•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2560 16:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.6
แบบอักษร

Ep.6 บอกเล่า


[คอนโดของจิฮารุ]


"ห้องนี้ใช่ป่ะ" ชายร่างสูงชี้ไปยังห้องที่อยู่ตรงหน้า เราที่เพิ่งเจอกันวันนี้ แต่เขากลับช่วยผมที่กำลังถูกฉุด ตอนนั้นถ้าไม่ได้เขามาช่วยผมคงถูกพวกนั้น...


"อื้ม เออนายเอามือฉันออกก่อนได้ไหมอ่ะ ฉันจะหยิบเอากุญแจ" ผมบอกเขา เพราะว่าเขาจับมือข้างที่ผาดกับคอของเขาแน่นไม่ยอมปล่อย


"ยืนได้แน่นะ" เขาถามผม


"ไม่เป็นแล้ว" พอพูดจบเขาก็พยักหัวเหมือนเข้าใจ แล้วจับมือผมออกจากคอเขา



แก๊กๆ


ผมไขกุญแจห้องเสร็จก็กำลังจะหันไปหาเขาเพื่อขอบคุณ แต่เขาก็เดินหันหลังไปซะแล้ว ผมยังไม่ได้ขอบคุณเขาเลย


"นาย! อย่าพึ่งไปสิ ปากนายมีเลือดออกอ่ะ เดี๋ยวฉันทำแผลให้เข้ามาสิ" ผมตะโกนเรียกเขา เขาก็หันมาทันที ผมไม่รู้ว่าตาฝาดรึเปล่าเพราะตาเขาของเขามันดูเป็นประกาย?


"แผลแค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก" เขาว่า


"ถือว่าเป็นการขอบคุณที่ช่วยฉันไว้แล้วกันนะ มาสิ" ผมเข้าประตูไปแล้วกวักมือเรียกเขาให้เข้ามา


"อะ..อื้ม" เขาเดินตามเข้ามาอย่างว่าง่าย พอเข้ามาเสร็จเขาก็มองรอบบ้านใหม่ของผม ทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูดซะที


"นายนั่งตรงโซฟาตัวนั้นก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปเอากล่องปฐมพยาบาลก่อน" ผมชี้ไปทางโซฟาสีขาวตัวใหญ่ที่วางอยู่ตรงกลางห้องนั่งเล่น ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อหยิบกล่องปฐมพยาบาล


แต่จะว่าไปตอนที่แว่นเขาหลุดเหมือนผมเคยเห็นหน้าเขาที่ไหนมาก่อน แต่ว่าที่ไหนนะ?


ผมเดินออกมาพร้อมกับกล่องพยาบาลที่อยู่ในมือ พอเห็นกล่องพยาบาลก็ทำให้ผมนึกถึงเรื่องตอนสมัยเด็กๆที่ผมชอบเกี่ยวข้องกับมันบ่อยๆ


ตอนเด็กผมเป็นคนล้มบ่อยมาก ล้มทีไรพ่อผมเป็นต้องวิ่งเข้ามาดูทุกทีแม่ก็รีบเอายามาทาพี่ยิ่งแล้วใหญ่ผมแค่ขาทลอกทำท่าเหมือนผมหัวแตกต้องเย็บ10เข็ม ฮ่าๆ


อา..คิดแล้วน้ำตาผมก็เริ่มคลอ เสียงของพ่อยังคงวนเวียนให้หัวของผมตลอดเวลา ถ้อยคำต่างๆที่พูดกับผมในวันนั้น ผมจำได้ทุกตัว


"นี่ เป็นอะไรรึเปล่า เห็นเหม่อซักพักแล้วอ่ะ"

เสียงคนที่นั่งอยู่โซฟา ดึงสติผมให้กลับมา


"อ่อ แค่คิดอะไรนิดหน่อยอ่ะ" ผมพูดพลางเดินมาหาเขาที่นั่งอยู่ตรงโซฟา


"ไหนฉันขอดูแผลหน่อย" ผมนั่งลงข้างๆเขา จับคางเขาหันมาเพื่อดูแผลตรงมุมปาก แผลมันไม่ใหญ่มากแค่มีเลือดออกมานิดหน่อยเท่านั้น


ผมคีบสำลีในกล่อง ชุบน้ำเกลือเล็กน้อยเพื่อที่จะล้างแผลให้กับเขา


"ขอโทษนะ ที่ทำใหนายต้องเจ็บตัว" ผมพูด มือก็พลางแตะแผลเขาเบาๆ


"ฮ่าๆ ไม่เป็นไรหรอก อ้าๆเจ็บๆ" เขาร้องตะโดนออกมา ฮ่าๆตลกชะมัดโดนแค่นี้ก็ร้องแล้ว ตอนโดนต่อยไม่ยักจะร้องสักเอะ


"โทษๆ นาย..คาทาโอะใช่ไหม" ผมถาม


"จำได้ด้วยแหะ ฮ่าๆ เรียกว่ายาโตะก็ได้" เขาตอบด้วยใบหน้าระรื่น


"อ่อเรา.."


"จิฮารุ"


ผมยังพูดไม่จบเขาก็พูดขึ้นมาก่อนซะแล้ว ทำเอาผมอึ้งเลยครับ ก็เขาเข้ามาหลังผม เขาจะรู้จักชื่อผมได้ยังไง นอกซะจากเขารู้จักผมอยู่ก่อนแล้ว


"นายรู้จักฉันงั้นเหรอ" ผมถามพลางเอาสำลีที่เช็ดออกแล้วติดพลาสเตอร์ตรงมุมปากให้เขาแทน


"เออ..ฉันได้ยินเพื่อนเรียกชื่อนายน่ะ ก็นายนั่งหน้าฉันหนิ"


"อ่อ อ่ะเสร็จแล้วนะ"


"โอ้ว แต๊งกิ้วนะ" เขาพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มเหมือนเคย คนแบบนี้ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าจะต่อยใครเขาได้


"ฉันต่างหากที่ควรขอบคุณนาย ถ้าไม่ได้นายมาช่วยฉันคง.." แค่คิดน้ำตาที่เคยหยุดไปแล้วมันก็ไหลอีกครั้งผมพยายามเช็ดน้ำตาที่ร่วงโรยลงมา แต่ภาพเหล่านั้นมันก็ย้อนกลับมา ภาพที่พวกมันพยายามฉุดผมดอมดมซอกคอผม พูดด้วยถ้อยคำที่ผมไม่อยากจะได้ยิน อา..ผมไม่อยากให้เขาเห็นผมในสภาพนี้เลย สภาพที่ผมอ่อนแอเกินไป



นั้นสิ...ถ้าไม่ได้เขามาช่วยผมคงต้องไปนอนบนเตียงกับพวกมันแล้วเคยปรนเปรอความสุขให้มัน ถ้าเป็นแบบนั้นผมคงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้แน่ๆ แค่นี้ผมก็รังเกียจตัวเองพอดูแล้ว...


"อย่าร้องนะ โอ๋ๆ" เขาพูดเสร็จ ก็ขยับมาใกล้แล้วโอบกอดผมอย่างอ่อนโยน


"ฉันกลัว อึก ฮือๆ" ผมร้องออกมาทันทีที่เขาโอบกอด เขาไม่พูดอะไรมาก เอาแต่ลูบหัวผมเบาๆ คอยรับฟังผมระบายทุกเรื่อง ผมบอกเขาทุกอย่างตั้งแต่ผมเป็นโอเมก้า หรือเรื่องพ่อที่รับไม่ได้กับมัน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงบอกเขาง่ายๆแบบนี้ทั้งที่ถ้าใครถามผม ผมจะไม่บอกเด็ดขาดแม้จะขอยังไงก็ตาม แต่นี่เขาไม่แม้แต่จะถามผม แต่ผมกับบอกเองโดยสมัครใจ ไม่รู้สิครับพอผมอยู่กับเขาผมรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกมัน อาจจะเป็นเพราะผมคิดว่าเขาสามารถปกป้องผมได้ละมั้ง


ผมไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหนแต่พอตื่นมาอีกทีผมก็นอนพิงไหล่เขาเสียแล้ว มันอบอุ่นมากจนผมไม่อยากจะลุกไปไหนแล้ว


ความคิดเห็น