•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.4.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2560 10:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.4.2
แบบอักษร

Ep.4 ความลับของยาโตะ 2



จากความเดิมตอนที่แล้ว คุณคงได้รู้แล้วว่าผมแอบชอบจิฮารุตั้งแต่เด็กๆสมัยอายุเพียง5ขวบเท่านั้น ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นอัลฟ่าก็ตาม ก็ผมรักเขาอ่ะทำไงได้ แต่ผมอดสงสัยไม่ได้อยู่ดี ในวันนั้นทำไมผมถึงได้กลิ่นหอมจากห้องห้องที่มีแต่อัลฟ่า เพราะอัลฟ่าด้วยกันคงไม่มีทางมีกลิ่นแบบนั้นแน่นอน นอกเสียจากมีบางคนในนั้นเป็นโอเมก้า


แต่จะมีใครได้ล่ะ ก็ผมสืบค้นข้อมูลทุกคนในครอบครัวนั้นแล้ว ทุกคนล้วนแต่เป็นอัลฟ่าทั้งหมด เว้นแต่...จิฮารุเท่านั้นที่ยังไม่มีข้อมูลที่เปิดเผย ผมก็แอบหวังว่าเขาจะเป็นโอเมก้านะ ฮ่าๆ แต่คงเป็นไปไม่ได้หรอกเพราะทั้งตระกูลเขาไม่มีใครเป็นอย่างอื่นนอกจากอัลฟ่าเลยหรือไม่ก็ไม่มีใครเป็นโอเมก้าเลยในวันนั้นผมอาจจะแค่ไม่สบายจริงๆ


ตอนนี้พวกคุณคงคิดว่าผมเป็นโรคจิตสินะ ผมตอบเลยว่า ใช่! ผมเป็นโรคจิต (ตอบอย่างไม่อายปากเลยนะยะ 555)


ตั้งแต่ที่ผมเห็นจิฮารุครั้งแรก ก็ตกหลุมรักทันที ผมตามเขาไปทุกที่ รู้ที่อยู่ รู้วันเกิด รู้ไลน์ รู้เฟส ทุกอย่างเลยครับ เขาชอบอะไรไม่ชอบอะไรผมก็รู้


แน่นอนครับผมเรียนที่เดียวกับเขาแต่ว่าคนละห้องเท่านั้นเองและไม่เคยคุยกันแม้แต่ประคำเดียว จนวันหนึ่งผมตัดสินใจรวบรวมความกล้าที่จะทักเขาแต่ทว่าจู่ๆเขาก็ลาออกจากโรงเรียนกลางคันซะอย่างงั้น งานนี้ผมต้องไม่พลาดสิครับ ต้องตาม ตามรักของผม~ ผมก็เลยย้ายมาพร้อมกับเขาเลยครับ ฮ่าๆ แถมได้อยู่ห้องเดียวกันด้วย ดีใจอ้ะ


"นายน้อยคะ ถ้าไม่รีบแต่งตัวจะสายเอานะคะ"


อา...จิฮารุรอผมก่อนนะ ผมจะไปหาเขาให้ได้เลย

"นายน้อยยาโตะคะ!"


"หะๆ..อะไรมาเรีย" มาเรียที่ตระโกนอยู่นอกห้องดึงสติผมที่กำลังลอยไปหาจิฮารุกลับมา


"จะสายแล้ว อีก5 นาทีโรงเรียนจะเข้านะคะ"


"ห๊ะ!? อะไรนะ"นี่ผมเหม่อไปนานแค่ไหนเนี่ย แค่คิดถึงจิฮารุแปปเดียวเอง โหยพลังความรักนี่รุนแรงชะมัด


แอด~


ผมเปิดประตูออกมาจากห้องอย่างรีบร้อน แต่งตัวก็ไม่เรียบร้อยเห้อ ผมว่าวันนี้ผมตื่นเช้าเพื่อมาเสริมหล่อแล้วนะ ฮืออออ ไม่ทันจนได้


"นายน้อย นี่ค่ะ"มาเรียที่คอยอยู่หน้าประตู ได้ยื่นกล่องขนาดเล็กทรงสีเหลี่ยมผืนผ้ามาให้ผม


"อะไรอ่ะ"ผมถาม


"แว่นตาค่ะ คุณท่านให้คุณใส่เอาไว้ ไม่อยากให้นักเรียนคนอื่นรู้ว่าเป็นใครนอกจากคุณครูค่ะ"มาเรียตอบ


นั้นสิจะใส่ไว้ก็ดีเหมือนกัน ก็ผมน่ะหน้าตาไม่ใช่ขี้ๆนะครับ เห็นแบบนี้สาวๆติดตรึม


"ไว้ป้องกันสาวๆอ่อ" ผมถามอย่างกวนๆใส่มาเรีย


"ไม่ใช่ค่ะ คุณท่านให้ใส่ไว้เพื่อปกกันไม่ให้นายน้อยเป็นอันตรายจากคู่แข่งทางการเมืองต่างหาก"


"อ่าวเหรอ"นั้นสิพ่อผมค่อนข้างจะเป็นใหญ่เป็นโตมีคู่แข่งทางการเมืองเต็มไปหมด บางคนถึงกับคอยจ้องจะทำร้ายครอบครัวเราเพื่อที่จะครองอำนาจแทน


ว่าแล้วผมก็หยิบแว่นตาจากกล่องมาใส่ แว่นมันค่อนข้างหนาคล้ายเด็กเนิร์ด แต่พอใสไปก็ชัดแจ๋ว เหมือนเป็นแค่แว่นหลอกเฉยๆ


"งั้นรีบไปเถอะค่ะ ตอนนี้รถได้รอแล้ว"


"อื้ม"



[โรงเรียนมัธยมทะมะโกะ]


สุดท้ายผมก็มาสายจนได้


ตอนนี้ผมเดินมาหน้าห้องเรียนแล้วสูดหายฟื้ดดดดดดดด ฮ่าาาาาา จะได้เจอแล้วๆ ดีใจจัง


ครืนนนน~


ผมเปิดประตูเข้าไป เห็นทุกคนจ้องผมเป็นตาเดียว ประหนึ่งถามในใจว่า 'มันเป็นใครว่ะ'อะไรแบบนั้น


"เอามาแล้วเหรอ มาๆแนะนำตัว" ครูที่ยืนอยู่หน้าพูดขึ้น


"สวัสดีครับผมยาโตะ โอคาดะ ยาโตะ"


ผมแนะนำตัว แต่สายตาผมมันไม่ได้มองเพื่อนร่วมห้องเลยแม้แต่น้อย ผมมองไปที่คนๆเดียวเท่านั้น นั้นไง จิฮารุนั่งอยู่ริมหน้าต่างเอามือเท้าคางอย่างเบื่อหน่าย หูยยยยคนอะไรน่ารักจัง ทำอะไรก็น่ารักไปหมด~


จากนั้นครูก็พูดอะไรบางอย่างซึ่งผมไม่ได้ยินแม้แต่น้อย แต่พอครูพูดจบผมก็ครับทันที อาาาาา เก้าอี้ข้างหลังเขาคงเป็นของผมสินะ เพราะทุกโต๊ะก็มีคนนั่งทุกคนถึงไม่ใช่ผมก็จะนั่ง!


อั้ยยย ผมเผลอมองเขาด้วยอ่ะ เขาจะรู้ตัวไหมเนี่ย เขินอ่ะ


ผมนั่งลงบนเก้าอี้ เฝ้ามองต้นคออันขาวเนียน อะอ่าว? ต้นคอเข้าใส่อะไรด้วยอ่ะ โชคเกอร์เหรอ เหมาะกับเขาดีนะใส่แล้วดูเซ็กซี่ดี ฮ่าๆ


ผมบอกเลยครับนั่งดูทั้งวันก็ไม่เบื่อ ต้นคอของเขาเนี่ย อยากกัดโชคเกอร์ให้หลุดชะมัดยากเกะกะจริง><



ไรท์ใจดีลงให้วันนี้เลย555555

ตอนนี้ก็ชิวๆไป~

ตอนหน้าขอหวานนิดๆ&amp;gt;&amp;lt;

ทุกคอมเม้นทำให้ไรท์มีไฟ!!

ความคิดเห็น