Batter

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณทุกคนน่ะค่ะ... จะปรับปรุงน้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2560 15:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5
แบบอักษร

ผ่านมา2 อาทิตย์ผมยังคงมีกิจกรรมรับน้องอยู่ซึ่งต่างจากวิศวะที่พาไปรับน้องที่ทะเลๅเป็นที่เรียบร้อยไอัตรียังมาเล่ากิจกรรมให้ฟังมันบอกว่าพี่สมุทรจำมันได้แถมยังถามถึงผมอีกแต่มันก็ไม่ได้ตอบอะไรไปส่วนถังหรือพี่ถังผมพึ่งมารู้ที่หลังว่าพี่เขาอยู่ปี3แล้ว แหม่!! ก็เขาหน้าเด็กแถมยังใสกิ้งเหมือนเฟรชชี่อยู่เลย บางครั้งก็มาเล่นเทนนิสด้วยกัน ผมนับถือเป็นพี่ที่นิสัยคนนึงเลย

" เอาล่ะครับน้องๆมาถึงกิจกรรมสุดท้ายเเล้วให้น้องทำยังไงกันก็ได้เอาลูกบอลสีทองที่ห้อยอยู่กลางโรงยิมมาให้ได้ในนั้นจะมีกุญแจที่สามารถไขข้อมือที่มีกุญแจข้อมือของตัวประกันได้พี่ให้เวลาแค่10นาทีถ้าไม่สำเร็จตัวประกันจะถูกลงโทษเริ่มจับเวลา ทุกนาทีมีค่าน่ะครับน้องๆ" 

ตัวประกันคืออียู่ยี่กับใครไม่รู้จักแถมยังโดนล็อคข้อมือไว้อีกปีหนึ่งเริ่มจับกลุ่มกันบางคนก็เอาลูกบอลมาแต่เกรงว่าเตะไปแล้วหลังคาจะแตกบางคนก็ปิงปองแต่ตีไม่ถึงมันเบาเกินไปแล้วเวลาก็ผ่านมา5นาทีเเล้วทุกคนเครียดขึ้น ลูกบอลที่อยู่ข้างบนยังไม่ไหวติงใดๆเลย

" เอาไงดีมึงกูจะตบบอลแม่งหลังคาจะแตก" อีพิ้งค์ยืนกุมขมับผมเลยเดินไปเอาไม้เทนนิสทุกสายตาจับจ้องมาที่ผมผมเดาะลูกลงพื้นแล้วตีขึ้นไปโดนลูกบอลทองลูกเทนนิสผมโค้งลงอย่างสวยงาม

ผลัวะ!!!

ตุบ!!

" เย้!!อีไต้กูรักมึง" ผมทำสำเร็จอียู่ยี่กอดคอผมใหญ่เราช่วยตัวประกันไว้ได้หลังจากมันโดนปล่อยมามันบ่นใหญ่ว่าจั๊กเดียมตอนอยู่ใกล้หญิง

หลังจากนั้นรุ่นพี่ ให้เราจับมือเป็นวงกลมแล้วกอดคอกันไว้ไฟในโรงยิมปิดลงแล้วมีไฟจากแสงเทียนอยู่กลางวงส่องประกายเพลงเปิดขึ้นพอทุกคนรู้ว่าเป็นเพลงอะไรก็ร้องตาม

วันเวลาดีๆเหล่านั้น

เธอยังคงจำมันได้ไหม

วันที่เคยร่วมทุกข์และสุขจนล้นหัวใจ

วันที่เราได้ผ่านมาด้วยกัน

แต่ว่าเวลาที่ผ่านพ้นไป

อาจจะทำให้ใจของใครลืมสิ่งนั้น

อยากจะมีเพลงเพลงนึง

ถ่ายทอดเรื่องราวเป็นพันๆให้เธอรู้

ให้ทุกๆ ครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้

ก็ขอให้รู้ ที่แห่งนี้นั้นยังมีรักอยู่

เคยเป็นยังไงในตอนนี้ขอให้รู้

จะไม่มีเปลี่ยนไป

และทุกๆครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้

ก็ขอให้รู้ที่ตรงนี้ไม่ว่าจะนาน เท่าไหร่

เราจะมีกันและกันเป็นหนึ่งในดวงใจ

ตลอดไป ก็เพราะหัวใจเราผูกกัน

วันที่เราไม่เคยย่อท้อวันที่เราต่างมีความฝัน

และทำทุกๆ สิ่งด้วยหัวใจเดียวกัน

เธอยังคงจำมันได้ใช่ไหม

แต่ว่าเวลาที่ผ่านพ้นไป

อาจจะทำให้ใจของใครลืมสิ่งนี้

อยากจะมีเพลงเพลงนึง

ตอบเรื่องราวที่ดีดีเตือนให้รู้

ให้ทุก ๆ ครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้ก็ขอให้รู้

ที่แห่งนี้นั้นยังมีรักอยู่

เคยเป็นยังไงในตอนนี้ขอให้รู้

ว่าจะไม่มีเปลี่ยนไป

และทุก ๆ ครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้

ก็ขอให้รู้ที่ตรงนี้ไม่ว่าจะนาน เท่าไหร่

เราจะมีกันและกัน

เป็นหนึ่งในดวงใจตลอดไป

ก็เพราะหัวใจเราผูกกัน

ให้ทุกๆ ครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้

ก็ขอให้รู้ ที่แห่งนี้นั้นยังมีรักอยู่

เคยเป็นยังไงในตอนนี้ขอให้รู้

ว่าจะไม่มีเปลี่ยนไป

และทุก ๆ ครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้

ก็ขอให้รู้ที่ตรงนี้ไม่ว่าจะนาน เท่าไหร่

เราจะมีกันและกันเป็นหนึ่งในดวงใจ

ตลอดไปก็เพราะหัวใจเราผูกกัน****

เราจะมีกันและกันเป็นหนึ่งในดวงใจตลอดไป ก็เพราะหัวใจเราผูกกัน

...อ้างอิง https://www.siamzone.com/music/thailyric/2723

เพลง หัวใจผูกกัน ศิลปิน บอย โกสิยพงษ์อัลบั้ม Million Ways to Love - Part I****


น้ำตาผมไหลอาบแก้มเลยตลอดเวลาที่ผ่านกิจกรรมต่างๆร่วมกันมาทั้งมีความสุขทุกข์ที่โดนด่าก็ทำให้รู้ว่าหลายวันผ่านมามีค่าแค่ไหนเหนื่อยด้วยกันท้อด้วยกันผมสัญญาจะจำวันนี้วันแห่งความสุขตลอดไปวันที่ผมรู้จักกับเพื่อนโดยเราคุยกันได้ทุกคนไม่แบ่งแยกเพศหน้าตาและวันที่ผมได้เป็นนักศึกษาแห่งมหาวิทยาลัยอย่างเต็มตัว...

" มึงอย่าร้องดิ่" อียู่ยี่กอดผมรวมถึงพิ้งด้วยผมดีใจที่ได้รู้จักกับพวกมัน

"อึก แล้วมึงร้องทำไม อืออ" ผมสะอึก

"กูซึ้ง" อีพิ้งตอบแต่ระคนกอดเพื่อนตัวเองผมเห็นรุ่นพี่หลายคนน้ำตาไหลตามรุ่นน้อง

" ต่อไปรุ่นพี่จะผูกสายสิญให้รุ่นน้องมานั่งเลยครับน้องๆ" พวกรุ่ยพี่นั่งเป็นเเถวผมนั่งต่อหน้ารุ่นพี่คำอวยพรมากมายเเล้วคำยินดีต่างๆ

"ตั้งใจเรียนมากๆเป็นเด็กดีสูงซะทีน่ะเรา". คยเดียวล่ะครับพี่ถังผมละอยากลุกไปเร็วๆ..ล้อเล่น..พี่ถังยีหัวผมผมยิ้มให้เเล้วให้รุ่นพี่ผูกสายสิญต่อหลังจบกิจกรรมต่างกับหอผมเดินมามอไซน์แล้วขี่กลับระหว่างทางดูเงียบๆดีพอมาถึงหอผมจอดรถในโรงรถแล้วเดินมาขึ้นลิฟท์แล้วกดชั้นตัวเอง

"มึงนี่ขี้แงเหมือนกันน่ะ" ผมหันขวับไปมองพี่สมุทรนั่นเองตอนเดินเข้ามาไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนอยู่พี่นี่น่ากลัวจริงๆ

"ใครจะเเข็งเป็นหินเหมือนพี่ล่ะ"

"เหรอ...." พี่สมุทรลากเสียงยานแล้วค่อยก้าวมาหาผมผมถอยหลังจนหลังผมติดกับผนังลิฟท์พี่สมุทรเอาเเขนกันไว้ไม่ให้ผมหนี

" พะ พี่ทำไรเนี่ย" ผมดันอกพี่สมุทรออกแต่มันไม่ไหวติงใดๆ

"จะดูน่ามึงชัดๆหน่อยกูว่าหน้ามึงเหมือนคนที่กูเคยรู้จัก " พี่จะมาจำอะไรได้ตอนนี้

" บ้าเเล้วจะไปเหมือนได้ไงผมหน้าโหลจะตาย"

ติ้ง!!!

ลิฟท์มาหยุดที่ชั้นต้องการพอดีผมรีบพลักพี่สมุทรออกแล้ววิ่งมาที่ห้องตัวเองแล้วรีบไขประตูเข้าห้องไปผมพิงประตูแล้วเอามือกุมหน้าอกตรงที่หัวใจผมชอบใจเต้นเเรงตลอดเลยพี่สมุทรมีอิทธิพลกับผมจริงๆ

ด้านสมุทรที่กำลังไขประตูก็พูดงึมงำกับตัวเอง

"ไต้ฝุ่น...ไม่ใช่หรอก"สมุทรมองเห็นชื่อป้ายของคนกวนบาทาตลอดเวลาทำให้เขานึกถึงไอ้แว่นดัดฝันเตี้ยๆขาวๆที่ได้ครอบครองหัวใจเขาไปแต่นี่มันตรงข้ามทุกอย่างพอพูดกับตัวเองเสร็จแล้วสมุทรก็เดินเข้าห้องตัวเองไป

หลังจบม.6มาพายุเที่ยวตลอดผู้หญิงไม่เคยขาดแต่ก็คืนเดียวจบแยกกันไม่เคยคิดแม้แต่ผูกพันแม้จะพยายามลืมแต่มันก็ทำไม่ได้ซักครั้งสาเหตุมาจากตอนเขาอยู่ม.6เขาดันไปชอบเด็กม.4 เด็กใหม่ที่ย้ายมาคนที่เขาไม่เคยคิดว่าจะไปชอบแต่ด้วนความรู้สึกบางอย่างเขาคอยเเอบดูตัวเล็กตลอดเวลาเพื่อนเขารู้ทุกคนในกลุ่มเพื่อนเลยช่วยบอกข่าวต่างๆเช่น วันนี้ไต้ไม่มาเรียน ไต้ไม่สบายว่ะ พอตอนเย็นก็ต้องไปผ่านหน้าบ้านทุกครั้งบางทีสมุทรก็ไม่เข้าใจตัวเองทำไมชอบคนนี้มากมายจนวันวาเลนไทน์เขาตัดสินใจจะบอกชอบไต้ฝุ่นแต่ด้วยความใจไม่กล้ากระทันหัน

" เพื่อนฝากมาให้" พอหันหลังเดินกลับเขากับนึกด่าตัวเองทำไมไม่บอกไปว่ะ พี่ชอบน้องน่ะเขาก็ได้แต่บอกกับตัวเองในใจจนวันนั้นตอนเย็นแม่สมุทรได้นัดไปกินข้าวที่ร้านอาหารเเห่งหนึ่งพอเช้ามาสมุทรบอกเพื่อนในกลุ่มกับบอกว่า#กูเข้าใจไม่เป็นไรเว่ยแต่ถ้าไม่กล้าแบบนี้ระวังน่ะมึงจะไม่มีโอกาส#

สมุทรคิดวิธีบอกชอบตลอดเวลาจนตอนเห็นของใต้โต้ะกล่องของขวัญ..เขาเริ่มเเกะของขวัญข้างในเป็นกล่องสีขาวเพื่อนในแก้งต่างลุ้นว่ามันคืออะไรสมุทรเปิดกล่องดูข้างในเป็นตุ้กตาที่เป็นรูปปั้นปูนขาวหคือที่เรียกว่า

ตุ๊กตาดารุมะ ของประเทศญี่ปุ่นเขาเห็นก็งงเหมือนเพื่อนๆทำไมถึงให้รูปปั้นสีส้มแดงแถมเป็นตุ๊กตาที่ไม่มีตาเขาเห็นการ์ดสีขาวข้างในก็เปิดอ่านทันที

Happy Valentine day's มีความสุขมากๆน่ะครับมันอาจจะแปลกต่างจากคนอื่นแต่ผมอยากให้พี่จริงจริง...สุดท้ายผมอยากจะบอกว่า ผมชอบพี่น่ะพี่สมุทร❤❤

              ไต้ฝุ่น...

หลังอ่านการ์ดจบสมุทรรีบวิ่งไปที่ห้องเรียนไต้ฝุ่นทันทีระยะทางระหว่างชั้นมันทำให้พายุร้อนใจมากแม้จะอยู่ห่างกันแค่นี้เเต่ความรู้สึกเหมือนไกลสมุทรเข้ามาในห้องม.4กวาดสายตาในห้องเด็กม.4บางคนเป็นเเฟนคลับได้แต่ยิ้มบางคนก็เขินไปเลยเหมือนคิดว่าพี่สมุทรจะมาหาตนสมุทรไม่สนใจพอดีที่ตรีเพื่อนซี้ไต้ฝุ่นเดินมาเลยลากมาถามทันที

" ตรีเห็นไต้ฝุ่นมั้ย" ตรีก็งงเหมือนกันทำไมอยู่ๆถึงถามเเต่ก็ตอบไป

"อ๋อมันย้ายไปเรียนเมืองนอกแล้วผมพึ่งไปส่งมาเอง" สมุทรยืนนิ่งเขากะไว้แล้วเหตุการณ์แบบนี้ต้องเกิดขึ้นสมุทรเดินขึ้นห้องมาพอเพื่อนรู้ก็พูดปลอบใจทั้งชวนไปนู่นไปนี่กินเหล้ากันบ้างแต่ตลอดเวลาสมุทรไม่เคยลืมเลยได้แต่บอกกับตัวเองว่า

ถ้าพี่เจอไต้ฝุ่นอีกพี่จะไม่ปล่อยไต้ฝุ่นไปแม้จะแลกกัยอะไรก็ยอม

ปัจจุบันกล่องของขวัญการ์ดและตุ๊กตายังอยู่ที่ห้องที่หอมหาลัยคอยมองมันทุกวัน...


https://www.siamzone.com/music/thailyric/2723



ความคิดเห็น