....*&^%$#@!

 

 

 

แล้วผมกับลีวายส์ก็เดินเที่ยวกันไปเรื่อยๆ จนช่วงบ่ายผมก็พามันไปเล่นเจ็ตสกีอย่างที่บอก ดูเหมือนมันจะชอบมากเลยเล่นกันซะจนฟ้ามืด ถึงได้พากันกลับมายังห้องพัก

 

“คราวหน้ามาเล่นอีกนะฮะ สนุกมากเลย ถ้าเพื่อนๆมาด้วยต้องสนุกกว่านี้แน่ๆ” ลีวายส์บอก มันนั่งอยู่ตรงขอบอ้างอาบน้ำโดยที่ผมกำลังสระผมให้มันอยู่

 

“เอาสิ ปิดเทอมหน้าจะพาเพื่อนมาด้วยก็ได้”

 

“จริงหรอฮะ ดีจัง......พี่ธารสระผมมั้ยฮะ เดี๋ยวลีวายส์สระให้ นะๆ...ลีวายส์อยากทำ” ผมพยักหน้าก่อนจะนั่งลงบนพื้น ระหว่างขาสองข้างของลีวายส์  ปล่อยให้ลีวายส์สระผมให้จากนั้นเราก็อาบน้ำด้วยกันต่อ อ่ะๆ แต่ผมไม่ได้ทำอะไรมันนะ บอกก่อน

 

ก็ตั้งแต่ที่เผลอทำมันร้องไห้ไปวันนั่น ผมยังไม่ทำกับมันเลยนะ แม่ง กลัวมันเจ็บจนร้องไห้งอแงอีก ถึงจะพยายามอ่อนโยนเท่าไหร่นาทีนั้นมัน ควบคุมตัวเองไม่อยู่จริงๆ

 

“ใส่เสื้อหนาๆนี่ กลางคืนลมแรง” ผมหยิบเอาเสื้อแขนยาวมาให้ลีวายส์สวมใส่แทนเสื้อยืดตัวบางของมัน ลีวายส์รับไปใส่เสร็จเรียบร้อย มันนอนหงายหลังลงบนเตียงทันที

 

“วันนี้สนุกที่สุดเลย เหนื่อยด้วยอยากนอนแล้วอ่ะ”

 

“ยังไม่กินข้าวเย็นเลย.....หืม....ทำอะไรน่ะ” ผมถามเมื่อหันไปเห็นลีวายส์กำลังยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปผม

 

“ถ่ายรูปพี่ธารไงฮะ”

 

“ไหนมาดูซิ หล่อหรือเปล่า....” ผมนอนลงข้างๆลีวายส์ ใช้มือข้างหนึ่งเท้ายันศีรษะ  ส่วนอีกข้างกอดเอวบางไว้แบบหลวมๆ ลีวายส์ยกโทรศัพท์ให้ผมดู มันถ่ายจริงๆด้วยเห็นแต่ด้านข้างอ่ะ

 

“หล่อสิ พี่ธารหล่อที่สุด แต่สู้ลีวายส์ไม่ได้ ลีวายส์หล่อกว่า อ่าๆๆ...อุ๊บ!!!” ผมฉกจูบริมฝีปากบางด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะถอนจูบออก

 

“โทษฐานหล่อกว่า.....หึ! ฟอด!!!” แถมหอมแก้มอีกที

 

“ไอ้ธาร!” พรึ่บ!!! ผมกับลีวายส์รีบลุกขึ้นนั่ง เมื่อได้ยินเสียงเรียกตรงประตู ทีแรกก็คิดว่าเป็นแม่ แต่ว่าไม่ใช่

 

“มีอะไร”

 

“นี่พวกแก.....เหอะ! ถึงว่า......ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย ลีวายส์ด้วย ฉันออกไปรอข้างนอก” ยัยน้ำเดินออกไป ปล่อยให้ผมกับลีวายส์มองหน้ากันอย่างสงสัยก่อนจะตามออกไปทีหลัง

 

“ว่ามา”

 

“ฉันเอานี่มาให้.....” ยัยน้ำส่งซองเอกสารสีน้ำตาลมาให้ลีวายส์ “บ้านที่ออสเตรเลีย พ่อมันให้ไว้ ฉันจะขายไปหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่ได้ขาย” ผมรับซองเอกสารมาเปิดดู และก็เป็นเอกสารเกี่ยวกับที่ดินพร้อมบอกสถานที่ตั้ง

 

“บ้านลีวายส์ ขอบคุณฮะแม่!....เออ...ขอโทษฮะ” ลีวายส์พูดออกมาด้วยความดีใจจนลืมตัวเผลอเรียกยัยน้ำว่าแม่ ทำให้ยัยน้ำตวัดสายตามอง

 

“ต่อไปไม่ต้องเรียกฉันว่าแม่อีก....ฉันไม่ใช่แม่ ให้เรียกว่าพี่คงจะเหมาะกว่ามั้ง ว่ามั้ยไอ้ธาร” ยัยน้ำยกยิ้มมุมปากให้ผม

 

“เงียบปากไปเลย ต่อไป อย่ามายุ่งกับมันอีกก็พอ”

 

“อะไรจะห่วงขนาดนั่น เออๆ ฉันรับปาก..........ฉันขอโทษนะที่ทำให้แกลำบาก ขอโทษที่สร้างแต่ปัญหาให้แกมาตลอด จากนี้ไปฉันคงจะอยู่ช่วยแม่ที่นี่ ต้องขอบใจนะ ที่ตบฉันน่ะ เหอะ!!! ดีนะที่ไม่เสียโฉม ไม่งั้นแกตายแน่ แล้วก็อีกอย่าง เงินแกน่ะ ฉันไม่คืนนะ เพราะจำไม่ได้ว่ารวมๆแล้วเอาของแกไปกี่ล้าน”

 

“กูถือว่าทำบุญ”

 

“บุญแม่งมึงสิ อ่อ แม่บอกว่า ให้ไปทานมือค่ำด้วยกัน อีกเดี๋ยวยัยพี่ฝนจะมาด้วย ฉันไปล่ะ” ยัยน้ำออกไปจากห้องพักผมโดยมีลีวายส์มองตามไปแบบงงๆ

 

“แม่เค้า เอ่อ พี่น้ำ......เค้า......”

 

“ยัยนั่นคงคิดได้แล้วมั้ง หึ! แต่ก็ต้องดูกันไปก่อน ยังไว้ใจไม่ได้หรอก” จากเหตุการณ์ที่แล้วๆมาทำให้ผมไม่ไว้ใจพี่สาวคนนี้ แต่ผมก็จะให้โอกาสเธอ คนเรายอมต้องโอกาสหากคิดจะกลับตัว

 

 

 

“ลีวายส์ มานั่งข้างๆแม่สิลูก” ผมกับลีวายส์มาทานข้าวกับแม่ตามที่ยัยน้ำบอก พี่ฝนพี่สาวคนโตที่ไม่เจอกันมานานก็มาด้วย

 

“ใครน่ะ” พี่ฝนถาม

 

“ลีวายส์ ลูกชายแม่อีกคน น่ารักมั้ยฝน นี่พี่ฝนพี่สาวของเราอีกคนนะ”ลีวายส์ยกมือไหว้พี่ฝนอย่างนอบน้อม ผมนั่งลงข้างๆลีวายส์ก่อนจะเริ่มลงมือทานข้าวกัน

 

“หึ! อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแต่ไม่โทรหาพ่อ มันใช้ได้ที่ไหนกัน” ทุกคนบนโต๊ะอาหาร ต่างหันไปมองทางเสียงพูดที่ดังมาจากหน้าประตู

 

“คุณ.....มาได้ยังเนี่ย” แม่เริ่มทักก่อน พวกเราจึงยกมือไหว้ท่าน พ่อเดินเข้ามาก่อนจะไล่มองทุกคน ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้

 

“ยัยน้ำโทรไปบอกฉัน พอดีกับที่ฉันกลับมาจากญี่ปุ่น ถึงแล้วก็ตรงมานี่เลย”

 

“งั้นหรอ นั่งก่อน มาช้าก็ยังดีกว่าไม่มา” แม่มองพ่อด้วยหางตาก่อนจะตักกุ้งตัวใหญ่ให้ลีวายส์

 

“แล้วนั่ง ลูกใครหลานใครล่ะเรา ลูกแกเหรออีธาร” ผมชะงักมือที่กำลังตักข้าวเข้าปาก มองพ่อด้วยสายตานิ่งๆ เอาจริงๆ ผมไม่ได้ดูแกขนาดนั้นนี่หว่า

 

“เมียมัน ไม่ใช่ลูก” เคร้ง!!! ช้อนในมือลีวายส์ตกลงพื้นครับ ในขณะที่พ่อแทบจะสำลักข้าวออกมาจากปาก ยัยน้ำ แม่ง!!!!

 

“น้ำ!!!

 

“ก็มันจริงนี่แม่ มันหวงซะยิ่งกว่าอะไรดี ขนาดจะตัดพี่ตัดน้องกับฉันเลย นี่ถ้าเป็นคนนอกมันฆ่าฉันไปแล้วมั้ง”

 

“ถึงไม่ใช่คนนอกกูก็ฆ่าได้!!!!

 

“พอๆ อะไรกัน....ทะเลาะกันเหมือนเด็กๆ.......ตกลงเมียไม่ใช่ลูก?”

 

“พ่อ!” พึ่งจะรู้นะเนี่ยว่าพ่อผมไม่ได้อคติหรือต่อต้านเรื่องแบบนี้ เหอะ! ก็ดี คงเพราะท่านไม่ได้สนใจอะไรผมมากมายอะไร

 

“อายุเท่าไหร่ล่ะเรา ลูกใครพ่อแม่ทำงานอะไร อยู่ที่ไหน หืม” ไม่ได้สนใจเลย จริงๆ =_=

 

“คุณ ถามเยอะไปนะ รู้เท่าที่รู้ได้มั้ยคะ! ลีวายส์ตกใจหมดแล้ว เงียบปากและกินไปเลย ปากจะได้ไม่ว่าง” เอ่อ....บางทีแม่ผมก็แอบปากร้ายนะ ผมก็เพิ่งเห็น เหมือนใครวะ (ประโยคนี้คุ้นๆแอบปากร้าย)

 

เราทานข้าวกันไปคุยกันไปเรื่อยเปื่อย นานแล้วที่ครอบครัวผมไม่ได้ทานข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ ถึงแม้ทุกคนจะไม่มีเวลามีมาเจอกันแต่พอมาอยู่ด้วยกันในวันนี้

 

ผมกลับรู้สึกว่าเวลาที่เราห่างกันมันไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ที่เรียกว่าคนในครอบครัวห่างเหินออกไปเลยแม้แต่น้อย ถึงจะมีทะเลาะกันบ้างแต่ก็ไม่ได้จริงจัง ถึงขั้นโกรธเคืองอะไรมากมาย และที่สำคัญดูทุกคนจะมีความสุขกับการทานอาหารมือนี้มากเป็นพิเศษ

 

 

 

“วันนี้พี่ธารยิ้มบ่อยกว่าทุกวันเลยรู้มั้ยฮะ ปกติ หน้าพี่ธารแบบ....... - - เนี่ย” พูดไม่พอ มีการสาธิตให้ดูด้วย ลีวายส์ทำหน้าขมวดคิ้วยุ่งและทำตาปี๋ เหอะๆ

 

“ยิ้มแล้วไง ไม่ดีหรอ”

 

“ดีสิฮะ ลีวายส์ชอบตอนพี่ธารยิ้ม พี่ธารหล่อขึ้นเยอะเลย คงจะดีนะฮะถ้าทุกคนอยู่ด้วยกันแบบนี้บ่อยๆ”

 

“งั้นเราจะมาที่นี่บ่อยๆ ดีมั้ย” ผมบอก ดึงมือลีวายส์ให้นั่งลงบนตักเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงเก้าอี้ริมสระน้ำ

 

“ลีวายส์อยากกลับบ้านจัง”

 

“พรุ่งนี้ก็จะกลับแล้ว......”

 

“ไม่ใช่ฮะ ลีวายส์หมายถึง ที่ออสเตรเลียฮะ เราไปกันได้มั้ยฮะพี่ธาร ลีวายส์อยากไปหาพ่อ อยากกลับไปดูบ้าน”

 

“ได้สิ อาทิตย์หน้า เราไปกันดีมั้ย จะได้ล่าพักร้อนด้วยเลย”

 

“จริงหรอฮะ รักพี่ธารที่สุดเลย จุ๊บ!!!” ลีวายส์จุ๊บลงบนแก้มผมเบาๆ ก่อนจะยกแขนขึ้นคล้องคอผมไว้

 

“ก็ลองไม่รักดูสิ....จุ๊บ!!!

 

........................................................................................

แบบ.....เริ่มมีเสียงโว้ยวายล่ะ อัพช้าๆ...หายไปนานๆ....%$#@!!....??? 5555

 ภาษาไม่สวย และมีคำผิด ขออภัยด้วยนะคะ 

ปล. จากในเพจ.....

v

v

เรามาคุยกันหน่อยดีกว่า คือ....มีนักอ่านถามเข้ามาเยอะพอสมควรเกี่ยวกับการรวมเล่ม เรื่อง Older Brother พี่ชาย.....ถึงร้ายก็จะ รัก! ค่ะ

บอกตามตรงว่าเราไม่ได้คิดจะรวมเล่มมาก่อน เพราะว่าเราไม่เคยทำ ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง อะไรบ้าง 
แต่ในเมื่อมีนักอ่านถามมาเยอะ เลยไปปรึกษาน้องสาวดู เกี่ยวกับเรื่องรวมเล่นเนี่ยแหละ ก็ยังไม่ได้ขอสรุปหรอกค่ะ ไรท์ก็ไม่ใช่นักเขียนมืออาชีพเนอะ 
ก็เลยอยากถาม นักอ่านว่า มีใครสนใจอยากให้รวมเล่มบ้างคะ ไรท์จะได้ไปหาแนวทางในการรวมเล่มอย่างจริงจังคะ 
ฝากด้วยนะ ^^

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น