star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

◆❖bad guyรับจ้างร้าย✘รับจ้างรัก❤ ตอนที่ 23 (โซ~ฟรัง) ดูแล

ชื่อตอน : ◆❖bad guyรับจ้างร้าย✘รับจ้างรัก❤ ตอนที่ 23 (โซ~ฟรัง) ดูแล

คำค้น : ตอนที่ 23 (โซ~ฟรัง)

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2560 00:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
◆❖bad guyรับจ้างร้าย✘รับจ้างรัก❤ ตอนที่ 23 (โซ~ฟรัง) ดูแล
แบบอักษร

อัพเดทวันที่ 30.03.2017

◆❖bad guyรับจ้างร้ายรับจ้างรัก

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/64675/1637640857-member.jpg

ตอนที่ 23 (โซ~ฟรัง) ดูแล



ฟรังก้าวขาเดินตามคนตัวสูงที่เดินในท่วงท่าที่สุดแสนจะสบายแต่เขากลับรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว วงแขนแกร่งโอบไหล่ฟรังไว้แนบชิดลำตัว สายตาผู้คนต่างหันมามองจับจ้องด้วยความอิจฉา




เมื่อเห็นหนุ่มน่าตาน่ารักที่เดินเคียงคู่กับหนุ่มหล่อว่าที่คุณหมอในอนาคต จะว่าไปฟรังยังไม่เคยเดินใกล้ชิดกับใครขนาดนี้มาก่อนยกเว้นดีฟเพื่อนรัก ฟรังแอบเหลือบมองวาโซทุกครั้งที่วาโซเผลอหรือหันไปสนใจสิ่งอื่นที่อยู่รอบข้างแต่พอวาโซหันกลับมามองฟรังก็ต้องเซหน้ามองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคมกริบคู่นั้น





"เป็นอะไรทำไมต้องเดินตัวเกร็งขนาดนั้น?" วาโซก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วพูดถาม



"ห๊ะ! เมื่อกี้โซว่าอะไรนะ? เราไม่ทันฟังนะ"



"ถามว่าทำไมต้องเดินตัวเกร็งขนาดนั้น กลัวอะไร?"



"เปล่าๆ เราเปล่ากลัวอะไร เราแค่...." ฟรังพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจที่จะตอบคำถามนี้



"แค่อะไร?"



"เราแค่รู้สึกว่ามีคนมองอยู่นะแต่เราคงจะคิดมากไปเอง คงไม่มีอะไรหรอกเนอะ"





วาโซมองไปรอบๆ ตามที่ฟรังบอกก็เหลือบไปเห็นกลุ่มเด็กนักเรียน ม.ปลายที่กำลังนั่งมองมาที่เขาทั้งสองคนจากร้านไอศครีมที่อยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาทุกคู่ที่กำลังมองมาต่างจับจ้องไปที่ฟรังเพียงคนเดียว เด็กเหล่านั้นพากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนจะซุบซิบพูดคุยกันภายในกลุ่มเพื่อนๆ





"รีบไปเถอะไม่มีใครมองหรอก" วาโซคว้ามือฟรังเข้ามาจับไว้ทันทีก่อนจะจูงเดินออกไปจากตรงนั้น



"เอ่อ... เราว่าเราเดินตามเฉยๆ ก็ได้นะโซ เอ่อ... คือ...."



"เดินแบบนี้แหละจะได้ไม่หลง"




วาโซไม่ฟังเสียงคัดค้านใดๆ ได้แต่เดินมุ่งหน้าไปยังร้านเสื้อผ้าที่อยู่ถัดไปอีกสามล็อคก่อนจะพาฟรังเดินเข้าไปในร้าน พนักงานสาวต่างหันมายิ้มต้อนรับก่อนที่ทุกคนจะมองไปที่มือสองมือที่กำลังกอบกุมกันไว้ไม่ห่าง





"ชอบแบบไหน?"


วาโซหันมาถามฟรังที่ได้แต่ก้มหน้าก้มตามองพื้นเพื่อหลบสายตาพนักงานในร้านที่มองเขาแล้วอมยิ้ม




"ฟรัง...." วาโซเรียกฟรังอีกครั้งทำให้ฟรังสะดุงเล็กน้อยแล้วเงยหน้าขึ้นมามอง



"อืม... โซว่าไงนะ"



"หึหึ... เป็นอะไรทำไมยืนก้มหน้าก้มตาอยู่ได้ กระเบื้องสวยมากรึไง?"



"เปล่าๆ พอดีเรากำลังตั้งใจเดินนะ โซเรียกเราทำไมเหรอ?" วาโซยิ้ม



"เมื่อกี้ถามว่าชอบเสื้อผ้าแบบไหน?" วาโซถามซ้ำ



"เรานะเหรอ?"



"อืม... ใช่ดิ มาด้วยกันสองคนจะให้ถามใคร"



"อ่อ... เราขอโทษนะ โซซื้อเลยเราไม่อยากซื้ออะไรหรอก เสื้อผ้าเรามีเยอะแล้ว"



"ไม่ได้ถามว่ามีเยอะไหมแต่ถามว่าชอบเสื้อผ้าแบบไหนจะได้ซื้อให้ถูก"



"เฮ้ย!! ไม่ต้อง... โซไม่ต้องซื้อให้เรานะเรามีเสื้อผ้าเยอะแล้ว" ฟรังตอบด้วยความเกรงใจ



"เฮ้ออ... ดื้อจริงๆ งั้นมานี่"






วาโซจูงมือฟรังแล้วเดินไปหยุดอยู่ที่โซนเสื้อผ้าคอลเล็กชั่นใหม่ล่าสุดของแบรนด์ดัง หยิบเสื้อสีขาวมุกขึ้นมาทาบลงบนตัวของฟรังก่อนจะหันไปมองเสื้อเพิ่มอีกสองสามตัวแล้วส่งให้พนักงานร้านช่วยถือไว้ให้





หลังจากได้เสื้อก็เดินไปที่โซนกางเกงขาสั้น เมื่อวาโซลองเอามาทาบที่ตัวฟรังก็เห็นว่ามันสั่นจนเกินไปเลยเปลี่ยนเป็นแบบที่ยาวขึ้นอีกนิดแล้วเน้นหยิบสีเรียบๆ ก่อนจะหยิบขึ้นมาสองสามตัวแล้วยื่นไปให้พนักงานช่วยถืออีกครั้ง





"โซ.... เราไม่กล้าใส่หรอกนะ ราคามันแพงไปสำหรับเรา"



"อยู่เฉยๆ เถอะน่า"



"แต่เราเกรงใจนิ"



"เกรงใจทำไมเราเป็นอะไรกันจำไม่ได้รึไง แฟนซื้อเสื้อผ้าให้แฟนใส่ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน" วาโซพูดขึ้นทำให้ฟรังหน้าขึ้นสีทันที



"เลิกอายได้แล้วเอาชุดไปลองแล้วเดินออกมาให้ดูหน่อย เดี๋ยวจะนั่งรออยู่ตรงนี้"



"เรียนเชิญด้านนี้ค่ะคุณลูกค้า" พนักงานสาวผายมือไปทางห้องลองชุดทันที



"เดี๋ยวเรามานะ" ฟรังพูดบอกวาโซ



"อืม..." วาโซพยักหน้าตอบ




ฟรังหายเข้าไปในห้องลองชุดสักพักก็เดินออกมาพร้อมสวมชุดที่วาโซเป็นคนเลือกให้




"โซ..."



ฟรังเรียกวาโซเสียงไม่ดังหนักเพราะรู้สึกขัดเขินกับสายตาของพนักงานที่กำลังมองเขาสองคนอยู่ในตอนนี้





วาโซเงยหน้าขึ้นมามองฟรังด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งไม่มีการแสดงออกทางสีหน้าแต่อย่างดังเลยทำให้ฟรังก้มมองชุดที่ตัวเองใส่ด้วยความไม่มั่นใจ





"อืม... ไปเปลี่ยนอีกชุด" วาโซตอบด้วยน้ำเสียงปกติ



"เฮ้อ... อืมรอแป๊ปนะ"






ฟรังเดินคอตกหมดความมั่นใจลงไปทันที พอฟรังเดินหายเข้าไปในห้องลองชุดอีกครั้งวาโซจึงคลี่ยิ้มเพียงเล็กน้อย ภาพที่วาโซเห็นคือฟรังน่ารักมากในสายตาของเขาเกิดมาเขาไม่เคยมองผู้หญิงหรือผู้ชายคนไหนว่าน่ารักเลยสักคน เพียงแค่มองผ่านๆ ตาไปเท่านั้นเพราะในชีวิตของเขามีเรื่องสำคัญไม่กี่เรื่องและคงจะหนีไม่พ้นเรื่องของแม่ที่เขารักที่สุดในชีวิต





"โซเป็นไงบ้างอ่ะ?"




ฟรังเดินออกมาอีกครั้งกับชุดใหม่เป็นเสื้อสีโอรสอ่อนๆ กับกางเกงขาขาสั้นเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อยสีครีม




"อืม... ไปเปลี่ยนอีกชุด"





ฟรังได้แต่ถอนหายใจเงียบๆ แล้วเดินคอตกเข้าไปเปลี่ยนชุดตามที่วาโซบอก ตอนนี้ฟรังหมดความมั่นใจเป็นอย่ามากเพราะปกติเวลาที่ฟรังมาซื้อเสื้อผ้าใหม่กับดีฟเพื่อนรักดีฟจะชื่นชมว่าเขาน่ารักอยู่เสมอแต่กับวาโซคนที่เขาแอบปลื้มกับไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ กลับมาเลย





"เฮ้อออ... ก็บอกแล้วว่าชุดแบบนี้ไม่เหมาะกับเรา"





ฟรังมองตัวเองในกระจกแล้วถอนหายใจเฮื้อกใหญ่ก่อนจะลงมือเปลี่ยนชุดที่แควนอยู่เป็นชุดสุดท้าย





ฟรังใช้เวลาเปลี่ยนชุดไม่นานนักแต่สิ่งที่ทำให้เขายืนอยู่ที่หน้ากระจกนานกว่าเดิมเพราะเขารู้สึกไม่มั่นใจและไม่กล้าที่จะเดินออกไปหาวาโซที่นั่งรอเขาลองชุดอยู่ข้างนอก แม้แต่รอยยิ้มสักนิดเขาก็ไม่ได้เห็นแล้วอย่างนี้เขาจะกล้าออกไปได้ยังไง ฟรังถอนหายใจอีกครั้งอย่างหมดแรงก่อนจะเดินออกไปจากห้องลองชุดด้วยใบหน้าที่แสนเศร้า





"โซ..." เสียงอันแผ่วเบากำลังเรียกชื่อของแฟนหนุ่มเพื่อให้หันมามองเขาที่ยืนอยู่หน้าห้องลองชุด



"เดินมานี่" ฟรังเดินเข้าหาวาโซด้วยใบหน้าที่เศร้าเล็กน้อย



"ฟรังบอกแล้วว่าชุดแบบนี้ไม่เหมาะกับฟรังหรอก" วาโซเงียบไม่ได้เอ่ยอะไรตอบ



"งั้นฟรังไปเปลี่ยนชุดก่อนนะจะได้คืนชุด"





ฟรังหันหลังกลับเพื่อจะไปเปลี่ยนชุดหวังว่าจะคืนชุดที่เอามาลองทั้งหมดแล้วขอโทษที่ทำให้พนักงานเสียเวลาที่ต้องมาจัดชุดที่เขาลองไว้โชว์ลูกค้าเหมือนเดิม






หมับ!!



มือของวาโซคว้าแขนของฟรังเอาไว้ทำให้ฟรังหันกลับมามองวาโซอีกครั้ง




"คุณครับ ช่วยเอาชุดทั้งหมดที่แฟนผมลองใส่ถุงให้ทีนะครับ อ่อ... ชุดนี้ไม่ต้องเพราะผมจะให้แฟนผมใส่กลับบ้านเลย"



วาโซหันไปพูดบอกพนักงาน




"โซ...."





ฟรังหน้าขึ้นสีแดงระรื่อเมื่อวาโซพูดกับพนักงานของทางร้าน มันเป็นการบอกพนักงานไปในตัวว่าเขาสองคนเป็นอะไรกัน แฟน....




คำว่าแฟนทำให้ฟรังก้มหน้าลงด้วยความเขิน วาโซหัวเราะหึหึในลำคออย่างพอใจ ใครว่าฟรังไม่น่ารักล่ะ ฟรังน่ารักเกินไปต่างหากจนทำให้เขารู้สึกอยากแกล้งแฟนตัวเองขึ้นมาซะอย่างงั้น





"ชอบไหม?" วาโซถาม



"อืม..." ฟรังพยักหน้าแล้วตอบ



"ใส่แล้วน่ารักดี"



"เอ่อ... ก็...." ฟรังพูดติดๆ ขัดๆ เรียบเรียงไม่ถูกว่าต้องการจะพูดอะไร



"ใส่ชุดนี้กลับบ้านแล้วกัน นั่งรอตรงนี้ก่อนเดี๋ยวไปจ่ายเงินแล้วจะพากลับบ้าน"




วาโซลุกขึ้นยืนสุดความสูง สองมือจับลงที่ไหล่ทั้งสองข้างของฟรังก่อนจะจับให้ฟรังนั่งรอเขาที่โซฟาสีสวย





วาโซเดินไปที่เค้าเตอร์ชำระเงินของทางร้าน พูดคุยกับพนักงานอีกเล็กน้อยก่อนจะจ่ายเงินค่าชุดทั้งหมดที่ฟรังลอง พนักงานยกมือไหว้ขอบคุณด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนที่วาโซจะเดินกลับมาหาฟรังที่นั่งรออยู่อย่างเงียบๆ





"ป่ะกลับบ้านกัน"



"อืม...." ฟรังเงยหน้าขึ้นตอบก่อนจะลุกขึ้นยืนข้างวาโซ



"เออเดี๋ยวก่อนฟรัง"



"มีอะไรเหรอ?"



"ยืนรอตรงนี้ก่อน"




วาโซวางถุงลงที่โซฟาก่อนจะเดินกลับไปที่พนักงาน พูดกับพนักงานอีกเพียงเล็กน้อย พนันงานยื่นของบางอย่างให้วาโซแล้วเขาก็เดินกลับมาหาฟรัง





"ยืนนิ่งๆ นะ"




วาโซยืนซ้อนด้านหลังฟรัง มือหนาสัมผัสที่ลำคอเพียงเบาๆ ทำให้ฟรังหดคอเล็กน้อยด้วยความตกใจ




"ยืนนิ่งๆ เดี๋ยวก็ได้เลือดหรอก"





เสียงกรรไกรงับลงที่เชือกห้อยป้ายราคาเบาๆ ก็ทำให้หลุดออกจากป้ายแบรนด์ดังที่คอเสื้อในทันที ปากบางคลี่ยิ้มด้วยความเขินอายแค่เพียงสัมผัสผ่านต้นคอเบาๆ ก็ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ทำงานหนักอย่างไม่รู้ตัว





"ห้ามขยับนะ"




มือหนาเคลือนออกจากปกคอเสื้อก่อนจะไปหยุดลงที่ขอบกางเกงที่ฟรังใส่ทำให้ฟรังสะดุ้งตัวด้วยความตกใจ




"โซ!" ฟรังเบิกตาโตด้วยความตกใจ



"บอกให้อยู่นิ่งๆ ไง"



"อืมๆ ฟรังอยู่นิงๆ แล้ว"





ฟรังยืนตัวตรงพร้อมกลั้นลมหายใจก่อนจะหลับตาแน่น สองแก้มเนียนกำลังร้อนผ่าวด้วยความอายบวกกับความตื่นเต้น หัวใจที่กำลังทำงานหนักอยู่แล้วเหมือนกำลังเร่งเครื่องสูบฉีดอย่างเต็มกำลัง สองแขนแนบลำตัวก่อนจะขยุ้มเข้าที่กางเกงตัวใหม่ไว้แน่น มือหนากำลังดึงที่ขอบกางเกงที่เขาสวมใส่อยู่เล็กน้อยก่อนจะรู้สึกถึงแรงขยับและเสียงตัดป้ายราคาที่ทำให้ฟรังหลับตาลงแน่นกว่าเดิม





"เอาล่ะเสร็จแล้ว"



"เฮ้อออ...."




ฟรังถอนหายใจเพียงเบาๆ แต่ทำให้คนข้างหลังยิ้มกับความใส่ซื่อของคนๆ นี้อย่างห้ามไม่ได้



"รอแป๊ปเดียวมา"




วาโซเดินกลับไปยังพนักงานก่อนจะยื่นกรรไกรให้แล้วกล่าวคำขอบคุณ เขาหันกลับมามองคนที่ยืนนิ่งตัวตรงไม่ยอมขยับไปไหนจนเขาเองก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้




"น่ารักไปป่าววะ" วาโซพูดพรึมพรำกับตัวเองก่อนจะเดินกลับไปหาฟรัง




หมับ!!!



คนขี้แกล้งเมื่อรู้ว่ามีคนน่าแกล้งอยู่ข้างกายก็เดินเข้าไปยืนชิดร่างคนตัวเล็กก่อนจะวางแขนไว้เบาไหล่บางแล้วก้มหน้าลงไปมองก่อนจะพูดให้ได้ยินเพียงสองคนว่า...




"หึหึ... กลับบ้านกันนะครับ"




น้ำเสียงอันแสนนุ่มทำให้คนฟังรู้สึกอบอุ่นใจจนเผลอคลี่ยิ้มออกมาอย่างลืมตัว ใบหน้าได้รูปพยักหน้าเล็กน้อยแทนคำตอบ วาโซยิ้มรับมองฟรังเหมือนกำลังต้องมนต์สะกด น่ารักน่าทะนุถนอม คำนี้เขาคงได้ใช้กับฟรังไปอีกนาน






วาโซขับรถพาฟรังกลับมาที่คอนโดของเขา เพราะยังไงคืนนี้ฟรังก็ต้องนอนกับเขาอีกคืนแต่นั่นมันก็ทำให้เขาชอบใจอย่างบอกไม่ถูก เวลาที่เขาได้อยู่ใกล้ฟรังทำให้เขารู้สึกว่าเขาอ่อนโยนขึ้นต่างจากเวลาที่อยู่กับเพื่อน





หลังจากที่เขาขอคบกับฟรังในฐานะแฟนก็ยังคงมีคำถามต่างๆ นาๆ วนเวียนให้ได้คิดอยู่ตลอดเวลาว่าเขากับฟรังจะคบเป็นแฟนกันเหมือนกับชายหญิงทั่วไปไหม ถึงเขาจะไม่ค่อยมั่นใจในคำตอบสักเท่าไหร่แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อฟรังลดน้อยลงแม้แต่นิดเดียว ความรู้สึกต่างๆ ที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจกลับมีมากขึ้นเรื่อยๆ





เขาไม่ชอบให้ใครมองฟรังด้วยสายตาที่มีความในใจโดยเฉพาะผู้ชายด้วยกัน เขาไม่ชอบแม้กระทั่งเวลาเพื่อนสนิทของตัวเองพูดคุยกับฟรังด้วยการถึงเนื้อถึงตัว เขาไม่ได้ห้ามถ้าจะพูดคุยกันในฐานะเพื่อนธรรมดาแต่ไม่ใช่ว่าคุยไปโอบไหล่ไป นั่งชิดจนเกินไปนั่นแหละมันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดทุกทีที่เห็นการกระทำพวกนั้น





......




......





วาโซขับรถเข้ามาจอดที่ประจำซึ่งทางคอนโดได้จัดสรรพื้นที่นี้ไว้ให้เฉพาะเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น ลานจอดรถใต้คอนโดที่ถูกติดป้ายทะเบียนรถติดกันสามล็อคด้วยทะเบียนรถสามหมายเลขบ่งบอกถึงความเป็นเจ้าของโดยที่ไม่มีใครกล้าที่จะมาจอดทับพื้นที่นี้เลยสักครั้ง วาโซดับเครื่องรถยนต์จนห้องโดยสารเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่กำลังหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ





"หึหึ... ขนาดหลับยังน่ารักอีกเหรอวะ" เขาพูดพรึมพรำกับตัวเอง





ใบหน้าเรียวที่ได้รูปเหมือนใบหน้าของหญิงสาวกำลังหลับตาพริ้มโชว์ขนตาอันงอนยาว เปลือกตาที่กำลังปิดสนิททำให้เห็นความเด่นชัดของใบหน้าที่มีจมูกโด่งรับกับหน้าผากส่วนปลายเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ ปากบางเป็นกระจับรูปทรงสวยสีชมพูโอรสอ่อนๆ ที่ช่วยเสริมให้น่าหลงไหล






วาโซวางหลังมือที่แก้มเนียบเบาๆ ทำให้เขาได้สัมผัสผิวเนียนนุ่มนี้เป็นครั้งแรก สายตาของเขาจดจ้องที่ริมฝากปากบางสีอ่อนก่อนจะใช้ปลายนิ้วโป้งสัมผัสเพียงเบาๆ จนคนตัวเล็กที่กำลังหลับไหลขยับตัวเพียงเล็กน้อย





"อือออ...."





หน้าของวาโซก้มลงช้าๆ จนปลายจมูกชนกับปลายจมูกของอีกคนก่อนที่ปากหนาจะทาบทับลงที่ปากบางอย่างตั้งใจ เพียงสัมผัสแรกที่ปากของทั้งสองแนบชิดกันก็ทำให้หัวใจของชายหนุ่มกำลังเต้นแรง ปากหนากดจูบลงแนบแน่นอย่างไม่ล้วงล้ำจนทำให้อีกคนรู้สึกตัวค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ






ตุบ ตุบ ตุบ....





เสียงหัวใจของฟรังกำลังเต้นแรง หัวใจของเขากำลังทำงานหนักอีกครั้งหลังจากได้พักความตื่นเต้นได้เพียงไม่นาน การที่มีปากของวาโซประกบจูบอยู่บนปากของเขาทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น ตกใจจนแทบหายใจไม่ทันหัวใจก็เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ





จุ๊บ!!!



วาโซกดจูบลงย้ำๆ ที่ปากบางอีกครั้งก่อนจะผละปากออก




"ตื่นได้แล้วคนขี้เซา"



คำพูดแสนธรรมดาแต่ทำให้คนที่ได้ฟังหน้าขึ้นสีทันที




"เอ่อ... ถึงแล้วเหรอ?"



คนถามทำหน้าเลิ่กลั่กมองซ้ายมองขวาออกไปนอกรถอย่างทำตัวไม่ถูก




"อืม... ถึงสักพักแล้วล่ะ"




วาโซตอบด้วยท่าทีปกติผิดกับอีกที่คนกำลังทำตัวไม่ถูก




"อ้าวเหรอ... เร็วดีจัง"



ฟรังพยายามพูดไปเรื่องอื่นโดยไม่หันมามองคนข้างๆ ที่กำลังยิ้มอย่างพอใจ



"ก็เพราะไม่รู้ตัวไงเลยต้องปลุกด้วยการจูบ"






ฉ่าาาา.....





(>////<)





หน้าฟรังตอนนี้เหมือนกำลังกระจายความร้อนออกทุกรูขมขนด้วยความอาย ภาพที่เขากำลังถูกวาโซปลุกให้ตื่นด้วยการจูบวิ่งเข้ามาให้หัวสมองของเขาอีกครั้งนั่นทำให้ฟรังได้แต่ก้มหน้าหนีด้วยความอาย





"หึหึ... คราวนี้คงตื่นเต็มตาแล้วซินะ" ฟรังยังคงนั่งก้มหน้าเงียบด้วยความเขิน




"คือเรา...."






(>////<)





ฟรังกำลังคิดคำพูดง่ายๆ เพื่อมาพูดตอบวาโซแต่ตอนนี้สมองและหัวใจของฟรังกำลังทำงานอย่างหนักทำให้ยากที่จะพูดโต้ตอบวาโซได้ในทันที





"ฟรัง"



"อ่ะ.. อะไรเหรอ?" ฟรังเงยหน้าขึ้นมามองตามเสียงเรียกก็เห็นวาโซกำลังนั่งยิ้มแล้วมองมาที่เขา



"เป็นอะไร?" วาโซเอ่ยถามทั้งที่รู้อยู่แกใจว่าคนตัวเล็กกำลังอายจนทำตัวไม่ถูก



"เปล่าๆ เราไม่ได้เป็นอะไร"





หึหึ... เสียงหัวเราะในลำคอกับสายตาอันคมกริบที่กำลังมองฟรังในตอนนี้ทำให้รู้สึกอยากแกล้งคนตัวเล็กทุกครั้งที่มีโอกาส งั้นขออีกนิดนึงแล้วกันนะ ช่วยไม่ได้นี่หว่าก็อยากทำตัวน่ารักเองนิ





"ป่ะ... ขึ้นห้องกันเถอะ"






ฉ่าาา.....




(>////<)






คำพูดที่แสนธรรมดาแต่ทำให้คนฟังหน้าร้อนฉ่าไปทั้งใบหน้าในตอนนี้ ไม่รู้ความคิดบ้าๆ นี้วิ่งเข้ามาในหัวของเขาได้ยังไง "ขึ้นห้องกันเถอะ" งั้นเหรอ เราต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ฟรังเอ้ย!! แกมันบ้าจริงๆ ใช่ไหม ฟรังได้แต่ต่อว่าตัวเองในใจ.....





TBC.




กราบขออภัยแฟนคลับของหนูฟรังผู้น่ารักทุกคน ขออภัยที่ห่างหายไปนานมากๆ
งานนี้ต้องสารภาพเลยนะคะว่าแนวนี้ไม่ค่อยถนัดสักเท่าไหร่ เวลาเขียนมันเขินมันหวานไปหมดจนคนเขียนต้องตั้งสมาธิอยู่นานถึงจะกลับมาเขียนต่อได้
ก่อนหน้านี้ที่หายไปไม่ได้เขียนเพราะความวุ่นวายหลายๆ อย่างมันทำให้สมาธิหดหายจนเขียนไม่ออกแล้วดันไปมีสมาธิกับตัวละครตัวอื่นมากกว่าเลยทำให้เรื่องนี้ถูกดองไปนานเลย
ต้องขอโทษคนอ่านทุกคนจริงๆ ค่ะ สัญญาว่าจะมาต่อให้เรื่อยๆ แล้วจิไม่ดองนานๆ แบบนี้อีก


 โปรดติดตามตอนต่อไปจ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น