•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.4.1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 31 มี.ค. 2560 14:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.4.1
แบบอักษร

Ep.4 ความลับของยาโตะ 1


13 ปีก่อน ที่บ้านของรัฐมนตรี


"นายน้อยยาโตะ อย่าวิ่งพลานไปทั่วสิคะ มาเรียวิ่งตามไม่ไหวแล้วหยุดเถอะค่ะ..แฮ่กๆ"


"ฮ่าๆๆๆ ไม่เอา ไม่หยุดมาเรีย ฉันจะวิ่ง วี่~~"


เด็กน้อยอายุ5ขวบหน้าตาน่ารักแต่งตัวใส่ชุดสูทสีน้ำเงินตัวเล็ก ที่มองดูแล้วก็เหมือนโคนันตัวน้อยๆที่วิ่งตามทางเดินอย่างสนุกสนานโดยไม่สนเลยว่ามีคนรับใช้วิ่งตามอย่างเหนื่อยหอบ


"โถ่ นายน้อยเดี๋ยวคุณท่านก็ว่าอีกหรอกค่ะ มาเรียเตือนแล้วนะคะ"


"ม่ายอาวววว ฉันจะวิ่ง ฮ่าๆๆๆสนุกๆ หือกลิ่นไรอ่ะ?"เด็กชายที่วิ่งมาตลอดทางจู่ๆก็หยุดวิ่งกระทันหันซะงั้น ทำให้มาเรียที่วิ่งตามมาแทบเบรคไม่อยู่


"ว้าย..ตระเถร นายน้อยคะ จะหยุดวิ่งก็บอกสิคะ มาเรียเกือบชนกำแพงแล้วเนี่ย ถ้าหน้ามาเรียพังจะหาสามีไม่ได้นะคะหูย" มาเรียพูดไปก็จับหน้าตัวเองไปเพื่อดูความเสียหายแล้วหยิบตะหลับแป้งมาแต่งนิดเติมหน่อยก่อนจะเก็บใส่กระเป๋าเหมือนเดิม


"มาเรีย ได้กลิ่นอะไรไหม ฉันได้กลิ่นหอมๆของอะไรซักอย่างอ่ะ" เด็กชายไม่สนใจมาเรียเลยแม้แต่น้อย เอาแต่ทำจมูกฟุดฟิดเหมือนได้กลิ่นอะไรบางอย่าง


"อะไรคะ มาเรียไม่เห็นได้กลิ่นอะไรเลย"


"แต่ฉันได้กลิ่นจริงๆนะ..จากห้องนั้นอ่ะ" เด็กหนุ่มชี้ไปทางห้องๆหนึ่ง แล้วเดินไปที่ประตูห้องๆนั้นอย่างหลงไหล พร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดประตูดบานนั้น


"ตระเถร! นายน้อยเข้าไปไม่ได้นะคะ ห้องนั้นมันห้ามเข้า" มาเรียได้วิ่งมาขวางทางกางมือกว้างกันเอาไว้เพื่อไม่ให้หนุ่มน้อยเข้าไปในห้องๆนี้


"มาเรียถอยฉันไม่ได้จะทำให้อะไรเสียหายซะหน่อย ฉันอยากรู้ว่ามันคือกลิ่นอะไรแค่นั้นเอง" เด็กน้อยยังคงยืนยัดไม่ไปไหน แถมทำหน้าบูดบึ้งเท้าสะเอวแบบไม่พอใจ


"กลิ่นอะไรคะนายน้อย ไม่มีกลิ่นอะไรทั้งนั้นหรอกค่ะ นายน้อยไม่สบายเองมากกว่า กลับเถอะค่ะ" คนรับใช้บ่ายเบี่ยงและพยายามดันร่างน้อยๆนั้นให้พ้นประตู


"ไม่เอาฉันจะเข้าไปๆๆๆๆๆ" เด็กน้อยที่ไม่พอใจก็กระทืบเท้าปึงปัง


"นายน้อยเจ้าคะ! ในห้องนี้คือเหล่าตระกูลอัลฟ่าอันสูงส่งนะคะ เขาถูกเชิญมาโดยคุณท่านและคุณท่านก็ได้ส่งกำชับว่าอย่าให้นายน้อยเข้าไปทำความรบกวนแขกเพราะครั้งที่แล้วนายน้อยก็เข้าไปหาแขกแล้วทำให้เขาถึงกับหัวใจกำเริบเลยนะคะ เพราะฉะนั้นกลับเข้าห้องเถอะค่ะ " มาเรียพยายามเกลี่ยกล่อมให้เด็กน้อยไม่เข้าไปในห้องนั้น เพื่อไม่ให้ไปสร้างความวุ่นวายกับตระกูลอันสูงส่ง เหมือนที่เขาเคยทำ


"ก็ได้...ฉันก็แค่อยากรู้เฉยๆ ไม่เห็นต้องขึ้นเสียงเลยนี่หน่า" เด็กน้อยทำหน้าหงอยทันทีที่โดนขึ้นเสียงใส่

"เข้าใจก็ดีแล้วค่ะแต่อย่าทำหน้างอสิคะ ถ้าถึงห้องแล้วมาเรียจะทำเค้กให้ทานเป็นการขอโทษนะคะ ปะค่ะกลับกันเถอะ"


"ซะที่ไหนเล่า ฮ่าๆๆๆ" เด็กน้อยจอมซนพูดเสร็จก็ก้มลอดใต้หว่างขาของมาเรียไปหน้าตาเฉย แล้วเอื้อมมือไปเปิดประตูบานใหญ่อย่างรวดเร็ว


แอดด~


ประตูที่เปิดออก เผยให้เห็นครอบครัวๆหนึ่ง ทุกคนแต่งกายด้วยชุดที่เป็นทางการดูดีมีระดับหรือแม้แต่เด็กชายตัวน้อยสองคนตก็ดูมีออร่า


"ตายจริง นึกว่าเสียงอะไรข้างนอกกะจะให้คาโอรุไปดูแล้วเชียว ที่แท้ลูกชายของคุณโอคาดะนี่เอง น่ารัก น่าชังเชียวนะคะเหมือนจิฮารุตรงนี้เลย" หญิงสาวอายุกลางคนพูดขึ้นด้วยความเอ็ดดูยาโตะพลางลูบหัวเด็กน้อยที่นั่งบนตักเธอ เด็กชายตัวน้อยมีใบหน้าน่ารัก ตาโต ผมดำ ผิวขาวบริสุทธิ์ ซึ่งยาโตะคาดว่าคนที่นั่งบนตัดน่าจะเป็นจิฮารุ แล้วคนที่ยืนอยู่ข้างๆชายอีกคนคงจะเป็นคาโอรุ


แต่ไม่ว่าจิฮารุจะเป็นใครแต่ตอนนี้เขาได้หัวใจของยาโตะไปแล้วโดยที่เด็กคนนั้นไม่รู้ตัว แม้ยาโตะจะรู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นผู้ชายแต่ไม่รู้เพราะอะไร เขาไม่สามารถละสายตาไปจากเด็กน้อยตรงหน้าได้เลย แค่สบตาก็ทำให้ยาโตะหลงไหลไปกับดวงตากลมโตดวงนั้นเสียแล้ว


"คุณนายทาคาโอะ ดิฉันขอโทษแทนนายน้อยด้วยนะคะ เขายังไม่ประสีประสา" มาเรียกล่าวขอโทษก้มลงอย่างนอบน้อม พลางกดหัวของยาโตะก้มลงตาม


"ไม่เป็นไรๆ ลูกคุณโอคาดะก็อายุพอๆกับลูกฉันเนี่ยแหละวัยกำลังซนฉันเข้าใจ ฮ่าๆๆ" ชายวัยกลางพูดขึ้นพร้อมกับยกมือลูบหัวเด็กชายอีกคนที่ยืนข้างๆอย่างเอ็นดู


"แต่ถึงยังไงก็กราบขออภัยจริงๆนะคะ"


"เอาน่ะๆไม่เป็นไร เด็กๆก็แบบนี้แหละ เอ้าจิฮารุกับคาโอรุมาแนะนำตัวกับเพื่อนใหม่หน่อยสิ๊ ม๊าหวังว่าจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ" คุณนายทาคาโอะพูดเสร็จก็ผลักหนุ่มน้อยน่ารักลงจากตักเบาๆ


เด็กหนุ่มกระโดดลงจากตักผู้เป็นแม่แล้วก็เดินเลี้ยวไปซ่อนหลังของเด็กชายอีกคนอย่างอายๆ เดินตามมาอย่างกลัวๆ แต่หารู้ไม่ว่าความน่ารักของเขาทำให้ยาโตะหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเสียแล้ว


"หวัดดี ฉันชื่อทาคาโอะ คาโอรุ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ส่วนคนที่หลบอยู่หลังฉันเนี่ย น้อยชายฉันเอง" คาโอรุทักทายอย่างเป็นพร้อมบอกถึงบุคคลที่ซ่อนอยู่หลังตน


"นี่จิฮารุออกมาสิ" คาโอรุว่า


"เค้ากลัวง่ะ" หนุ่มน้อยพูดเสียงเบาแต่ก็พอจะได้ยินในน้ำเสียงที่สั่นกลัวอยู่หลังพี่ชายของตน


"ไม่กลัวสิ เขาไม่ทำอะไรจิฮารุหรอก ถ้าไม่ยอมออกมาอย่างงี้เดี๋ยวพี่ไม่นอนด้วยนะ" คาโอรุขู่น้องชายของตน


"ไม่เอาๆ พี่ชายต้องนอนกับเค้านะ ถ้าไม่มีพี่ชายนอนกับเค้า เค้าจะนอนไม่หลับนะ" เด็กน้อยเริ่มน้ำตาคลอเมื่อพี่ชายของตนบอกว่าจะไม่นอนด้วย


"งั้นก็มาแนะนำสิ ดูสิเขายืนรอนายแล้วนะ"


"อื้ม" จิฮารุค่อยๆเดินออกมาจากหลังของพี่ชายช้าๆ แล้วออกมายืนข้างๆพี่ชายของตัวเองขณะที่มือยังคงเกาะแขนของพี่ชายอยู่


"อ่อ..เรา...ชื่อทาคาโอะ จิฮารุนะ ยะ..ยินดีที่ได้รู้จัก"


กริ๊ง!!!!!!!


"ให้ตายสิ" ผมสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก็จะไม่ให้ผมหัวเสียได้ยังไงล่ะ นาฬิกาบ้านี่มันปลุกผมจากความฝัน ทั้งๆที่กำลังฝันหวานแท้ๆ


"อา...จิฮารุ..."


แค่5 ขวบยาโตะของเราก็ไปซะแล้ววว

ไงละพระเอกของเรามุ้งมิ้งนะเออ -3-

ตอนหน้าก็ยังคงเป็นยาโตะอยู่ เพื่อเกลิ่นเนื้อเรื่องให้เข้าใจกันเนอะ

ปล.ไรท์เป็นมือใหม่ บางช่วงก็อาจจะไม่ไหลลื่นนะ TT

ทุกคอมเม้นทำให้ไรท์ยิ้ม ><

เจอกันวันจันทร์ค่าาา ส/อา ขออู้แปป-^-

ความคิดเห็น