ดาวเคราะห์นก

ฝากติดตามผลงานของเค้ากันด้วยน้าาา <3 ขอบคุณสำหรับกำลังใจน้า

หมาป่า 5 [ ไขความข้องใจ]

ชื่อตอน : หมาป่า 5 [ ไขความข้องใจ]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2560 16:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมาป่า 5 [ ไขความข้องใจ]
แบบอักษร

Alpha [ α ] - คือ กลุ่มที่เป็นผู้นำทางสังคมหรือกลุ่มที่แสดงบทนำในการขยายพันธุ์มีทั้งชายและหญิงทางกายภาพมนุษย์โดยที่กลุ่มอัลฟ่าจะมีอวัยวะเพศที่เป็นฝ่ายกระทำได้ทั้งชายและหญิง (อัลฟ่าหญิงสามารถมีอวัยวะสืบพันธ์แบบเพศชายในขณะที่กระทำการสืบพันธ์แต่เวลาปกติจะไม่ปรากฏให้เห็นอัลฟ่าหญิงมีอวัยวะสืบพันธ์เพศหญิงตามปกติ ซึ่งอัลฟ่าหญิงจะผสมกับอัลฟ่าชายหรือไม่อัลฟ่าหญิงจะท้องกับอัลฟ่าชาย,เบต้าชาย,โอเมก้าชายได้หรือไม่ได้ ขึ้นกับการกำหนดรายละเอียดของผู้แต่ง)


Beta [ β ] - คือ มนุษย์ปกติและสืบพันธ์ตามปกติเมื่อมีการผสมกับอัลฟ่าหรือโอเมก้าคงดำรงการสืบพันธ์ตามกายวิภาคมนุษย์ เบต้าชายไม่สามารถท้องได้เพราะไม่มีมดลูกแบบโอเมก้าชายเบต้าหญิงไม่มีอวัยวะสืบพันธ์แบบเพศชายจึงไม่สามารถเป็นผู้กระทำได้ (แต่เบต้าหญิงจะสามารถท้องให้กับอัลฟ่าชาย,หญิงได้หรือไม่ขึ้นกับการกำหนดรายละเอียดของผู้แต่ง)


Omega [ Ω ] - คือ กลุ่มที่เป็นผู้ถูกกระทำทางสังคมโอเมก้าทั้งชายและหญิงมีมดลูกสำหรับการตั้งท้องให้กับอัลฟ่าชายและหญิง (โอเมก้าทั้งชายและหญิงจะสามารถท้องให้กับเบต้าชาย,หญิงได้หรือไม่ขึ้นกับการกำหนดรายละเอียดของผู้แต่ง โอเมก้าชายกับหญิงจะผสมกันเองได้หรือไม่ก็ขึ้นกับผู้แต่ง)



หมาป่า 5

หลังจากที่ผมถูกอุ้มขึ้นมาข้างบน ผมก็ไม่อยากพูดอะไร ได้แต่นอนคว่ำอยู่บนเตียงแบบนั้น ไม่อยากขยับตัวไปไหน  ผมอยากไปเป็นแบบเดิม  ชีวิตที่ไม่มีอะไรเลย ไม่หรูหรา ไม่สบาย แต่ก็ไม่มีใครมาดูถูกเราตลอดเวลา ทั้งสายตาและท่าทางต่างๆที่คนรอบข้างแสดงออกมาอย่างไม่เป็นมิตร  พ่อครับ ... พ่อสบายดีอยู่ใช่มั้ย ? แต่ผมกับลูกจันทร์ไม่ได้สบายเลย  ผมอยากกลับไปอยู่ในหมู่บ้านแล้ว


“จะนิ่งอีกนานมั้ยวะ!?” อยู่ดีๆเค้าก็ตะคอกผมขึ้นมา เพราะผมคงเงียบมานานจนเค้าทนไม่ไหว


“ปล่อยผมไปได้มั้ย ฮึก คุณก็รู้ว่าผมเป็นโอเมก้า ฮึก มันไม่สมควรหรอกกับอัลฟ่าอย่างคุณน่ะ” ผมระเบิดร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใครอีกต่อไป ใครมันจะไปทนได้ละ ทั้งคำดูถูกจากรอบข้าง ไหนจะต้องมาลองรับอารมณ์ของเค้าอีก ผมเจ็บทั้งกาย ทั้งใจ.. ใครสนใจผมบ้างละ มันไม่มีเลย


 “ผมมันเป็นแค่โอเมก้า เครื่องมือผลิตลูก ! แต่คุณรู้มั้ยว่าพวกผมก็อยากจะได้ความรัก!  ฮึก เพราะมันคือสิ่งที่พวกผมไม่เคยสัมผัส  แถมผมยังต้องมารองรับความเกลียดชังจากคนที่ไม่รู้จัก  คุณจะรู้มั้ย!?” ผมตะโกนใส่เค้าอย่างบ้าคลั่ง  ระบายสิ่งที่รู้สึกในใจของผมที่อัดแน่นออกมาหมด  แต่ไม่นานเค้าก็พูดคำที่ทำร้ายจิตใจของโอเมก้าได้หลายคน คือ..


มึงเป็นแค่โอเมก้า  มีหน้าที่ผลิตลูก  ไม่ได้มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร  รวมถึงความรักด้วย!!”  โอเมก้ามีหน้าที่แค่นั้นสินะ .. พวกเรามันต่ำจนไม่สามารถได้รับความรักจากใครได้เลยหรอ .. แม้กระทั่งคู่แห่งโชคชะตาทีเราได้กำหนด  เราก็ไม่สามารถได้รับความรักจากเค้าคนนั้นได้เลยหรอ ?


“ถึงผมเป็นแค่โอเมก้า  แต่อัลฟ่าอย่างคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้ใส่ผมนะ!!”


“สงบสติตัวเองให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาคุยกันเหอะวะ!” เค้าพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินออกไป ทิ้งผมเอาไว้ในห้องนอนอยู่คนเดียว  ผมอยากหนี หนีเค้าไปให้ไกล  แต่ชีวิตของผมมันอยู่ในกำมือของเค้า  ถ้าผมหนีไป  ผมอาจจะต้องตาย .. แต่อยู่ที่นี้กับตายมันก็คงไม่ต่างกัน.. แต่ผมก็ยังตายไม่ได้ เพราะถ้าผมยังไม่เจอจันทร์ ผมก็ยังตายไม่ได้  เพื่อนคนเดียวของผม ผมอยากเจอเธอ  บาดแผลที่เกิดจากการโดนตบ  ช่องทางรักที่ถูกรุกรานที่มันเจ็บ  มันยังไม่เท่ากับคำพูดที่ถูกดูถูกทั้งหมดในวันนี้เลยด้วยซ้ำ 


ก๊อกๆๆ


“ป้าขอเข้าไปได้มั้ยคะ?” เสียงนี้.. น่าจะเป็นเสียงของแม่นมของบ้านหลังนี้


“ครับ” ผมตอบกลับไป ไม่นานเธอก็เดินเข้ามาพร้อมกับนมอุ่นๆและอุปกรณ์ทำแผล  เธอนั่งลงบนเตียงข้างๆผม


“ดื่มนมสักหน่อยนะคะ แล้วเดี๋ยวป้าจะทำแผลให้นะคะ” เธอยิ้มให้ผมและลูบหัวผม  มันทำให้ผมคิดถึงครอบครัว


“ครับ..” ผมรับแก้วนมจากเธอแล้วยกขึ้นดื่มจนหมดแล้ว แล้วส่งแก้วคืนให้กับเธอ  เธอยิ้มให้ผมนิดๆ


“ป้าครับ.. ป้ารังเกียจผมมั้ย? ผมเป็นโอเมก้านะ” ผมถามป้าด้วยน้ำเสียงสั่นๆ


“ต่อให้หนูจะเป็นอะไร ป้าก็ไม่รังเกียจหรอกจ้ะ ก็หนูเป็นคนดีนิ” เธอตอบพร้อมกับทำแผลที่มุมปากของผมอย่างเบามือ  เธอดูเป็นคนที่ใจดีจัง


“แต่คนดีแค่ไหน ถ้าเป็นโอเมก้า ฮึก ก็ล้วนแต่โดนเกลียดทั้งนั้นแหละครับ ฮึก”


“ไม่เอาสิคะ ไม่ร้องสิคะ” เธอวางอุปกรณ์ทำแผลก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เธอพกเช็ดน้ำตาให้กับผมอย่างเบามือ


“ทำไม ... ผมต้องโดนเกลียดมากขนาดนี้ด้วยละครับ.. ผมทำอะไรผิดหรอ”


“หนูไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก อย่าคิดมากสิคะ” ป้าพยายามพูดปลอบผม แต่สภาพจิตใจของผมในตอนนี้มันแย่มาก  ไม่เคยแย่เท่านี้มาก่อนเลย


“ยัง..ไม่ถึงอาทิตย์ ก็เกิดปัญหามากมาย.. เพราะผมรึเปล่าครับ”


“ไม่ใช่เพราะหนูหรอกจ้ะ  เพราะคุณเรนนี่ต่างหากที่ก่อปัญหา” ป้าปลอบพลางลูบหัวให้ผมเพื่อให้คลายสะอื้น จนผมเริ่มจะดีขึ้น


“แล้วคุณเรนนี่.. เค้าคือใครหรอครับ ทำไมถึงดูไม่ชอบผม..” ผมตัดสินใจถามขึ้นในสิ่งที่ผมสงสัยมาตลอด


“เค้าคือเลขาของคุณหนู  คุณสองคนเค้าเคยมีอะไรกันมาก่อนน่ะ แต่ไม่ได้คบกัน แค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น  คุณหนูเค้าไม่ได้สนใจอะไรคุณเรนนี่  แต่หลังๆทั้งสองก็ไม่ได้มีอะไรกัน เพราะคุณหนูเบื่อ คุณเรนนี่ก็ไม่ยอม คิดจะเป็นคู่ พยายามให้คุณหนูกัดที่คอ หรือทำรอย แต่ก็ไม่สำเร็จ เธอคิดว่าถ้าเธอเข้ามาอยู่ในคฤหาสหลังนี้ได้ก็เพราะความรักจากคุณหนูที่ให้เธอ แต่ความจริงคือคุณหนูจะให้เธอมาทำงานโดยที่ไม่ต้องมีปัญหาเรื่องการเดินทางมาก  คนที่นี้ไม่ค่อยชอบเธอหรอก แต่เพราะเธอเป็นอัลฟ่า... มันคือการจำกัดว่าเราไม่สามารถมีปัญหากับเธอได้” ผมนั่งฟังฟ้าพูดก่อนจะคิดตามทั้งหมด


“แล้วป้าไม่ใช่อัลฟ่าหรอครับ”


“ป้าเป็นอัลฟ่า แต่ขอทำหน้าที่นี้เองละจ้ะ ป้าไม่อยากแบ่งชนชั้นเท่าไหร่ แก่ๆแบบป้าก็ได้แค่นี้แหละ” ป้าพูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะเก็บของแล้วขอตัวไปตรวจตราความเรียบร้อยโดยทิ้งให้ผมอยู่ข้างบนห้องเพียงคนเดียว


อย่างน้อยป้าก็คืออัลฟ่าเพียงคนเดียวที่ไม่รังเกียจโอเมก้าอย่างผมเลย  มันทำให้ผมสบายใจได้นิดหน่อย  แต่กับคนอื่น ผมไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าเค้ากำลังเกลียดผมอยู่มั้ย แต่ที่แน่ๆคือคุณเรนนี่คงเกลียดผมจนเข้ากระดูกดำ  ส่วนคุณโคลด์ที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่ของผมนั้น.. ก็คงไม่สนใจผมอยู่ดี ผมคิดมากจนรู้สึกปวดหัว ขอนอนพักสักหน่อยดีกว่า  ไม่ไหวแล้วสิ อยากพักสักแปปนึงก็ยังดี 



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




[ โคลด์ พาร์ท ]


ผมหงุดหงิดจนต้องแยกตัวออกมาจากคลาวด์ไม่งั้นผมคงจะอารมณ์เสียงจนเผลอลงมือกับมันไปแน่ๆ  และมันจะทนไม่ไหวจนตาย ซึ่งยังไม่ถึงเวลาตายของมัน  ผมต้องจัดการเรื่องเรนนี่ เพราะเธอล้ำเส้นของเรามากเกินไป มันเกินกว่าเจ้านายกับลูกน้อง เธอทำอะไรไม่เห็นหัวของผมเลยสักนิด  เธอคิดว่าเธอเป็นใหญ่ในคฤหาสนี้หรือไงกัน


“เรนนี่ เรามีเรื่องต้องคุยกัน” มันจับแขนของเธอและบีบมันอย่างแรงก่อนจะลากเธอเข้ามาที่ห้องทำงานของผมที่มีอยู่ในคฤหาสนี้


“โอ้ย! เจ็บนะคะ” ทันทีที่ผมปล่อยแขนเธอ เธอก็ยืนลูบแขนตัวเองอยู่สักพัก ก่อนจะเดินเข้ามากอดผมเอาไว้


“อย่าเอาความสกปรกมาโดนชั้น”


“ความสกปรกของไม่ใช่เรนนี่หรอกค่ะ คงเป็นไอโอเมก้าคนนั้นมากกว่าที่สกปรก!”


“พูดอะไรให้เกียรติคลาวด์ด้วย มันเป็นคู่แห่งโชคชะตาของชั้น หรือง่ายๆก็คือ เมียของชั้น” ผมพูดเสียงเรียบ โดยไม่สนใจเธอว่าเธอจะรู้สึกยังไง ทำสีหน้ายัง


“นายท่านกำลังหลงผิด! ทำไมคะ? สิ่งที่เรนนี่ทำก็เพื่อคุณทั้งนั้น!”


“แต่ชั้นไม่ได้ขอ!  เธอมันแค่ชั่วคราวไม่ใช่หรอไง! มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรอีก ถ้าอยากจะทำงานร่วมกันก็ทำตัวให้มันดีหน่อยเถอะ !”


“เรนนี่ไม่ดีตรงไหนคะ ? แล้วไอโอเมก้านั้นมีดีตรงไหน!” จับแขนผมแล้วเขย่าด้วยสายตาที่อาจจะดูน่าสงสาร แต่สำหรับผม เธอกำลังเสแสร้ง ผมอยู่กับเธอมานาน ทำไมผมจะไม่รู้นิสัยเธอ ว่าเธอตามราวีคนที่เข้ามาใกล้ผม เธอกันท่าทุกคนออกไป ไม่ว่าจะใครเธอก็ไม่สนใจ  แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ เธอไม่ควรทำแบบนั้น


“ไม่เธอไม่ดีหรอก  แต่สิ่งที่เธอทำให้ชั้น ชั้นไม่ต้องการ กลับไปทำงานของเธอซะ  อย่าให้ชั้นทนกับเธอไม่ไหว และอย่าให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาอีก” ผมบอกเธอนิ่งๆ ก่อนเธอจะเดินออกไปสายตาเธอมองผมอย่างตัดพ้อก่อนจะปิดประตูลง  ผมได้แต่เดินมานั่งที่เก้าอี้ก่อนจะเสยผมด้วยความหงุดหงิด   


ผมเดินออกจากห้องทำงานหลังจากที่รู้สึกดีขึ้นจากอารมณ์ที่เสียและหงุดหงิด  เข้ามาในห้องนอนก็พบกับคลาวด์ที่กำลังหลับอยู่  สำหรับผมคลาวด์ไม่ใช่โอเมก้าที่สกปรกหรอก  สะอาดเกินไปซะด้วยซ้ำ  สะอาดกว่าเรนนี่ที่เป็นอัลฟ่าซะอีก  ผมล้มตัวลงนอนข้างๆของคลาวด์ก่อนจะจับให้คลาวด์เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของผม  เหมือนจะดิ้นและปัดออกในตอนแรก แต่สักพักก็ปล่อยให้ผมนอนกอดอยู่แบบนั้น  คนแบบผมไม่เคยได้รับความรักจากใครเท่าไหร่หรอก  อัลฟ่าหมาป่าจ่าฝูง รักจอมปลอม นอกจากแม่นมแล้ว ผมไม่สามารถเชื่อได้หรอกว่าจะมีคนอื่นรักผมจริงๆ ผมปัดเส้นผมที่ลงมาปรกหน้าของคลาวด์ก่อนจะลูบหัวเบาๆ และหลับตามไปในที่สุด  




[ จบพาร์ท ] 



@DkhcNk​ < ไปคุยกันได้นะ เป็นทวีตน้า


ความคิดเห็น