Lady Dark

ขอบคุณท่านรีดทุกคนนะงับที่เข้ามาอ่านนิยายของเก๊าาา ><

บทสรุปที่ 2 กับเวลาที่เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงและการหลบหนีออกจากโรงเรียน

ชื่อตอน : บทสรุปที่ 2 กับเวลาที่เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงและการหลบหนีออกจากโรงเรียน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 353

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2560 01:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทสรุปที่ 2 กับเวลาที่เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงและการหลบหนีออกจากโรงเรียน
แบบอักษร

บทสรุปที่ 2 กับเวลาที่เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงและการหลบหนีออกจากโรงเรียน

            จากบทสรุปที่แล้วก็ได้ปิดตำนานของสองแฝดตะกละลง กับบทสรุปนี้เรามาดูทางด้านของเซรีนกันค่ะ ว่าจะเป็นยังไงบ้าง โจชัวจะเล่นอะไรตุกติกเหมือนอย่างที่ผ่าน ๆ มามั้ย ฮีแกจะซ่อนแผนอะไรอีก ((ไรท์รู้นะว่ามีคนรอสมน้ำหน้าโจชัวของไรท์อยู่ ><))

            หลังจากที่ตกลงวางแผนกับโจชัวเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนก็แอบอยู่มุม ๆ หนึ่งเพื่อรอโอกาส ระหว่างที่รอ เซรีนก็มองไปรอบ ๆ เพื่อหาอาวุธเอาไว้กันตาย

            “เธอคิดว่าเราจะรอดกลับไปเจอพวกนั้นหรอ” อยู่ดี ๆ โจชัวก็พูดออกมาเบา ๆ เปอร์เซ็นที่จะรอดกลับไปรวมกลุ่มกับพวกคาเรนนั้นเซรีนรู้อยู่ดีเต็มอก ว่ามันเป็นอะไรที่รอดยากมาก อาวุธมือเปล่ากันทั้งสองคนกับฝูงซอมบี้ที่หิวโหยและไม่ยอมเดินจากไปไหน ถึงจะเป็นอย่างนั้นแต่เซรีนก็ยังอยากลองเสี่ยงดู เพราะเธอเคยสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะต้องรอด จะต้องมีชีวิต เพื่อกลับไปหาครอบครัวของเธอ

            “เราต้องรอด แค่นั้นแหละ” เซรีนตอบกลับเน้น ๆ กับคำว่า ‘ต้องรอด’

            “ฉันเริ่มสงสัยแล้วสิ ทำไมเธอถึงยอมเสี่ยงขนาดนี้เพื่อพวกนั้น จากที่ฉันดู ๆ มาแล้วก็ไม่เห็นว่าพวกนั้นจะยอมเสี่ยงอะไรเพื่อเธอเลย เผลอ ๆ ตอนนี้คงไม่อยู่รอพวกเรากลับไปด้วยซ้ำ” คำพูดของโจชัวทำเซรีนแอบหวั่น ๆ ใจอยู่เหมือนกัน แต่เซรีนเชื่อในศรัทธาของตัวเองว่าคาเรนและชาลอตไม่ใช่คนแบบที่โจชัวกล่าว

            “...”

            “ J ” โจชัวคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเซรีนนิ่งเงียบไป ท่าทีของเซรีนตอนนี้เป็นครั้งแรกที่โจชัวอ่านออกว่าความไม่มั่นใจได้เกิดขึ้นกับเซรีนแล้ว

            “นายอยากได้อะไรติดตัวไว้มั้ย” เซรีนพูดขึ้นมาหลังจากตั้งสติอีกครั้ง

            “เธอมีอะไรให้ฉันเลือกบ้างละ”โจชัวถามกลับมาพร้อมกับการยักคิ้วมองมาที่เซรีนอย่างสงสัย ((แต่ท่าทางออกจะยียวนกวนเบื้องล่างตามฉบับของโจชัวนาจา))

            “ไม่มี”

            “หึ”

            โจชัวแค่นหัวเราะออกมา และไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร หยิบก้อนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วเขวี่ยงขว้างไปอีกทางที่ค่อนข้างหางจากห้องยามพอสมควร

            ตุบ!!!

            “อ่...ะ...อ่า” และแน่นอนว่าปฏิกิริยาของโจชัว ทำเอาเซรีนตกใจอยู่เหมือนกัน แต่การกระทำของโจชัวกลับล่อผู้ติดเชื้อไปอีกทางได้อย่างรวดเร็ว พวกมันพากันกรู่วิ่งไปทางที่ขว้างก้อนหินไป แต่ก็ยังมีบางจำนวนที่ยังคงอยู่แถวหน้าห้อง แต่ก็ไม่เป็นเรื่องยาก

            “อ๊ะ!” เซรีนที่กะว่าจะแยกออกไปล่อพวกมันตามแผนทีวางไว้กลับโจชัวก็ต้องร้องเสียงหลงออกมา เพราะว่าแทนที่จะแยกกันวิ่งไป โจชัวกลับคว้าเอวของเซรีนแล้วออกแรงให้วิ่งมาทางเดียวกัน โจชัวและเซรีนวิ่งผ่านหน้าพวกผู้ติดเชื้อบางคนที่ไม่ยอมวิ่งตามพวกไปอย่างง่ายดาย ((ลักษณะของซอมบี้หรือผู้ติดเชื้อจะค่อนข้างเดินช้ากว่าปกติ เมื่อไม่ได้อยู่กันเป็นกลุ่มก้อน แต่ถ้ารวมตัวกันอยู่เมื่อไร หายนะบังเกิดแน่ค่ะ)) ทั้งคู่ถีบผู้ติดเชื้อที่ยืนขว้างหน้าห้องยามออกไปอย่างรวดเร็ว แต่เหมือนจะลืมคิดไปว่าห้องยามที่อยู่กลางดงซอมบี้แบบนี้  ประตูที่ไร้การล็อคกุญแจจากด้านใน มันจะมีอะไรรออยู่พวกเขากัน

            ปัง!!!

            “แฮ่ก ๆ!!!” ทันทีที่ปิดประตูและล็อคกุญแจเรียบร้อย ทั้งคู่ก็หยุดหอบหายใจ แต่ก็เหมือนจะแค่ครู่เดียว...

            “อ่ะ...อ่..อ่า...”

            “!!!!!”

            ความกว้างของห้องยามดูเหมือนจะแคบลงทันทีกับสิ่งที่ทั้งคู่เห็นตอนนี้ เมื่อลองดูดี ๆ แล้ว ภายในห้องยามเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ทั้งผนัง ทั้งพื้น หรือแม้แต่โต๊ะนั่งทำงาน เจิงนองเลือดไปหมด เศษเนื้อเอ่ย เศษอวัยวะต่าง ๆ กระจายเต็มพื้นห้อง กลิ่นสาบเหม็นคาวของเลือดโชยเข้าจมูกของทั้งสองเต็ม ๆ ยามแปดคนมีสภาพไม่แตกต่างกัน เลือดโชกทั้งตัว ตามร่างกายมีแต่แผลเหวอะวะจนมองเห็นกระดูก เศษเนื้อที่ใกล้จะหลุดปลิวไปมาตามแรงเคลื่อนไหวของร่างที่ตอนนี้พุ่งตรงมาหาทั้งคู่อย่างหิวโหย

            “หลบ!!!” เซรีนผลักโจชัวลงไปใต้โต๊ะ ก่อนจะออกแรงถีบยามคนแรกที่เข้าใกล้ตัวมากที่สุดออกไป พร้อม ๆ กับยกเอาเก้าอี้ไม้โยนใส่ยามคนที่สองและสามที่เริ่มประชิดตัว

            “ปืนอยู่ที่ไหน!!!!” ก่อนที่ยามคนอื่น ๆ จะใกล้เข้ามาและยามพวกที่ล้มอยู่จะเริ่มตั้งตัวได้ เซรีนก็ตะโกนถามโจชัวถึงตำแหน่งของปืนทันที

            “ถ้าพวกนี้อยู่ในห้องปืนก็อยู่ที่กระเป๋าเก็บปืนข้างหลังพวกมันนั้นแหละ!!” โจชัวตะโกนตอบกลับ ก่อนจะออกแรงถีบโต๊ะทำงานออกไป เพราะมียามคนหนึ่งพุ่งเข้ามาหาโจชัว

            “นายใช้ปืนเป็นใช่มั้ย!?”

            “เป็น”

            ว่าจบเซรีนก็ออกตัวพุ่งไปหายามคนที่สองและคนที่สามที่ถูกเก้าอี้โยนใส่จนล้ม เซรีนคว้าเก้าอี้ที่โยนใส่ในตอนแรก มากักยามคนที่สามไว้ไม่ให้ลุกขึ้นก่อนจะยกเท้าขึ้นมากระทืบลงไปที่ศีรษะจัง ๆ

            แผ๊ละ!!!

            เศษเนื้อ สมอง และ เลือด กระเซ็นออกมาเลอะเต็มเท้าของเซรีน มีเลือดที่พุ่งกระจายจากแรงกระทืบเปรอะเต็มหน้าเซรีน

            ผลั๊วะ!!!

            ก่อนที่ยามคนที่สองจะเอื้อมมือมาคว้าขาเซรีนเข้าไปกัด เซรีนก็รีบเตะเข้ายอดหน้าให้หงายนอนลงไปใหม่ก่อนจะกระทืบเท้าลงไปจัง ๆ ที่หน้าของยามคนที่สองเหมือนกับที่ทำยามคนที่สาม

                แผ๊ละ!!!

            “มาเอาปืน!!!!” เซรีนตะโกนบอกโจชัวก่อนจะวิ่งไปที่ยามคนที่หนึ่ง ข้าง ๆ ของโจชัวเองก็ใช่ว่าจะปลอดภัย เพราะยามคนที่สี่และห้า ต่างก็พุ่งเข้าหาโจชัวอย่างหิวกระหาย ยามคนแรกที่เซรีนถีบในตอนแรกนั้น กระเด็นไปชนกับขอบเหลี่ยมตู้ ดดยส่วนที่ท้ายทอยนั้นเข้าเหลี่ยมจัง ๆ ทำให้ไม่สามารถจะขยับอะไรได้ เวรีนยกเท้ากระทืบตรงไปยังที่หน้าของยามทันที โดยไม่ปล่อยโอกาสให้ยามคนที่หกและเจ็ดเข้าประชิดมาได้อีก เพราะทันทีที่กระทืบลงไปที่หัวของยามคนแรกเสร็จ เซรีนก็รีบก้มตัวลงไปหยิบปืนที่เหน็บอยู่ข้าง ๆนั้น ก่อนจะเหนี่ยวไกลอย่างรวดเร็ว!!!

            ปัง!!!!! ปัง!!!!!

            ลูกปืนพุ่งเข้าที่ศีรษะของยามคนที่หกและเจ็ดอย่างแม่นยำ

            “เฮ้ย!!!” เสียงร้องของโจชัวทำให้เซรีนต้องรีบหันกลับไปดูอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าก่อนที่โจชัวจะวิ่งมาเอาปืน ยามคนที่แปดที่สภาพไร้ขาจะคว้าขาของโจชัวไว้ ทำให้เขาล้มลงไปกับพื้น โดยที่มียามคนที่ห้าและสี่วิ่งตามมา

            ผลั๊วะ!!!          

            โจชัวรีบถีบหน้าของยามคนที่แปดออกไปอย่างรวดเร็วก่อนที่จะถูกกัดที่ขา แต่เหมือนจะลืมนึกไปว่ายามคนที่ห้าและสี่วิ่งมาประชิดตัวแล้ว

            ปัง!!!!! ปัง!!!!!

            เสียงปืนยิงติดกันสามนัดก่อนที่ร่างของยามคนที่ห้าและสี่จะล้มลงไป

            ปัง!!!!!

            เซรีนเดินมายังโจชัวและยิงลงไปที่หัวของยามคนสุดท้ายที่สภาพไม่สมบูรณ์ ใบหน้าของโจชัวและเซรีนต่างก็เปื้อนเลือดไม่แตกต่างกัน ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ยากแก่การตั้งตัว แต่เซรีนกลับสามารถจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้าได้อย่างสบาย ๆ

            ตึกตัก!! ตึกตัก!!

            โจชัวนึกแปลกใจ เมื่อตัวเองสบตากับเซรีนที่สภาพเลือดสาดไปทั้งตัวแล้วหัวใจกับเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

            ใครจะคิดกันว่าเธอจะน่าสนุกขนาดนี้กันละ

            โจชัวคิดเงียบ ๆ ในใจ และพยายามที่จะกลั้นยิ้มไม่ให้เซรีนดูออกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังตื่นเต้นมากแค่ไหน

            “ขอบใจ” โจชัวกล่าวขอบคุณเซรีนที่ช่วยชีวิตตัวเองอย่างหวุดหวิด

            “ไม่ต้องใส่ใจหรอก สิ่งที่ควรสนใจคือพวกเราจะออกจากที่นี่ได้ยังไง” เซรีนตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจอย่างที่เจ้าตัวบอกจริง ๆ

            “เธอหมายความว่า...” โจชัวทวนคำของเซรีนเบา ๆ

            “...”

            “อ่า...เสียงปืนสินะ” โจชัวลืมคิดเรื่องนี้ไปเรื่องว่า ‘พวกมัน’ จะไวต่อเสียง

            ((เหมือนไรท์จะลืมตัวค่ะว่านี่คือบทสรุป เล่นแต่งมาเป็นเนื้อเรื่องเย้ยยย ><))

            ทั้งสองคนเงียบลงเพื่อใช้ความคิด จู่ ๆ โจชัวก็เหลือบตาไปมองนาฬิกา เห็นว่าตอนนี้พวกตัวเองใช้เวลาไปแล้วยี่สิบกว่านาที ซึ่งคงจะกลับไปรวมกลุ่มกับพวกคาเรนไม่ทัน พอบอกเซรีน เซรีนก็เหมือนจะรู้สึกแย่ที่คลาดกับเพื่อนและกลับไปไม่ทัน ความกลัวที่จะเสียเพื่อนก็ทำให้เซรีนเร่งให้โจชัวหาทางออกไปจากที่นี่เร็ว ๆ เพราะถ้าเทียบกันแล้วมันเลือเวลาอีกแค่ชั่วโมงครึ่งกว่า ๆ ก่อนที่กองทัพจะทิ้งระเบิดลงมา โจชัวบอกเซรีนว่าให้ไปสำรวจห้องเก็บของในห้องยามดู ว่ามีอะไรจะใช้ได้อีกมั้ย พร้อมกับให้ไปล้างหน้าล้างตัวเปลี่ยนชุด((ถ้ามี))  ส่วนตัวเองก็แอบไปคุยกับท่านนายพล เหมือนประมาณว่าจะบอกให้ส่งคนมารับ ซึ่งแน่นอนว่านายพลไม่ยอมส่งคนไป พร้อมกับบอกว่าหน้าที่ของโจชัวมันจบลงแล้ว อารมณ์เหมือนรัฐบาลหลอกใช้โจชัว และโจชัวถูกหักหลัง แน่นอนว่าอารมณ์โจชัวย่อมต้องขึ้น แต่ก็ไม่ได้แสดงอะไรออกมานอกจากว่า บอกให้นายพลรักษาตัวให้ดีและขอบคุณมากสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ((น้องโจของเราแอบจิต ๆ แน่นอนว่าต้องคิดหาทางรอดเองพร้อมกับเอาคืนไปพร้อม ๆ กัน)) เมื่อเซรีนออกมา โจชัวก็เข้าไปล้างหน้าล้างตัว เตรียมพร้อมที่จะฝ่าวงล้อมซอมบี้ที่ตอนนี้เริ่มจะทุบหน้าต่าง ประตูเข้ามา

            ตอนนี้ที่ทั้งสองคนมีคือปืนพกแปดกระบอก มีกระสุนสำลองอีกแค่สี่แม็กเท่านั้น โดยทั้งสองต้องวิ่งออกจากประตูหลังของห้องยามไปยังตึกการภาโรงที่ใกล้ที่สุด ซึ่งตอนแรกก็ค่อนข้างอันตราย เพราะเกือบเอาตัวไม่รอด ประตูห้องยามพังมาก่อนที่ทั้งสองจะออกไปทางประตูหลัง ฝูงซอมบี้กรู่วิ่งมาด้วยความเร็ว พอไปถึงที่ตึกการภาโรง ที่นั้นโจชัวและเซรีนเจอคนที่ยังรอดรวมตัวกันอยู่ที่นั่น ทุกคนค่อนข้างตกใจที่เห็นทั้งคู่วิ่งมา แรก ๆ ก็ไม่ไว้ใจว่าโจชัวกับเซรีนจะติดเชื้อมั้ย แต่พอเซรีนบอกว่าโจชัวมีวิธีที่จะออกไปจากโรงเรียน ทุกคนก็เลยไว้ใจโจชัว โดยในตึกนั้นมีรถบัสของโรงเรียนอยู่ ซึ่งทั้งสองคนก็พากันไปหากุญแจรถ เพื่อที่จะขับออกไป โชคดีที่ในตึกการภาโรงไม่มีฝูงซอมบี้อยู่เหมือนในห้องยาม แต่รอบ ๆ ตึกมีเพียบเพราะเซรีนกับโจชัวพามา 555555 ทั้งสองหากุญแจเจอ ช่วงนี้จะเป็นช่วงที่สบาย ๆ เพราะทุกคนคิดว่าถ้ามีรถก็จะสามารถรอดจากที่นี่ เพราะโจชัววางแผนไว้ว่า จะใช้รถสามคัน โดนคันแรกจะเป็นเพียงรถเปล่า ๆ ที่จะเอาเชือกมัดพวงมาลัยไว้เพื่อล็อคเส้นทางและหาของอะไรหนัก ๆ ไปทับที่คันเร่ง เพื่อพุ่งชนประตูโรงเรียนที่มีพวกทหารค่อยเฝ้าอยู่ และรถอีกสองคันก็จะให้พวกที่ยังรอดอยู่ใช้ขับออกไป

            ถ้ารีด ๆ จำตอนของมอร์แกนได้ ที่เคยทิ้งท้ายไว้ว่า “พวกเราค่อย ๆ เริ่มที่จะปรับตัวให้กลมกลืน...” นั้นหมายความว่าความสนุกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เพราะมีใครบางคนบนรถบัสที่พวกยังรอดอยู่แฝงตัวเนียนอยู่ด้วย ^^


เหลือเวลาอีกเพียงแค่ 1 ชั่วโมง!!!!!

กับบทสรุปนี้มีตรงไหนที่สงสัยคอมเมนต์ถามได้นะคะเดียวไรท์เข้ามาตอบ

ขอบคุณทุกคนมากกน๊าาาาาาาาาาาาาาาาา ที่ถึงแม้เก๊าจะหายไปนานแค่ไหนก็ยังเข้ามาอ่าน เข้ามาติดตาม กราบขออภัยที่ข้าน้อยไม่มีมารยาทในการลงและทำให้ท่านทั้งหลายรอนาน กราบขออภัยที่ทำให้หลาย ๆ ท่านเสียความรู้สึกกับการอ่านนิยายเรื่องนี้ กราบขออภัยที่อาจใช้คำพูดหรือตัวอักษรไม่ชัดเจน ไม่ถูกต้อง ทำให้เห็นภาพไม่ออก กราบขออภัยจริง ๆ ค่ะ TOT

ปล.ลงท้ายเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือความจริงใจนะคะ >< สุดท้ายนี้อยากให้รีด ๆ ที่ยังค่อยติดตามอ่านอยู่แสดงความคิดเห็นกันว่า โจชัวจะจบแบบไหน รู้สึกมีแต่คนด่าเยอะมากกกกกก เลยอยากรู้ว่าทุกคนอยากให้โจชัวจบแบบไหน คอมเมนต์กันเยอะ ๆ น๊าาาา

ความคิดเห็น