•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2560 12:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.5
แบบอักษร

Ep. 5  ปกป้อง


อา...ครูสอนไรผมไม่ฟังเลยตั้งแต่ต้นคาบ ช่วงที่ตั้งใจฟังจริงๆก็มีแค่ช่วงที่ครูว่า ‘ถ้าอัลฟ่าและโอเมก้าได้กลิ่นที่ดึงดูดกัน แสดงว่าคนนั้นๆเป็นคู่แห่งโชคชะตา’ โหจากนั้นผมก็สติหลุดเลยครับ นึกย้อนไปเมื่อ 13 ปีก่อนทันที แต่เดี๋ยวนะในห้องนั้นมีอัลฟ่าทั้งหมดหนิ  นอกซะจากมีใครคนหนึ่งเป็นโอเมก้าและก็เป็นคู่แห่งโชคชะตาของผมเสียด้วย?!  นี่ผมจะหวังสูงไปมั้ยถ้าคนๆนั้นจะเป็นจิฮารุ><


กริ้ง~~


เสียงกริ่งดังขึ้นทำให้รู้ว่านี่หมดคาบแล้ว  เหมือนผมไม่ได้มีจุดประสงค์เพื่อมาเรียนเลย ฟังครูกี่ประโยคเชียว  ฮ่าๆ


“...นายเออ..”


เสียงของจิฮารุดังขึ้น เหมือนเขากำลังคุยกับคนที่นั่งข้างหน้า


  ผมฟังทุกอย่างที่เขาพูดครับ เลยทำให้รู้ว่าคนที่นั่งข้างหน้าจิฮารุเขาชื่อริงโกะ หน้าตาน่ารักใช่ได้แต่น้อยกว่าจิฮารุของผมเยอะ


“นายเป็นโอเมก้าเหรอ”


คำถามจากริงโกะที่ถามจิฮารุ ทำเอาผมหูผึ่งทันทีรอฟังคำตอบของจิฮารุจนตีนผมนี่แทบจะจิกพื้นแล้วครับอยากรู้มากจริงๆ   แต่ทว่าคนตรงหน้าเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมตอบเสียดื้อๆ


“ไม่เป็นไร ฉันก็เป็นโอเมก้านะ ฮ่าๆ”


จิฮารุที่ตอนแรกก้มหน้าไม่ยอมตอบ ตอนนี้กลับเงยหน้าขึ้นพร้อมทำท่าเหมือนโล่งอก แล้วพวกเขาสองคนก็พูดคุยเกี่ยวกับเครื่องอะไรซักอย่างไว้ป้องกันตัวเอง นั้นก็ยิ่งทำให้ผมมั่นใจมากขึ้นว่าจิฮารุเป็นโอเมก้าจริงๆ แถมยังเป็นคู่ของผมด้วย!


  เห้ยจริงดิ โอ้ยผมดีใจสุดๆเลย นั่งบิดตัว360 องศาแล้วเนี่ย อยากจะตีลังการ้อยรอบให้รู้ว่าผมดีใจมากแค่ไหน ไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่ผมหลงรักมาตั้งนานจะเป็นคู่ของผม  


แล้วจากนั้นสติผมก็บินออกไปทันทีโดยไม่หวนคืน

.

.

.

.

.

กริ้งงง~


เสียงกริ่งดึงสติผมให้กลับมาอีกครั้ง เผลอเวลาแค่แปปเดียว โรงเรียนก็เลิกเสียแล้ว บอกตรงๆเลยครับผมไม่ได้ฟังครูคนไหนซักคน เอาแต่จองมองคนตรงหน้ากับนึกถึงเรื่องในอนาคตของเราทั้งวัน แม้แต่ตอนเที่ยงผมก็ไปแอบดูเขาตอนกินข้าวที่ดาดฝ้ามันก็ทำให้ผมอิ่มแล้วทั้งๆที่ไม่ได้กินข้าวก็ตาม


ตอนนี้เพื่อนๆในห้องก็ต่างทยอยพากันออกห้องไป


“จิฮารุ ผมกลับก่อนนะ ต้องไปทำงานอ่ะ”


เพื่อนใหม่ตัวน้อยที่เก็บของเสร็จก่อนกล่าวลาจิฮารุที่กำลังเก็บของลงกระเป๋า


“อื้ม บายนะริงโกะ” เขายกมือบ๊ายบายเพื่อนใหม่พร้อมกับยิ้มอย่างน่ารัก นี่คนหรือนางฟ้า


“บาย เจอกันพรุ่งนี้นะจิฮารุ” ริงโกะตอบก่อนจะเดินจากไป


หลังจากที่เพื่อนตัวน้อยของเขากลับไป เขาก็ก้มเก็บของอย่างรวดเร็ว ผมดูเขาทำทุกกิริยาแต่ว่าทำไมตัวเขาดูสั่นๆกันนะ เหมือนกลัวอะไรบางอย่าง แถมยังมองไปที่สองโต๊ะสุดท้ายริมประตูตลอดเลย


พรึ่บ


ว่าแล้วเขาลุกจากเก้าอี้ทันที พร้อม จ้ำเอาๆออกห้องอย่างรวดเร็ว


“มึงๆ ไปแล้วว่ะ” ผู้ชายหัวแดงพูดขึ้น


“ป่ะ ได้เวลาล่าเหยื่อแล้วมึง” ผู้ชายหัวเขียวตอบ


เดี๋ยวนะ ไอสองตัวริมประตูหัวแดงเขียวมันจะทำอะไรกับนางฟ้าของผมกัน? เหยื่อๆอะไรของมัน แถมหน้าตาก็อย่างกับพวกโรคจิตด้วย ดูหื่นกระหายแปลกๆ


ว่าแล้วพวกมันสองคนก็ลุกตามจิฮารุออกไป  ให้ตายสิผมไม่ไว้ใจพวกมันเลย


ผมรีบเก็บข้าวของผมบ้าง โชคยังดีที่มีแค่ดินสอแท่งหนึ่งกับยางลบอีกก้อนหนึ่งบนโต๊ะผมเลยจับพวกมันสองอันยัดเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว  ก่อนจะตามออกไป


พอไปถึงก็เจอพวกมันกับจิฮารุตรงที่เปลี่ยนรองเท้า ผมยังไม่แน่ใจว่าเขาจะทำอะไรกับจิฮารุ  เลยคอยมองสถานการณ์อยู่ห่างๆตรงบันไดไปก่อน


“ว่าไงๆ บ้านอยู่ไหนเอยไม่ส่งมั้ย ส่งฟรีไม่คิดตังค์”  หัวแดงพูดพลางจับคางจิฮารุขึ้นมาเชยชม แต่จิฮารุจะปัดมือนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว สายตาที่หวาดกลัว


 พวกมันเดินรอบจิฮารุ ร่างน้อยที่ถือกระเป๋าแน่นไว้ในอ้อมอกกลัวตัวสั่นสะท้าน  แต่ผมจะไปช่วยเขาดีมั้ยอ่ะ ถ้าพวกเขาแค่เล่นกันล่ะ?


“มาๆเดี๋ยวพวกฉันพาไปเล่นสนุก” คราวนี้หัวเขียวมันจับแขนจิฮารุอย่างแรงแล้วออกแรงดึง  จิฮารุที่พยายามขัดขืนสีหน้าที่เหมือนจะร้องไห้ ไม่ทันไรก็โดนหัวแดงก็ผลักเขาจนล้ม


เห้ยๆ นี่มันไม่เล่นกันแล้วถ้าเล่นก็แรงไปแล้วนะ ผมต้องออกไปช่วยนางฟ้าของผมแล้ว!


“นี่พวกนาย ทำไรกันอ่ะ” ผมถามด้วยน้ำเสียงที่ต่ำ


“อะไรวะไอหน่อมแน้ม อยากจะแจมด้วยอ่อ กูไม่ให้หรอกเนี่ยของพวกกู” หัวเขียวพูดขึ้นพร้อมกับชี้ไปทางจิฮารุที่นั่งอยู่กับพื้น


“ผมว่าพวกคุณไม่ควรทำแบบนี้นะครับ เขาจะบาดเจ็บ” ผมพยายามใช้เหตุผมคุยกับพวกเขาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแต่ในใจน่ะเหรอ ภูเขาไฟในใจกำลังเดือนเลยล่ะ


“อะไรมึง เป็นเจ้าของอ่อ ไม่ได้เว้ย พวกกูจองก่อนแล้ว” คราวนี้หัวแดงพูดบ้าง พอพูดเสร็จก็ก้มลงดอมดมซอกคอสีขาวนั้นแล้วจากนั้นก็เอาลิ้นสกปรกของมันเลียไปที่ใบหูของจิฮารุ


ผัวะ!


ผมยั้งตัวเองไม่อยู่แล้ว ความเผลอตัวทำให้ผมได้ต่อยไปที่ใบหน้าของไอหัวแดงอย่างแรงจนล้มลงหมดสติกับพื้นในทันที ก็แน่ล่ะแรงของอัลฟ่าต่อยแค่หมัดเดียวก็ล้มแล้ว


“เห้ยมึงทำอะไรเพื่อนกูวะ” คราวนี้หัวเขียวของขึ้นเลยปล่อยมือจากจิฮารุแล้วหันมาง้างมือกำหมัดแน่นเข้ามาต่อยผม


ผัวะ


เขาต่อยผมด้วยแรงแค่นี้เองเหรอ แรงที่แค่ทำเอาแว่นหลุด ฮ่าๆ ยังอ่อนไปนะ


“นี่แรงต่อยเหรอ นี่ต่างหากของจริง” ว่าแล้วผมก็ต่อยเข้าที่ดั้งมันเต็มๆ จนล้มลงหมดสติไป


ตายล่ะ ผมโชว์โหดไปป่าวเนี่ย


“นายเป็นไรเปล่า” ผมก้มลงถามจิฮารุที่ตอนนี้สติไม่อยู่กับตัว ดวงตากลมโตที่เคยสวยงาม ตอนนี้กับสั่นไปมาอย่างหวาดกลัว


“นี่” ผมแตะเขาเบาเพื่อเรียกสติกลับมา


“อย่ามายุ่งกับฉัน! ปล่อยนะ ฮือๆ อึกๆ ปล่อยฉัน” เขาสะบัดมือผมอย่างแรง แล้วอยู่ๆก็ร้องไห้ออกมา แค่เห็นน้ำตาของเขาก็ทำให้ผมเจ็บแล้วครับ น้ำตาของคนที่ผมรัก


“ฉันเองๆ ไม่ใช่พวกนั้นดูดีๆสิ” ผมเอามือจับแก้มทั้งสองข้างของเขาเผื่อให้หันหน้ามามองผม ซึ่งตอนแรกเขาเอาแต่ก้มหน้ากลัวอย่างเดียว  มันได้ผมครับสติเขาค่อยๆกับมา แล้วมองหน้าผมชัดๆ


“นายเป็นใคร อึกๆ”


“อ๊ะ โทษที่ตอนแรกฉันใส่แว่นน่ะ” ผมพูดเสร็จก็เอื้อมไปหยิบแว่นตาที่ตกอยู่มาใส่


“อ่อ นักเรียนใหม่อีกคน อึก ” เขายังคงสะอื้นอยู่


“ใช่ๆ แต่ว่าบ้านนายอยู่ไหน เดี๋ยวฉันไปส่ง”


“เรากลับเองดะ-”พูดไม่ทันจะจบเขาที่กำลังจะลุกก็เหมือนจะล้มอีกดีที่ผมจับเขาได้ทัน อาจจะเป็นเพราะเขายังกลัวอยู่ 


“เห็นมั้ย มาเดี๋ยวฉันไปส่ง” ผมพูดเสร็จก็เอามือของเขามาผาดกับคอผม แล้วค่อยๆพยุงพาเขาเดินออกไป โดยทิ้งให้ไอสองคนนั้นนอนหมดสภาพอยู่อย่างนั้น


แต่ว่าตัวเขาบางชะมัด...


________________________________________________________________________________________________________________________

พระเอกของเรา ก็ขี่ม้าขาวมาช่วยเจ้าหญิงแล้ววววว

บอกเลยสองตัวนี้ยังแค่เบาะๆ ไรท์มีอีกเยอะะะะ คิดไว้แล้ว 555

ทุกคอมเม้นทำให้ไรท์ยิ้มทั้งวันนะอันนี้จริงๆใครคอมเม้นไรท์ยิ้มหมดอ่ะจนแม่บอกว่าเป็นบ้าอะไรยิ้มคนเดียว 5555


นี่คือทางเดินเปลี่ยนรองเท้าที่ว่านะคะ



ความคิดเห็น