จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น : จักรพรรดิ,นิยายจีน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.4k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2560 00:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

ตอนที่ 7

ภายในหัวรู้สึกหนักอึ้งไปหมด เฟิงขยับเปลือกตาสองสามครั้งก่อนจะค่อยๆลืมตากลมโตขึ้นมา ก่อนที่หูของเขาจะพลันได้ยินเสียงของสตรีดังขึ้นมา

“อ๊ะ! พระสนมท่านฟื้นแล้ว”

“เจ้า...”สตรีสองคนตรงหน้าเฟิงไม่เคยพบมาก่อน แต่ดูจากการเสื้อผ้าอาภรณ์แล้วก็คาดเดาได้ไม่ยากนักว่าต้องเป็นข้ารับใช้

ว่าแต่พวกนางเรียกข้าว่าอะไรนะ?

พระสนม!

นี่ข้ามิได้ฝันไปหรือนี่

“พวกเจ้าคือผู้ใด”เอ่ยถามก่อนที่จะยันกายลุกขึ้นนั่งเนื่องจากเขาปวดช่วงล่างเสียเหลือเกินจึงยังมิอาจจะลุกเดินลงไปได้

“พระสนม หม่อมฉันมีนามว่าชิงเอ๋อร์เจ้าค่ะ”นางคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาพร้อมย่อกายทำความเคารพขณะพูด

“หม่อมฉันมีนามว่าอี้เหมยเจ้าค่ะ”ตามด้วยอีกคนที่กระทำแบบเดียวกัน ทั้งสองมองเฟิงอย่างเคารพเพราะถือว่าเป็นเจ้านายคนหนึ่ง

“ฮ่องเต้มีรับสั่งให้พวกหม่อมฉันสองคนเป็นผู้ที่มารับใช้ท่านเจ้าค่ะ”ชิงเอ๋อร์กล่าวออกมาอีกครั้งเพื่อไขข้อข้องใจของเจ้านายพวกเธอ

“รับใช้ข้าหรือ ข้าเป็นบุรุษเหตุไฉนพวกเจ้าซึ่งเป็นสตรีต้องมาดูแลรับใช้ข้าด้วย”ร่างบางรู้สึกปั่นป่วนในหัวเสียเหลือเกิน ทั้งเรื่องตำแหน่งสนมที่ถูกยัดเยียดมาให้ จักรพรรดิองค์นี้ทรงมีจิตใจและความคิดที่วิปลาสยิ่งนัก สตรีมีให้เชยชมเสียมากมายกลับมาเลือกเขาผู้ซึ่งเป็นทหารต่ำต้อยแถมยังเป็นตัวอัปลักษณ์อีกต่างหาก และปากบางก็พูดสิ่งที่อยู่ในความคิดของตนออกมาด้วยความพลั้งเผลอและโมโห

“ฮ่องเต้หยางเจี๋ยทรงประหลาดยิ่งนัก พระสนมของพระองค์ทรงมีมากมายเสียจนนับมิถ้วนแต่กลับมาแต่งตั้งข้าที่เป็นบุรุษเพิ่มขึ้นมาเสียนี่ ใจของท่านช่างวิปลาศยิ่งนัก!”

“เจ้าว่าใครวิปลาส”เสียงเยือกเย็นเอ่ยออกมาก่อนที่ร่างสูงคุ้นตาของหยางเจี๋ยจะปรากฏตัวตามมา สายตาดุดันมองไปที่คนที่นั่งอยู่บนเตียงซึ่งตอนนี้สะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อยเนื่องจากร่างสูงมาแบบเงียบเชียบมิได้ให้ขันทีประกาศเพื่อที่จะมาดูว่สนมคนใหม่ที่ตนแต่งตั้งเป็นเช่นไรบ้าง

หึ ช่างประจวบเหมาะกับที่สนมของพระองค์กำลังกล่าวว่าร้ายพระองค์อยู่!                 “พวกเจ้าออกไปก่อน”หยางเจี๋ยสั่งนางข้ารับใช้สองคนที่กำลังทำความเคารพเขาอยู่

“เพคะ/เพคะ”นางทั้งสองรีบออกไปทันทีถึงในใจจะห่วงเจ้านายของตนแต่ในเมื่อเป็นคำสั่งของเจ้าแผ่นดิน พวกเธอจะขัดขืนได้หรือ?

“ว่าอย่างไร พระสนมเฟิง”เอ่ยย้ำสถานะของอีกคนให้ออกมาชัดเจนจนทำให้ดวงตากลมโตของเฟิงที่ในคราแรกหลบไม่กล้าสบดวงตาเหยี่ยวของฮ่องเต้ กลับตวัดสายตาขึ้นมามองเมื่อได้ยินสถานะที่ตนไม่เต็มใจ

“กระหม่อมมิบังอาจรับตำแหน่งอันสูงส่งอย่างนั้นได้หรอกพะยะค่ะ พระองค์ได้โปรดทรงไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนอีกครั้ง”

“ข้าไตร่ตรองถี่ถ้วนแล้วและเจ้าก็เป็นสนมของข้าเต็มตัวแล้วเช่นกัน”

“แต่ข้าไม่เต็มใจ!”

“เจ้าคงลืมไปว่าข้าคือจักรพรรดิหยางเจี๋ย เจ้าของแผ่นดินที่ตัวเจ้าและครอบครัวเล็กๆของเจ้าอาศัยอยู่ หรือว่าเจ้าอยากให้ครอบครัวของเจ้าหายไปจากแผ่นดินของข้าดีล่ะ”เอ่ยอย่างกุมชัยชนะพร้อมรอยยิ้มหยัน

ตัวเล็กแค่นี้บังอาจต่อปากต่อคำกับข้า!

ด้านเฟิงเมื่อได้ยินดังนั้นก็ชะงักหยุดการกระทำที่ก้าวร้าวต่อคนที่มิสมควรทำใส่ทันที ก่อนที่ทั่วทั้งห้องจะเงียบจนได้ยินเสียงใบไม้ด้านนอกเมื่อต้องลมพัด

“เจ้าอย่ามากความให้มากนัก ตัวข้าในตอนนี้ต้องการเจ้าอยู่ ถ้าหากข้าเบื่อและรำคาญเจ้าแล้ว ข้าจักปล่อยเจ้าไป”

“…”

“ข้าจักให้เจ้าอยู่ในเรือนแห่งนี้และส่งพวกข้ารับใช้มาดูแลเจ้า ในระหว่างที่ยังเป็นสนมของข้า ถ้าข้าอยากเสพสังวาสเจ้าก็ต้องรองรับอารมณ์ของข้า ห้ามขัดขืน และระหว่างนี้ข้าก็จะส่งเงินทองไปให้แก่ครอบครัวเจ้า ข้ารับรองว่าจักดูแลพ่อแม่ของเจ้าให้ดีกว่า อย่างน้อยก็ดีกว่าตอนเจ้ายังเป็นทหารต่ำต้อยก็แล้วกัน”

อึก เฟิงน้ำตาไหลภายในใจ

เป็นทหารต่ำต้อยแล้วเป็นเช่นไร?

ถึงเงินเดือนทรัพย์สินที่เขาส่งให้แก่พ่อแม่จะมิได้มากมายเท่าใดนัก แต่เขาก็มิได้ขายความเป็นบุรุษเพื่อเงินทองให้น่าอายเช่นนี้..

คิดได้เพียงในใจเท่านั้น...ปากบางก็เอ่ยตอบรับด้วยเสียงอันเบาหวิวราวกับกระซิบ

“พะยะค่ะ”

ฮ่องเต้หยางเจี๋ยได้ฟังดังนั้นจึงพระทัยเย็นขึ้นกว่าเดิม พระองค์ยืนขึ้น พระวรกายหนาสมกับดั่งโอรสจากสวรรค์ค่อยๆก้าวเข้าไปหาคนบนเตียงที่ตอนนี้ก้มหน้ามิยอมให้เห็นใบหน้าเสียที

“เงยหน้าขึ้นสิ ข้าอยากเห็นใบหน้าของสนมรักของข้า”พระโอษฐ์เอื้อยเอ่ยราวกับต้องการประชดประชัน

สนมรักงั้นหรือ?

น่าขันเสียจริง...สนมรักที่ต้องโดนกระทำอย่างป่าเถื่อนราว ตามมีร่องรอยดิบเถื่อนทั่วตัว ร่างกายด้านล่างยังคงมีอาการเจ็บ

เฟิงเงยหน้าตามที่เจ้าชีวิตสั่ง ได้...ถ้าพระองค์อยากให้เขาทำตามคำสั่ง...เขาก็มิอาจจะขัดขืน...เขาจะยอมทำตามที่อีกคนประสงค์ทุกอย่าง

“อย่าคิดขัดขืนล่ะ จักทำอะไรก็นึกถึงพ่อแม่ของเจ้าเอาไว้ดีๆ”เอ่ยจบก็จับคางเฟิงขึ้นมาพร้อมค่อยๆก้มลงไปนำพระโอษฐ์ประกบกับริมฝีปากอันซีดเซียวของอีกฝ่าย พระชิวหาเลียไปตามรอบปากด้านนอกจนมันชุ่มฉ่ำแล้วแทรกพระชิวหาลงไปในปากบางหวาน ดูดลิ้นคนตัวเล็กจนเจ้าของลิ้นที่โดนกระทำเจ็บปวดไปหมดแต่ก็มิได้เอื้อนเอ่ยเสียงออกมา มือบางกำผ้าปูที่นอนแน่นจนราวกับว่ามันจะขาดตามแรงมือ

คนสองคนจูบกันอย่างยาวนานจนเมื่อฮ่องเต้หยางเจี๋ยรับรู้ว่าอีกคนสลบไปอีกรอบแล้วนั้นก็จึงหยุด ก่อนจะถอยออกมาจ้องมองใบหน้าสนมคนใหม่ของตนอีกครั้ง มุมปากยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะหมุนตัวออกไปจากห้อง



อู่เค่อมองร่างของอดีตสหายรักด้วยแววตาล้ำลึก เมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาในห้องพักของพวกเขาสองคน

ใช่แล้ว!พวกเขาทั้งสองพักด้วยกัน ถึงแม้ว่าตอนแรกองค์จักรพรรดิจะมีรับสั่งถามความสมัครของพวกเขาว่าจะให้พักเป็นการส่วนตัวของผู้ใดผู้หนึ่ง แต่ว่าพวกเขาทั้งสองต่างเคยชินกับการอยู่ด้วยกันตั้งแต่เมื่อเข้ามาอยู่ในวังหลวงได้ใหม่ๆจนไต่เต้าขึ้นมาเป็นองครักษ์ประจำกายของฮ่องเต้ได้ พวกเขาจึงยังคงพักห้องเดียวกันเช่นเดิม และเพราะจะเป็นเหตุนี้หรือเปล่าที่อู่เค่อเริ่มมองเสี่ยวติงไม่ได้เป็นแค่สหายรัก

แต่ตอนนี้มิใช่เช่นเดิมแล้ว...

พวกเขาทั้งสองไม่มีวันเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้ เพราะเสี่ยวติงเป็นคนที่พูดตรงใจ คำไหนคำนั้นสมเป็นชายชาตินักรบ และ...ร่างสูงของอีกคนคงเกลียดเขาแล้ว

อู่เค่อหัวเราะให้กับความโง่เง่าของตนเอง ที่ดูอีกฝ่ายไม่ออกว่าก็ชอบบุรุษเช่นเดียวกับเขา แต่เพราะเสี่ยวติงไม่เคยมีความสนใจในบุรุษมาก่อน เวลาพวกเขาสองคนไปหอนางโลมเพื่อระบายความใคร่ก็เลือกแต่สตรี ส่วนตัวอู่เค่อนั้นก็มีอารมณ์กับสตรีตามปกติแต่พอเห็นร่างกำยำของเสี่ยวติงก็พลันรู้สึกขึ้นมา

บุรุษที่อดีตสหายของเขาสนใจ...

บุรุษที่ทำให้เสี่ยวติงตัดความเป็นเพื่อนกับเขาได้...

บุรุษ...ที่ได้เป็นถึงสนมชายคนแรกของฮ่องเต้หยางเจี๋ย

เฟิง!

ความคิดเห็น